Showing posts with label အမွတ္တရ. Show all posts
Showing posts with label အမွတ္တရ. Show all posts

Sunday, February 3, 2013

ပန္းခ်ီပံုရိပ္၏ သက္ဝင္မႈ

သာယာဝေျပာၿပီး ေအးခ်မ္းမႈ ရိွသည့္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုက ကၽြန္မကို ဆီးႀကိဳေထြးေပြ႕ေနေလသည္။ ကၽြန္မေဘးနားကို ငဲ့ၾကည့္လိုက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ခ်စ္ခင္ေသာ မိသားစုမ်ားက ေႏြးေထြးေသာ အၿပံဳးမ်ားႏွင့္ ဝန္းရံလ်က္ ရိွသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ သူတို႔အၾကည့္မွ ရုန္းထြက္လိုက္ၿပီး ဝန္းက်င္ အႏွံ႔ တစ္စံုတစ္ခုကို လွည့္ပတ္ ရွာေဖြေနမိသည္။ ကၽြန္မရွာေဖြေနေသာ အရာကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ကၽြန္မတို႔ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းႀကီးမွ လူအမ်ားလည္း ရွာေဖြေနခဲ့ၾကလိမ့္မည္။ 

ကၽြန္မသည္ ဝန္းက်င္အတြင္းမွ မ်က္ႏွာစိမ္းလူမ်ား၊ မိုးထိေအာင္ျမင့္မားေနေသာ တိုက္တာအေဆာက္အံုမ်ား၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ အၾကင္နာ ေမတၱာတရားမ်ား၊ ရိုးသားေသာ မ်က္ဝန္းမ်ား၊ စိမ္းလန္းစိုျပည္လ်က္ရိွေသာ သဘာဝေတာေတာင္မ်ား၊ ခ်မ္းေျမ႕မႈရိွၾကေသာ ကေလးငယ္မ်ား၊ လြတ္လပ္ေသာ ဟန္ပန္အမူအယာမ်ား ကိုေတြ႔ရသည့္အခုိက္ ကၽြန္မ၏ ဘယ္ဘက္ရင္အံုအတြင္း စူးရွနာက်င္ေသာ ေဝဒနာ တစ္ရပ္ကို ခံစားမိလိုက္သည္။

အသက္ရွဴဖို႔ပင္ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ေသာ ကၽြန္မသည္ ကၽြန္မေဘးနား ဝန္းက်င္မွျမင္ေတြ႔ခဲ့ရေသာ အရာ မ်ားကိုေဝဒနာမ်ား ၾကားမွျမင္ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္မခ်စ္ေသာ သူမ်ားကို ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ေလသည္။ အလိုလို က်ဆင္းလာေသာ မ်က္ရည္စ မ်ားေၾကာင့္ ခ်စ္ခင္သူမ်ား၏ အထိတ္တလန္႔ အေမးေအာက္တြင္ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ အသက္ရွဴရန္ သတိ ဝင္လာခဲ့ေတာ့သည္။

ကၽြန္မခ်စ္ခင္ တန္ဖိုးထားေသာ ကၽြန္မ၏ ဝန္းက်င္ေလးတစ္ခုကို ယခုကဲ့သို႔ေသာ အေျခအေနတြင္ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည့္အတြက္ ခံစားခဲ့ရေသာ နာက်င္မႈ မ်ားကိုပင္ ေမ့ေပ်ာက္ခဲ့ရၿပီး ခ်စ္ခင္ေသာ သူမ်ားကိုပင္ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ကၽြန္မ၏ အေတြးထဲတြင္ ယခုလို မွန္ကန္သည့္ ဝန္းက်င္တစ္ခု၏ အမိုးေအာက္တြင္ ရိွေနေသာ လူသားမ်ားသည္လည္း ဤဝန္းက်င္ကို တန္ဖိုးထားႏိုင္ေသာ၊ ဝန္းက်င္၏ အနာဂတ္ကို လွပေအာင္ေဆးေရာင္ျခယ္ႏိုင္ေသာ ကိုယ္ပိုင္ စုတ္တံေလးမ်ား ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေပလိမ့္မည္။

ကၽြန္မသည္လည္း  ကိုယ္ပိုင္ စုတ္တံေလးတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ကၽြန္မ၏ ဝန္းက်င္ႏွင့္အတူ ေလာက ဝန္းက်င္ေလးကိုပါ ကၽြန္မခ်စ္ေသာ ခ်စ္သူမ်ားႏွင့္အတူ လွပေအာင္ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ကို ေဆးခ်ယ္ခ်င္ပါသည္။ ထို႔အတူ ကၽြန္မေဘးတြင္ ရိွေနေသာ လူသားမ်ားကိုလည္း ကိုယ္ပိုင္ စုတ္တံေလးမ်ားႏွင္ လွပစြာေဆးျခယ္ေနၾကၿပီး သက္ဝင္လွပေနေသာ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီး တစ္ခုကိုလည္း ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရခ်င္ပါသည္။ 

ကၽြန္မ၏ မ်က္ဝန္းထဲတြင္ လွပခန္႔ညားေသာ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီး တစ္ခုက သက္ဝင္ ေနၿပီး အရာအားလံုး၏ ေဆးစက္မ်ားက ထပ္၍ ထပ္၍......

ျခယ္မႈန္းထားေသာ ပန္းခ်ီကားႀကီးက ဝံ့ၾကြား ေနရာယူလ်က္ ရိွေနေတာ့သည္။

Tuesday, May 10, 2011

ဘေလာ့ေရးသူမ်ားသို႔စာေလးတေစာင္-ႏုႏုရည္(အင္းဝ)

ဆရာမႏုႏုရည္(အင္းဝ)က ဘေလာ့ဂါေတြအတြက္ စာတေစာင္ ပို႔ေပးထားတယ္ ဆိုၿပီး ျမစ္က်ိဳးအင္းက ေျပာလာပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါေတြဆီ ပို႔ေပးၿပီး ဘေလာ့ေတြမွာလည္း တင္ေစခ်င္တယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။ ဘေလာ့ဂါေတြအေပၚ ထားတဲ့ ဆရာမရဲ႕ သေဘာထားကိုလည္း သိခဲ့ရပါတယ္။ ဘေလာ့ေရးသူေတြကို ခ်စ္ခင္တဲ့ အတြက္လည္း ၾကည္ႏူးမိပါတယ္.။ ဆရာမရဲ႕ အားေပးစကားေလးေတြ.၊ ဘေလာ့အေပၚထားရိွတဲ့ အားထားမႈေတြက က်မတို႔အတြက္ စိတ္ခြန္အား တရပ္လည္း ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။

"ရသစာေပဆိုတာ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈႀကီး တခုလံုးေပ်ာက္ကြယ္မသြားသေရြ႕ အၿမဲရိွေနမွာပါ" လို႔ ဆရာမႏုႏုရည္(အင္းဝ) ရဲ႕ စကားေလးကသာ ႏွလံုးသားကို ႀကီးစိုးေနေတာ့တယ္။




Monday, May 9, 2011

ေၾကြးေဟာင္းဆပ္ခြင့္ ရပါရေစအေမ...

မိုးေတြအံု႕မိႈင္းၿပီး မိုးေကာင္ကင္ႀကီးရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတခုမွာ ရြာမလိုဟန္ျပင္တဲ့ မိုးရိပ္မိုးေယာင္။ တခ်က္တခ်က္
မိုးႀကိဳးပစ္လိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုး မိုးခ်ိန္းသံေတြ ျမည္ဟီးေနတယ္.။ သစ္ပင္ေတြကလည္း ေလယူရာယိမ္းႏဲြ႔လို႔ မိုးခ်ိန္းသံကိုလိုက္ၿပီး ေနာက္ေယာင္ခံေလသေယာင္..။

မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းတခုရဲ႕ ေနရာေလးတခုမွာ မိုးခ်ိန္းသံကိုမွ မၾကားရေလာက္ေအာင္ ေငးေမာေနတဲ့ သူတေယာက္။ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ရိုက္ခတ္သံေၾကာင့္ တခ်က္တခ်က္ သတိဝင္လာခိုက္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဝိုးတဝါးမပီျပင္္တဲ့ ပံုရိပ္ေလး...။ တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာသလို ျဖစ္လာလိုက္.. ေဝးကြာသြားလိုက္နဲ႔.. က်မရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ကြယ္မသြားမယ့္ အေမရဲ႕ရုပ္ရည္.. အေမ့ရဲ႕ ဟန္ပန္. အသြင္အျပင္. အေမ့ရဲ႕ အၿပံဳး. အေမရဲ႕ ေမတၱာတရား. အေမ့ရဲ႕ အင္အား. အေမ့ရဲ႕ ခြန္အား..တခုက အုပ္မိုးလို႔။ အေမ့ရဲ႕ စကားသံေအာက္မွာ ေမ်ာပါစီးဆင္းလို႔။

မိုးနဲ႔အတူ က်မရဲ႕ ရင္ထဲအသည္းထဲက အလုိအေလ်ာက္ စီးေျမာျဖစ္တည္လာတဲ့ မ်က္ရည္စက္.၊ က်လာတဲ့အခိုက္ တဆစ္ဆစ္ နာက်င္ေနတဲ့ ႏွလံုးအိမ္ထဲက အရိုးသားဆံုး သေႏၶတည္ေနတဲ့ ျမစ္တစင္း။ အေပးအယူသေဘာမရိွ. ေမတၱာတရား ႀကီးမားၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းေပးတဲ့ အေမရဲ႕အၾကင္နာတရားေအာက္မွာ က်မတေယာက္ နားခိုခဲ့ရတယ္။ တမ္းတလိုက္တိုင္း ေဘးနားမွာ အၿမဲတည္ရိွေနတဲ့ အေမ၊ စိတ္ပူပန္စြာ ေနတဲ့အေမ၊ ဟန္္ေဆာင္မႈေတြနဲ႔ တိုးေဝွ႕ရတိုင္း သတိရေနခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာမထြက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်မ.၊ ၊ ေၾကြးေဟာင္းမဆပ္ႏိုင္ေသးတဲ့ က်မ.။ တခါတရံ ဝမ္းနည္းမႈေတြနဲ႔ ေျခာက္လွန္႔ခံရတဲ့အခါ အေမ့ရဲ႕ မ်က္ဝန္းေလးက က်မအတြက္ ခြန္အားတခု.။ အေမ့ရဲ႕အင္အားတခုက က်မရဲ႕ အင္အားတခု.၊ အေမ့ရဲ႕ စကားေလးတခြန္းက က်မအတြက္ စိတ္ခြန္အား.၊ အေမ့ရဲ႕ ျဖဴစင္မႈက က်မရဲ႕ ျဖဴစင္မႈ.၊ အေမ့ရဲ႕ သတၱိက က်မရဲ႕ သတၱိ.၊ အေမ့ရဲ႕ အသက္ရွဴလိုက္တိုင္းမွာ က်မစည္းခ်က္လိုက္လို႔.၊ အေမ့ကို တမ္းတမ္းတတ သတိရေနတယ္။

ကမၻာေျမရဲ႕ တေနရာစီမွာ ရပ္တည္ေနရေပမယ့္ တူညီတဲ့ သံစဥ္ေဖြရွာမႈေတြမွာ ႏွလံုးသားခ်င္း ထပ္တူက် ခုန္ေနခဲ့တယ္။ ေဝးကြာမႈ အမိုးႀကီးေအာက္မွာ အသက္ႀကီးလာတဲ့ က်မအေမရဲ႕ ပံုရိပ္က ႏုပ်ိဳလန္းဆန္း တက္ၾကြဆဲ.။ အနီးဆံုး ႏွလံုးခုန္သံနဲ႔ အတူ က်မရဲ႕ အေမကို ေၾကြးေဟာင္းဆပ္ခြင့္ ရပါရေစ...။

Monday, April 18, 2011

ေႏြဆူးလကၤာ၏ အမွတ္တရကဗ်ာ

ကမ္းေျခေရးတဲ႔ လိႈင္း

ဆူနာမီေတြထက္
အမ်ားႀကီး ျမင့္တယ္ ...
ေၾကာက္မသြားၾကပါနဲ႔
အဲဒီလိႈင္းက သဒၶါလိႈင္းပါ ...
က်ေနာ္လို ကမ္းေျခေကာင္ေတြ
အၿမဲေမွ်ာ္လင့္ေနရတဲ႔
စာေတြ သယ္ေဆာင္လာတဲ႔လိႈင္း ...။

ပင္လယ္ေတြ မခမ္းသလို
လိႈင္းေတြ မကုန္သလို
သဒၶါလိႈင္း လည္း
က်ေနာ္တို႔ ရင္ကို
ဆက္ၿပီး ႐ိုက္ခတ္ေနႏိုင္ပါေစ ....။ ။

(သဒၶါလိႈင္းဘေလာ့ဂ္ တစ္ႏွစ္ျပည့္အမွတ္တရ)

ခ်မ္းေျမ႕ပါေစ ....
ေႏြဆူးလကၤာ

သဒၶါ႔ရဲ႕ ဘေလာ့တႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရေလး ေရးေပးပါလို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ မအားလပ္တဲ့ၾကားထဲကေန ခ်က္ခ်င္း ေရးေပးတဲ့ ကိုေႏြဆူးကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာပါရေစ.။

Wednesday, April 6, 2011

ထြက္သြားခဲ့ေသာ္ျငား…

မဖိတ္ေခၚပါပဲ ဘယ္ေနရာကေန ေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့ ေၾကာင္ေလးေတြကို အသက္ဆက္ရွင္ႏိုင္ဖို႔ အစာေလးေကၽြးရင္း အမ်ိဳးအမည္မသိတဲ့ ရင္းႏွီးမႈတခုနဲ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္။

က်မေရးခဲ့ဖူးတဲ့… ေၾကာင္ေလးေတြထဲက တေကာင္ၿပီးတေကာင္ ေသသြားခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ဆံုး ကံေကာင္းလွစြာ မေသပဲ က်န္ခဲ့တဲ့ ေၾကာင္ေလးတေကာင္ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ရင္း ေနလာလိုက္တာ….. ။

က်န္ခဲ့တဲ့ ေၾကာင္ေလး ကိုလည္း ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္ၿပီး ေသအံုးမလဲဆိုၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ ေနခဲ့ရတယ္.။ အဲဒီ ေၾကာင္ေလးကလည္း ထမင္းစားခ်ိန္ဆို က်မကို ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ထမင္းေတာင္းတတ္ေနခဲ့ၿပီ.... ေၾကာက္တဲ့ စိတ္လည္း သိပ္မရိွေတာ့ပဲ ယဥ္ပါးလာခဲ့ၿပီ.. က်မကလည္း အခ်ိန္မွန္ ထမင္းေလးေကၽြးလို႔ ေၾကာင္ေလးကို တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔..... ထမင္းစားရဲ႕လား......ေပါ့.။ ရင္းႏွီးမႈတခု အတြက္ တထပ္ရစ္ခဲ့ရတယ္..။ က်မရဲ႕ရံုးပိတ္ရက္မွာ ေၾကာင္ေလးအတြက္ စိတ္ပူပန္ေနတတ္ခဲ့ၿပီ..။ ရင္းႏီွးမႈတခုအတြက္ တထပ္တိုးခဲ့ ရျပန္ၿပီေပါ့….။

ဟန္ေဆာင္မႈမပါပဲ စစ္မွန္တဲ့ သေဘာထားနဲ႔ ထပ္ခါထပ္ခါ တိုးလာတဲ့ ရင္းႏွီးမႈ တခုေၾကာင့္…. ေၾကာင္ေလး အတြက္ ဘာေၾကာင့္မ်ား စိတ္ပူေနရသလဲလို႔လည္း ေတြးေတာေနမိေသး..။

တေန႔ၿပီးတေန႔ တိုးလာတဲ့ ရင္းႏီွးမႈအတြက္ ပူပန္မႈဆိုတဲ့ အက်ိဳးဆက္တခုကလည္း ကိန္းေအာင္းလာမိခဲ့ေပ့ါ..။

အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် တံု႔ျပန္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စိတ္ေလးတခုေၾကာင့္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္ၿပီး ရစ္ပတ္ခံရမယ့္ စိတ္တခုကို ခံစားခဲ့ရမယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရင္ ခုေလာက္ရင္းႏွီးမႈထားခဲ့မိပါ့မလား…။

တရက္မွာေတာ့ ထမင္းစားခ်ိန္ထိ ေၾကာင္ေလးကို မေတြ႔ခဲ့ရဘူး.။ ဘယ္မ်ားသြားေနပါလိမ့္ဆိုၿပီး ေကၽြးေနက် အတိုင္း ထမင္းေကၽြးထား လိုက္တယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ထိ ေၾကာင္ေလး မေရာက္လာခဲ့ဘူး.. ခန ဘယ္မ်ား သြားေနပါလိမ့္ဆိုၿပီး ေမွ်ာ္ေနမိတယ္.။ တရက္ၿပီးတရက္ တလၿပီးတလ ကုန္ဆံုး သြားေပမယ့္ ေရာက္မလာေတာ့တဲ့ ေၾကာင္ေလးတေကာင္ကို စိတ္ပူပန္စြာ ေတြးေတာရင္း ကိုယ့္ကို ရစ္ပတ္ခဲ့တဲ့ စိတ္တခုကိုပဲ အေသအခ်ာ ဆဲြထုတ္ေနမိတယ္… ။

မဖိတ္ေခၚပဲ ေရာက္လာခဲ့ၿပီး ႏွင္မထုတ္ပဲ ျပန္ထြက္သြားခဲ့တဲ့ ေၾကာင္ေလးကို တေနရာစာ ေပးထားခဲ့မိတဲ့ အတြက္ ရလာခဲ့တဲ့ ပူပန္မႈတခုကိုပဲ ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ရေတာ့မလား…။

ပူပန္မႈဆိုတဲ့စိတ္ကို စိတ္ထဲမွာမထားပဲ ေမာင္းထုတ္တတ္ခဲ့ၿပီလား..ဆိုတာ မေသခ်ာခဲ့ပါဘူး။

ပူပန္မႈဆိုတဲ့စိတ္က ထားခ်င္သလိုထား ထုတ္လိုက္ခ်င္သလို ထုတ္လိုက္လို႔ေရာ ရပါရဲ႕လား..။

“အဲလိုသာ စိတ္ထဲကေန ေမာင္းထုတ္တတ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္… အစထဲက ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ရင္းႏီွးမႈဆိုတဲ့စိတ္က တကယ္ စစ္မွန္ခဲ့ပါရဲ႕လား.. ေမာင္းထုတ္လို႔ ရခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း… လုပ္ယူထားခဲ့တဲ့ ဟန္ေဆာင္ရင္းႏီွးမႈတခုနဲ႔ အစျပဳခဲ့မိလို႔သာေပ့ါ.။ ”...

ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈတခုဆိုတာ အလိုအေလ်ာက္ျဖစ္ေပၚလာတတ္သလား.. ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ကိုတခုခုေပးခဲ့လို႔ ရင္းႏွီးမႈဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာခ့ဲတာလား…. တဘက္သားမွာ ရိွေနခဲ့တဲ့ အမူအက်င့္ကိုၾကည့္ၿပီး ရင္းႏွီးမႈဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တာလား…… ဒါမွမဟုတ္ မိမိအတြက္ အက်ိဳးရိွေစမယ့္ တဘက္သားမွာ ရိွေနတဲ့ တစံုတရာအတြက္ေၾကာင့္ ရင္းႏွီးမႈဆိုတာကို လုပ္ယူခဲ့ျခင္းလား…….

“မိမိအတြက္ အက်ိဳးတစံုတရာမွ မရိွေပမယ့္လည္း စစ္မွန္တဲ့ ရင္းႏွီးမႈဆိုတာ မျဖစ္ေပၚႏိုင္ဘူးလား…...”


က်မအတြက္ေတာ့ ရင္းႏီွးမႈဆိုတာ ဟန္ေဆာင္မႈမပါ အေရာင္ဆိုးမထားတဲ့ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွမရိွပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းနဲ႔ ေအးျမျခင္းေတြကို ေဖၚေဆာင္ေပးတဲ့ သန္႔စင္က်စ္လစ္တဲ့ အျမဳေတေလး တခုပါ..။ အဲဒီ အျမဳေတေလးတခုက တထပ္ၿပီးတထပ္ ရစ္ပတ္လာတဲ့ ရင္းႏွီးမႈ ထုထည္ႀကီးကေန ေမတၱာကို အရင္းခံၿပီး ဆင္းသက္လာခဲ့တဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ စိတ္ထားတခုနဲ႔ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရတာပါ.။

အလြယ္တကူနဲ႔ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး.။ တထပ္ၿပီးတထပ္ရစ္ပတ္ ေႏွာင္တြယ္မိၿပီးမွ ရင္းႏီွးမႈအျမဳေတေလးတခု ခက္ခက္ခဲခဲ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္.။ ခက္ခက္ခဲခဲ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ေမတၱာေတြနဲ႔ ပ်ိဳးေထာင္ၿပီး ရလာခဲ့တဲ့ အျမဳေတေလးတခုက အလြယ္တကူ ပ်က္စီးယိုယြင္းမသြားႏိုင္ပါဘူး. ဆက္လက္ခိုင္ၿမဲၿပီး ၾကာရွည္သိမ္းထားႏိုင္မွာပါ.။

ဒါေၾကာင့္ ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ ယံုၾကည္စြာ ပ်ဳိးေထာင္ တည္ေဆာင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ စစ္မွန္တဲ့ ခင္မင္ ရင္းႏီွးမႈကေန ေပါက္ဖြားခဲ့တဲ့ ေမတၱာတရားကို တားဆီးေမာင္းထုတ္လိုက္ဖို႔ ဘယ္လိုအခ်ိန္အခါ… အေျခအေနမ်ိဳးမွာမွ ျဖစ္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး.။

“က်မရဲ႕ တစံုတခုအေပၚ ရင္းႏွီးမႈ အားနည္းလြန္းတဲ့ အတြက္ ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ ရင္းႏွီးမႈအျဖစ္ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ အျမဳေတေလး ကလည္း က်မႏွလံုးေသြးေတြ စီးေမ်ာေနသေရြ႕ ျပင္ပအႏၱရာယ္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဝင္လာပါေစ… ေမတၱာေတြနဲ႔ လႊမ္းၿခံဳထားတဲ့ လတ္ဆတ္တဲ့ အျမဳေတေလး အျဖစ္ ဆက္လက္ ရွင္သန္ၿမဲ ရွင္သန္ေနမွာပါ......!!! ”

Tuesday, January 11, 2011

သြားေပအံုးေတာ့ဒီဇင္ဘာေရ…

ဒီဇင္ဘာရဲ႕ ေဆာင္းညေတြမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း နားခိုခ်င္ေပမယ့္ ရိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေလဆန္ခရီးရဲ႕ မမွ်တႏိုင္တဲ့ ရုန္းကန္မႈေတြၾကားမွာ က်မေမ့ေပ်ာက္ခဲ့ရတယ္.။

ဒီလုိပါပဲ စကၠန္႔ကိုမိနစ္စား မိနစ္ကိုနာရီစား နာရီကိုရက္စား ရက္ကိုလစား လကိုႏွစ္စားလို႔ ျပကၡဒိန္စာရြက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးကို က်မ ေငးေမာလြမ္းဆြတ္စြာနဲ႔ၾကည့္ၿပီး ႏွစ္သစ္ျပကၡဒိန္ကို ခ်ိတ္မိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးအမည္ မသိတဲ့ ေ၀ဒနာေလးတခုက ရင္ထဲကို စူးစူးနစ္နစ္ စိုက္၀င္သြားေတာ့တယ္.။

က်မရင္ကို လက္နဲ႔ဖိၿပီး ခနတာ နားလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေျပးလႊားေနၾကတဲ့သူေတြ..၊ အလုပ္လုပ္ရင္း ေမာေနၾကတဲ့သူေတြ၊ လုပ္အားတန္ဖိုးနဲ႔မမွ်တဲ့ ခြန္အားေတြကို ေပးဆပ္ေနရသူေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ရင္မွာပိုက္ၿပီး ႀကိဳးစားေနၾကတဲ့သူေတြ၊ မိဘနဲ႔ သားသမီးမ်ား ေ၀းကြာေနၾကသူေတြ၊ လြမ္းေမာေနရတဲ့သူေတြ၊ ယံုၾကည္ခ်က္ကို မစြန္႔လႊတ္ပဲ အသက္ဆက္ေနသူေတြ၊ သစၥာတရားကို အေျခခံၿပီး ခရီးဆက္ေနသူေတြ၊ မိမိရဲ႕ မမွ်တႏိုင္တဲ့ အတၱမာန္တခုတည္းအတြက္ေၾကာင့္ မိမိမဟုတ္တဲ့ သူတပါးေတြအတြက္ ကိုယ္စိတ္ ႏွလံုးဆင္းရဲေနရသူေတြ..၊ ………….ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပံုရိပ္ေတြက ရိပ္ကနဲ ရိပ္ကနဲ ပါလားးးးးးးး

ျမဴေတြဆိုင္းေနၿပီး ႏွင္းဖဲြဖဲြေလးက်ေနတဲ့ ေနရာေလးတခုမွာေတာ့ အေအးဒဏ္ကို ခါးသက္ရွတစြာ ခံစားရင္း ေပၚလာတဲ့ ပံုရိပ္ေလးေတြကို ႏွေျမာတသ နာက်င္စြာနဲ႔ပဲ ခနတာ ေဘးဖယ္ထားၾကည့္လိုက္မိတယ္…။ 

ႏွင္းဖဲြဖဲြေလးေအာက္မွာ ကိုယ္ေပၚကိုကပ္ၿငိလာတဲ့ ႏွင္းစက္ေလးေတြကို လက္နဲ႔တို႔ထိ ဖယ္ရွားလိုက္တိုင္း ဘာလို႔မ်ား မ်က္ရည္စတို႔ စြတ္စိုလာမိပါလိမ့္..။ ေပ်ာက္ရွခဲ့ဖူးတဲ့ ရနံ႔ေလးေၾကာင့္လား…. ရံႈးနိမ့္ခဲ့ဖူးတဲ့ စစ္ပဲြမွာ ခါးသီးတဲ့ဘ၀ကို မ်ိဳခ်ပစ္ခဲ့ရလို႔လား…… ေသခ်ာသိႏိုင္မယ့္ အေျဖတခုက ႏွင္းေတြထဲမွာပဲ အရည္ေပ်ာ္သြားခဲ့ၿပီပဲ…။

ႏွင္းေလးေတြကို ထိေတြ႔ခြင့္ရႏိုင္ေသးသေရြ႕ ေတြ႕ထိခ်င္တဲ့ က်မ… ေဆာင္းရဲ႕ ေအးစိမ့္မႈနဲ႔အတူ ခို၀င္နားခ်င္တဲ့ က်မ… ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ခရီးက ခ်မ္းေအးေပမယ့္ ဒီဇင္ဘာေဆာင္းရဲ႕ ေအးခ်မ္းလွပတဲ့ အျခားဘက္မွာေပါ့.။

အေလးထားတန္ဖိုးထားခ့ဲရၿပီး ၀မ္းသာပီတိနဲ႔ ကုန္လြန္ခဲ့ဖူးတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြကို ႏွေျမာတသစြာနဲ႔ တမ္းတေၾကကဲြေနရံု… အျဖဴေရာင္အိပ္မက္ေလးကို ျပန္လည္တမ္းတရံု…. နဲ႔ မလိုခ်င္ေတာ့တဲ့ ဒဏ္ရာအပိုင္းအစေလးေတြ… ကို ျမဴႏွင္းေတြၾကားမွာ ေျခရာေဖ်ာက္လိုက္ရေတာ့မယ္..။

သဘာ၀တရားႀကီးကို လြန္ဆန္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ မလိုခ်င္ေတာ့တဲ့ နာရီေတြကိုေတာ့ ဘာနဲ႔ေလ်ာ္ေၾကး သတ္မွတ္ရမွာပါလိမ့္…။

 ျမဴမႈန္ေလးေတြရဲ႕ ေျခသံကို ၾကားေနရရံု….နဲ႔ အလြမ္းေတြ ရစ္ပတ္ေႏွာင္တြယ္မိတတ္တဲ့ စိတ္ေလးတခုကေတာ့ ခိုနားတြယ္ရစ္ေနျဖစ္အံုးမယ္ ထင္ပါရဲ႕..။ ခိုနားတြယ္ရစ္ေနမယ့္ စိတ္ေလးတခုကို လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းခြင့္ျပဳရင္း ျမဴေတြဆိုင္းေနတဲ့ ႏွင္းမႈန္မႈန္ေလးၾကားထဲ က်မတေယာက္ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ေနမိခဲ့တယ္.။

Tuesday, November 16, 2010

တကယ္သာျဖစ္လိုက္ပါေတာ့

ပတ္၀န္းက်င္ တခုလံုး တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လို႔…..။ ခါတိုင္း ေအာ္္ျမည္ေနတဲ့ ဌက္ကေလးေတြလည္း ဘယ္မ်ား ေရာက္လို႔ ေနၾကပါလိမ့္. ။ ၾကားေနက် ဌက္ေလးေတြရဲ႔ ေတးသံခ်ဳိေလး တခုကို တမ္းတမိလိုက္တာ!!!

ေဆာင္းေလရဲ႔ အေအးဓါတ္ လြန္ကဲမႈေၾကာင့္ ခပ္ေကြးေကြးေလး ျဖစ္ေနတဲ့ က်မ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေကြးေနလိုက္တယ္.။ စိမ့္ၿပီး ေအးလိုက္တာ……!

ဟိုးးးးးးးးးးးး မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းရဲ႕ တခုေသာ ေနရာေလးကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္.။ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သာယာေအးခ်မ္းတဲ့ အလင္းတန္းႀကီးတခုက အုပ္မိုးလို႔.။

အို….. လူေတြ လူေတြ
အမ်ားႀကီးပါလား……..

သူတို႔ေတြ ဘယ္ကိုသြားေနၾကပါလိမ့္…!

က်မသြားမယ့္ ေနရာကိုမ်ား ဦးတည္ သြားေနက်တာမ်ားလား..!

က်မလည္း လူအုပ္နဲ႔အတူ တိုး၀င္ ေရာက္သြားၿပီ…

သူတို႔ အားလံုးရဲ႕ မ်က္၀န္းေလးေတြကလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေတြနဲ႔ တလက္လက္ ေတာက္ေနလိုက္တာ… ပန္းတိုင္တခုကို ခ်ီတက္ ေနၾကသလိုပဲ....။

တခ်ဳိ႕ လူေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တူညီ၀တ္စံုေတြနဲ႔ ရင္ထဲ အသည္းထဲက အခ်ိန္ကာလၾကာ ၿမိဳသိပ္ထားခဲ့ၾကတဲ့ စကားလံုးေတြကို ဖြင့္ဟလို႔…။

က်မရဲ႕ ရင္ထဲက ေျပာခ်င္ေနတဲ့ စကားလံုးေတြကေတာ့ လည္ေခ်ာင္း၀မွာပဲ တစ္ဆို႔ ေနပါလားးးးးးးး

တျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္သြားရင္းနဲ႔ ေရွ႕တူရုဆီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မတို႔ အားလံုးရဲ႔ ေရွ႕မွာ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေနတဲ့ ေမတၱာတရား နက္ရိႈင္းၿပီး ရဲရင့္တဲ့ ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ အေမ………!

က်မတို႔ အားလံုးကို ေျပာဆို လမ္းျပေပးေနတဲ့ စကားလံုးတိုင္း စကားလံုးတိုင္းေတြက ရင္ထဲထိေအာင္ စဲြၿမဲ နစ္၀င္လို႔ ေနခဲ့ပါၿပီ…။

အခက္အခဲေတြ အားလံုးကို ေက်ာ္လႊားရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ ခြန္အားသတၱိေတြ ကိုလည္း အျပည့္အ၀ ရရိွေန ခဲ့ၾကပါၿပီ…။

အားလံုးေသာ သူေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ ညီညြတ္မႈေတြနဲ႔ အရာရာကို မေၾကာက္မရံြ႕ ဇြဲ နဲ႔ ခ်ီတက္ဖို႔ တာဆူေနခဲ့ၾကပါၿပီ..။

လိုခ်င္တာကို ရေအာင္ အားလံုးေသာသူေတြနဲ႔ အတူတကြ ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ရမယ္တဲ့…. ။ ႀကိဳးစားဖို႔ အားလံုး အသင့္ ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ…။

တခ်က္တခ်က္ေတာ့ လူအုပ္ႀကီးရဲ႕ ၀မ္းသာမႈေတြနဲ႔ ေျပာဆိုေနၾကတဲ့ အသံေတြေၾကာင့္ ဘာေျပာသံမွ မၾကားရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ရျပန္တယ္..။ က်မလည္း ေျပာခ်င္လိုက္တာ…! အေမကေတာ့ ေျပာတယ္… ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ရိွေနတာေတြကို အသိေပးပါတဲ့… က်မေျပာလို႔ မရပါလားးးးးးးးးးးး က်မေျပာမယ့္ စကားလံုးေတြက လည္ေခ်ာင္း၀မွာတင္ပဲ အျပင္ကို ထြက္မလာပါလား…………!

ဒါေပမဲ့…………

က်မရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ ေသခ်ာ ထုတ္ပိုးထားတဲ့ စကားလံုးေတြက အစီအရီပါပဲ……..

က်မ အေတြးေရယာဥ္ ေၾကာႀကီးထဲ နစ္ေျမာေနတုန္း ေဟးးးးးးးးးးးးေဟးးးးးးးးးးးးးးး ဆိုတဲ့ အသံေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ လန္႔သြားတယ္… ေအာ္ က်မတေယာက္ အေတြးလြန္ေနတာကိုး…။

`က်မ တေယာက္ထဲ လုပ္ဖို႔ လံုး၀ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရိွဘူး..။ အမ်ားနဲ႔ အတူလုပ္မွာ. က်မတို႔ အေပၚမွာ ၾကင္နာမႈရိွတဲ့ ကမၻာသူ ကမၻာသားေတြနဲ႔ အတူ လုပ္မယ္တဲ့´… က်မ ၾကက္သီးထလိုက္တာ….! အေမရဲ႕ တည္ၾကည္ ေလးနက္တဲ့ သစၥာ စကားေတြထဲက တခြန္း…!

ေအာ္…. အေမ. ဘယ္ေလာက္မ်ား ပင္ပန္းေနရွာေရာ့မလဲ…

အေမ.. က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစ…………………….. ဆိုတဲ့ အသံေတြ မိုးေကာင္းကင္ တခုလံုး ျပည့္လွ်ံလို႔ ျမည္ဟိန္းသြားလိုက္တာ.!!!

အျပန္ခရီးမွာေတာ့ က်မရဲ႕ ရင္ထဲက ေျပာခ်င္ေနတဲ့….

အမွန္တရားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၿပီး ယံုၾကည္ခ်က္ရိွရိွနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတဲ့ သူေတြရဲ႕ ရင္ထဲက စစ္မွန္တဲ့ ဆႏၵေတြ….. အႏွစ္ႏွစ္ အလလ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ လင္းေရာင္ျခည္ တန္းေလးေတြ…. မတူညီေပမဲ့ တူညီၾကတဲ့ ညီရင္းေတြရဲ႔ ညီညြတ္မႈ သံစဥ္ေတြ….. တဦးနဲ႔တဦး နားလည္မႈ၊ ယိုင္းပင္းမႈ၊ သည္းခံမႈ၊ သိတတ္မႈ၊ တန္ဖိုးထားတတ္မႈ ဆိုတဲ့ အျမင္ေကာင္းေလးေတြနဲ႔ ဆက္ဆံမႈေတြ….. ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရိွဖို႔ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေပးၿပီး က်မတို႔ေတြရဲ႕ ယံုၾကည္မႈ အင္အားကို အမိအရ ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္တာေတြ….. ဆိုတဲ့ ျပည္႔လွ်ံေနတဲ့ စကားလံုးေတြကို ေထြးပိုက္ရင္း….!!!

ခိုင္ၿမဲတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ အင္အားေတြ တနင့္တပိုးနဲ႔ စိတ္ရႊင္လန္း တက္ၾကြလို႔ လွမ္းလာခဲ့ေတာ့တယ္…

အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေတြးထဲမွာတင္ ေပ်ာ္ေနလိုက္တာ..!
 
ျဗဳန္းဆို စိမ့္ကနဲ ေအးစက္သြားၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟင္…… က်မေရာက္ေနတဲ့ ေနရာေလးက အေမနဲ႔ အေ၀းမွာပါလားးးးးးးးးး

ေအးစက္ေနတဲ့ ပါးျပင္ေပၚမွာ ေဆာင္းေလေအးနဲ႔အတူ ေအးစက္စက္ မ်က္ရည္စတခ်ိဳ႕ ကပ္ၿငိ တဲြခိုလို႔…!!!!!

Friday, October 1, 2010

ဘ၀တခု ျဖတ္ေက်ာ္ခ်ိန္မွာ...

လူတိုင္း လူတိုင္း... မလဲြမေသြ ေရွာင္လဲြလို႔ မရႏိုင္တဲ့ အရိပ္သဖြယ္ လိုက္ေနတာ ကေတာ့ အို၊ နာ၊ ေသတဲ့..။

ဒီစကားလံုးေလးကို ဟိုးးးးးးးးး ငယ္ငယ္ စာအုပ္ေလးေတြမွာ ဖတ္ဖူး၊ ျမင္ဖူးေနခဲ့တယ္.။

ႏုပ်ိဳတဲ့အရြယ္ကေန တျဖည္းျဖည္း အသက္အရြယ္ ႀကီးလို႔ ရင့္က်က္လာၿပီး အိုမင္းတဲ့ ဘ၀ႀကီးကို မေရာက္ခ်င္ေပမဲ့ ေရာက္ရိွလာၾကရမယ္.။ အိုမင္းတဲ့ဘ၀တခုကို ေရာက္ၿပီဆိုရင္…… မိမိရဲ႔ေဘးမွာ ဘယ္လိုအရာေတြ… ဘယ္လို တရားေတြနဲ႔ ၀န္းရံ ေနပါ့မလဲ…။ အေကာင္းဆံုး အေဖၚက ဘာျဖစ္လိမ့္မလဲ…။

ေတြးၾကည့္ရံုနဲ႔တင္ ၾကက္သီးထစရာ!!!!!

မိမိေရာ….. အိုမင္းလာတဲ့ အခ်ိန္တခုကို ေရာက္ရင္ ဘာေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမလဲ… စိတ္ခြန္အားေတြေရာ အားေကာင္းပါ့မလား… စိတ္ခ်မ္းေျမ႔စရာ ေကာင္းတဲ့… သာယာလွပတဲ့ ၀န္းက်င္ေလးထဲမွာ တရားမွ်တစြာန႔ဲ အိုမင္းလွတဲ့ ဘ၀ေလးကို ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ပါ့မလား……….

တပါးသူရဲ႔ အိုမင္းလွတဲ့ ဘ၀ေလးေတြကိုလည္း ကိုယ္ခ်င္းစာတရားထားႏိုင္ၿပီး ဘယ္လို ပံုသ႑ာန္မ်ိဳးနဲ႔ ၀န္းရံ ေပးႏိုင္ပါ့မလဲ…။ အိုမင္းလာတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ အထီးက်န္ဆန္မႈေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္မယ့္ ခြန္အားေတြေရာ ရိွေနပါၿပီလား…။

ႏုပ်ိဳတဲ့ ဘ၀ေလးကေန အိုမင္းတဲ့ ဘ၀တခုကို လိုခ်င္တပ္မက္မိမွာ မဟုတ္သလို အိုမင္းတဲ့ ဘ၀ေလး ေရာက္ခဲ့ရင္လည္း ကိုယ္၊ စိတ္၊ ႏွလံုး က်န္းမာစြာနဲ႔ ရိွႏိုင္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္..။ အဲလို ကိုယ္၊ စိတ္ က်န္းမာစြာ ရိွႏိုင္ဖို႔အတြက္ ငယ္ရြယ္တဲ့သူေတြက ေဖးမတဲြကူဖို႔…. အားလပ္တဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြမွာ အတူတကြ အေဖၚျပဳေပးဖို႔… စိတ္အားျဖည့္ေပးဖို႔…. တေယာက္တည္း ရိွေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြမွာလည္း ကိုယ္တိုင္ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေလးေတြနဲ႔ ေနထိုင္ႏိုင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ စြမ္းေဆာင္ ေပးႏိုင္ခဲ့ရင္.. အိုမင္းေနတဲ့ အဘိုးအဘြားေတြ အတြက္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး လုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့ရင္…ေပါ့။

အဓိကက စိတ္က်န္းမာေနရင္ အရာအားလံုးနီးပါးလည္း က်န္းမာႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အသက္အရြယ္ ႀကီးသူေတြကို ဦးစားေပး ဆက္ဆံတတ္ဖို႔လည္း လိုမယ္ထင္ပါတယ္။ ေမတၱာေတြ ေပးတတ္ဖို႔ လိုပါတယ္..။

အိုမင္းတဲ့ အသက္အရြယ္ႀကီးသူေတြကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ၿပီး မိမိရဲ႔ ေပးဆပ္ႏိုင္တဲ့ ေပးဆပ္မႈေလးေတြနဲ႔ ျဖည့္ဆည္းေပးၿပီး လုပ္ေပးေနတ STA အဖဲြ႔ေလးတခု ပြင့္ဖူးလာတာကလည္း ကမၻာေျမျပင္ အတြက္ လွပတဲ့ သက္၀င္ လႈပ္ရွားမႈေလး တခုပါပဲ..။

မိမိတို႔ရဲ႔ မိသားစုအတြင္း... မိမိတို႔ရဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ အ၀န္းအ၀ိုင္းအတြင္း... မွာ သက္ႀကီးရြယ္အို အဘိုးအဘြားမ်ားအား တတ္အားသေရြ႔ ေဖးမကူညီ ေစာင့္ေရွာက္ရင္း... ေမတၱာေတြ ေ၀မွ်ေပးရင္း... အိုမင္းေနတဲ့ ဘ၀ေတြကို အားအင္ျဖစ္ေစမယ့္.. ၾကည္ႏူးမႈေတြ ျဖစ္ေစမယ့္... အၾကင္နာ ေမတၱာမ်ား ေပးႏိုင္ၾကဖို႔ ရည္သန္ေမွ်ာ္ေတြးရင္းးး

ေအာက္တိုဘာလ(၁) ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားေန႔မွာ အသက္အရြယ္ႀကီးျမတ္သူ ဘိုးဘြားတို႔အား လက္ဆယ္ျဖာမိုး ရီွခိုးဦးခ်လ်က္..

Saturday, May 8, 2010

ဘယ္ေသာအခါမွ ေပ်ာက္ကြယ္မသြားမဲ့ `အေမ´


ကမၻာ႔အေမမ်ားေန႔မွာ အေမအတြက္ ဘယ္လိုဂုဏ္ျပဳစာ ေရးရမလဲလို႔ ေတြးရင္း… ေတြးရင္းနဲ႔…

က်မရဲ႔ မေတာက္တေခါက္ စာေရးသားပံုနဲ႔ က်မအေမရဲ႔ ေမတၱာေက်းဇူး အနႏၱေတြက ႀကီးမားလြန္းမက ႀကီးမားၿပီး ႏိႈင္းယွဥ္ဖို႔ ခိုင္းႏိႈင္းလို႔ မရေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားလြန္းမက မ်ားျပားေနတာေၾကာင့္ ေရးဖို႔ အလြန္႔ကို မ၀ံ့မရဲ ျဖစ္ေနမိပါတယ္..။ ဒါေပမဲ့လည္း အေမမ်ားေန႔မွာ အေမအတြက္လည္း တခုခု ဂုဏ္ယူခ်င္၊ ဂုဏ္ျပဳခ်င္တာေၾကာင့္လည္း က်မရဲ႔စိတ္ထဲမွာ အေတာ့္ကိုပဲ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ေနရျပန္တယ္။

က်မရဲ႔ ေရးသားခ်က္ေတြဟာ အမွန္တကယ္ေတာ့ ဆပ္လို႔ မကုန္ႏိုင္တဲ့ ေက်းဇူးရွင္ က်မအေမရဲ႔ ေမတၱာနဲ႔စာရင္ ျမဴမႈန္ေလး တမႈန္စာေလာက္ပဲ ရိွမယ္လို႔ ယံုၾကည္မိတယ္။

က်မ အေမဟာ သားသမီးေတြ အေပၚမွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဘယ္လိုျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ရလဲဆိုတာ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမ ေတြကအသိဆံုး ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ………. အေမ။

သားသမီးေတြကို ပညာတတ္ ျဖစ္ေစခ်င္လြန္းလို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားၿပီး ပိုၿပီး အပင္ပန္းခံခဲ့တာ ေတြကိုလည္း က်မတို႔ေတြ အသိဆံုးပါပဲ………. အေမ။

မိသားစု အေပၚမွာလည္း တကယ့္ကို တာ၀န္ေတြေက်လြန္းလို႔ အမ်ားရဲ႔ အံ့ၾသ ခ်ီးမြန္းမႈကိုလည္း ခံရတာ မဆန္းပါဘူး………. အေမ။

ေဆြမ်ိဳး မိတ္ေဆြေတြ အေပၚမွာလည္း အခက္အခဲရိွလာရင္ စိတ္အား ထက္ထက္သန္သန္ နဲ႔ ကူညီဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ က်မတို႔ေတြ အသိဆံုးပါ.......... အေမ။


မွတ္မွတ္ရရ..

က်မ ဆယ္တန္းမွာ…

ညဘက္ ညဥ့္နက္ေအာင္ စာက်က္တဲ့က်မကို မအိပ္မခ်င္း ေဘးနားကေန ေစာင့္ေပးပါတယ္။ တရက္မွာ တေန႔လံုး ပင္ပန္းေနေတာ့ က်မေဘးနားမွာ လဲွၿပီး ေစာင္ေလးၿခံဳလို႔ ေစာင့္ေပးေနပါတယ္။ က်မေဘးနားမွာ ျခင္ေဆးလည္း ထြန္းထားပါတယ္။ က်မက ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေမကို ျခင္ကိုက္မွာစိုးလို႔ ျခင္ေဆးေခြကို က်မအေမရဲ႔ ေဘးနားကို ကပ္ၿပီးထားလိုက္မိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ က်မအေမက အမေလး ပူလိုက္တာဆိုလို႔ က်မ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့မွ က်မအေမရဲ႔ ဒူးေခါင္းမွာ ျခင္ေဆးကေန မီးကူး၊ ေစာင္ကိုေလာင္ၿပီး ဒူးေခါင္းကိုေလာင္ေနပါတယ္။ ဒူးေခါင္း ပူေတာ့မွ သိပါတယ္။ ဒူးေခါင္းနားက ေစာင္မွာ အေပါက္ႀကီး ျဖစ္သြားၿပီး အပူေလာင္သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ဆို ျခင္ေဆးကို မထြန္းရဲေတာ့ပါဘူး။

ေက်ာင္းအတြက္ ထမင္းဗူး အဆင္သင့္ ျဖစ္ေအာင္ အေစာႀကီး ထခ်က္၊ မနက္စာ မုန္႕စားဖို႔ အဆင္သင့္ လုပ္ေပးေနရင္းန႔ဲေတာင္ မအားတဲ့ၾကားထဲကေန က်မတို႔လိမ္းဖို႔ သနပ္ခါးကလည္း ေသြးေပးၿပီးသား ပါ။ က်မတို႔ကေတာ့ အဆင္သင့္ လိမ္းရံုပဲေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ အေမ ဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းမွန္းကို မသိခဲ့ ရရိုး အမွန္ပါ။

က်မတို႔ အရြယ္ေရာက္ လာေတာ့လည္း ေက်ာင္းတက္ေနရတဲ့ က်မတို႔ေတြ အတြက္ ပင္ပန္းခဲ့ရျပန္တာပါပဲ။ ခုခ်ိန္ထိလည္း က်မတို႔ေတြ အတြက္ ေဘးနားကေန အားလံုးကို လုပ္ကိုင္ေပးေနတုန္း၊ အႀကံဥာဏ္ေကာင္းေတြ ေပးေနတုန္းပါ။

သားသမီးေတြ အေပၚ အလြန္႔ကို တာ၀န္ေက်ပြန္သလို က်မအေဖအေပၚမွာလည္း အလြန္ကို တာ၀န္ ေက်ပြန္ၿပီး ဇနီးေကာင္းပီသ ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ခင္ပြန္း သားသမီးေတြ အေပၚမွာသာ တာ၀န္ေက်ပြန္ရံုမက ေမာင္ႏွမေဆြမိ်ဳးသားခ်င္းအေပၚ မွာလည္း အလြန္ကို တာ၀န္ေက်ပြန္ပါတယ္။ တခါတရံ က်မတို႔ေတြက အေမ ပင္ပန္းတာကို ၾကည့္ၿပီး အားမလို အားမရနဲ႔ ေျပာမိၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း က်မအေမကေတာ့ ေဆြမ်ိဳးေတြ အခက္အခဲ တခုခု ျဖစ္လာရင္ အၿမဲ တတ္ႏိုင္တ့ဲဘက္က ကူညီေနၿမဲပဲ။

အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြေတြ အေပၚမွာလည္း လိုအပ္လာရင္ ကူညီဖို႔ အဆင္သင့္ပါပဲ။။ ဒါေၾကာင့္လည္း မိတ္ေဆြေတြရဲ႔ ခ်စ္ခင္မႈကို အျပည့္အ၀ ခံစားရျပန္ပါတယ္။ က်မတို႔ေတြက တခါတေလမွာ အေမကို ၾကည့္ၿပီး ရင္ေမာရပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူမ်ားအတြက္ပဲ ပူပန္ေနလို႔ပါ။။။ သူမ်ားက မရိွဘူးလို႔ ေျပာျပန္ရင္လည္း မရိွရိွတာကို ေပးၿပီး ကူညီတတ္ၿမဲ.. စိတ္ပူပန္ၿမဲ… ။ က်မတို႔က `ေမ´ ဒီေလာက္ထိ မပူေနပါနဲ႔လို႔ ေျပာရင္လည္း မရပါဘူး။

အခုေတာ့ အေမကို စိတ္ခ်မ္းခ်မ္း သာသာနဲ႔ အပူအပင္ကင္းၿပီး ေနႏိုင္ေစဖို႔ က်မအေမကို ႏွလံုးသားထဲကေန ဆုေတာင္းေနရံု...

ၿပီးေတာ့ `အေမ´ စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္က်န္းမာေအာင္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစား ေနထိုင္ ေဆာင္ရြက္ ၿပီး အေမ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ သမီးေကာင္း တေယာက္ ျဖစ္ေစရပါမယ္လို႔လည္း ကတိျပဳရင္း...

ေမလ(၉) ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ကမၻာ႔အေမမ်ားေန႔မွာ အေမမ်ားအားလံုး က်န္းမာ၊ ခ်မ္းသာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာ၍ ခ်စ္ေသာ သားသမီးမ်ားနဲ႔ မခြဲမခြါ အတူ ေနထိုင္ႏိုင္ပါေစ လို႔ ဆုေတာင္းရင္း လက္ဆယ္ျဖာမိုး ရီွခိုးဦးခ် ကန္ေတာ့ပါတယ္။

ကမၻာ႔အေမမ်ားေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳေရးသားသည္။

Wednesday, April 21, 2010

တမ္းတမိေသာ အေမ့လက္ရာ (၂)…


ဒီေန႔ မနက္ေစာေစာမွာ က်မအေမ ဖုန္းဆက္ေတာ့ ရခိုင္မုန္႔တီ ခ်က္စားတယ္တဲ့။ သမီးစားခ်င္ ေနမယ္မလားတဲ့။ ၾကားလိုက္တာနဲ႔တင္ သားေရယိုၿပီး က်မအေမ့ရဲ႔ ခ်က္ေနၾက ရခုိင္မုန္႔တီ လက္ရာေလးကို ေျပးၿပီး ျမင္ေယာင္ ေနမိတယ္။

စိတ္ထဲမွာလည္း သိပ္ကို စားခ်င္တာေပါ့လို႔ ေျပာေနမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ စားခ်င္တယ္လို႔ ေျပာမထြက္ခဲ့ပါဘူး အေမ…။

အစားအေသာက္ ေခ်းမ်ားလြန္းတဲ့ က်မ…..!

ေခ်းမ်ားတာထက္ မစားတဲ့အရာ မ်ားလြန္းတဲ့ က်မ….!

ေတာ္ရံုခ်က္တာ စားလို႔ မရတဲ့ က်မ….!

အခုေတာ့ အစားအေသာက္နဲ႔ ပက္သက္ရင္ ေခ်းမမ်ားႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဗိုက္ျပည့္ေအာင္္ စားတဲ့ သေဘာ အေနနဲ႔ပဲ စားလိုက္တာပါပဲ။ ဒါလည္း အေျခအေနက က်မကို သင္ေပး လမ္းညႊန္ လိုက္တယ္လို႔ ထင္တယ္ေလ။ ဒီလို အေျခအေနမွာ ဒီလို ေနရမွာပဲ ဆိုတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေနထိုင္တတ္၊ စားေသာက္တတ္ေအာင္ သင္ခန္းစာ ရလိုက္ပါတယ္။

အရင္တုန္းကေတာ့ က်မအေမ ရခိုင္မုန္႔တီ ခ်က္မယ္ဆိုရင္ က်မက အေမေဘးနားမွာ ၀ိုင္းကူလုပ္ေပး ေနၾကေပါ့။ ၿပီးေတာ့ က်မအေမ ခ်က္တာ ထုိင္ၾကည့္ေနၾကေလ။

ရခုိင္မုန္႔တီ ခ်က္တဲ့အခါ အေကာင္းဆံုး ငါးကေတာ့ (ငါးေရႊ) ငါးပါ။ ငါးေရႊက ညွီတဲ့အတြက္ အရင္ဆံုး ငါးကို မီးေလးနဲ႔ ကင္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ပဒဲေကာ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ငါးပိ၊ ဂ်င္း ထဲ့ၿပီး ငါးနဲ႔ ျပဳတ္ပါတယ္။ ဆားနဲ႔ အခ်ိဳမႈန္႔ကေတာ့ သင့္သေလာက္ ထဲ့ပါတယ္။ ငါးကလတ္ၿပီး ခ်ဳိေနရင္ အခ်ဳိမႈန္႔ေတာင္ သိပ္ၿပီး ထဲ့စရာမလိုပါဘူး။ ၿပီးမွ ျပဳတ္ထားတဲ့ ငါးကို အရိုးႏႊင္ၿပီး ဒယ္အိုးထဲ ဆီထဲ့ၿပီး နႏြင္းမႈန္႔ နဲနဲနဲ႔ ေျခာက္သြားေအာင္ ေၾကာ္ပါတယ္။ အဲဒါကို (ငါးမုန္႔)လို႔ေခၚပါတယ္။ က်မအေမကေတာ့ ဟင္းရည္အိုးထဲကိုလည္း ျပဳတ္ၿပီးသား ငါးကို ႏႊင္ၿပီး ထဲ့ပါေသးတယ္။ ေၾကာ္ထားတဲ့ ငါးမုန္႔ကေတာ့ စားေတာ့မွ ဟင္းပန္းကန္ထဲ ထဲ့စားၾကတာပါ။ စားေတာ့မယ္ဆိုမွ မုန္႔ဖတ္၊ ဟင္းရည္၊ ငါးမုန္႔၊ နံနံပင္၊ အခ်ဥ္အျဖစ္ေတာ့ မန္းက်ည္ရည္ (ဒါမွမဟုတ္ မန္းက်ည္းသီးစိမ္းရရင္ေတာ့ မန္းက်ည္းသီးစိမ္းကို ေရေႏြးေလးနဲ႔ ေဖ်ာ္ထားေပါ့)၊ ငရုပ္သီး အျဖစ္ေတာ့ (ငရုပ္သီး အစိမ္းမႈန္႔ကို ဆီနဲ႔ ေၾကာ္ထားတာ)၊ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ငရုပ္သီး အစိမ္းေတာင့္ကို ေထာင္းၿပီး ေရနဲ႔ေဖ်ာ္ထားတာ ကို ထဲ့ၾကပါတယ္။

အားလံုး စံုစံုလင္လင္ ထဲ့ၿပီးၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ပူပူစပ္စပ္ေလး ရခိုင္မုန္႔တီ စားလို႔ ရၿပီေပါ့။

က်မ သိပ္ၿပီး ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ အစားအေသာက္ေလးပါ။ က်မႀကိဳက္တဲ့ အေမ့ ဟင္းလက္ရာေတြထဲက တခုျဖစ္တဲ့ ရခိုင္မုန္႔တီကို တမ္းတရင္းနဲ႔…..။

တခ်ိဳ႔ တခ်ဳိ႔ေသာ အရာေတြက ေ၀းကြာသြားေတာ့မွ တန္ဖိုး ရိွမွန္း ပိုသိလာၾကတယ္။ နီးနီးေလး တုန္းကေတာ့ တန္ဖိုးရိွမွန္း မသိၾကဘူးေလ။ နီးေနတဲ့ အတြက္လည္း တန္ဖိုး ရိွမွန္း သိေနေပမဲ့ မေျပာျဖစ္္ ခဲ့ၾကတာေတြ ရိွတတ္ၾကျပန္တယ္။ ေ၀းသြားေတာ့မွ မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ကို ျပန္ၿပီး မေျပာျဖစ္ခဲ့ရေကာင္းလားလို႔ အားမလို အားမရ ျဖစ္ၾကျပန္တယ္။

ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ႔ မေျပာျဖစ္ခဲ့တာေတြက ေနာက္က်သြားမွန္း အခ်ိန္လြန္မွွ သိၾကရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နီးေနတုန္းမွာ တန္ဖိုးရိွေၾကာင္း၊ အသိအမွတ္ျပဳေၾကာင္း ေျပာဆို ျဖစ္ခဲ့ ၾကရင္ တန္ဖိုးရိွတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ပိုင္ဆိုင္ ႏိုင္ၾကမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ နီးေနတုန္းမွာ အေကာင္းဆံုး စကားလံုးေလးေတြနဲ႔ တန္ဖိုးရိွမဲ့ စကားေတြကို ေျပာဆို ၾကမယ္ဆို စိတ္ခ်မ္းေျမ႔ စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြကို ႀကံဳေတြ႔ႏိုင္ၾကမွာပါ။ တခ်ဳိ႔က်ေတာ့လည္း ပါးစပ္က ေျပာတာထက္ ရင္ထဲ၊ စိတ္ထဲကေန အသိအမွတ္ျပဳ ၾကတယ္။ အေကာင္းဆံုး ကေတာ့ စကားလံုးေလးေတြနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ရဲ႔ တန္ဖိုးထားတတ္မႈ နဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ရိွေနတဲ့ အတိုင္း ေျပာဆို ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္းေပါ့.......။

Friday, April 2, 2010

ေမ့သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ..

မေန႔က မနက္ထဲက က်မတို႔ရံုးမွာ ဧပရယ္ဖူးေန႔ ကိုသတိထားဖို႔ ေျပာဆိုေနၾကတယ္..။ က်မကလည္း သတိထားရမယ္ ဆိုၿပီး စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေတြးမိလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႔ သတိမထားမိပဲ ေမ့သြားတာပါပဲ။

ေန႔လည္မွာေတာ့ ညီမ တေယာက္က လွမ္းၿပီး `လူတေယာက္´ ေသသြားၿပီ ဆိုၿပီး လွမ္းေျပာပါတယ္။ အဲဒီလူက က်မတို႔ ေမတၱာထားတဲ့ လူတေယာက္ေပါ့။ အဲဒီထိေတာ့ က်မဧၿပီဖူးေန႔ကို မွတ္မွတ္ရရ ရိွေနတုန္းပါပဲ။ က်မက အဲဒီ ညီမေလးကို ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ လာမေနာက္ပါနဲ႔လို႔..။ လူေတြကို စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဒုကၡေပးဖို႔၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဒုကၡေပးဖို႔ အတြက္ အသက္ရွင္ေနအံုးမွာပါလို႔။ လူအမ်ားကို ဒုကၡေပးေနတဲ့ သူေတြဟာ အသက္ရွည္ၾကတာ မ်ားတာကို ေတြ႔ၾကရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔မ်ားပါလိမ့္ လို႔လည္း က်မ အႀကိမ္ႀကိမ္ စဥ္းစားခဲ့ဖူးတယ္။ ခံရတဲ့သူေတြလည္း ၀ဋ္ရိွသမွ်ေတာ့ ခံရအံုးမွာေပါ့လို႔ စိတ္ေျပရာ ေျပေၾကာင္း ေတြးေနမိတယ္။

ညဘက္မွာေတာ့ က်မစိတ္ထဲမွာ ဧပရယ္ဖူးေန႔ကို ေမ့သြားပါၿပီ။ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ တေယာက္က ဖုန္းဆက္ၿပီး ရံုးမွာ ပစၥည္းတခု က်န္ေနခဲ့တာ သိလားတဲ့။ က်မလည္း စိတ္ထဲမွာ ဘာပစၥည္းမ်ား က်န္ေနခဲ့တာ ပါလိမ့္လို႔ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဘာက်န္ခဲ့တာလည္း ဆိုေတာ့ ေတြ႔ရင္သိမွာေပါ့တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ က်မလည္း မနက္မွပဲ ၾကည့္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး အိပ္လိုက္ပါတယ္။ မနက္ ရံုးေရာက္တဲ့ အထိလည္း က်မမွာ ရွာလိုက္ရတာ…။ ဘာပစၥည္းက်န္ေနခဲ့ ပါလိမ့္ ဆိုၿပီးေတာ့..။ ဘာမွလည္း မေတြ႔ပဲနဲ႔ ကြန္ျပဴတာ စားပဲြေပၚမွာ အလုပ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းကလဲြလို႔ ဘာမွလည္း မေတြ႔မိဘူး။ က်မနဲ႔ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ ညီမေလး ေရာက္ေတာ့မွပဲ ရွင္းသြားေတာ့တယ္ေလ..။ ဧၿပီဖူးေန႔ေလတဲ့….။ အဲဒီေတာ့မွ ေၾသာ္…….. ေမ့သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ…… ဧပရယ္ဖူး အတြက္ ေနာက္တာပါလားဆိုၿပီးေတာ့..။ ေမ့လည္း ေမ့တဲ့ က်မပါပဲေလ…။

တခါတရံ က်မတို႔ေတြဟာ ေမ့သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သတိထားေနတဲ့ ကိစၥေလးေတြကိုပဲ အမွတ္တမဲ့ ျဖစ္သြားတတ္ၾကပါလားလို႔.။

ဧပရယ္ဖူးေန႔မွာ ေမ့သြားတဲ့ အခုိက္အတံ့ေလးမွာ ျဖစ္သြားတဲ့ အေျခအေနေလးပါ….။

Monday, March 8, 2010

ရင္ခုန္ခဲ့ရတဲ့ အကယ္ဒမီ

ေအာ္စကာ ဆုေပးပဲြကို ရင္ခုန္စြာနဲ႔ ၾကည့္ရႈလို႔ ၿပီးသြားပါၿပီ…….။

Burma VJ ……….




ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႔ အေရးႀကီးလွတဲ့ ကားတကားလည္း ျဖစ္တာမို႔ ရေစခ်င္ခဲ့တာပါ။ ဇကာတင္မွာ ပါတယ္ဆိုကတည္းက ရင္ခုန္ခဲ့ရၿပီး ရမယ္လို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာပါ။

ဒီကားသာ ရမယ္ဆို ကိုယ့္ႏိုင္ငံ အေၾကာင္း၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြကိို… မသိေသးတဲ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႏိုင္ငံေတြ၊ မသိေသးတဲ့ သူေတြဟာ အမ်ားႀကီး သိလာႏိုင္တယ္။ အဲဒီအတြက္ က်မတို႔ ႏိုင္ငံမွာ တခုခု အက်ိဳးရိွလာမယ္လို႔လည္း ထင္မိတယ္ေလ..။

က်မလည္း Burma VJ မရတာနဲ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး တျခား ဆုေတြေတာင္ ၾကည့္ဖို႔ အားမရိွ ျဖစ္သြားတယ္…။

ေအာ္…
ဆုမရေပမဲ့လည္း ဇကာတင္ထဲမွာ ပါခဲ့တဲ့ အတြက္ ႏိုင္ငံ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လူေတြ သိသြားႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္..။ အဲဒီအတြက္ေတာ့ ၀မ္းသာ ဂုဏ္ယူမိပါတယ္..။

ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ဆုနဲ႔ လြဲခဲ့ရေပမဲ့ တကမာၻလံုးက သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား Burma VJ ဇာတ္ကားဆိုတာ ဘာကို ရိုက္ထားတာလဲ… ဘယ္လို အေၾကာင္းကို ရိုက္ထားတာလဲ… ဆိုတာ ကို သိသြားႏိုင္မွာပါ…။

အဲဒီအတြက္ေတာ့…….

Thursday, March 4, 2010

တမ္းတမိေသာ အေမ့လက္ရာ (၁)…

ေန႔ခင္းဘက္ ထမင္းစားေနရင္း… အေမ့ရဲ႔လက္ရာ အရသာ ရိွရိွမစားရတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ က်မ…….. အေမ ခ်က္တဲ့ ဟင္းေတြထဲက `ဂဏန္း´ ဟင္းကို တမ္းတသြားမိတယ္။ အေမ ခ်က္တဲ့ ဟင္းအကုန္လံုး ႀကိဳက္တဲ့ က်မက ထမင္းစားရင္း အၿမဲ တမ္းတမိတယ္…။

ဒီေန႔ေတာ့… က်မအေမ ခ်က္တဲ့ ဟင္းလ်ာေတြထဲက က်မႀကိဳက္တဲ့ `ဂဏန္း´ ဟင္းကို သတိရၿပီး အရင္ဆံုး ေရးမိလိုက္တာပါ။

ငယ္ငယ္ထဲက ေခ်းအလြန္မ်ားတဲ့က်မ..၊ ဟိုဟင္းမစား.. ဒီဟင္းမစားတဲ့က်မ..၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မစားတဲ့က်မ..၊ အသားဆိုလည္း အကုန္မစားတဲ့က်မ..၊ ပဲဆိုလည္း မႀကိဳက္တဲ့က်မ..၊ မုန္႔ဆိုလည္း မစားတာမ်ားတဲ့ က်မ…..

အဲလို မႀကိဳက္တာေတြ.. မစားတာေတြ မ်ားတဲ့ က်မ… အေမနဲ႔ ေ၀းသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ့္ကို အဆင္မေျပ ျဖစ္သြားတာေလ..။ က်မ ေခ်းမ်ားတိုင္း က်မ စားခ်င္တာေျပာတိုင္း ခ်က္ခ်င္းလို ထခ်က္ ေပးတတ္တဲ့ အေမ… ။ က်မအေမ ခ်က္တဲ့ `ဂဏန္း´ ဟင္းကို ဒီေန႔ အရမ္း တမ္းတမိေနတယ္။

ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္ အရည္ေလး နဲ႔ မဆလာ ခတ္ထားတဲ့ `ဂဏန္း´ ဟင္း ခ်က္တဲ႔ေန႔ဆို က်မ အရမ္းေပ်ာ္တဲ့ေန႔ေပါ့။ တခါတရံေတာ့ `ဂဏန္း´ ကို အေၾကာ္မႈန္႔နဲ႔ ေရာၿပီး ေၾကာ္. အခ်ဥ္ရည္ေလးနဲ႔ လုပ္ေပးတတ္ပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳး ဆိုရင္လည္း ေခါင္းမေဖၚတမ္းေပါ့…။ တခါတေလလည္း… `ဂဏန္း´ ကိုျပဳတ္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ အသားထြတ္ၿပီး ၾကက္သြန္စိမ္း၊ ငရုတ္သီးစိမ္း၊ သံပရာသီးနဲ႔ သုပ္တတ္ပါတယ္။ `ဂဏန္း´ ဆိုရင္ အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ က်မ အတြက္ေတာ့ အေကာင္းဆံုး ဟင္းတခြက္ပဲေပါ့…။

ေက်ာင္းတက္ ေနတုန္းကလည္း မနက္ ေစာေစာ ထဲက ေက်ာင္းသြားတဲ့က်မ ညေန ျပန္ေရာက္လို႔ သမီးေရ ဒီေန႔ `ဂဏန္း´ ခ်က္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္….. က်မမွာ ေပ်ာ္လိုက္တာ…။

အခုေတာ့လည္း ဗိုက္ျပည့္ရင္ ၿပီးေရာ ဆိုၿပီး စားေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း၊ ႀကိဳက္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ႀကိဳက္ စားလိုက္တာပဲေလ.။ ဟိုး……….အရင္က ေခ်းအလြန္မ်ားတဲ့ က်မ ခုေတာ့လည္း သိပ္ၿပီး ေခ်းထူလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းတဲ့ဆုိင္မွာပဲ စားစား အေမ့လက္ရာ ေလာက္ေတာ့ မေကာင္းဘူးလို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတယ္…။ ေ၀းကြာသြားေတာ့မွ အေမ့လက္ရာက ပိုေကာင္းမွန္း ပိုသိလာရတယ္…။ ပိုတမ္းတမိ လာရတယ္…။

က်မ ႀကိဳက္တဲ့ အေမ့ ဟင္းလ်ာေတြထဲက `ဂဏန္း´ ဟင္း ကို တမ္းတရင္းနဲ႔ပဲ က်မ သိပ္မႀကိဳက္တဲ့ ဟင္းေတြနဲ႔ စားေနခဲ့တယ္ေလ...။

ေလာေလာဆယ္ က်မႀကိဳက္တဲ့ဟင္းေတြ ခ်က္ေပးမဲ့ အေမက အေ၀းမွာ ဆိုေတာ့့ တမ္းတမိရံုကလဲြၿပီး……..!!!!!

Monday, March 1, 2010

ေၾသာ္…. ကြာျခားလိုက္ပါဘိ…..

တနဂၤေႏြ ေန႔က တူမေလးတို႔ေက်ာင္းမွာ တရုတ္မီးထြန္းပဲြေတာ္ ရိွလို႔ ညအိပ္ၿပီး ပဲြလုပ္ပါတယ္။ ဆရာမေတြနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း သြားၿပီး ဆီမီးထြန္း၊ ကန္ေတာ့ရတယ္။ ညဘက္မွာေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ ပဲြလုပ္ပါတယ္။ ေနာက္တေန႔ မနက္မွ အိမ္က ျပန္ႀကိဳရတယ္။ တခါမွ ကိုယ့္အိမ္မဟုတ္တဲ့ ေနရာ တခုမွာ ညအိပ္ညေန မေနဖူးေတာ့ က်မျဖင့္ စိတ္ပူလိုက္တာ…။ ေက်ာင္းက ဆရာမေတြက တပတ္ေလာက္ထဲက ႀကိဳၿပီး ေျပာထားေတာ့ ျဖစ္ပါ့မလားလို႔ေလ…။ တူမေလး ကေတာ့ ေပ်ာ္လို႔………။

တခါမွလည္း ခဲြမအိပ္ဖူးေတာ့ ညေရာက္ရင္ အိမ္ကို သတိရၿပီး ငိုေနရင္ ဘယ္လို လုပ္ရပါ့မလဲေပါ့.။ စိတ္ပူတာ…. စိတ္ပူတာ…..။

သြားခါနီးလည္း က်မက ထပ္ခါတလဲလဲ သမီး ျဖစ္ပါ့မလား.. သမီး ျဖစ္ပါ့မလားနဲ႔….၊ က်မကပဲ လိုအပ္တာထက္ စိတ္ပူေနတာလား မသိ..။ အမယ္… တူမေလးကေတာ့ ဘာမွမပူနဲ႔ သမီး ျဖစ္တယ္တဲ့။ ဘုရား…….ဘုရား….က်မ ငယ္ငယ္ ကနဲ႔ အကြာႀကီး ကြာေနပါ ေပါ့လား.။ က်မတို႔ အဲဒီ အရြယ္တုန္းက ဒီလို ခဲြေနဖို႔ မေျပာနဲ႔ အေပၚနဲ႕ေအာက္ထပ္ေတာင္ ခဲြမအိပ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ဆိုေတာ့ သူတို႔ လက္ထက္မွာ ေခတ္မွီသြားတာလား … အေလ့အက်င့္ ျဖစ္သြား ေအာင္လို႔လား။။ က်မျဖင့္ စဥ္းစားရင္းနဲ႔ေတာင္ တမ်ိဳးႀကီး ခံစားရတယ္။

ဒါေပမဲ့လည္း ျပန္စဥ္းစား လိုက္ျပန္ေတာ့လည္း ေကာင္းပါတယ္ေလ….

အခုထဲက ခဲြေနရတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳး အေလ့အက်င့္ ျဖစ္တာပဲ၊ ေကာင္းတာေပါ့လို႔ ေတြးလိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္… သူတို႕ေလးေတြ ကို ႀကီးလာရင္ ခဲြခြါရတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳး မခံစားေစခ်င္ဘူး။ ခဲြခြါရရင္လည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စိတ္အားငယ္မႈ မရိွပဲ ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ လိုလိမ့္မယ္။ ဒါမွ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခံႏိုင္ရည္ ရိွလာမွာ…။

သြားရမဲ့ မနက္မွာ သူက ၀ိရိယ အားေကာင္းၿပီး အေစာႀကီးႏိုးလို႔…။ ျပင္ဆင္ၿပီး သူ႔ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ လိုတဲ့ ပစၥည္းေတြ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ ေက်ာပိုးအိတ္ႀကီးကို လြယ္ၿပီး ၿပံဳးေပ်ာ္လို႔….၊ အားလံုး အဆင္သင့္ ျဖစ္ၿပီဆိုေတာ့ တူမေလးက `သြားေတာ့မယ္…တာ့တာ´ တဲ့ …။ ေအးေဆးပဲ ထြက္သြားလိုက္တာ..။ က်မမွာသာ ရင္ေမာၿပီး က်န္ခဲ့တယ္…။

ညဘက္က်ေတာ့လည္း သတိရလိုက္တာ..၊ ခုခ်ိန္ ဘာေတြ လုပ္ေနမလဲ…ထမင္းစားၿပီးေနၿပီလား… ေဆာ့ေနမလား…. မုန္႔စားေနမလားနဲ႔ေပါ့……..

မနက္ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ၿပံဳးေပ်ာ္လို႔.. ညကလည္း အိပ္ေပ်ာ္ပါတယ္တဲ့. မုန္႔ေတြလည္း အမ်ားႀကီးစားရတယ္တဲ့.. ။ ေအာ္ ရင္ထဲေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေအးသြားတယ္။ မနက္ အေစာႀကီး မုန္႔ေတြ စားလာၿပီးၿပီတဲ့ ေျပာေသးတယ္…။ က်မက ဘာေတြလုပ္ခဲ့ရလဲ.. ဘာေတြ စားခဲ့ရလဲ… ဘယ္ေတြ သြားခ့ဲရလဲနဲ႔ ေမးခြန္းေတြ မရပ္မနား ေမးလိုက္ေတာ့ တခုၿပီးမွတခု ေမးပါတဲ့..။ ဟုတ္တာေပါ့…….. က်မ ေလာႀကီးသြားတယ္။

တူမေလးက ေက်ာင္းမွာ လုပ္ခဲ့ရတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳ ကို ျပန္ေျပာေတာ့ က်မမွာျဖင့္ နာေထာင္ေနရင္း ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ အတိတ္က ကိုယ့္ရဲ႔ ငယ္ဘ၀ကို လြမ္းဆြတ္ၿပီး ေက်ာင္းမွာ တေယာက္တည္း ေနခဲ့ရတုန္းက အခ်ိန္ကို သတိရၿပီး ၀မ္းနည္းသြားမိတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ကိုယ္ကို ေက်ာင္းမွာ ထားခဲ့ၿပီး အေမ ျပန္သြားေတာ့ ရင္ထဲကေန တခုခု ဆြဲထုတ္သြားလုိက္ သလိုပဲ ခံစားခဲ့ရတယ္…။ အခု တူမေလးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စိတ္ေအးသြားမိတယ္..။

အဲလို အေလ့အက်င့္ ရိွသြားရင္ ေရွ႔ေလွ်ာက္ရမဲ့ ခရီးလမ္းမွာ သိပ္ၿပီး မခက္ခဲေတာ့ ဘူးလို႔ထင္တယ္။ အေႏွာက္အယွက္ေတြ၊ ေ၀းကြားမႈေတြ၊ ကို ခံႏိုင္ရည္ ရိွရိွ ျပင္ဆင္တတ္သြားမယ္… ေနထိုင္တတ္သြားမယ္..။

အဲဒီ အတြက္ေတာ့ ေရွ႔ဆက္ၿပီး သူ႔ကို ေလ့က်င့္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးရလိမ့္အံုးမယ္…။

စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေၾသာ္… ကြာျခားလိုက္တဲ့ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔လို႔ ေတြးေတာရင္းနဲ႔ ……

Thursday, February 25, 2010

က်မနဲ႔ လဲြခဲ့ရတဲ့ ဖက္ထုပ္ေခါက္ဆဲြ…

တေန႔ အလုပ္ကေန အျပန္ က်မနဲ႔ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ ညီမေလး... တခုခု သြားစားၾကမယ္လို႔ စဥ္းစားတယ္။ ဘာစားၾကမလဲ ဆိုေတာ့.. ဒီမွာ အမ်ားဆံုး စားၾကတဲ့ ေကြ႔တီယိုပဲ စားၾကမလားတဲ့။ သိပ္မစားခ်င္ဘူးလို႔ က်မကေျပာေတာ့ ဒါဆို ဘာစားၾကမလဲတဲ့.။ စားေနၾက ဆိုင္မွာပဲ သြားစားၾကမယ္ဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား လာခဲ့ၾကတယ္။ က်မက ဖက္ထုပ္ေခါက္ဆဲြ စားခ်င္တယ္လို႔ ေျပာေတာ့ ထိုင္းလို ေျပာဖို႔ အခက္ေတြ႔ေနေရာ..။ ဒါနဲ႔ ထိုင္းလို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေျပာတတ္တ့ဲ အမ တေယာက္ကို ဖက္ထုပ္နဲ႔ေခါက္ဆဲြ ဘယ္လို ေျပာရမလဲဆိုၿပီး ေမးၾကည့္လိုက္တယ္..။

` ဘားမီ ကီယအို နမ္း…´ တဲ့။

အဲဒါက ဖက္ထုပ္ရယ္၊ ေခါက္ဆဲြရယ္ကို အရည္နဲ႔ လုပ္ထားတာ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အတူတူလုပ္တဲ့ ညီမက ထိုင္းစာ နည္းနည္း သင္ဖူးေတာ့ အေခၚအေ၀ၚကိုေတာ့ ညီမေလးပဲ ေသခ်ာ မွတ္ထားလိုက္လို႔။ မမက မွတ္မိမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာေတာ့ သူကလည္း ဟုတ္ကဲ့တဲ့။ ဒါနဲ႔ `အိုေက´ ဆိုၿပီး လာလိုက္ၾကတာ…။

ဆိုင္လည္း ေရာက္ေရာ ဆိုင္က အမႀကီးက ဘာစားမလဲတ့ဲ။ ခါတိုင္း မွာစားေနက် မဟုတ္တဲ့ တခုကို ေျပာရမွာ ဆိုေတာ့လည္း တထိတ္ထိတ္နဲ႔..။ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း တေယာက္ မ်က္ႏွာ တေယာက္ ၾကည့္ၿပီး ဘယ္လိုလဲ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔.. က်မက ညီမေလး ေျပာဆိုတဲ့ အထာနဲ႔ေပါ့..။ အဲဒါနဲ႔ သူကလည္း ထိုင္းလို `ကယိုနမ္း´ ဆိုၿပီး ေျပာလိုက္ ပါေရာ..။ က်မ ကလည္း ဟုတ္ၿပီေပါ့။ ဆိုင္က ျပန္ေျပာတယ္… ရတယ္တဲ့.။ ဒါနဲ႔ က်မ တို႔လည္း ေစာင့္ရင္း စကား တေျပာေျပာနဲ႔ေပါ့။

ခန ၾကာေတာ့ က်မတို႔ေရွ႔ကို ပုဂံလံုး ႏွစ္လံုး လာခ်လို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရီရမလို၊ ငိုရမလို ေတာင္ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ က်မ မစားခ်င္တဲ့ ` ေကြ႔တီယို´ ပဲ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ ဟာ ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲလို႔ ဆိုေတာ့ အသံထြက္လည္း သိပ္မဆင္ ပဲနဲ႔ ဘာလို႔ မွားရတာလဲလို႔။ က်မတို႔ မွာတာ `ေကြ႔တီယို´ မဟုတ္ဘူး ဆိုေတာ့ `ကယိုနမ္း´ လို႔ ျပန္ေျပာေတာ့မွ မရိွဘူးတဲ့။ ဒါေတာ့ သူတို႔္ မရိွတာကို မရိွဘူးလို႔ မေျပာပဲနဲ႔ ရိွသလိုလို လုပ္ၿပီး `ေကြ႔တီယို´ ပဲ လာခ်တာ ျဖစ္မွာလို႔ေတာ့ ထင္လိုက္တယ္။

ဒီမွာက အစားအေသာက္ အေခၚအေ၀ၚေတြနဲ႔ သိပ္အကၽြမ္းတ၀င္ မဟုတ္ေတာ့ တခါတေလ ဆုိင္ေရာက္ရင္ သူမ်ားမွာစားတာေတြ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ စားေနတာ စားခ်င္စရာဆို လက္ညိႈးထိုးၿပၿပီး ေျပာလိုက္တာပဲ။ တခါတေလလည္း ဟုတ္လို႔...။

ေအာ္…. စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဖက္ထုပ္နဲ႔ လဲြခဲ့ ရၿပီေပါ့… လို႔ေတြးရင္း `ေကြ႔တီယို´ ပုဂံလံုးကိုသာ စိုက္ၾကည့္မိ ေနေတာ့တယ္။

က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း စိတ္နာနာနဲ႔ `ေကြ႔တီယို´ ပဲ ေလြးခဲ့ ရပါေတာ့တယ္…။ ေအာ္ လဲြလည္း လဲြတဲ့ စကားလံုးေလး ပါလားလို႔ ေတြးရင္းနဲ႔ အျပန္လမ္း တေလွ်ာက္ မွာေတာ့...........

` ဘားမီ ကီယအို နမ္း…´

` ဘားမီ ကီယအို နမ္း…´

` ဘားမီ ကီယအို နမ္း…..´ လို႔သာ အထပ္ထပ္ ရြတ္ေနမိေတာ့တယ္….။

Tuesday, January 12, 2010

ဦးမိုးေရ…

ဒီေန႔ ထိတ္လန္႔စရာ ေကာင္းတဲ့ သတင္းဆိုးတခု ၾကားလိုက္ရတယ္။ မျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းခဲ့ေပမဲ့ သက္ေသ မွတ္တမ္း ေဆာင္းပါးေလးတခုက ရင္ထဲကို ထိုးေဖါက္ၿပီး ခဏတာ ၿငိမ္သက္ သြားမိတယ္….။ စိတ္ထဲကလည္း ဟုတ္ပါ့မလားလို႔ ေတြးမိေနေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အသိတခု ၀င္လာၿပီး ကာယကံရွင္ ကိုယ္တိုင္ ေရးထားတာမို႔လို႔ လဲြစရာ မရိွဘူးလို႔ သိလိုက္တဲ့အခါ ၀မ္းနည္းမႈက ဘယ္လိုမွ တားဆီးလို႔ မရေတာပါ့ဘူး။

တဆက္တည္းမွာပဲ ငယ္ငယ္တုန္းက ပံုရိပ္ေတြထဲမွာ `ဦးမိုးဟိန္း (ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလးရဲ႔သား)´ ကို ျမင္ေယာင္ သြားမိတယ္။ စိတ္ေကာင္းရိွၿပီး အင္မတန္ ရိုးရိုးသားသား ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္တဲ့ သူတေယာက္ပါ။ က်မတို႔ ငယ္ငယ္က အိမ္ကို အလည္ေရာက္လာရင္ လက္ဖက္ ႀကိဳက္တဲ့ ဦးမိုးကို အေမက အၿမဲ လက္ဖက္သုပ္ ေကၽြးတတ္တယ္။ က်မတို႔ သိတတ္စ အရြယ္မွာပဲ ဦးမိုးက သက္သက္လြတ္ စားၿပီး ဥပုသ္ အၿမဲေစာင့္ပါတယ္…။ အိမ္မွာ စကားေျပာၾကၿပီး အေဖနဲ႔ အျပင္ထြက္ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ၾကတယ္…။ အဲဒီအခါ က်မတို႔ကလည္း ဦးမိုး `တာ့တာ´ အိမ္ကို လာလည္အံုးေနာ္လို႔ အၿမဲ ေျပာေနၾကပါ။ ဦးမိုး ကလည္း ေအးေအး လာခဲ့မယ္ သမီးေရတဲ့။ ညီမေလးကိုေတာ့ သူေခၚေနက်အတိုင္း `ဖြားသီလရွင္ေလး´ တာ့တာ ေနာ္တဲ့။ ျမင္ေယာင္ ေနမိပါတယ္ ဦးမိုးေရ……….။ သတိလည္း ရေနပါတယ္……။ အခုအခ်ိန္ ေဘးနားကေတာင္ အားေပးလို႔ မရႏိုင္တဲ့ အေျခအေန မို႔လို႔ ပိုၿပီး ၀မ္းနည္းရပါတယ္…။

အေဖကေတာ့ အရမ္းခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း အတြက္ ေတာ္ေတာ္ခံစား ေနရတယ္။ အေဖက ဦးမိုးထက္ ႀကီးေတာ့ အၿမဲတမ္း အေဖ့ကို ကန္ေတာ့ေနၾကပါ။ ဘုရားတရားလည္း အလြန္ ကိုင္းရႈိင္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း `လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာ´ လို႔ သိလိုက္ေပမဲ့ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းရိွ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တရားနဲ႔ ေျဖသိမ့္ ႏိုင္ခဲ့တယ္တဲ့…။ ဒါေပမဲ့ မိသားစု၀င္ ေတြကေတာ့ ဘယ္လို ေျဖဆည္လို႔ ရႏိုင္မွာလဲ………။ က်မတို႕ေတာင္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၿပီး ဘယ္လို လုပ္ေပးရမလဲ လို႔စဥ္းစားေနေသးတာ…။ မိသားစု အရင္းဆိုရင္ သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပူေဆြးေသာက ေရာက္ေနမလဲလို႔ ေတြးရင္း ပိုလို႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရျပန္တယ္ေလ။ `ကင္ဆာ´ ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ကုလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာ သိေနေပမဲ့လည္း ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းႏိုင္မလဲဆိုၿပီး တဘက္ကလည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး ဆိုၿပီး လြန္ဆဲြ ေနျပန္တယ္။

ဦးမိုးက တရားဘာ၀နာ စီးျဖန္းေနသူမို႔ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္္ နဲ႔ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ေပမဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က တပည့္ေတြ၊ ေဆြမ်ိဳး မိတ္ေဆြေတြ ကေတာ့ အံ့ၾသမႈနဲ႔ မယံုၾကည့္တဲ့သူနဲ႔ေပါ့…။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေနလို႔ရေအာင္ ေဆးကုႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္.။

ဦးမိုးေရ….သမီးတို႔ညီအမ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ၿပီး ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို အံထုတ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကို အရမ္းလြမ္းမိပါတယ္…။ အဲဒီ ျမင္ကြင္းကိုလည္း သမီး ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို႔မရပါဘူး။ သမီး အေ၀း တေနရာကေန မ်က္ရည္က်ေနရၿပီ…။

စိတ္ထဲကလည္း ကေလးတေယာက္ အေတြးနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ ဦးမိုးကိုမွ ဒီေလာက္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတဲ့ ကင္ဆာေရာဂါ လာျဖစ္ရသလဲ လို႔ေတြးမိေနတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရွာင္လို႔မရေတာ့တဲ့ ေရာဂါကို ဦးမိုးေျပာသလို ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရ ဆိုတဲ့ ဥတုေလးပါးနဲ႔အညီ ေနထိုင္မယ္ဆိုရင္ လံုး၀ျပန္မေကာင္းဘူး ဆိုရင္ေတာင္ ဆိုးဆိုးရြားရြား ခံစားရမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္…။

အခုေတာ့ ေရာဂါကို ေအးေအးသက္သာ နဲ႔ရင္ဆိုင္ႏိုင္ၿပီး အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေနလို႔ရေအာင္ သမီး အေ၀း တေနရာကေနပဲ ဆုေတာင္း ေနပါတယ္…..။

ဦးမိုးရဲ႔ ေသျခင္းတရား ကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ရင္ဆိုင္ပံု ေဆာင္းပါးေလးကို ဖတ္လို႔ရေအာင္ လင့္ေလး ေပးထားပါတယ္.။ ဒီလင့္ေလး မွာ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါေနာ္...။

Thursday, December 31, 2009

၂၀၀၉ ကုန္လို႔ ၂၀၁၀ ကိုေတာင္ ၀င္လာေပါ့…

၂၀၀၉ ကုန္ၿပီး ၂၀၁၀ ေတာင္ ၀င္လာေတာ့ မွာပါလား...... ၂၀၀၉ကို ဘာနဲ႔ႏႈတ္ဆက္ မလဲလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးၾကည့္ေတာ့ ဘာအေျဖမွ ထြက္မလာဘူး။ ၂၀၁၀ ကိုေရာ ဘာနဲ႔ႀကိဳဆိုရမလဲ………..

၂၀၀၉ မွာ ကိုယ္ဘာေတြ လုပ္ခဲ့သလဲ လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ဆန္းစစ္ ၾကည့္တယ္။ ၂၀၀၉ မွာ ၀မ္းသာစရာေတြ၊ ၀မ္းနည္းစရာေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ ရတယ္။ ေ၀းကြာေနတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အကို အႀကီးဆံုး ကို ျပန္ေတြ႔လိုက္ ရလို႔ အရမ္း ၀မ္းသာခဲ့ရတယ္။ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ေဖႀကီးနဲ႔ေမႀကီး ၿပီးေတာ့ ညီမေလးနဲ႔ ေ၀းကြာ ခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္မ ဘ၀ အတြက္ေတာ့့ အႀကီးမားဆံုး ၀မ္းနည္းမႈ ပဲေပါ့။ ဘယ္ေတာ့ ျပန္ဆံုႏိုင္ၾကမလဲ လို႔ စဥ္းစားရင္း ေန႔ေပါင္း မ်ားစြာ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ ရတယ္။

ကၽြန္မ အတြက္ေတာ့ အရမ္းၾကာ သလိုပဲ ခံစား ေနရတယ္။ မိဘေတြ နဲ႔ေတာ့ ေ၀းကြာျခင္း ဆိုတဲ့ ခံစားမႈကို ပထမဆံုး… ႀကံဳေတြ႔လိုက္ ရတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ထဲ မြန္းက်ပ္လာရင္ ေရးဖို႔ ဘေလာ့ေလး တခု လုပ္ျဖစ္တယ္။ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈကေတာ့ ေန႔စဥ္ ဘုရားရီွခိုးတာပဲ ရိွတယ္။ တျခားသူ အားလံုးကို ေမတၱာနဲ႔ ဆက္ဆံႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ သည္းခံစရာ ရိွရင္ အစြမ္းကုန္ သည္းခံ ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ တျခား ခ်ိဳ႔တဲ့သူ ေတြကုိ..... ကူညီႏိုင္ဖို႔ စိတ္ထဲ ရိွသလို မျဖစ္ခဲ့ ေသးဘူး။ အက်ဥ္းေထာင္ အသီးသီး ထဲက ႏိုင္ငံေရး ယံုၾကည္ခ်က္ ေၾကာင့္ ဘ၀ ေတြကို ေပးဆပ္ ေနၾကတဲ့ အက်ဥ္းက် ရဲေဘာ္ေတြ ကို ေမ့မရခဲ့ဘူး။ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကိုလည္း သတိရ စိတ္နဲ႔ လြမ္းေနရတုန္း ေပါ့။ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ အထိ လြမ္းေနရ အံုးမယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူမ ွခန္႔မွန္းလို႔မရ ပါဘူးေလ………. အဲလို ဆိုေတာ့ အလြမ္း ေတြနဲ႔ပဲ ႏႈတ္ဆက္ လိုက္ပါတယ္ ၂၀၀၉ေရ………….

၂၀၁၀ ကိုေတာ့ ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ မထူးျခားတဲ့ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ ေတြကိုပဲ လုပ္ေနရမယ္ ထင္တယ္။ ၂၀၁၀ မွာ ေရြးေကာက္ပဲြ ကလည္း ဘယ္အခ်ိန္မွန္း မသိေသးေတာ့……`၂၀၀၈ဖဲြ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ´ တုန္းကလိုပဲ ၿပီးသြားမွာလား…… ဒါဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ႀကီး စစ္ကၽြန္ေအာက္ မွာ ျပားျပား ၀ပ္ေနရအံုး မွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္သူေတြ အားလံုး မေၾကာက္မရံြ႔ … ရဲရဲရင့္ရင့္နဲ႔ ညီညီညြတ္ညြတ္ ရင္ဆိုင္ၿပီး အံတု ႏိုင္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ တမ်ိဳးတဖံု ေျပာင္းလဲ သြားႏိုင္မယ္ လို႔ ယံုၾကည္တယ္ေလ....

အဲဒီအခါမွာ က်မ အေနနဲ႔ ႏွမ္းတေစ့ အေနနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပါ၀င္ႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိ ပါတယ္… ဒါမွလည္း အက်ဥ္းေထာင္ ထဲမွာ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ သူေတြ အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ဆိုတာ ျဖစ္လာ မွာေပါ့။ ၂၀၁၀ မွာ ျမန္မာျပည္ႀကီး လြတ္လပ္မႈ၊ တရားမွ်တမႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ အနာဂတ္ အလင္းေရာင္ ေတြနဲ႔ ေရာင္နီ ထြန္းလင္းလာမဲ့ အခ်ိန္ ကိုေမွ်ာ္လင့္ရင္း… ၂၀၁၀ကို ေႏြးေထြးစြာနဲ႔ ႀကိဳဆ ိုလိုက္ပါရေစေတာ့………….

ႏွစ္သစ္မွာ မဂၤလာ အေပါင္းနဲ႔ ျပည့္၀ၾကပါေစလို႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ ေမတၱာ ပို႔သ လိုက္ပါတယ္........

Thursday, December 24, 2009

ခရစ္စမတ္အမွတ္တရ

မနက္ဖန္က်ေရာက္မဲ ့`ခရစ္စမတ္´ေန႔ကို ငယ္ငယ္ထဲကရင္းႏွီးၿပီးသားျဖစ္ေနမဲ့ `Jingle Bell´ ေတးနဲ႔ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္....ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမၾကပါေစလို႔..... ရင္ခုန္စရာေကာင္းမဲ့ ` Happy Holiday´ ျဖစ္ၾကပါေစလို႔....



Jingle Bell


Dashing through the snow
In a one-horse open sleigh
Through the fields we go
Laughing all the way.
Bell
s on bob-tail ring
Making spirits bright
What fun it is to ride and sing
A sleighing song tonight.


Jingle bells, jingle bells
Jingle all the way,
Oh what fun it is to ride
In a one-horse open sleigh, O
Jingle bells, jingle bells
Jingle all the way,
Oh what fun it is to ride
In a one-horse open sleigh.

A day or two ago
I thought I'd take a ride
And soon Miss Fanny Bright
Was seated by my side;
The horse was lean and lank
Misfortune seemed his lot,
We ran into a drifted bank
And there we got upsot.

A day or two ago
The story I must tell
I went out on the snow
And on my back I fell;
A gent was riding by
In a one-horse open sleigh
He laughed at me as
I there sprawling laid
But quickly drove away.

Now the ground is white,
Go it while you're young,
Take the girls along
And sing this sleighing song.
Just bet a bob-tailed bay,
Two-forty as his speed,
Hitch him to an open sleigh
and crack! You'll take the lead.

Wednesday, December 23, 2009

က်မနဲ႔ေၾကာက္စိတ္

အခုလို ေဆာင္းတြင္းမွာ ဆိုရင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ သု၀ဏၰအားကစားကြင္း မွာ မနက္ ေစာေစာ လူႀကီး၊ လူငယ္ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့သူ၊ ေျပးတဲ့သူ၊ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္တဲ့သူ ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနၾကၿပီ။ လူငယ္ေတြ ကေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ က်န္းမာေရး ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္တာထက္ ဗရုတ္က်ခ်င္လို႔ ဆိုရင္ ပိုမွန္ပါတယ္။
အဲဒီအခါ က်န္းမာေရး အတြက္ အၿမဲတမ္း လမ္ေလွ်ာက္ ေနၾက လူႀကီးေတြ အတြက္ေတာ့ စိတ္ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ၾက ရတာေပါ့။ လူႀကီးေတြက ကစားကြင္းကို ၃ပတ္၊ ၄ပတ္ ေလွ်ာက္ၾကၿပီး ေသြးပူ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ၾကၿပီးမွ ျပန္ၾက ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ လူငယ္ေတြ က်ေတာ့ လည္း ၾကက္ေတာင္ရိုက္၊ ေဘာလံုးကန္ ၾကတယ္။
က်မတို႔ ညီအမ လည္း တခါတေလ စိတ္ပါလက္ပါ ထၿပီး ေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ တခါတေလ ေတာ့လည္း ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ အေစာႀကီး မထခ်င္ပါဘူး။ အဲဒီအခါ လည္း ေဖႀကီးက ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ဖို႔ ႏႈိးတာန႔ဲပဲ ထၾကရပါတယ္။ ကစားကြင္း ထဲမွာ ခေရပင္ေတြ လည္းရိွေတာ့ ခေရပန္း လုေကာက္ၾကၿပီး အိမ္ေရာက္ရင္ ဘုရားကို ကပ္ရတာ ကလည္း ပီတိျဖစ္စရာ ပါ။
က်မတို႔ ညီအမ ႏွစ္ေယာက္ ဟာ စက္ဘီးလည္း မစီးရဲ၊ မစီးတတ္ၾကပါဘူး။ ေဖႀကီးက စက္ဘီးစီး တတ္ေအာင္ သင္ရမယ္ ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားခဲ့ ရပါတယ္။ ဗႏၶဳလေသြး အျပည့္ ပါတယ္ေလ (ေၾကာက္စိတ္ ကမ်ားေနလို႔) ....။ ဒီေလာက္ စီးတတ္ေစခ်င္တာ သင္ၾကည့္မယ္ ဆိုၿပီးေျပာေတာ့ ေမာင္ေလး တေယာက္က စသင္ေပး ပါတယ္။ ပထမ ရက္ေတာ့ လက္ကိုင္ေရာ၊ ေနာက္ကေနပါ ကိုင္ေပးေတာ့ ဟန္က်ပန္က် စီးေနလိုက္တာ အဆင္ေျပ သြားပါတယ္။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ လက္ကိုင္ကို မကိုင္ေပးေတာ့ ဘူးတဲ့။ ေနာက္ကေနပဲ ထိန္းေပးေတာ့မယ္တဲ့။ ေတာ္ေတာ္ ရေနပါၿပီတဲ့... ေျပာေတာ့ သေဘာေတြက် လို႔ေပါ့....။ သူက အေနာက္က ထိန္းေပးမွန္း သိေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ မရိွပဲ စီးေနလိုက္တာ လွည့္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ သူက မရိွေတာ့ဘူး။

ကိုင္ေပးတဲ့သူ မရိွမွန္းလည္း သိေရာ ယိုင္ထိုးထိုးနဲ႔ နင္းသြားလိုက္တာ `ပု႑ရိတ္´ ပန္းပင္ၿခံေဘာင္ရိုး ထဲကို အရိွန္ မထိန္းႏိုင္ပဲ ထိုး၀င္ သြားေတာ့တယ္။ သင္ေပးတဲ့ သူကေတာ့ ဟိုးအေ၀းႀကီး ကေနၾကည့္ၿပီး ရယ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ ေန႔ကလည္း သင္ေပးတဲ့ ေမာင္ေလးက သူ႔ရဲ႔မ်က္မွန္ကို ေပးထားလို႔ ကိုယ့္ရင္ဘတ္မွာ ခ်ိတ္ထားလိုက္တာ... စက္ဘီးေရာ၊ လူေရာ ေမွာက္ၿပီး က်မ မထႏိုင္ေတာ့ ပါဘူး။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္မွန္ေလး ကလည္း အစိပ္စိပ္ အမႊာမႊာ.... က်မမွာ နာလည္းနာ၊ လူေတြကလည္း ၿပံုးစိစိ နဲ႔ၾကည့္ေနေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ေရာ၊ ရွက္တဲ့စိတ္ပါ ေရာေထြးၿပီး ေနပါတယ္။ က်မမွာ သူမ်ား တကာေတြ အလြယ္တကူ စီးႏိုင္တဲ့ အလုပ္ကို က်မ ေၾကာက္စိတ္ ေၾကာင့္ မစီးတတ္ခဲ့ ပါဘူး။ တခါတရံ မွာ လူေတြဟာ ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ ကင္းေအာင္ ေနထိုင္ တတ္ရင္လည္း ေကာင္းပါတယ္။ ေၾကာက္စိတ္ ရိွတိုင္း အရာရာ မေအာင္ျမင္ ေတာ့ပါဘူး။ (က်မအေတြ႔အႀကံဳအရေပါ့) ... ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ တခ်ဳိ႔ေနရာ ေတြမွာ အဟန္႔အတား ျဖစ္ႏိုင္လာ ပါတယ္။

က်မ တူမေလး ကိုေတာ့ က်မနဲ႔ မတူေအာင္ ငယ္ငယ္ေလး ထဲက စက္ဘီးကို စီးတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တယ္။ စစီးခါစေတာ့ ေနာက္ဘီး ေဘးႏွစ္ဘက္မွာ ခြၿပီးဘီးႏွစ္ဘီး တပ္ေပးထား ပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စီးတတ္ လာေတာ့ ေနာက္က ဘီးႏွစ္ဘီး ကိုျဖဳတ္ေပးလိုက္ ေတာ့လည္း စီးတာမ်ား ကၽြမ္းက်င္လို႔။ သိပ္မၾကာ လိုက္ပါဘူး... လူႀကီး စက္ဘီး အႀကီးရပ္ထားတာ ကို သူ႔ဟာသူ ယူစီးတာ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔လို႔... ကိုယ္က အံ့အားတႀကီးနဲ႔ သမီးေလး ဘယ္လိုစီးလိုက္ တာလဲဆိုေတာ့ သမီးလည္း ရမလားလို႔ တက္စီးၾကည့္ လိုက္တာ ရသြား တာတဲ့။ က်မ မစီးတတ္တဲ့ စက္ဘီးကို သူကစီးတတ္လို႔ ၀မ္းသာ ေနလိုက္တာမ်ား...။ တကယ္ေတာ့ သူ႔မွာ ေၾကာက္စိတ္ မရိွလို႔ပါ။ ေၾကာက္စိတ္ မရိွေတာ့ အဟန္႔အတား မျဖစ္ဘူးဆိုတာပါ။ ဒါနဲ႔ က်မလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားျပန္တင္းၿပီး ဘယ္လို လုပ္ရပါ့ မလဲေပါ့...

တစံုတခု ကို ေၾကာက္စိတ္ ၀င္သြားရင္ အဲဒီ တစံုတခုရဲ ႔ သားေကာင္ ျဖစ္သြားၾက ရတာ ပါပဲ.......

က်မလည္း သားေကာင္ မျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ ကို ဖယ္ဖို႔ ႀကိဳးစား ရေတာ့မယ္..........