ကမၻာပ်က္တယ္ဆိုတာ..

xx ရက္ xx လ xxxx ခုႏွစ္
ကမၻာပ်က္လိမ့္မယ္တဲ့.
စကားတစ္ခြန္း.
ကမၻာအႏွံ႔ ပ်ံ႕လို႔

ကမၻာပ်က္တယ္ဆိုတာ
ဘာေတြပ်က္မွာလဲ.

လူေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာလား
သက္ရိွသတၱဝါေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာလား
အပင္ေတြ တိုက္စားသြားမွာလား
သမုဒၵရာေတြ တိမ္ေကာသြားမွာလား
ျမစ္ေတြ ခမ္းေျခာက္သြားမွာလား
တိမ္ေတြ လြင့္စင္သြားမွာလား
လမ္းမႀကီးေတြ အက္ကဲြသြားမွာလား
ရြာသြန္းေနတဲ့ မိုး တိတ္ဆိတ္သြားမွာလား
ႏွင္းထုႀကီးေတြ အရည္ေပ်ာ္သြားမွာလား
မုန္တိုင္းႀကီးေတြ ေငြ႔ရည္ဖဲြ႔သြားမွာလား

စိုေနတဲ့ ျမက္ပင္ တစ္ခ်ိဳ႕ နဲ႔
ေျခာက္ေသြ႔ေနတဲ့ ရိုးတံရွည္ပင္ တစ္ခ်ိဳ႕
ကၽြတ္ထြက္ သြားမွာလား...
ေတာေတာင္ သစ္ေတာႀကီးေတြ
တူးဆြ ခံရေတာ့မွာလား...
ယာေတာ ကိုင္းေတာႀကီးေတြ
မီးရိႈ႕ ခံလိုက္ရတာလား

သက္ဝင္လွပေနတဲ့ ကဗ်ာတစ္ခ်ိဳ႕
ရသေပးစြမ္းေပးတဲ့ စာေပတစ္ခ်ိဳ႕
ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ တစ္ခ်ိဳ႕
အႏုပညာ ေသြးအားလံုး
သစၥာတရားေတြအားလံုး
အေရာင္ဆိုးျမစ္ထဲ ေမ်ာပါသြားၾကမွာလား...

မေကာင္းဆိုးဝါး သက္ရိွသက္မဲ့ေတြ
သစၥာမရိွ.. ပရိယာယ္မာယာေတြ
လုယူဖ်က္ဆီး အသားေရဆုတ္ၿဖဲသူေတြ
ဂုတ္ေသြးစုပ္ မ်က္ရည္ေသာက္သူေတြ
အသက္ႏႈတ္ယူ သဘာဝေဘးဆိုးႀကီးေတြ
လိမ္ညာေကာက္က်စ္ အေယာင္ေဆာင္လိုသူေတြ
ရိုးသားျဖဴစင္တဲ့ဘဝေပၚမွာ တက္နင္းေနသူေတြ
.........................................................ေတြ

ကမၻာ ပ်က္တယ္ဆိုတာ..
ကမၻာ ပ်က္တယ္ဆိုတာ.....
ကမၻာ ပ်က္တယ္ဆိုတာ.........

ဝိညာဥ္မ်ား

လြန္ခဲ့ေသာ
မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္.
ေလာကေလးထဲက
သက္ရိွလူသားအခ်ိဳ႕
နီလြန္းေသာေသြး
ရဲရင့္ေသာ သတၱိ
အတံုးအရုန္း လဲၿပိဳ

ေလာကထဲကေန
ထြက္ခြါခဲ့ၾကရ
သူတို႔ရဲ႕ ဝိညာဥ္
ခု...
ဘယ္ေနရာကမ်ား
ေငးေမာၾကည့္ေနမလဲ

သူတို႔ကို
ေလာကေလးထဲမွာ
ရွင္သန္ခြင့္
မေပးခဲ့ၾကရသလဲ

တဘဝမွာ
တခါသာ
ေသၾကရတယ္.

ရီေမာဟားတိုက္
လိမ္လည္လွည့္ဖ်ား
အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသေနၾကတဲ့
လူ႔အႏၶမ်ား

ေဟ့..
တန္ဖိုးဂုဏ္သိကၡာ.မ်ားနဲ႔
ေသမယ္။

(၁၉ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၁၊ ၁နာရီ၄၅ မိနစ္) က ေရးထားတာေလးပါ..။

အနီေရာင္ ၾကယ္တပြင့္သို႔...

မေၾကြေစခ်င္တဲ့ ၾကယ္ေတြထဲက
ၾကယ္တပြင့္ ေၾကြလြင့္ခဲ့ေပမယ့္..

နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႔က်င္ေရး

ဖက္ဆစ္ ေတာ္လွန္ေရး
ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး
ပစၥည္းမဲ့ ျပည္သူလူထုႀကီး
အဖိႏိွပ္ခံ ျပည္သူလူထု.. အတြက္
ပုခံုးထက္က သမိုင္းတာဝန္ကိုထမ္း
ရွင္းသန္ ့ ၀င္းဖန္ ့တဲ့ သူရဲေကာင္း ရနံ႕ေတြနဲ႔
လမ္းျပၾကယ္ တပြင့္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အဘိုး..ရယ္...

သမိုင္းမွာ
သူရဲေကာင္း ၾကယ္ေတြ
ေၾကြဆင္း ခဲ့တယ္ဆိုတာ
ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပၸတၱိ.က
(ဆိုင္းစုမွသည္ မန္ရိႈးဆီသို႔)..
ႏွလံုးအိမ္ထိ ဆဲြငင္
အလင္းအေမွာင္ ကဲြျပားခဲ့ရပါတယ္ အဘိုး..ရယ္...

ခုဆို
ၿငိဳေမွာင္ေနမယ့္ ဆိုင္းစု ေကာင္းကင္ႀကီးနဲ႕
သံစဥ္တူ ႏွလံုးေသြးေတြ..ကို
အနီေရာင္ ၾကယ္တပြင့္က
လြတ္လပ္ခြင့္ေတြနဲ ့အတူ အုပ္မိုးလို႔.....။

(ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ဝင္ သူရဲေကာင္း ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေက်ာ္ေဇာ သို႔ သဒၶါလိႈင္း၏ လြမ္းသူ႔ ကဗ်ာျခင္း...)

 

တေစၦတစ္ေကာင္ရဲ႕ည

တိတ္ဆိတ္ညကို ျဖတ္သန္းစဥ္
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း တိုးေဝွ႕လာတဲ့ တေစၦတစ္ေကာင္
ငါ့ကိုယ္ကို ေဖါက္ထြင္းလို႔
ေလာကႀကီးကို စိမ္ေခၚခ်င္သတဲ့
ေလာကႀကီးထဲက ဘယ္လိုအရာေတြနဲ႔
စီးခ်င္းထိုးခ်င္ရတာလဲ
ငါ... ခဏတာ ေမ့ေျမာ..

တခ်ိဳ႕..
ေမွာင္လြန္းတဲ့ ညေလးထဲ
စီရရီ ထြက္ေပၚလာတဲ့ လင္းေရာင္ျခည္တခ်ိဳ႕
ေလာကႀကီးကို အေရာင္ေျပာင္း
ႏွလံုးသားကိုယ္စီနဲ႔ထြန္းညိွ ထားၾက..
စၾကာဝဠာ တစ္ခုလံုး
ဟုန္းဟုန္းေတာက္..

တခ်ဳိ႕..
ညစ္က်ယ္က်ယ္ အေတြးနဲ႔
ေဝဖန္ ေလကန္ ျပစ္တင္ ရံႈ႕ခ် ေဘးထြက္
လူ႔အႏၶမ်ားနဲ႔ ကခုန္ျမဴးတူး
တန္ဖိုးမဲ့ ခရီးသည္..

တခ်ိဳ႕..
မဟုတ္ကို အဟုတ္လုပ္
မရိွကို အရိွလုပ္
လိမ္ညာမႈကို ျဖဴစင္ဟန္လုပ္
အတုကို အစစ္လုပ္
ယုတ္မာမႈကို သူေတာ္ေကာင္းဟန္လုပ္
ဟန္လုပ္ ခရီးသည္..

တခ်ိဳ႕..
ကိုယ္က်င့္တရားကို ေရာင္းစားၾက
အတၱေတြကို ဖလွယ္ၾက
ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားထက္ အေရာင္ေျပာင္းၾက
ရင္ခုန္သံခ်င္း လဲလွယ္ၾက
အသည္းကို အစားထိုးၾက
ႏႈတ္ထြက္စကားလံုးမ်ား လႊင့္ပစ္လိုက္ၾက
တာဝန္ခံယူရမႈကို စားသံုးလိုက္ၾက
ငရဲသား ခရီးသည္..

တခ်ိဳ႕..
အတၱတိုက္ပဲြေတြၾကား
အတၱကိုယ္စီ ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့ပဲြမွာ
အတၱေတြနဲ႔ စ
အတၱေတြနဲ႔ပဲ အဆံုးသတ္ရမယ္ဆိုတာ
အတၱလူသားမ်ား မသိေလေရာ့သလား
ေလာက ခရီးသည္..

ခရီးသည္ေတြၾကားမွ
တေစၦတစ္ေကာင္ရဲ႕ည..။

မတ္လမွာ..

မတ္လမွာ အမွတ္တရေန႔ေတြ မ်ားခဲ့
မတ္လမွာ အေရာင္ေတြေျပာင္းသြားခဲ့
မတ္လမွာ တခ်ိဳ႕မ်က္ႏွာေတြ စည္းေႏွာင္ခဲ့
မတ္လမွာ တခ်ိဳ႕ ဝိညဥ္ေပ်ာက္ခဲ့
မတ္လမွာ တခ်ိဳ႕ အိမ္နဲ႔ေဝးခဲ့
မတ္လမွာ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ ေဝးခဲ့
မတ္လမွာ တခ်ိဳ႕ စာသင္ခံုနဲ႔ ေက်ာခိုင္းခဲ့
မတ္လမွာ တခ်ိဳ႕ ခ်စ္သူကို စြန္႔လႊြတ္ခဲ့
မတ္လမွာ တခ်ိဳ႕ အိပ္မက္ေတြ စေတးခံခဲ့
မတ္လမွာ တခ်ိဳ႕ အရာေတြ ထားပစ္ရစ္ခဲ့
မတ္လမွာ တေစၦေတြနဲ႔ စီးခ်င္းထိုးခဲ့
မတ္လမွာ ေန႔တစ္ေန႔ကေန..
ေန႔တစ္ေန႔အျဖစ္ အေရခြံ လဲခံ ရခဲ့..။

မတ္လမွာ ရာဇဝင္ေတြ ေျပာင္းခဲ့သလို
သူရဲေကာင္းေတြ ေပၚထြက္ခဲ့တယ္၊
မတ္လမွာ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းေတြနဲ႔ ေဝးခဲ့သလို
ပညာရွင္ေတြ ေပၚထြန္းခဲ့တယ္၊
မတ္လမွာ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းတဲ့ ေရျပင္ကေန
နီရဲလြန္းတဲ့ သတၱိေသြးေတြ ျပႏိုင္ခဲ့တယ္၊
မတ္လမွာ အႏုပညာေတြ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့သလို
အႏုပညာခ်စ္သူခ်င္း လက္တဲြခဲ့တယ္။
မတ္လမွာ အေတာင္ေတြ ခ်ိဳးခံခဲ့ရသလို
ႏူးညံ့တဲ့ လက္ေတြ မာေက်ာခဲ့တယ္၊
မတ္လမွာ လြမ္းစရာ တနင့္တပိုးေတြ ထမ္းပိုးခဲ့ရသလို
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွင္သန္ခဲ့တယ္၊

မတ္လမွာ ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔ေလးအတြက္
ကဗ်ာခ်စ္သူေတြ အတုန္းအရုန္းထၾက
ကဗ်ာခ်စ္သူေတြ အစြမ္းကုန္အင္အားျပၾက
ကဗ်ာခ်စ္သူေတြ ကဗ်ာသီက်ဴးၾက
ကဗ်ာခ်စ္သူေတြ ရင္ထဲကသံစဥ္ေတြ လွစ္ဟျပၾက
ကဗ်ာခ်စ္သူေတြ ခံစားခ်က္ခ်င္း တူးေဖၚၾက
ကဗ်ာခ်စ္သူေတြ ႏွလံုးသားခ်င္း ဖလွယ္ၾက
ကဗ်ာခ်စ္သူေတြ စိတ္ကိုစိတ္ခ်င္း ထပ္ၾက

မတ္လမွာ ကဗ်ာခ်စ္သူေတြ
ကေလာင္တံနဲ႔ ဂုဏ္ယူ
ကိုယ့္လက္ ကိုယ္နမ္းရိႈက္
ကိုယ့္ေသြး ကိုယ္ေဖါက္
ကိုယ့္သစၥာ ကိုယ္ေသာက္
ကိုယ့္ကဗ်ာ အတြက္
ဝိညဥ္ ပူးကပ္ ေနခဲ့ၾကတယ္။။

(မတ္လ ၂၁ ရက္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔ေလးအတြက္ အမွတ္တရ ေရးဖဲြ႔ပါသည္။)

ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ

ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ...
က်မ.. လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ႏွလံုးသားေတြ ပ်က္စီးယုိယြင္းေနတဲ့ လူသားမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ လင္းေရာင္ျခည္မ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ ကာလေရြ႕လ်ားမႈမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ဖံုးလႊမ္းခံလိုက္ရတဲ့ အျပင္းစားမိႈင္းတိုက္မႈမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ တိုက္စားခံလိုက္ရတဲ့ သစၥာတရားမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ လုယူခံလိုက္ရတဲ့ ေမတၱာတရားမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ဆံုးရံႈးသြားခဲ့ရတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ လဲၿဖိဳခံလိုက္တဲ့ အမွန္တရားမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ မင္းသားမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ဒယီးဒယိုင္ ေလွ်ာက္လဲခ်က္မ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ကူးလူးေနၾကတဲ့ မ်က္ႏွာတုမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ေမ့ေနၾကတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္ၾကတဲ့ ဒုကၡမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ဟန္ေဆာင္ေနၾက အၿပံဳးေလးမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ရိုးသားဟန္ေျခရာေလးမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ အသံတိတ္ သက္ျပင္းခ်သံမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ လိုင္စင္မဲ့ လူသားမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ဖက္တြယ္ထားမိရက္သား အတၱလူသားမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ရမ္းကားေနၾက လက္ညိႈးမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ရယ္ေမာခ်င္စရာ ျပက္လံုးမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ အေရာင္ေျပာင္း သစ္ငုတ္မ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ အမည္နာမမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ ကတိကဝတ္မ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ နာက်င္ဖြယ္ ဒ႑ာရီပံုျပင္မ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ေခါင္းပါးလြန္းတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ဆန္႔က်င္ဘက္ တံု႔ျပန္မႈမ်ား
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ ပူေလာင္မႈေတြေပးခဲ့တဲ့ လိုခ်င္မႈမ်ား.. နဲ႔
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ က်မရဲ႕ အသည္းႏွလံုး လံုးပါးပါးခဲ့တယ္။


ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ...
ေမာပန္းေနတဲ့ အၿပံဳးမ်က္ႏွာေလးတခု
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ...
ယံုၾကည္ခ်က္ ခုိင္မာတဲ့ လက္တစ္စံု
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ...
တည္ၾကည္တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္း
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ...
ခမ္းနားလွပတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္ေနရာ
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ...
ထည္ဝါျပတ္သားတဲ့ အေတြးတစ္ခု
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ...
ကမၻာႀကီးကို လႈပ္ႏိႈးခဲ့တဲ့ ရိုးသားျဖဴစင္တဲ့မ်က္ႏွာေလး
ၿမိဳ႕ပ်က္ညေတြထဲမွာ...
ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာေဖြေတြ႕ရိွခဲ့တယ္။

ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔...မွာေရးခ်မိခဲ့ေသာ...

ကမၻာမွာ အုပ္ေအာ္ေသာင္းနင္းနဲ႔
ဟိုဘက္တဘက္က ဆူနာမီနဲ႔ ေျမငလ်င္...
ဟိုဘက္တဘက္က ငိုေၾကြးပူပန္မႈ...
ဟိုဘက္တဘက္က ေတာ္လွန္ေရး...
ဟိုဘက္တဘက္က ဆာေလာင္ငတ္မြတ္မႈ...
ဟိုဘက္တဘက္က ေျပးလႊားေနၾကရသူေတြ..
ဟိုဘက္တဘက္က အေသခံသမားေတြ...
ဟိုဘက္တဘက္မွာေတာ့ အာဏာရွင္ေတြက
အဆိုးဆံုး ဖိႏိွပ္မႈေတြနဲ႔ မာန္ဖီၾကြ
ဟိုဘက္တဘက္မွာ ညီညြတ္ေရးဆိုတာ ေဖြရွာတုန္း

ေဟာ...
လနဲ႔ ကမၻာအနီးဆံုးေရာက္သတဲ့
လရဲ႕ ဆဲြငင္အားေၾကာင့္
ပထဝီ.. အေနအထား...
စိတ္..အေျခအေနပါ ေျပာင္းလဲမယ္ဆိုပါ့...လား

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ..
မာန္တခ်ီခ်ီနဲ႔ မေျပာင္းလဲခဲ့တဲ့
အာဏာရွင္စိတ္ကိုေရာ.
ဆဲြငင္အားနဲ႔ ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့
လ..........က....
ဘယ္လိုလုပ္ေပးမွာလဲ၊

ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔မွာလည္း
ကဗ်ာမဆန္ေတာ့ေအာင္...
အဆိပ္ဓါတ္ေငြ႕ေတြနဲ႔ ေလာင္ကၽြမ္း..
စိတ္ေတြ ကပိုကရိုနဲ႔..
ဒုန္းဒုန္းက်..
........

ကမၻာလည္း ေမွာင္အတိ.
ကဗ်ာလည္း ေမွာင္အတိနဲ႔..
ေမွာင္ကမၻာဖံုးေနတဲ့
ေလာကကမၻာထဲ
.....................

ကမၻာမွာ ကဗ်ာဆန္လာတဲ့
ေန႔တေန႔အျဖစ္..
ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရေအာင္
..................တို႔အားလံုး
အတူ
.......................................
.................................နဲ႔
..........................
...................
မီးအိမ္ေလးကိုဆဲြၿပီး
ခရီးဆက္ၾကစို႔.............!!!

(မႏွစ္က မတ္လ ၂၁၊၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ကမၻာ့ကဗ်ာေန႔မွာ ခ်ေရးမိထားတာေလးပါ)

၂၀၁၁…

၂၀၁၁ နိဂံုးမွာ
ငါမလိုခ်င္တဲ့ အနိဌာရံု
ငါမလိုခ်င္တဲ့ ေသြးစက္
ငါမလိုခ်င္တဲ့ မ်က္ရည္
ငါမလိုခ်င္တဲ့ ရင္တြင္းေသာက
ငါမလိုခ်င္တဲ့ ေၾကကဲြမႈ
ငါမလိုခ်င္တဲ့ ဒဏ္ရာ
ငါမလိုခ်င္တဲ့ ေၾကာက္စိတ္
ငါမလိုခ်င္တဲ့ ေခါင္းေပါင္းအတု
ငါမလိုခ်င္တဲ့ ေတာင္ရွည္အတု
ငါမလိုခ်င္တဲ့ ေမတၱာအတု
ငါမလိုခ်င္တဲ့ သစၥာအတု
ငါမလိုခ်င္တဲ့ ဘဝအတု
ငါမလိုခ်င္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းအတု
ငါမလိုခ်င္တဲ့ အၿပံဳးအတု ေတြ ရလိုက္တယ္။

အတုလြန္တဲ့ ဘက္ျခားမွာ
ငါတို႔လိုခ်င္တာ အမွန္တရား
ငါတို႔လိုခ်င္တာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ
ငါတို႔လိုခ်င္တာ တရားမွ်တမႈ
ငါတို႔လိုခ်င္တာ ညီညြတ္မႈ
ငါတုိ႔လိုခ်င္တာ စစ္မွန္မႈ
ငါတို႔လိုခ်င္တာ ဝမ္းဝမႈ
ငါတို႔လိုခ်င္တာ လုပ္ခမွ်မွ်ရမႈ
ငါတို႔လိုခ်င္တာ ယံုၾကည္မႈ
ငါတို႔လိုခ်င္တာ လူလူခ်င္းတန္ဖိုးထားမႈ

သူတို႔ ငါတို႔ကိုေပးတာက
ငါတို႔ မလိုခ်င္တာေတြ………….။။။

ေခါင္းစဥ္မဲ့

ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ရတဲ့ ဘဝေလးတခု
အနင္းခံလိုက္ရတဲ့ ျဖဴစင္မႈတခု
ေရာင္ျပန္မဟပ္တဲ့ သစၥာတရား
အေရာင္ဆိုးထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားတစံု
ပုပ္ပြေနတဲ့ သက္ရိွႏွလံုးသား
တန္ဖိုးျဖတ္ခံလိုက္ရတဲ့ အေႏွာင္အဖဲြ႔
က်န္ေနခဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားၿမိဳ႕ေတာ္
လြတ္က်ခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာအပိုင္းအစမ်ား
ရုပ္ဝတၳဳ အလိုအရ ခ်ိနဲ႔တဲ့ ေခတ္မီွ ေလာကဓါတ္နည္းပညာ
အမွတ္ထင္ထင္ ေၾကြက်ခဲ့ရတဲ့ ႏွလံုးေသြးစက္
အတိုင္းအတာ တန္ဖိုးအရ...
ပိုင္ဆိုင္မႈမရိွခဲ့တဲ့ လူသားအကၽြႏု္ပ္
ၾကယ္ေတြေၾကြလို႔ ဆုေတာင္းခြင့္ရမယ္ဆို
အကၽြႏု္ပ္ေရွ႕ ၾကယ္ေလးတပြင့္ ေခၽြခ်ေပးပါ။။။

မတူညီမႈထဲမွ တူညီသူ

မတူညီဘူးလို႔ ထင္ေနတဲ့
တူညီသူေတြရဲ႕ လွည့္ကြက္ေတြကို
ေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခိုက္
အံ့ၾသတုန္လႈပ္မႈ ရိုက္ခတ္သံက
ရင္ကိုထိုးေဖါက္ စူးနစ္ေစခဲ့ၿပီ။
ေခတ္တေခတ္ရဲ႕ လူ႔သမိုင္းမွာ
ရလိုမႈု အနာဂတ္
ေျခာက္လွန္႔မႈနဲ႔ ဝိုးတဝါး ေဝဝဲ
ညတည
ေတြ႔ျမင္မႈ အျပင္အဆင္မ်ိဳးနဲ႔
ျခယ္မႈန္းျခယ္သ တေစၦတေကာင္ရဲ႕ည..။

တူညီမႈေတြမ်ားေနတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းထဲ
မတူညီသူေတြသာ ရိွခဲ့ရင္ဆိုတဲ့
ရီစရာေကာင္းတဲ့
ေျခာက္ကပ္ကပ္ အက္ကဲြသံကို
အမွန္တရားတခုအျဖစ္ လက္ခံဖို႔
အေဝးဆံုးကို ထြက္ေျပးခ်င္ခဲ့ၿပီ။
လွ်ပ္တျပက္ ေမႊေႏွာက္ခဲ့တဲ့
ျခစ္ရာတခုေပၚမွာ
ေရွာင္ကြင္းသြားတတ္ဖို႔ေတာ့
အခက္ခဲဆံုးအရာတခုရဲ႕ ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ..။

မတူညီမႈေတြထဲက တူညီသူတေယာက္ရဲ႕
မသိမႈရဲ႕ သိမႈကို
အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲမွ
အေျဖရွာခိုက္
ဟိုး….
ေက်ာက္ေခတ္လူသားတို႔ရဲ႕ ေက်ာက္စာထိုးသံနဲ႔အတူ
ေမြးဖြားရွင္သန္လာမယ့္…ေန႔။

အတၱနဲ႔သာ ကဗ်ာဖဲြ႕

အတၱနဲ႔သာ လုပ္
အတၱနဲ႔သာ ေျပာ
အတၱနဲ႔သာ ေန
အတၱနဲ႔သာ သြား
အတၱနဲ႔သာ ေရး
အတၱနဲ႔သာ ေငြ႔ရည္ဖြ႔ဲ
အတၱနဲ႔သာ အသက္ဆက္
အတၱနဲ႔သာ ေနသားက်ခဲ့။

ႏွလံုးသားထဲက ယံုၾကည္ခ်က္
ေသြးစက္....ေတြ
ေဖါက္စားခံရတဲ့ အခုိက္
အတၱဆိုတာ ဘယ္မွာမွန္း မသိခဲ့။

လုပ္ယူမထားတဲ့
ျဖစ္တည္မႈ အျမဳေတေလးတခုကို
လုယူခံရတဲ့ အခိုက္
အတၱဆိုတာ ထားရမွန္း မသိခဲ့။

ေျခာက္ေသြ႔အက္ကဲြေနတဲ့
ညေမွာင္ေမွာင္မွာ
ေသြးစက္...နဲ႔
အျမဳေတေလး..ကို
ေမတၱာတရား
သစၥာတရား
သိကၡာတခု
ဆႏၵတစံု
ရိုးသားမႈ.....ရယ္လို႔
ရိုးသား ျဖဴစင္ေလဟန္
ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့
အတၱ..ေတြနဲ႔ ျပန္ယူခ်င္ခဲ့။

........
အတၱဆိုတဲ့
အတၱေတြနဲ႔သာ ကဗ်ာဖဲြ႕သီေနေလေရာ့။။။

ေသၾကသူမ်ား

အီဂ်စ္က လူေတြ ေသတယ္တဲ့
လစ္ဗ်ားက လူေတြ ေသတယ္တဲ့
ဆီးရီးယားက လူေတြ ေသတယ္တဲ့
တိဘက္ဘုန္းႀကီး ေသတယ္တဲ့
ဂ်ပန္က လူေတြ ေသတယ္တဲ့
အိုစမာဘင္လာဒင္ ေသတယ္တဲ့

ဧရာဝတီက လူေတြ ေသတယ္တဲ့
ရခိုင္ျပည္က လူေတြ ေသတယ္တဲ့
ရွမ္းျပည္တာေလက လူေတြ ေသတယ္တဲ့
ဦးမိုးဟိန္း(သားဂ်ာနယ္ေက်ာ္) ေသတယ္တဲ့
စာေရးဆရာႀကီး ပါရဂူ ေသတယ္တဲ့
မုန္တိုင္းသင့္ ေရလုပ္သားေတြ ေသတယ္တဲ့ဲ့

မသိတဲ့သူေတြ ေသတယ္
သိတဲ့သူေတြ ေသတယ္
လူ႔အဖိုးတန္ေတြ ေသတယ္
လူ႔အႏၶေတြ ေသတယ္
မေသေစခ်င္တဲ့ သူေတြ ေသတယ္

ေမတၱာ ေသတယ္
သစၥာ ေသတယ္
ရိုးသားမႈေတြ ေသတယ္
တရားမွ်တမႈေတြ ေသတယ္

တခ်ိဳ႕က ယံုၾကည္မႈ ေသတယ္
တခ်ိဳ႕က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေသတယ္
တခ်ိဳ႕က စကားေသတယ္
တခ်ိဳ႕က ဘဝ ေသတယ္
တခ်ိဳ႕က စိတ္ေသတယ္
တခ်ိဳ႕က နာမည္ေသတယ္
တခ်ိဳ႕က ထပ္ကာထပ္ကာ ေသေနတယ္.

ေသ..
ေသ...
ေသ....
ေသျခင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က
ထင္က်န္ရစ္မယ့္ ပံုရိပ္က
ေသဆံုးျခင္းမရိွတဲ့ မေသဆံုးေသာအျဖစ္နဲ႔သာ.။

(ကဗ်ာေလးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္နာမည္ေလး ေရြးေပးခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂါ ဦးမင္းဒင္ ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

ရာဇဝင္တခု

သကၠရာဇ္တခုရဲ႕ ရာဇဝင္ထဲ
ထိုးေဖါက္ၾကည့္ေတာ့
ရင္ဘတ္တျခမ္းနဲ႔ လူ...
ရုပ္ေသေနတဲ့ လူ...
အၿပံဳးတုနဲ႔ လူ...
အမုန္းတုနဲ႔ လူ...
မ်က္ရည္တုနဲ႔ လူ...
အရိုင္း လူ...

ပ်ံ႕က်ဲေနတဲ့ စိတ္ရာဇဝင္ထဲ
ေဖြရွာ ၾကည့္မိေတာ့
ညီမွ်မႈ ကင္းမဲ့ခ်င္တဲ့ စိတ္...
ေရႊမႈန္ႀကဲခ်င္တဲ့ စိတ္...
ေငြမႈန္ႀကဲခ်င္တဲ့ စိတ္... ေတြနဲ႔
စိတ္ကိုစိတ္ခ်င္းထပ္ေနတဲ့..
ႀကဲခ်င္တိုင္း ႀကဲေနတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔...

ရာဇဝင္ထဲက လူသားတဦး
ေဖြရွာမိတဲ့ တရားက..
ကန္႔လန္႔ျဖတ္မေနတဲ့ မ်ဥ္းတေၾကာင္း...

နံရံေတြကာထားတဲ့
ေမတၱာတုေတြထဲ..
အၿပံဳးေတြကာထားတဲ့
ဟန္ေဆာင္ ကမၻာထဲ..
သစၥာရည္ေတြ ျဖန္းပက္ပစ္လိုက္မယ္..
ရာဇဝင္တခု လွပဖို႔ေပ့ါ..

ခုေတာ့... ဘဝအေသေတြကို
ရာဇဝင္ေဟာင္းထဲမွာ ထားခဲ့ၿပီး
ကညစ္နဲ႔ ေရးျခစ္ေနတဲ့
ဘဝအသစ္ေတြကိုေတာ့
ရာဇဝင္သစ္ထဲမွာ...ေပ့ါ...!

အဆိပ္…

“ငါ့..” အတၱအတြက္

ငါ… ကိုယ္တိုင္ ေသာက္သံုးေနတဲ့

အရာတခု


တိုးေဝွ႕ဝင္လာတဲ့…

အသိနဲ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့

အဆိပ္တခြက္ျဖစ္ေနေပါ့….!


အဆိပ္ေပၚ အဆိပ္ခ်င္းထပ္လို႔

အဆိပ္ခ်င္းထိတဲ့ ထိခတ္မႈေၾကာင့္

တခ်ိဳ႕ေနရာ… အရည္ေပ်ာ္…..

တခ်ဳိ႕ေနရာ… အေငြ႔ပ်ံ…..

တခ်ဳိ႕ေနရာ…. ပုပ္ပြ…..အ့ံမူးမူး


သတိဝင္ခိုက္….

“ငါ…”………….

ေျဖေဆးရွာဖို႔

အေမာတေကာ ေျပးလႊားေနမိ


ေဟာ……..

ငါ… ရွာေဖြေသာက္သံုးခဲ့တဲ့

ေျဖေဆးမွာလည္း

အဆိပ္ေတြ ပါေနေလရဲ႕…!

…………………….!


“ငါ…” ……..


အငမ္းမရ ေသာက္သံုးခဲ့တဲ့

အဆိပ္ရည္အတြက္

အဆိပ္..ေျဖေဆးအတြက္

ငါ့.. ကိုယ္ငါ ဒဏ္ခတ္တယ္…!

ငါ့… ကိုယ္ငါ ျပစ္ဒဏ္ခ်လိုက္တယ္…!

စီရင္ပိုင္ခြင့္….

စီရင္ပိုင္ခြင့္…. တဲ့လား……….
ဘာကိုစီရင္ခြင့္….. ရမွာတဲ့လဲ……..!

ကိုယ္တိုင္ ယံုၾကည္… ေဖါက္ထြက္ခဲ့တဲ့ ရပ္ဝန္းေလးတခုကိုလား…
ကိုယ္တိုင္ စိုက္ထူ ရြက္လႊင့္ေနတဲ့ အဆစ္အပိုင္းေလးတခုကိုလား….

တပါးသူရဲ႕ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္မွာ ေနရာယူဖို႔....လား……….
တပါးသူရဲ႕ လြတ္လပ္ပ်ံသန္းမႈမွာ ခိုနားဖို႔.....လား……………
တပါးသူရဲ႕ ရယ္ေမာသံေလးေတြကို ရပ္တန္႔ပစ္ဖို႔......လား……….
…………………….

မျဖစ္မေနဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္တခု… ရဲ႕…
ေနာက္ကြယ္က… မာယာမ်က္ႏွာဖံုး..
ဟန္ေဆာင္ကမၻာ….
ဆိုတဲ့…..
……………………………..
ေျခာက္ကပ္ကပ္ နဲ႔….. ေမတၱာတရား…ေတြ.. ပါးရွား…တဲ့
ေခတ္ပ်က္ႀကီးထဲမွာမွ..
ငါ..ဆိုတဲ့…ငါကလည္း…
စီရင္ခ်င္ေသး..
!!!

တကယ္ေတာ့…..
ဘယ္အရာကိုမွ………..
စီရင္ပိုင္ခြင့္………မရိွတဲ့…..
လူသားတဦး.. အျဖစ္နဲ႔……….
စီရင္ပိုင္ခြင့္......ကို
စီရင္ေနေလရဲ႕…!!!!!