Showing posts with label ခံစားခ်က္. Show all posts
Showing posts with label ခံစားခ်က္. Show all posts

Thursday, November 25, 2010

အမႈိက္တခုမျဖစ္လိုခဲ့ပါ….ေပမဲ့

အမိႈက္………..!

အလြန္ရႈပ္ေထြးၿပီး ပစၥည္းမ်ိဳးစံုံု စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ အန႔ံအသက္ ဆိုးဆိုးရြားရြား အမိႈက္ပံုတပံုကို ပံုေဖၚၾကည့္မိတဲ့ က်မတေယာက္ သက္ျပင္းအခါခါ ခ်မိ၏။

ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္…!

နံလည္းနံ… စြန္႔ပစ္ပစၥည္း မ်ိဳးစံု စြန္႔လႊတ္ ပစ္ထုတ္ထားေသာ အမိႈက္ပံုႀကီးက ဘယ္လို ေကာင္းက်ိဳးျပဳႏိုင္မွာတဲ့လဲ..။

စြန္႔ပစ္ ပစၥည္းမ်ိဳးစုံ ကေန အသံုး၀င္မယ့္ ပစၥည္း တခုခုကို တဖန္ ျပန္လို႔ ထုတ္လုပ္ ႏိုင္ေသးတာပဲေလ..။ အမိႈက္ထဲကေန တန္ဖိုးရိွတဲ့ အရာတခုခုကို ျပန္ရရိွႏိုင္တာေပါ့..။

တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ရဲ႔ အယူအဆ..၊ ခံယူခ်က္…၊ ထင္ျမင္လြဲမွားမႈ…၊ ၾကြယ္၀မႈ..၊ အသံုးျပဳတတ္မႈေတြ…ေၾကာင့္ တန္ဖိုး တက္သြားႏိုင္သလို တန္ဖိုးက်ေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္တာပဲ..လို႔ ေတြးမိျပန္တယ္.။ အသံုးျပဳတတ္တဲ့သူ တခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ အမိႈက္ေတြထဲကေန တန္ဖိုးရိွ ပစၥည္းမ်ားကို ျပန္ၿပီး ထုတ္လုပ္ႏိုင္သလို အသံုးမျပဳတတ္တဲ့သူ.. အသံုးမခ်တတ္တဲ့သူ.. အသံုးျပဳဖို႔ မသက္ဆိုင္သူ… ေတြေၾကာင့္လည္း တန္ဖိုးမရွိပဲ စြန္႔ပစ္ ပစၥည္းွ ျဖစ္သြားရျပန္ေပ့ါ..။

က်မေလ.. တစံုတေယာက္အတြက္… တစံုတခုအတြက္.. တစံုတခုေသာ ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ေတာ့ အမိႈက္တခု ျဖစ္မွာ စိုးရံြ႕မိပါတယ္……..။ ၄င္းတို႔အတြက္ တန္ဖိုးရိွမယ့္ အမိႈက္မဟုတ္ပဲ တန္ဖိုးမရိွမယ့္ အမိႈက္တခု ျဖစ္မွာကိုေပါ့..။ က်မကိုယ္တိုင္ မသိလိုက္တဲ့ တန္ဖိုးမရိွမယ့္ အမိႈက္တခု ျဖစ္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ က်မ အလြန္႔ကို ၀မ္းနည္း ရပါလိမ့္မယ္..။ က်မကိုယ္တိုင္ သတိမမူလိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္ကာလေလးတခုမွာ.. အေျခအေနေလးတခုမွာ.. တန္ဖိုးမရိွမယ့္ အမိႈက္တခုအျဖစ္ ထင္ဟပ္ ေစခဲ့မယ္ဆိုရင္ေပါ့..။

က်မ လုပ္လိုက္တဲ့အလုပ္တခု… ျပဳမူလိုက္တဲ့ အျပဳအမူေလးတခု.. ေျပာလိုက္မိတဲ့ စကားေလးတခု… ကေန စိတ္ထဲကို စိတ္အမိႈက္တခု အျဖစ္ ၀င္ေရာက္ သြားခဲ့ရၿပီလား…။

စိတ္အမိႈက္ တခုတဲ့…!!!

ကိုင္တြယ္ လို႔ရႏိုင္တဲ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္း အမိႈက္ထက္ စိတ္ထဲကို ေရာက္သြားခဲ့ရတဲ့ စိတ္အမိႈက္ တခုျဖစ္ေအာင္ လုပ္လိုက္မိေလၿပီလား…။ စိတ္ထဲကို ေရာက္သြားမယ့္ အမိႈက္က  လူတေယာက္ကို ပိုၿပီး ဆိုးရြားတဲ့ အန႔ံအသက္ေတြနဲ႔ အမိႈက္ေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီလား.။ စိတ္ထဲက အမိႈက္ကိုလည္း တဖန္ျပန္ၿပီး ရီဆိုက္ကယ္လ္ လုပ္လို႔ တန္ဖိုးရိွမယ့္ စိတ္အသစ္တခုကို တဖန္ျပန္ရႏိုင္ပါ့မလား..

ေတြးရင္း က်မ စိုးရိမ္လိုက္တာ.......!!!!! 

ရႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာင္ အသံုးျပဳတတ္သူ.. အသံုးျပဳဖို႔ လက္မတြန္႔သူ… အသံုးျပဳဖို႔ ၀န္မေလးသူ.. အသံုးျပန္ျပဳခ်င္သူ… အသံုးျပဳဖို႔ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာသူ.. ေတြပဲ လုပ္လို႔ရႏိုင္မွာတဲ့လား..။

တကယ္လို႔ စိတ္ထဲ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ စိတ္အမိႈက္တခုကို ၾကာရွည္ မထားပဲ ရီဆိုက္ကယ္လ္ လုပ္ဖို႔အတြက္ စိတ္ခြန္အားေတြ… ပံ့ပိုးမႈေတြ… ပညာတန္ခိုးရိွမႈေတြ… အသိဥာဏ္ပညာေတြ… အသံုးျပဳတတ္မႈေတြ… အသံုးျပန္ျပဳခ်င္မႈေတြ… နဲ႔ ျပန္ျပဳျပင္လို႔ စိတ္အမိႈက္ သရိုက္ေတြကို ျပန္လည္ သန္႔စင္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္မွ တန္ဖိုးရိွလာမယ့္ သန္႔ရွင္းတဲ့ စိတ္တခု ျပန္ျဖစ္လာႏိုင္မွာေပါ့.။ စိတ္ထဲက အမိႈက္ေတြကို ရီဆိုက္ကယ္လ္ လုပ္လို႔ ရႏိုင္တာေတြ ရိွသလို မရႏိုင္တဲ့ အမိႈက္ေတြ ပါခဲ့မယ္ဆိုရင္ အညစ္အေၾကး တခ်ဳိ႕ကို ဘယ္လို အရာမ်ားနဲ႔ ေဆးေၾကာ သန္႔စင္ႏိုင္မွာလဲ..။

စိတ္ထဲက အမိႈက္ေတြကို သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္တဲ့ စိတ္အေျခခံေလးနဲ႔ပဲ ေဆးေၾကာရႏိုင္ရမွာေပါ့..။ တစံုတရာအမိႈက္နဲ႔ ကင္းေ၀းတဲ့ သူတေယာက္ကေတာ့ အနံ႕အသက္ေကာင္းမြန္ၿပီး ၾကည္လင္သန္႔စင္တဲ့ စိတ္အစံုနဲ႔ အရာရာကို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္လႊားၿပီး မိမိရပ္တည္ေနရတဲ့ ၀န္းက်င္ေလး တခုမွာ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း စိတ္ေအးသက္သာစြာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အက်ိဳးျပဳႏိုင္မွာ ျဖစ္သလို… တပါးသူအေပၚမွာလည္း အန႔ံအသက္ ေကာင္းမြန္စြာနဲ႔ သန္႔ရွင္းလွပစြာ တု႔ံျပန္အလွဆင္ႏိုင္မွာပါ..။

အမိႈက္ ျဖစ္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာင္ တန္ဖိုးရိွမယ့္ အမိႈက္တခု ျဖစ္ပါရေစ…………..!!!

Wednesday, July 28, 2010

ပံုရိပ္ေယာင္…

ရင္ထဲ အနက္ရိႈင္းဆံုး တေနရာမွာ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ အစိုင္အခဲ ျဒပ္မဲ့တခု…

တကယ္ေတာ့ ကိုင္တြယ္ ထိေတြ႔ခြင့္ ရဖို႔ အခြင့္အလမ္း မရိွခ့ဲတဲ့ ျဒပ္မဲ့တခု အျဖစ္နဲ႔သာ……

ဆိုေပမဲ့.. ကိုင္တြယ္ လို႔ရတဲ့ ျဒပ္၀တၳဳေတြထက္ ပါ၀ါအား ေကာင္းတဲ့ ျဒပ္မဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ေလး တခု…

အတၱမပါတဲ့ ႏွလံုးသား ထဲမွာ အျဖဴေရာင္ သံစဥ္ေတြနဲ႔ ေရာယွက္ထားတ့ဲ သံစဥ္ ေတးသြားေလး တပုဒ္က ၀င္ေရာက္ ေနရာယူ စည္းခ်က္ လိုက္လို႔…

ႏွလံုးသား ထဲကို မသိမသာ တိုး၀င္လာတဲ့ ညင္းသဲ့သဲ့ အရိပ္အေယာင္ေလး တခုကလည္း ဆြတ္ပ်ံ႔ ၾကည္ႏူးစြာ စီးဆင္းလာခဲ့လို႔….! ဒါ….. ျဒပ္မဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ေလး တခုတဲ့လား..!

အသက္ရွဴသံ ေတြေတာင္ ကေျပာင္းကျပန္နဲ႔….!

ႏွလံုးေသြးေၾကာ တေလွ်ာက္ စီးဆင္းလာတဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ေလး တခုက ျဖတ္ကနဲ ဆုိေပမဲ့ တကယ့္ကို စဲြထင္ က်န္ေနခဲ့တဲ့ စစ္မွန္တဲ့ အလင္းတန္းေလး တခုပါလား….။

အဲဒီ အလင္းတန္း ေလးတခုကို သိမ္းဆည္းထားႏိုင္တဲ့ ေနရာေလး တခုကလည္း ဒီႏွလံုး ေသြးေၾကာေလး ထဲမွာပဲ ျဖစ္ေနေလရဲ႔…! ႏွလံုးေသြးထဲမွာပဲ ပံုရိပ္ေယာင္ေလး တခုအျဖစ္ သို၀ွက္ ထားခ်င္ လိုက္တာေလ...

ႏွလံုးေသြးေတြ ပံုမွန္ စီးဆင္းႏိုင္မဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ေလးရဲ႔ ကိုယ္ပြားတခု……!!!

ပံုရိပ္ေယာင္ရဲ႔ အလင္းတန္းေလးေၾကာင့္ မႈန္၀ါး ရီေ၀… အိပ္စက္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားေလးလည္း အလင္းေရာင္ေတြနဲ႔ ရွင္သန္ ႏိုးထ ေစခဲ့တာေပါ့…။

ိပ္စက္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားေလးလည္း ခုေတာ့… အလင္းတန္းေလးနဲ႔ အတူ သစ္လြင္ လွပတဲ့ အာရုဏ္ဦး နံနက္ခင္း ကို ႀကိဳဆိုလို႔…!

တခါတရံေတာ့ ယံုၾကည္မႈေတြကို စေတး ပစ္လိုက္တဲ့ အခါ မွာေတာ့… ပုပ္ပြေနတဲ့ ခ်စ္ျခင္းမဲ့ အေကာင္တေကာင္ ပံုစံနဲ႔ ယိုင္နဲ႔ ခ်ိေခြလို႔…!

အဲဒီအခါ မွာေတာ့ ငါ ကိုယ္တိုင္ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ေလးနက္မႈေတြ… ေမတၱာတရားေတြ… ခ်စ္ျခင္းတရားေတြ… နားလည္မႈေတြ… ဟာ လြတ္က် ထြက္သြားခဲ့ျပန္ေပါ့… !!!

ဒါေပမဲ့လည္း ကိုယ္တိုင္… ယံုၾကည္ နားလည္မႈေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားခဲ့ၿပီး တန္ဖိုးထားရတဲ့ `….´ ေတြမို႔ တစစီ ျပန္ေကာက္ရင္း ျပန္ပံုေဖၚလို႔ ျပန္ထုဆစ္လို႔…။

ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ရင္းၿပီး ျပန္လည္ ထုဆစ္တဲ့ အခါမွာေတာ့ တန္ဖိုးထားရတဲ့ အရာေတြနဲ႔ အတူ အလင္းေရာင္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနမဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ ကမၻာငယ္ေလး တခု အေနနဲ႔ ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြား…

ပံုရိပ္ေယာင္ေလး က ဒီေလာက္ေတာင္ပဲ တန္ခိုးရိွ သတဲ့လား..!!!

တည္ၿငိမ္ နက္ရိႈင္းတဲ့ ႏွလံုးသား ထဲထိ တိုးေ၀ွ႔ ၀င္လို႔ အလွပဆံုး ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြနဲ႔ ထံုမႊန္းထားတဲ့ ျဒပ္မဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ေလး အျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳခဲ့ရၿပီ။။။

ပံုရိပ္ေယာင္ေလး´ ေရ….
ငါ့ရဲ႔ ျဖဴစင္ သန္႔ရွင္း စင္ၾကယ္တဲ့ ႏွလံုးေသြးထဲကို နာက်င္မႈေတြနဲ႔ အတူ မ်က္ရည္မိုးေတြနဲ႔ ေရာျပြန္းေနမဲ့ အရာေတြနဲ႔ စြန္းထင္း ညစ္ေပေအာင္ မေရာေထြး ပစ္လိုက္ပါနဲ႔….


တခါက ပံုမွန္ လည္ပတ္ စီးဆင္း ေနတဲ့ ႏွလံုးသားထဲကို အမွတ္ ထင္ထင္ ၀င္ေရာက္ၿပီး ေနရာ လာယူ ခဲ့တဲ့ `ပံုရိပ္ေယာင္ေလး´ေလးမို႔ ရင္ထဲ ႏွလံုးသားရဲ႔ အနက္ရိႈင္းဆံုး တေနရာ မွာ ခို၀င္ နားခို ခြင့္ ျပဳမွာ မို႔လို႔ပါ…!!!!!

Tuesday, May 25, 2010

မိႈင္းညို႔ညို႔..


အလင္းေရာင္ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္လို႔ အေမွာင္ဘက္ ကမ္းဆီကို ခ်ဥ္းကပ္ လာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ..။

ပူျပင္းလွတဲ့ ရာသီ အေျခအေနကေန တလွမ္းခ်င္း အေအးဓါတ္ကို ကူးေျပာင္းလို႔…။

ေကာင္းကင္ တခြင္လံုး မိႈင္းညိဳ႔ အံု႔ေမွာင္မႈနဲ႔ အတူ က်မရဲ႔ စိတ္အစဥ္ ေတြကလည္း ေကာင္းကင္ႀကီးနဲ႔ အၿပိဳင္ မိႈင္းညိဳ႔ အံု႔ေမွာင္ၿပီး ရြာေတာ့မဲ့ဟန္ နဲ႔ ၿပိဳဆင္းတဲ့ ဟန္ပန္နဲ႔……..

စိတ္ဆိုတာကလည္း ပ်ံ႔လြင့္လြယ္၊ ေျပာင္းလဲလြယ္၊ ျပန္ေတာ့ တခဏ အတြင္းမွာပဲ ကမၻာ ေလာကႀကီးရဲ႔ ေနရာစံုကို တမုဟုတ္ခ်င္း ေရာက္သြားပါ ေလေရာလား။

စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါႏိုင္ရင္ ၀မ္းသာမဲ့ လူသားကလည္း က်မ ျဖစ္ေနပါေရာ….။

က်မ ႏွစ္ၿခိဳက္ရတဲ့ ေနရာေလး တခုဆီကို ေရာက္သြားလိုက္တာ…

ေန႔တိုင္းလို အၿမဲ သတိရေနတဲ့ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရိွတဲ့ဆီကို အလ်င္အျမန္ ေရာက္သြား မိတယ္။

စိန္ပန္းပင္ ေတြ ရဲေနေအာင္ ပြင့္ေနတဲ့၊ ေျမသင္းနံ႔ေလး သင္းေနတဲ့ တကၠသီလာ ျမကၽြန္းသာ ေက်ာင္းႀကီးထဲက လမ္းေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ လမ္းေလွ်ာက္လို႔.။

အလို…. လမ္းတေလွ်ာက္လံုး စိန္ပန္းပြင့္ေလးေတြ ေၾကြက်ေနလိုက္တာ.. ရဲေနတာပါပဲလား…

သူငယ္ခ်င္း အားလံုးရဲ႔ မ်က္၀န္းေလး ေတြကလည္း ေတာက္ပတဲ့ အေရာင္ေတြနဲ႔ အၿပံဳးပန္းေတြ ေ၀ဆာ ေနလိုက္တာ အနာဂတ္လမ္းဆီကို ဦးေမာ့လို႔…..။ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႔ ႀကိဳးစားမႈ ရလာဒ္ေတြနဲ႔ ရင့္သန္မႈေတြကလည္း အားေကာင္း လာတယ္ေလ။ ရင္ထဲမွာ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ ေတြက နီးသထက္ နီးလာရင္း… သူငယ္ခ်င္း အားလံုးရဲ႔ ရင္ထဲမွာလည္း ေႏြးေထြးမႈ ကိုယ္စီ ရင္၀ယ္ပိုက္လို႔…။

စိတ္ကူးေတြ တသီတသန္းႀကီးနဲ႔ ေလွ်ာက္လာ လိုက္တာ စာသင္ခန္းမထဲကိုေတာင္ ေရာက္လာ လုနီးၿပီပဲ..။ အတန္းထဲကို ေရာက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ဆရာမရဲ႔ စာသင္သံက က်မရဲ႔ စိတ္ကူး ပံုရိပ္ေတြကို သိမ္းသြင္းထား လိုက္တာ… တခ်က္တခ်က္ ေတာ့လည္း စာသင္ခန္းရဲ႔ အျပင္ကို ပ်ံ႔လြင့္လို႔…။ က်မေဘးနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ စာထဲမွာ စိတ္၀င္စား ေနလိုက္တာေလ…။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႔ စိတ္ေတြေရာ အျပင္ကို ပ်႔ံလြင့္ မေနဘူးလားလို႔ ေတြးၾကည့္ရင္း က်မရဲ႔ စိတ္ကသာ ဟိုေရာက္လိုက္ ဒီေရာက္လိုက္နဲ႔ ျဖစ္ေနပါေပါ ့လို႔ ေတြးရင္းနဲ႔...။

ေအးေလ……. က်မရဲ႔ စိတ္ကသာ ဟိုးးးးးး ဟိုး….. အေ၀းေတြထိ သြားေနတာေလ..။

ဆရာမ စာသင္ခ်ိန္ အၿပီးမွာေတာ့ က်မရဲ႔ ေမ်ာလြင့္ေနတဲ့ စိတ္ကို လိုက္လံ ဖမ္းဆုပ္ရင္း ေနာက္၀င္လာမဲ့ ဆရာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ ေနမိတယ္..။ စာသင္မဲ့ ဆရာကို ေမွ်ာ္ေနရင္းကပဲ စိတ္ေတြက ဘယ္ကို ေရာက္သြား မိပါလိမ့္..။ အို… ျပန္လို႔ စုစည္းဦးမွ… စုစည္းဦးမွ…ပဲ...။

ေဟာ…. ဆရာေတာင္ အတန္းထဲကို ၀င္လာေနၿပီ..။ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း အားလံုး ဆရာရဲ႔ သင္ၾကားမႈ ေအာက္မွာ နာခံရင္း စိတ္ကိုေတာ့ အေ၀း မေရာက္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ရင္းေပါ့…။

စာသင္တဲ့ အခ်ိန္ အၿပီးမွာေတာ့ စိတ္ကို တခါျပန္စုစီး…. ျပန္ထုတ္ပိုး…. မလို႔ လုပ္ေနတုန္း ျဗဳန္းဆို… မိုးအႀကီးအက်ယ္ ရြာခ်လိုက္တာ… မိႈင္းညိဳ႔ညိဳ႔ ျဖစ္ေနတာကေန ခုေတာ့ သူ႔တာ၀န္ သူ ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္လို႔….

ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ စိတ္ကို ေသခ်ာ ျပန္စုစီးၿပီး ျပန္ထုတ္ပိုးၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မတေယာက္ စိတ္ကူးအယဥ္လြန္ေနတာပဲ…. အဲဒီေတာ့မွ အိမ္ျပင္ဘက္ကို ၾကည့္လုိက္တာ အိုးးးးးးး မိုးေတြ သည္းသည္း မည္းမည္းနဲ႔ အရမ္းရြာေနတာပါေရာလား…….။

Wednesday, May 12, 2010

ေပ်ာက္ရွခဲ့တဲ့ စကားလံုးမ်ား


တခါတရံ ရင္ထဲမွာ ေျပာခ်င္တဲ့ စကားလံုးေလးေတြက ရင္ထဲမွာပဲ ေပ်ာက္သြားခဲ့ရတယ္။ တခါတရံေတာ့ ေျပာခ်င္တဲ့ စကားလံုးေလးေတြက စကားလံုးေတြအျဖစ္ ပါးစပ္ထဲကေန ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႕စြာနဲ႔ ထြက္က် လာတတ္တယ္။ တခါတရံေတာ့ လည္ေခ်ာင္း၀မွာတင္ တစ္ဆို႔လို႔…။ တခါတရံေတာ့ စကားလံုးေလးေတြကေန သံစဥ္ ရွာေဖြၿပီး ရွတတဲ့ သီခ်င္းေတြ အျဖစ္ သီဆိုလို႔.။ ကေလာင္သြားထက္တဲ့ သူေတြကေတာ့ စာလံုးေလးေတြအျဖစ္ တေနရာရာမွာ အစက္ခ်လို႔ေပါ့..။ စုတ္ခ်က္ ကၽြမ္းက်င္တဲ့သူေတြ ကေတာ့ ပန္းခ်ီ အျဖစ္ အသက္သြင္းလို႔...။ တခါတရံေတာ့ ကဗ်ာ ခံစားမႈေတြ အျဖစ္ ႏူးညံ့လွပ သပ္ရပ္စြာနဲ႔ ခံစားမႈေလးေတြ သီကံုးလို႔ေပါ့.။ တခါတရံေတာ့ အိပ္မက္အျဖစ္ ပံုစံေျပာင္းလို႔ေပါ့..။

ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့ စကားလံုးေလးေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပံုသ႑ာန္ေတြနဲ႕ ကိုယ္တိုင္ ေဖၚက်ဴး၊ ကိုယ္တိုင္ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆို၊ ကိုယ္တိုင္ ေရးစပ္၊ ကိုယ္တိုင္ ဖြင့္ဟ၊ ကိုယ္တိုင္ ခံစား၊ ကိုယ္တိုင္ သီက်ဴး၊ ကိုယ္တိုင္ သီဆို၊ ကိုယ္တိုင္ ေရးဖဲြ႔၊ ကိုယ္တိုင္ ေဖြရွာလို႔..

တနည္းနည္းနဲ႔ ကိုယ္ရင္ထဲက ထြက္က်လာမဲ့ နက္နဲလွတဲ့ စကားလံုးေတြကို တစံုတခုေသာ နည္းလမ္း တခု အေနနဲ႔ သီကံုး ရတာကိုက ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ရုပ္လံုးေပၚသြားခဲ့ရၿပီ။

ကိုယ္ထြင္းလိုက္တဲ့ ရုပ္လံုးေလး၊ ကိုယ္အစက္ခ်တဲ့ ေဆးစက္ေလးေတြဆိုတာ စကားလံုးေတြကေန ရုပ္လံုးေလးေတြ၊ အစက္ေလးေတြ အျဖစ္ ရင္ထဲမွာ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ အစိုင္အခဲ တခုကို ျပင္ပမွာ အစက္ခ်လိုက္တာေပါ့။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ရင္ထဲက စကားလံုးေလးေတြကို ရင္ထဲမွာ သိမ္းထားတာထက္ တေနရာရာမွာ ဖတ္ခြင့္ ၊ နားဆင္ခြင့္၊ ၾကည့္ခြင့္၊ ႀကံဳရတာလည္း ေကာင္းေသာ အစက္ခ်ျခင္းေလး တမ်ိဳးေပါ့။

တခ်ိဳ႔ စကားလံုးေတြ က်ေတာ့လည္း အစက္ေလးေတြ ခ်ရတာထက္ ရင္ထဲမွာပဲ သိမ္းဆည္း ထားရတာက ခိုင္မာ တည္တံ့ျခင္း တမ်ိဳးပါပဲ။ သိမ္းဆည္းထားရတာ တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာေတာ့လည္း ေပါက္ကဲြ ထြက္က် လာႏိုင္ေသးတယ္။ ေပါက္ကြဲ လာမဲ့ စကားစုေတြက ေကာင္းေသာ စကားလံုးေတြ အျဖစ္ တည္ရိွဖို႔ အေရးႀကီးျပန္တယ္။

တခါတရံလည္း ရင္ထဲက စကားလံုးေတြက ရင္ထဲမွာပဲ ေပ်ာက္ရွသြားခဲ့သလို၊ ရင္ထဲမွာပဲ အမာရြတ္ ထင္က်န္ခဲ့ရတယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ရင္ထဲက စကားလံုးေတြက ဘာကိုရည္ရြယ္ၿပီး ျဖစ္တည္လာခဲ့ရတာလဲ။။ ဘယ္လို အေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္လာခ့ဲရတာလဲ။။ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္လာခဲ့ရတာလဲ။။ ဆိုေတာ့…

ရင္ထဲက စကားလံုေလးေတြကိုေတာ့ သိမ္းထားသင့္တာကို သိမ္းထားၿပီး ဖြင့္ဟသင့္တာကို တပါးသူ အတြက္္ (တပါးသူအတြက္ မထိခိုက္ဖူးဆိုရင္ေပါ့) ဖြင့္ဟသင့္ ပါတယ္။ မေျပာျဖစ္ခဲ့ဖူး ဆိုရင္ေတာ့ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေနာင္တနဲ႔အတူ ၀မ္းနည္း ပူေဆြးမႈေတြ၊ နာက်င္မႈေတြကို သာ လက္ခံရလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္ရဲ႔ ရည္ရႊယ္ခ်က္အတိုင္း၊ ကိုယ္ရဲ႔ စိတ္ရင္းအမွန္အတိုင္း ရင္ထဲကေန ျဖစ္တည္လာခဲ့တဲ့ စကားလံုးေတြကို ကိုယ္ရည္ရြယ္တဲ့သူကို ထုတ္ေဖၚ ေျပာျပသင့္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့လည္း တခါတခါမွာ ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့ ကိုယ္အေလးထားတဲ့ စကားလံုးေတြဟာ ေျပာဖို႔ ခက္တဲ့ အေျခအေနမွာ ျဖစ္ေနတတ္ ၾကျပန္တယ္။

အဲဒီ အေျခအေနကို ေျပာင္းလဲဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့။ ေျပာင္းလဲေအာင္ လုပ္ဖို႔လည္း လိုပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ တန္ဖိုးထားရတဲ့ စကားေလးတခြန္းဟာ တခါတရံမွာေတာ့ ရင္ထဲမွာပဲ နွေျမာစရာေကာင္းစြာနဲ႔ ေပ်ာက္ရွ ကုန္ၾကရတယ္။

ကိုယ္လည္း ရင္ထဲက စကားလံုးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေပ်ာက္ရွကုန္ၿပီလဲလို႔ အထပ္ထပ္ ေတြးရင္း….

နာက်င္စြာနဲ႔ပဲ ႏွလံုးေသြးေတြ ဗေလာင္ဆူကုန္ေတာ့တယ္……..။

Wednesday, March 10, 2010

ရင္နဲ႔အမွ်

ေ၀ဒနာေတြ ထဲမွာေတာ့ ဘယ္လို ေ၀ဒနာက အဆိုးရြားဆံုး လဲလို႔ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္တကယ္ ခ်စ္တဲ့သူေတြနဲ႔ ေ၀းကြာေနရတာက အဆိုးဆံုးလို႔ ထင္တယ္။ ဟုတ္တယ္….။ ၿပီးေတာ့ မခ်စ္မႏွစ္သက္တဲ့ သူနဲ႔ အတူ ေနရတာလည္း အဆိုးရြားဆံုး ေ၀ဒနာလို႔ ထင္တယ္။ ခ်စ္ခင္တဲ့ သူေတြနဲ႔ ေ၀းကြာၿပီး မခ်စ္ခင္ မႏွစ္သက္ႏိုင္တဲ့သူ ေတြနဲ႔ ေနရတာဆိုရင္ တကယ့္ကို အဆိုးရြားဆံုး ေ၀ဒနာ ျဖစ္သြားပါၿပီေလ။

ခုခ်ိန္မွာ လူေတြဟာ မခဲြခြာခ်င္ေပမဲ့လည္း ခဲြခြာေနၾကရ တာပဲ.မဟုတ္လား…။ မိဘနဲ႔ သားသမီး၊ ဇနီး နဲ႔ ခင္ပြန္း၊ ညီအကို ေမာင္ႏွမ၊ ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္း၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ.၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ေျမ ကိုယ့္ေနရာေလး တခု………..

အေျခအေန တခုေအာက္မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေလးနဲ႔ အသက္ဆက္ ေနရေပမဲ့ ရင္နဲ႔ရင္းၿပီး ေနရတဲ့ ဘ၀ တခုဟာ အဓိပၸါယ္ ရိွႏိုင္ပါ့မလား လို႔လည္း ေတြးမိတယ္။ ဒီလို အေျခအေန တခုနဲ႔ ေနေနရတဲ့ သူေတြဟာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘယ္လို ဆက္ရွင္ႏိုင္ပါ့မလဲလို႔ ဆိုေတာ့……. ေပ်ာ္စရာ တခုခုကို ႀကံဖန္ ရွာေဖြၾက၊ ၀ါသနာ ပါတာ တခုခုကို လုပ္ခြင့္ရၾက၊ အက်ိဳးရွိေစႏိုင္မဲ့ အလုပ္ တခုခုကို လုပ္ခြင့္ ရေနၾက၊ တန္ဖိုးရိွရာ တခုခုကို လုပ္ေနၾက…………. ဆိုရင္ေတာ့လည္း……..!!!!!

ဒီလို ေခတ္ႀကီးထဲမွာ လူျဖစ္ခြင့္ ရလာတာကိုပဲ တခါတေလ အလိုမက်မိ…။

ကိုယ့္အေပၚ အားေပး နားလည္ႏိုင္မဲ့ သူ တဦးတေလမွ မရိွရင္ေတာင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စိတ္ေျဖႏိုင္မဲ့ အေတြးေလး ျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ခံစား သက္သာမႈေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ဓါတ္ ခြန္အားေတြ…. ရလာႏိုင္ ဖို႔သာ ဆုေတာင္းမိပါရဲ႔………!

တခါတေလေတာ့လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သန္းလာႏိုင္မဲ့ စကၠန္႔ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး အခ်ိန္တခု ေစာင့္ရမယ္လို႔ ျပင္ဆင္ ထားမိ္တယ္။

ဒါလည္း စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္တခု ပါပဲ…။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ ေတြကို လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ ေဖၚဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ခ်ည္းပဲ မဟုတ္တဲ့ အေတြးအေခၚ အျဖစ္ တြန္းပို႔ ေပးႏိုင္ရမယ္….. ယံုၾကည္မႈ ရိွရိွနဲ႔ ေရွ႔ကို လွမ္းလို႔ ခ်ီတက္ႏိုင္ရမယ္….. ဆိုၿပီး ေတာ့လည္း အားတင္းမိျပန္တယ္။

ဒီလိုပဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားတင္းရင္းနဲ႔ ဘ၀ ဆိုတဲ့ ေလာက လမ္းေၾကာင္းႀကီးေပၚကို တက္ခ့ဲတာ ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးရိွရိွနဲ႔ တက္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲ….!

အေရးႀကီးတာကေတာ့ တန္ဖိုးရိွရိွနဲ႔ ေနတတ္ဖို႔၊ တန္ဖိုးရိွရိွနဲ႔ အက်ိဳးျပဳႏိုင္ဖို႔ ပါပဲ…။

ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ေနရာေလးကို ခဲြခြာလာရတဲ့ သူတေယာက္အေနနဲ႔ တန္ဖိုးရိွစြာ အက်ိဳးျပဳႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္။

ကိုယ္ခ်စ္ခင္ရတဲ့ သူေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေလး ေတာင္မွ် မရိွႏိုင္ရင္ ေသလူနဲ႔ ဘာမွ မထူးျခားတဲ့ ဘ၀ တခု ကို ပိုင္ဆိုင္လို႔….!!!!!

Friday, February 26, 2010

အလြမ္းရပ္၀န္း

ခုတေလာ အလြမ္းေတြ ခ်ည္းပဲ ေရးေနတယ္ ဆိုၿပီး ေျပာေနၾကေတာ့ က်မလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ျပန္ၾကည့္ေတာ့လည္း အလြမ္းေတြ အေဆြးေတြ ခ်ည္းျဖစ္ေနတာကိုး…။ စာေတြ ဖတ္ၿပီးေတာ့ မ်က္ရည္ေတြ ဗူးသီးလံုးေလာက္ က်ေနၿပီလားလို႔လဲ စိတ္ပူသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လည္း တျခားေရးဖို႔ စဥ္းစားေတာ့ ဒီအလြမ္း ဆိုတာႀကီး ကပဲ ေပၚေပၚ လာျပန္တယ္။ ဘုန္းဘုန္း ေတြကလည္း အလြမ္းေတြကို ေလွ်ာ့ပါအံုးတဲ့ ေျပာျပန္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဆိုးေနပါလားလို႔ ေတြးမိေသး။ တခ်ိဳ႔ ညီမေတြ ကလည္း သိပ္မလြမ္းပါနဲ႔တဲ့ မခံစားႏိုင္လို႔ပါတဲ့။

ဆိုေတာ့… ကိုယ္လည္း စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ကြန္ျပဴတာ ေရွ႔မွာ ငိုင္ေနလိုက္တာ ဘယ္ေလာက္ ၾကာသြားမွန္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိ မထားလိုက္မိဘူး။ ေဘးနားက ညီမတေယာက္က ဘာေတြ စဥ္းစား ေနတာလဲ ဆိုေတာ့မွ သတိျပန္၀င္လာတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လက္ရိွမွာ အလြမ္းေတြ ဒဏ္ရာေတြန႔ဲ မကင္းႏိုင္ ေပဘူးကိုး..။

လြမ္းစရာ ေတြကလည္း အမ်ားသား…။

တခါတေလ မူလတန္းထဲက အထက္တန္းထိ တက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းႀကီးကို လည္း အရမ္း လြမ္းမိတယ္။ ႏွစ္ေပါင္း ၁၁ႏွစ္ တက္ခဲ့ရတာ ဆိုေတာ့ လြမ္းတာ မဆန္းပါဘူးေနာ္…။ အခုထိလည္း ေက်ာင္းႀကီးက အိပ္မက္ထဲမွာ လႊမ္းမိုးေနဆဲပဲ…။ ေက်ာင္းထဲမွာ အေဆာင္ေတြကမ်ား၊ က်ယ္ကလည္း က်ယ္ေတာ့ အရမ္း ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို႔မရတဲ့…၊ ရင္ထဲမွာ အခုထိ ခို၀င္ေနတဲ့… အလြမ္း ရပ္၀န္း ေနရာေလး တခုေပါ့။

ကိုယ့္ကို ပညာေတြ စၿပီး ပ်ိဳးေပးခဲ့တဲ့ ဥယ်ာဥ္ တခု…။ ကိုယ့္ကို ေရေလာင္း၊ ေပါင္းသင္ ေပးခဲ့ၾကတဲ့ ဥယ်ာဥ္ႀကီးတခု…။ ဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲက ဆရာမ (ဥယ်ာဥ္မွႈး) ေတြ ကိုလည္း သတိရေနမိတယ္…။ ေအာ္… ခုခ်ိန္ ဆရာမေတြ ကေတာ့ ေနာက္ထပ္ ပြင့္မဲ့ ပန္းေလးေတြကို ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ ေပးေနအံုးမွာပဲလို႔ ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္…။ အခုထိလည္း ပန္းပင္ေလးေတြန႔ဲ ေ၀ေ၀ဆာဆာ လွပေနမဲ့ ဥယ်ာဥ္ႀကီးကို အေ၀းကေန မွန္းလို႔ လြမ္းေနရတဲ့ အလြမ္း ရပ္၀န္းေလး တခုပါပဲ…။

ဥယ်ာဥ္ႀကီး ထဲက ကုိယ္နဲ႔ အတူ အၿပိဳင္ ပြင့္ခဲ့ၾကတဲ့ ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း သတိရ လြမ္းဆြတ္မိတယ္။ တခ်ိဳ႔ကိုေတာ့ လူကိုသာ မ်က္လံုးထဲမွာ ေပၚေနေပမဲ့ နာမည္က ခပ္ေမ့ေမ့… ေပၚလာတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကပဲ သတိရမိေနတဲ့ အလြမ္း ရပ္၀န္းေလး တခုပါပဲေလ…။

တခ်ိဳ႔ကလည္း ႏႈတ္မဆက္ႏိုင္ပဲ ခြဲခြာခဲ့ၾကၿပီ။ တခ်ိဳ႔ကလည္း ႏႈတ္ဆက္ ခဲြခြာခဲ့ၾကတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာင္းႀကီးနဲ႔ အတူ ခဲြခြာခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြအားလံုး ဒီအလြမ္း ရပ္၀န္းေလးထဲမွာ ရိွေနၾကတယ္....။

ခဲြခြာခဲ့ၾကရတဲ့ သူေတြအားလံုး အလြမ္းရပ္၀န္းေလး ထဲမွာ အၿမဲ ရိွေနမွာ…။

ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ဆံုႏိုင္ၾကပါ့ မလဲလို႔ ေတြးၾကည့္တာနဲ႔တင္ တင္းက်ပ္တဲ့ ခံစားခ်က္ တခုက အမိအရ ဆြဲကိုင္ လႈပ္လိုက္တယ္။

သိပ္ကို သပ္ရပ္ ေသခ်ာ ထုပ္ပိုးထားတဲ့ အလြမ္း ရပ္၀န္းေလး တခုကေတာ့ ခိုင္မာ တည္တံ့စြာနဲ႔ တည္ရိွေနမွာ .....။

ေသခ်ာတာ ကေတာ့ အလြမ္းေတြ၊ ေ၀ဒနာေတြ၊ ဒဏ္ရာေတြ၊ သတိရစိတ္ေတြ နဲ႔ပဲ ဖဲြ႔စည္း ရစ္ေႏွာင္ ေနေလေတာ့ ကိုယ့္ရင္ဘတ္ ထဲက ထြက္က်လာမဲ့ စကားလံုး ေတြကလည္း အလြမ္းေတြပဲ ျဖစ္ေနမွာပါ…။
(ဒါေတာ့ ခြင့္လႊတ္ေနာ္…….)

Friday, February 19, 2010

လြင့္ေမ်ာေနတဲ့ တိမ္နဲ႔အတူ...

ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တိမ္ေတြ က အလိပ္လိုက္ ေရြ႔လ်ားလို႔ ဟိုဒီ ေျပးေနၾကတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ နီးလာသလို… ေ၀းကြာသြား သလို….. လူသတၱ၀ါေတြ အားလံုးဟာလည္း ဒီေကာင္းကင္ႀကီးရဲ႔ ေအာက္ထဲမွာပဲ ရွင္သန္ ရပ္တည္ ေနၾကတာပဲေလ….

ဒါဆို တမိုးေအာက္ထဲပဲ လို႔လည္း ေျပာလို႔ ရတာေပါ့။ ကိုယ္လည္း ဒီေကာင္းကင္ႀကီး တမိုးေအာက္ထဲမွာ ရိွတဲ့ လူသားေတြထဲက လူသား တေယာက္ပါပဲ။

ဒီတမိုးထဲ ေအာက္မွာပဲ လူသားေတြလည္း ၀ါဒေတြ မတူ၊ ဌါနေတြ မတူ၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ မတူ၊ သေဘာထားေတြ မတူ၊ အျမင္ေတြ မတူ နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး မတူတာေတြ ၾကားထဲမွာ ေမြးဖြား ႀကီးျပင္း လာၾကၿပီး သက္၀င္ လႈပ္ရွား ေနၾကရတာပဲ…။

တခ်ိဳ ႔လည္း တူရာ တူရာ တဲြၾက၊ တခ်ိဳ ႔လည္း မတူတာေတြ ၾကားထဲမွာ တူခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနၾက၊ တခ်ိဳ ႔ ကလည္း မတူတာကို တူေအာင္ ညိွၾက နဲ႔ေပါ့….။

လူတိုင္း လူတိုင္း လည္း မတူတာေတြ ၾကားထဲမွာပဲ တတ္ႏိုင္သေရြ ႔ အစြမ္းကုန္ တူေအာင္ ညိွယူဖို႔ လုပ္ၾကရတာပါ. တဘက္စြန္း မေရာက္ဖို႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ မိမိဘက္က တဘက္သတ္ အေတြးနဲ႔ တူေအာင္ လုပ္ယူဖို႔လည္း မလြယ္ကူႏိုင္ပါဘူး။ မိမိရဲ႔ စိတ္ကသာ အဓိက က်မွာပါ။ စိတ္ကသာ တူေအာင္ လုပ္ယူႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ လြယ္လြယ္ကူကူ ညိွႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္မိတယ္။

တခ်ိဳ ႔ က်ေတာ့လည္း ကိုယ္က ဒါျဖစ္လို႔ သူလည္း ဒါျဖစ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အစြဲအလမ္း ရိွတတ္ၾကတယ္။ ဒါကေတာ့ မိမိရဲ႔ အတၱ ကို အေျခခံၿပီး ျဖစ္သြားတတ္ၾကတဲ့ စိတ္ပိုင္းျဖတ္မႈ တခုပါပဲ။ မိမိရဲ႔ အတၱကို ေရွ ႔တန္း မတင္မိဖို႔ လိုပါတယ္။ မိမိရဲ႔ အတၱသာ ႀကီးစိုး ေနမယ္ ဆိုရင္ မတူတာေတြ……. မတူတာေတြကို……. တူေအာင္ ညိွယူဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ ေတာ့ပါဘူး။

မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး…….. တူေအာင္ ညိွယူဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ ပါဘူး…….. ဆိုတဲ့ စိတ္အင္အား ေလ်ာ့ ေစတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြ မေတြးပဲ…


ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵ ျပင္းျပမႈ ရိွရင္ မလုပ္္ႏိုင္တာ… တူေအာင္ ညိွယူလို႔ မရႏိုင္ဘူး ဆိုတာေတြ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ယံုၾကည္ခ်က္ အျပည့္အ၀ထားရင္ စိတ္ခ်မ္းသာ စရာေကာင္းတဲ့ ဘ၀ တခုကို ပိုင္ဆိုင္ ႏိုင္ၾကမွာပါ…။

လူသားေတြလည္း တတ္ႏိုင္ သမွ် တူေအာင္ ညိွယူႏိုင္ၾက ပါေစလို႔…..။

က်မ လည္း မတူတာေတြထဲမွာ တူေအာင္ ရွာေဖြရင္းနဲ႔ ရွင္သန္ ေနထိုင္ ရအံုးမွာ……!!!!!

က်မရဲ ႔ စိတ္ေတြလည္း ေကာင္းကင္ေပၚက တိမ္ေတြနဲ႔ အတူ လြင့္ေမ်ာရင္း……..

ဟိုး… အေ၀း ေနရာဆီ …………………….!!!!!!

Saturday, February 6, 2010

ထပ္တူ….

ထပ္တူ ဆိုေတာ့ တထပ္တည္း က်တဲ့ အျခင္းအရာ တခုလို႔ ေျပာလို႔ ရမယ္ ထင္တယ္ေနာ္…။

ဘယ္အရာ မဆို ထပ္တူ က်ဖို႔ ကေတာ့ အရမ္းကို ခက္ခဲလြန္းတဲ့ ကိစၥ တရပ္လို႔လည္း ေျပာႏိုင္ ပါတယ္…။

တေယာက္နဲ႔ တေယာက္လည္း ထပ္တူက်ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ ပါဘူးေလ..။ သိပ္တူလြန္း ပါတယ္ ဆိုတဲ့ အမႊာ ေတြေတာင္ တထပ္တည္းမွ မက်ႏိုင္တာ.။

ဒါေပမဲ့ စိတ္ခ်င္းေတာ့ တထပ္တည္း က်ႏိုင္တဲ့ သူေတြလည္း ရိွေတာ့ ရိွႏိုင္ ပါတယ္။ စိတ္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ခံစားမႈ မွာေတာ့ တထပ္တည္း က်ခ်င္ က်ႏိုင္ပါတယ္…။

ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ထပ္တူ ခံစားမႈမ်ိဳးကို ခံစား တတ္လို႔ပါ..။ ခပ္ငယ္ငယ္ ထဲက ထပ္တူ ခံစားတတ္တဲ့ အက်င့္ ရိွခဲ့တယ္..။ တျခားသူ ငိုရင္ ငိုခ်င္တယ္. တျခားသူ ခံစားရရင္ ခံစားရတယ္…။ တျခားသူက တခုခု ဒဏ္ရာ အနာတရ ျဖစ္ရင္လည္း ကိုယ္ျဖစ္ေနသလို ခံစား ရျပန္တယ္။

ဘယ္သူက ျဖင့္ေတာ့ ဘယ္လို……. ျဖစ္သြားတာ….! သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ ကေတာ့…. ဒီလို… ျဖစ္သြားၿပီ…..! သူကေတာ့….. အခု…. ဘယ္လို….! ၾကားေနရံု နဲ႔ကို စိတ္က မေကာင္းေတာ့ဘူး.။

ဘယ္သူကေတာ့……. ဘယ္လို အခက္အခဲ ရိွေနၿပီ …. ဆိုရင္ ကိုယ္က လုပ္ေပး ခ်င္ေနၿပီ။ (အဲဒါ ေကာင္းတာလား မေကာင္းတာလား တခါတေလ မေ၀ခဲြ တတ္ေတာ့ဘူး….)။

သူတို႔ ေျပာတာ နားေထာင္ ေနရင္လည္း ကိုယ္က ေခါင္းေလး တၿငိမ့္ၿငိမ့္ လုပ္ၿပီး နားေထာင္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာေတာ့ ကုိယ္လည္း ေခါင္းေတြ ကိုက္လာၿပီ….။ ကိုယ္က အရွည္ႀကီး ေတြးေနေသးတာကိုး…..။

တခါတေလ မၾကားရရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတာင္ ေတြးေနမိေသး…..။ ကိုယ္က ရင္ေမာၿပီး က်န္ေနလို႕ေလ…။

ဒါေၾကာင့္လည္း ထပ္တူက်တယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုး ကို က်မအေနနဲ႕ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ရတာ ခက္ခဲ ပင္ပန္း လြန္းတယ္ေလ….။ ဒါေပမဲ့လည္း ထပ္တူက် တတ္တဲ့ စိတ္ခံစားမႈကို အခုထိ ေျပာင္းလဲလို႔ မရေသးဘူး။

ရင္ေမာေမာနဲ႔ ေရးရင္း……. ေရးရင္းနဲ႔ ရင္ေမာ လာရၿပီ……..။

Tuesday, December 22, 2009

လြမ္းေနတယ္…….

အခုလို ေနမေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ မွာ အေမ့ကို ပိုလြမ္းတယ္။ စားခ်င္တာ ေတြ ခ်က္ေပးတယ္။ ေဘးနား ကေန အကုန္လံုး လုပ္ေပး ေနေတာ့တာပဲ။ ေဖႀကီး ကေတာ့ ဒိုင္ခံၿပီး ေဆးတိုက္ တာေလ။ ဘယ္နား ေညာင္းလဲနဲ႔ ႏိွပ္ေပး ေနေတာ့တာ။ မိဘ ဆိုေတာ့ အားနာစရာ မလိုရဘူး ေပါ့။ ဒီေန႔ေတာ့ တေယာက္တည္း ေနမေကာင္း ရင္းနဲ႔… စိတ္ကေတာ့ လူနဲ႔ တျခားစီ ပါလားလို႔….

စိတ္က ေဖႀကီးတို႔ ေမႀကီးတို႔ ဆီ ေရာက္သြားလိုက္၊ အလုပ္ထဲ စိတ္ေရာက္သြားလိုက္ နဲ႔ ဂဏွာ မၿငိမ္ပါလား…ဘယ္လို လုပ္ရပါ့ မလဲလို႔ တေယာက္တည္း စဥ္းစားရင္း ေဆးေသာက္ ရအံုးမယ္ ဆိုေတာ့ အစားေလး ေတာ့ စားအံုးမွ ဆိုၿပီး ေခါက္ဆဲြျပဳတ္ ထျပဳတ္ၿပီး စားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဆးေသာက္ၿပီး ျပန္လဲွ ေနလိုက္တယ္။ ေခါင္းက ဘယ္လိုမွ မထူႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ လူကသာ လဲွေနတာ…

စိတ္ကေတာ့ ေလွ်ာက္ေျပး ေနလိုက္တာ … မိုင္ေပါင္း ကုေဋကုဋာ ဆိုတာ လိုေပါ့…. ေမႀကီးရိွရင္ ဒီအခ်ိန္ဆို ဘာလုပ္ ေပးေနမလဲ နဲ႔လည္း ေတြးေန ေသးတယ္။ မိတ္ေဆြ တေယာက္က လွမ္းေျပာတယ္။ ေ၀ဒနာ ခံစားေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ တရား ကိုရႈပါတဲ့။ ေ၀ဒနာ ကို ရႈပါတဲ့.....။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ဘာေ၀ဒနာမွ မရႈႏိုင္ပဲ စိတ္ေတြက ေျပးေနလို႔ မနည္း လိုက္ဖမ္း ေနရတယ္ေလ။ တကယ့္ တကယ္ ျဖစ္လာေတာ့ ဘာေ၀ဒနာမွ မရႈႏိုင္ ပါလားလို႔.....။ ဒါေၾကာင့္ ေနေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ (လုပ္နိုင္တဲ့အခ်ိန္) မွာ ဘုရား တရား ပိုလုပ္ပါလို႔ ေျပာၾကတာ ကိုး ...။ ေနမေကာင္းတ ဲ့အခ်ိန္ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ေတာ ့လို႕ေလ။

အင္း...... ဘာရယ္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနမေကာင္းတုန္း လြမ္းေနရတာေလး ခ်ေရး မိတာပါ...။
(ဟိုေန႔က ေနမေကာင္းတုန္းက ခံစားခ်က္ေလး ပါ...)