လက္ကနဲေပမဲ့

တကိုယ္တည္း တီးတိုးေရရြတ္သံ မွတပါး ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႔ ရိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလတိုးသံကိုေတာင္ မၾကားႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ သစ္ရြက္ေလး ေၾကြက်တာေတာင္မွ မေတြ႔ျမင္ႏိုင္ ေလာက္ေအာင္……… သက္ျပင္းရွည္ႀကီးကို အခါခါခ်လို႔ လိႈက္ဖိုေမာဟိုက္ ေနတဲ့ က်မတေယာက္က လဲြလို႔….

အနီး၀န္းက်င္မွာ ဘာဆိုဘာမွ မျမင္ႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ ပိတ္ေမွာင္ ေနတာလား.. ဒါမွမဟုတ္ အလင္းေရာင္ ကင္းမဲ့ သြားေလာက္ေအာင္… အသိ စြမ္းအင္ေတြ အားနည္း သြားေလာက္ေအာင္… မ်က္လံုး စြမ္းအင္ကပဲ ေ၀၀ါး သြားခ့ဲေလၿပီလား… ဒါမွမဟုတ္ အသိ စြမ္းအင္ေတြ ေလ်ာ့က် သြားခဲ့ၿပီလား…..။

အို…. မ်က္လံုး အနီးတ၀ိုက္က တဆစ္ဆစ္ နာက်င္ေနပါလား….!

မ်က္လံုးနား တ၀ိုက္က နာက်င္ေနတာထက္ ရင္ထဲမွာ မနာက်င္ဖို႔… ဦးေႏွာက္ထဲက အသိ စြမ္းအင္ေတြ မေပ်ာက္သြားဖို႔.. ဘယ္လိုသတၱိေတြ.. အင္အားေတြ.. စိတ္ခြန္အား ေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ ေနရအံုးမွာပါလဲ…!

ဟင့္အင္း….က်မရဲ႔ အၾကည့္ေတြ အားလံုးကေတာ့ ေမွာင္အတိ က်ေနၿပီ… ဘာေၾကာင့္လဲ… ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလဲ…

အသိေလး တခ်က္ ၀င္လာတဲ့ အခိုက္အတန္႔ ေယာင္ရမ္းလို႔ မ်က္လံုးေလးကို ကိုင္ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါမွာ ဘယ္လို အရာနဲ႔မ်ား ဖံုးအုပ္ ထားခဲ့တာပါလိမ့္…..

အို…….. မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးးးးးးးးးးးးး

အေမွာင္ထုႀကီးက လႊမ္းမိုးထားပါလား……..

အေမွာင္ထု ထဲမွာ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ လွမ္းေလွ်ာက္ လာရင္း ဘယ္ကို သြားေနတာပါလိမ့္.. ဘယ္ကိုဦးတည္ၿပီး ေရြ႔လ်ားေနတာ ပါလိမ့္.. ဘာကိုလိုခ်င္လို႔ သြားေနတာ ပါလိမ့္လို႔... ျပန္စဥ္းစားရင္း… ရုတ္တရက္ အလင္းေရာင္ေလး တခ်က္ လက္ကနဲ ေတြ႔လိုက္ရတယ္..!!!

အလင္းေရာင္ေလး ေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္ လိုက္ၾကည့္ရင္း မေသခ်ာ မေရရာတဲ့ မႈန္၀ါးေ၀၀ါး ေနတဲ့ အရာေလး တခုေနာက္ကို လိုက္ေနမိသလိုမ်ားလား..။

ေသခ်ာ ၾကည့္ေတာ့မွ သိပ္ကို ၾကည္လင္ ၀င္းပတဲ့ လင္းေရာင္တန္းေလး တခုပါလား…….။

ၾကည္လင္၀င္းပတဲ့ လင္းေရာင္တန္းေလးရဲ႔ ေနာက္မွာ ကပ္ပါသြားတဲ့ က်မရဲ႔ စိတ္ခြန္အား ေတြကလည္း မယံုၾကည္ႏိုင္စြာ အားအင္ တက္ၾကြလို႔ ပင္ပန္းမႈကိုေတာင္ မခံစားရေအာင္ လိုက္ပါသြားခဲ့မိတယ္..။

ဒီအလင္းေရာင္တန္း ေလးက ဘယ္ေနရာမွာမွ ဆံုးသြားမွာပါလိမ့္…. ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မဆံုးႏိုင္တဲ့ ေနရာေလး အထိ က်မ လိုက္ပါသြား ျဖစ္ေတာ့မယ္… အလင္းေရာင္ေလးရဲ႔ ၾကည္လင္ ၀င္းပတဲ့ အလင္းတန္းေလး တခုကလဲြလို႔ ဘာဆုိဘာမွ ျမင္ခြင့္ မရိွေတာ့ရင္ေတာင္ က်မေလ အလင္းတန္းေလး ေနာက္ကိုပဲ လိုက္ေနပါရေစေတာ့……!

ဒါဟာ က်မရဲ႔ အသိ စိတ္အင္အားေတြ အားနည္းၿပီး ေပ်ာက္သြားခဲ့လို႔လား....!

ဟင့္အင္းးး မဟုတ္ပါဘူး..

က်မေလ..!!!!

ဒီအလင္းေရာင္ေလးကို သိပ္ကို ျမတ္ႏိုး ေနခဲ့သလို… က်မရဲ႔ အေမွာင္ထုႀကီးကို အလင္းေရာင္ေလး ေပးခဲ့လို႔ေပါ့..

ေသခ်ာတာကေတာ့ က်မတေယာက္… အေမွာင္ထုနဲ႔ ေ၀းရာ အလင္းေရာင္ေလး အရပ္ဆီသို႔ ဦးတည္ခုတ္ေမာင္းလ်က္္….

ရုပ္ၾကြင္းေလးတခု

ရင္ထဲတေနရာက ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း အိပ္မက္္ေတြျဖစ္တဲဲ့ အိပ္မက္ေတြသာ မက္ခြင့္ ရမယ္ဆိုရင္….. ညတိုင္း မက္လိုက္ခ်င္ပါရဲ႔…
ရာသီေတြ..........
ႏွစ္ေတြ..............
လေတြ...............
ရက္ေတြ.............သာ ကူးေျပာင္းခဲ့ေပမဲ့ ရစ္မူးေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြနဲ႔ ေအးစက္စက္ ႏွလံုးသားကို ျပန္လို႔ တူးေဖၚလိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့….

လြမ္းစရာအိပ္မက္ေတြ တနင့္တပိုး လြယ္ထားရတဲ့ သက္ရိွ တေယာက္ရဲ႔ ခါးသီးစရာ ရုပ္ၾကြင္းေတြက ေလွာင္ေျပာင္ေန သေယာင္ေယာင္….

ရုပ္ၾကြင္းေတြကို ျပန္လို႔ တူးေဖၚ ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ လတ္ဆတ္ေနဆဲလား… ပုပ္သိုးေနတဲ့ ရုပ္ၾကြင္းလား… နာက်င္မႈေတြနဲ႔ ေအးခဲ မာေက်ာသြားၿပီျဖစ္တဲ့ အရာေလး တခုမွ်ပဲလား… ဒါမွမဟုတ္ တကယ့္ကို သက္မဲ့ ရုပ္ၾကြင္းတခုေလပဲလား…. ေ၀ခဲြမရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဘယ္လိုအရာေတြက ျပဳမူလိုက္ၾကၿပီလဲ..။

ျပဳမူလိုက္ၾကတဲ့ အရာေလး တခုေနာက္ကို ေျခရာခံ လိုက္ၾကည့္ရင္း လုိက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ဟိုး….. အတိတ္ ကမၻာတခုဆီကို ေရာက္သြားခဲ့ေပါ့..။ ဘာေတြမ်ား ရိွခဲ့ပါလိမ့္….

အတိတ္ရဲ႔ ကမၻာငယ္ေလးထဲမွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ အျပည့္.. ၾကည္ႏူးမႈ အျပည့္… အားအင္အျပည့္… ယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္… ေပ်ာ္ရႊင္စရာအျပည့္… ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္…နဲ႔ ရဲရဲ ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္ေနခဲ့တာကို ေတြ႕ရတဲ့ အခိုက္ ႏွလံုးေသြး တဒဂၤ ရပ္တန္႔သြားခဲ့တယ္…!

ရပ္တန္႔ေနခဲ့တဲ့ ႏွလံုးေသြးထဲကို အသစ္တဖန္ ေလာင္းလိုက္တာကလည္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ေတြပဲ ျဖစ္ေနခဲ့ျပန္တယ္..။

ဟိုးအတိတ္ ကမၻာေလးဆီက ထင္က်န္ခဲ့တဲ့ ရုပ္ၾကြင္းတခုကို ေကာက္ယူလိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ဘာနဲ႔မွ ေဆးရည္မစိမ္ထားတဲ့ ရုပ္ၾကြင္းတခု အျဖစ္နဲ႔သာ ဆီးႀကိဳေနေလရဲ႔…။

အတိတ္ ကမၻာဆီက ရုပ္ၾကြင္းေလးကို ေနသားတက် ျပန္ထားခဲ့ရင္း ကိုယ့္ရဲ႔ ကမၻာသစ္ လာရာလမ္းကို ေငးေမာလို႔ေနရင္း…..

ညေနခင္း ဆည္းဆာေလး တခုကိုေတာင္ ေရာက္လာေတာ့မွာပဲ… လွပတဲ့ ညေနခင္း ဆည္းဆာေလးတခုကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီးခ်ိန္ မွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ ေတာင့္တမိတဲ့ အိပ္မက္ကေလး... မက္မယ့္ ေနရာေလး တခုကို ဦးေမာ့လို႔.. ဒီေနရာေလးကို သံသယကင္းကင္းနဲ႔ ေရာက္ဖို႔ ဟိုးအတိတ္က ရုပ္ၾကြင္းေလး ရိွရာ ကမၻာငယ္ေလး တခုဆီကိုေတာင္ သြားခဲ့ရေသးတာပဲ…!

သံသယကင္းကင္းနဲ႔ ေဆးရည္မစိမ္ထားတဲ့ ရုပ္ၾကြင္းေလးကိုေတာ့ လွပေသသပ္စြာ ထုပ္ပိုးၿပီး ေနသားတက် ျပန္ထားခဲ့ပါတယ္ေလ…။

ကမၻာသစ္ေလးဆီက ရုပ္ၾကြင္းေလးလည္း လွပသပ္ရပ္စြာနဲ႔ ကမၻာေျမျပင္ တေနရာမွာ သန္႔ရွင္း လတ္ဆတ္ေနမယ့္ အေရာင္ဆိုးေဆး မပါတဲ့ စိတ္ဆႏၵေတြနဲ႔ ထုပ္ပိုးထားတဲ့ အလတ္ဆတ္ အရွင္းသန္႔ဆံုး အိပ္မက္ေတြနဲ႔သာ မက္ခြင့္ ရႏိုင္ဖို႔ ခြန္အားတစံုကို တိုင္တည္ရင္း ရုပ္ၾကြင္းေလး တခုကို ငံုၾကည့္မိေလရဲ႔...!!!

ေလာင္ၿမိဳက္ေစခဲ့ေလသလား…

ကမၻာေျမေပၚမွာ ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ လူသားေတြရဲ႔ စိတ္ထဲမွာ တစံုတခုအတြက္.. တစံုတရာေသာ ေမးခြန္းေတြ အတြက္… တစံုတရာေသာ မမွ်တမႈေတြ အတြက္… `……………ေတြ´ အတြက္ ေလာင္ၿမိဳက္ေနၾကရပါလား…။

ရင္ထဲ၊ ႏွလံုးသားထဲမွာ တစံုတရာေသာ အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္ ေလာင္ၿမိဳက္ခဲ့ၾကရတယ္။

ဘယ္ေလာက္မ်ား ေလာင္ၿမိဳက္မႈေတြ မ်ားခဲ့ရပါၿပီလဲ…!

သူတပါးရဲ႔ အေျပာအဆို၊ အျပဳအမူ၊ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြနဲ႔ အက်င့္အႀကံ ေတြေၾကာင့္ ေလာင္ၿမိဳက္ ၾကရတယ္။ မိမိေၾကာင့္ `ငါ´ မဟုတ္တဲ့ သူတပါးအေပၚ ေလာင္ၿမိဳက္မႈေတြမ်ား ေပးခဲ့မိေလ သလားးးးးး

မိမိရဲ႔ မသိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ စိတ္ႏွလံုး၊ အျပဳအမူ၊ အေျပာအဆို၊ ဟန္ပန္ ေတြေၾကာင့္ တပါးသူရဲ႔ စိတ္မွာ မေလာင္ကၽြမ္းေစခ်င္ပါဘူး..။ တခါတရံမွာ မိမိရဲ႔ အေျပာအဆိုေလး တခုေၾကာင့္…. စိတ္ကူးေလး တခုေၾကာင့္… တပါးသူကို ျပင္းထန္ ေလာင္ၿမိဳက္ သြားေစႏိုင္ပါတယ္..။

မိမိရဲ႔ သိလိုစိတ္ ေမးခြန္းေတြေၾကာင့္လည္း သူတပါးရဲ႔ ရင္ထဲမွာ ေလာင္ၿမိဳက္မႈေတြ ျဖစ္သြားေစႏိုင္ပါတယ္.။ သူတပါးရဲ႔ စိတ္ မေလာင္ၿမိဳက္ေစဖို႔ မေျပာသင့္တာကို မေျပာမိဖို႔၊ မေမးသင့္တာကို မေမးမိဖို႔လည္း လိုပါတယ္။

မိမိရဲ႔ အေမးတခြန္းေၾကာင့္ တပါးသူမွာ မေျဖခ်င္ေပမဲ့. ေျဖခဲ့ၾကရတဲ့ အေျဖေလးေတြ အတြက္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေလာင္ၿမိဳက္သြားခဲ့ရၿပီလဲ……။ မေျပာခ်င္ေပမဲ့ ေျပာခဲ့ၾကရၿပီ….။ မေျဖခ်င္ေပမဲ့လည္း ေျဖလိုက္ၾကရၿပီ…။ ေျဖလိုက္ရေပမဲ့.. ေျပာလိုက္ရေပမဲ့ တပါးသူမွာေတာ့ အေျဖတခုအတြက္ ေလာင္ၿမိဳက္မႈေတြ ျဖစ္သြားခဲ့လိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါ သူတပါးရဲ႔စိတ္ ေလာင္ၿမိဳက္သြားခဲ့လား ဆိုတာ သတိျပဳမိ လိုက္ပါရဲ႔လား…။ သတိျပဳမိ ခဲ့ရင္လည္း ေလာင္ၿမိဳက္မႈ အတြက္ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ ရိွခဲ့ ပါ့မလားလို႔ ေတြးမိတယ္…။

ေလာင္ၿမိဳက္သြားမႈ အတြက္ ဘယ္လိုမ်ိဳး ေရခ်မ္းေလးနဲ႔ ျပန္ၿပီး ဖ်န္းပက္ ေပးႏိုင္ပါ့မလဲ…။ ဖ်န္းပက္ေပးတယ္ ဆိုအုံးေတာ့… ေလာင္ၿမိဳက္ခဲ့တဲ့ အပူရိွန္ရဲ႔ ပူျပင္းမႈေလးေတြကေတာ့ ထင္က်န္ေနခဲ့အံုးမွာပဲေလ..။

ဒါေၾကာင့္ သူတပါး အေျဖခက္မယ့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို မေမးမိဖို႔.. မသိခ်င္ဖို႔ ႀကိဳးစားရလိမ့္မယ္..။ သူတပါး အေျဖခက္မယ့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို မသိသား ဆိုးရြားစြာနဲ႔ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဆက္ၿပီး ေမးအံုးမွာလဲ…။

သူတပါးရဲ႔စိတ္ မေလာင္ၿမိဳက္ေစဖို႔ ေနထိုင္ႏိုင္တာလည္း ေလာကလူ႔ေဘာင္အတြက္ လွပတဲ့ အႏုပညာ ဖန္တီးျခင္း တမ်ိဳးပါပဲေလ...။

မိမိလည္း တပါးသူ အေျဖခက္ေစမယ့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ ေမးခဲ့မိေလသလားလို႔ တေမွ်ာ္ႀကီး စဥ္းစားေနရင္း အေတြး ေရယာဥ္ေၾကာႀကီးထဲ ေမ်ာခ်င္တိုင္း ေမ်ာေနေလေတာ့တယ္…။

ဘ၀တခု ျဖတ္ေက်ာ္ခ်ိန္မွာ...

လူတိုင္း လူတိုင္း... မလဲြမေသြ ေရွာင္လဲြလို႔ မရႏိုင္တဲ့ အရိပ္သဖြယ္ လိုက္ေနတာ ကေတာ့ အို၊ နာ၊ ေသတဲ့..။

ဒီစကားလံုးေလးကို ဟိုးးးးးးးးး ငယ္ငယ္ စာအုပ္ေလးေတြမွာ ဖတ္ဖူး၊ ျမင္ဖူးေနခဲ့တယ္.။

ႏုပ်ိဳတဲ့အရြယ္ကေန တျဖည္းျဖည္း အသက္အရြယ္ ႀကီးလို႔ ရင့္က်က္လာၿပီး အိုမင္းတဲ့ ဘ၀ႀကီးကို မေရာက္ခ်င္ေပမဲ့ ေရာက္ရိွလာၾကရမယ္.။ အိုမင္းတဲ့ဘ၀တခုကို ေရာက္ၿပီဆိုရင္…… မိမိရဲ႔ေဘးမွာ ဘယ္လိုအရာေတြ… ဘယ္လို တရားေတြနဲ႔ ၀န္းရံ ေနပါ့မလဲ…။ အေကာင္းဆံုး အေဖၚက ဘာျဖစ္လိမ့္မလဲ…။

ေတြးၾကည့္ရံုနဲ႔တင္ ၾကက္သီးထစရာ!!!!!

မိမိေရာ….. အိုမင္းလာတဲ့ အခ်ိန္တခုကို ေရာက္ရင္ ဘာေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမလဲ… စိတ္ခြန္အားေတြေရာ အားေကာင္းပါ့မလား… စိတ္ခ်မ္းေျမ႔စရာ ေကာင္းတဲ့… သာယာလွပတဲ့ ၀န္းက်င္ေလးထဲမွာ တရားမွ်တစြာန႔ဲ အိုမင္းလွတဲ့ ဘ၀ေလးကို ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ပါ့မလား……….

တပါးသူရဲ႔ အိုမင္းလွတဲ့ ဘ၀ေလးေတြကိုလည္း ကိုယ္ခ်င္းစာတရားထားႏိုင္ၿပီး ဘယ္လို ပံုသ႑ာန္မ်ိဳးနဲ႔ ၀န္းရံ ေပးႏိုင္ပါ့မလဲ…။ အိုမင္းလာတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ အထီးက်န္ဆန္မႈေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္မယ့္ ခြန္အားေတြေရာ ရိွေနပါၿပီလား…။

ႏုပ်ိဳတဲ့ ဘ၀ေလးကေန အိုမင္းတဲ့ ဘ၀တခုကို လိုခ်င္တပ္မက္မိမွာ မဟုတ္သလို အိုမင္းတဲ့ ဘ၀ေလး ေရာက္ခဲ့ရင္လည္း ကိုယ္၊ စိတ္၊ ႏွလံုး က်န္းမာစြာနဲ႔ ရိွႏိုင္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္..။ အဲလို ကိုယ္၊ စိတ္ က်န္းမာစြာ ရိွႏိုင္ဖို႔အတြက္ ငယ္ရြယ္တဲ့သူေတြက ေဖးမတဲြကူဖို႔…. အားလပ္တဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြမွာ အတူတကြ အေဖၚျပဳေပးဖို႔… စိတ္အားျဖည့္ေပးဖို႔…. တေယာက္တည္း ရိွေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြမွာလည္း ကိုယ္တိုင္ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေလးေတြနဲ႔ ေနထိုင္ႏိုင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ စြမ္းေဆာင္ ေပးႏိုင္ခဲ့ရင္.. အိုမင္းေနတဲ့ အဘိုးအဘြားေတြ အတြက္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး လုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့ရင္…ေပါ့။

အဓိကက စိတ္က်န္းမာေနရင္ အရာအားလံုးနီးပါးလည္း က်န္းမာႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အသက္အရြယ္ ႀကီးသူေတြကို ဦးစားေပး ဆက္ဆံတတ္ဖို႔လည္း လိုမယ္ထင္ပါတယ္။ ေမတၱာေတြ ေပးတတ္ဖို႔ လိုပါတယ္..။

အိုမင္းတဲ့ အသက္အရြယ္ႀကီးသူေတြကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ၿပီး မိမိရဲ႔ ေပးဆပ္ႏိုင္တဲ့ ေပးဆပ္မႈေလးေတြနဲ႔ ျဖည့္ဆည္းေပးၿပီး လုပ္ေပးေနတ STA အဖဲြ႔ေလးတခု ပြင့္ဖူးလာတာကလည္း ကမၻာေျမျပင္ အတြက္ လွပတဲ့ သက္၀င္ လႈပ္ရွားမႈေလး တခုပါပဲ..။

မိမိတို႔ရဲ႔ မိသားစုအတြင္း... မိမိတို႔ရဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ အ၀န္းအ၀ိုင္းအတြင္း... မွာ သက္ႀကီးရြယ္အို အဘိုးအဘြားမ်ားအား တတ္အားသေရြ႔ ေဖးမကူညီ ေစာင့္ေရွာက္ရင္း... ေမတၱာေတြ ေ၀မွ်ေပးရင္း... အိုမင္းေနတဲ့ ဘ၀ေတြကို အားအင္ျဖစ္ေစမယ့္.. ၾကည္ႏူးမႈေတြ ျဖစ္ေစမယ့္... အၾကင္နာ ေမတၱာမ်ား ေပးႏိုင္ၾကဖို႔ ရည္သန္ေမွ်ာ္ေတြးရင္းးး

ေအာက္တိုဘာလ(၁) ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားေန႔မွာ အသက္အရြယ္ႀကီးျမတ္သူ ဘိုးဘြားတို႔အား လက္ဆယ္ျဖာမိုး ရီွခိုးဦးခ်လ်က္..

ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ျပန္ေသာ တနဂၤေႏြ

တပတ္ၿပီးတပတ္ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ေသာ တနဂၤေႏြမ်ားကို ျဖတ္ေက်ာ္ရင္း ရင္ထဲကို ေရာက္ရိွလာတ့ဲ အမွတ္မထင္မႈမ်ားက ျပန္လို႔ အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္လာျပန္ပါေကာ…။

တခါတရံ ေတာ့လည္း ဘာမွမဟုတ္ပဲ ကုန္ဆံုး သြားခဲ့တယ္..။ တခါတရံေတာ့ အမွတ္ ထင္စရာ အျဖစ္အပ်က္ ေတြနဲ႔ ကုန္ဆံုး သြားခဲ့ရ ျပန္တယ္.။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါေလ အမွတ္မထင္ေရာ.. အမွတ္ထင္စရာ ေတြပါ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပံုရိပ္လႊာ အျဖစ္နဲ႔သာ က်န္ခဲ့တာ ကိုေတာ့ ရင္ထဲ တေနရာမွာ ခိုေအာင္းေနတဲ့ ပံုရိပ္လႊာ ေလးက ဘယ္လိုမွ မျငင္းႏိုင္ပါဘူး..။ ပံုရိပ္လႊာေလးကိုပဲ အျမတ္တႏိုးနဲ႔ သိမ္းထားခြင့္ ေလး ရေနတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမလိုလို..ျဖစ္ေသး။

တနဂၤေႏြ တရက္……

ထံုးစံအတိုင္း မနက္ မိုးလင္းတာနဲ႔…. ဦးေႏွာက္ထဲ အေတြး ေရာက္လာတာက စာအုပ္ေတြ…..

ျဖတ္ဆို ေဘးနားကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညက ဖတ္လက္စ စာအုပ္ႀကီးက ဆီးႀကိဳလို႔..

ေအာ္.. ညက စာဖတ္ရင္းနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာကိုးးးးး။

နားရက္ေလးမွာ ဘာလုပ္ရမလဲ… စဥ္းစားရင္း စိတ္ကေတာ့ ေနရာအႏွ႔ံကို ေရာက္သြားခဲ့ျပန္ၿပီ။ ျမန္လိုက္တဲ့ စိတ္…ပါလား…၊ မနည္းလိုက္ဖမ္း… ေနရ……..တယ္…၊ သတိနဲ႔ ျပန္စုစည္းလိုက္ေတာ့ ထိရွလြယ္တဲ့ စိတ္တစံုသာ ျပန္ေရာက္လာခဲ့…ေပါ့ !!!

စိတ္ကို အနားေပးဖို႔ အတြက္ ညက ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို ယူၿပီး ဖတ္ေန လိုက္ေတာ့တယ္…။

ဟင့္အင္းးးးးးးးးးး တခါတရံ မကုန္ခ်င္တဲ့ ေန႔ေတြအတြက္… သဘာ၀ တရားႀကီးကို ဆန္႔က်င္လို႔ အိပ္မက္ မက္ေနလိုက္တာ.။ မကုန္ခ်င္ေပမဲ့… မေရာက္ခ်င္ေပမဲ့… ေျပာင္းလဲေနတဲ့ အခ်ိန္ အတိုင္း စီးၿမဲ စီးသြားေနတဲ့ ကာလ အတိုင္း လိုက္လံ စီးေမ်ာ သြားရတာပဲေလ..။ စီးေမ်ာ သြားေနတဲ့ အခ်ိန္ေလး ေတြကိုပဲ ဘယ္လို ကုန္ဆုံးခဲ့ျပန္ၿပီလဲ..။ တန္ဖိုးရိွရိွနဲ႔ ကုန္ဆုံး သြားခဲ့တာလား……. ဘာမွ မလုပ္လိုက္ရပဲ ကုန္ဆံုး သြားခဲ့တာလား….. မိမိအတြက္ေရာ သူတပါး အတြက္ေရာ ဘာေတြ လုပ္ေပးၿပီး ကုန္ဆံုး သြားခဲ့တာလဲ….. `လားးးးးးး´ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔…….!

ကုန္ဆုံး သြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ အတြက္… စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးေနခဲ့တဲ့ အရာေတြ ဘယ္ေလာက္ရိွ သြားခဲ့သလဲ… ၀မ္းနည္းစရာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရိွေနခဲ့သလဲ…. ၀မ္းသာစရာေတြ ရိွေနခဲ့ပါရဲ႔လား…. အားရေက်နပ္မႈေရာ ရိွခဲ့ရဲ႔လား….လို႔ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ျပန္မရႏိုင္တဲ့.. ျပန္လိုခ်င္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေလး တခ်ိန္ခ်ိန္ ရိွခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာခဲ့ပါတယ္…။ အဲဒီ အခ်ိန္ေလးကို ျပန္တမ္းတရင္း ကုန္ဆံုးခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ႏွေျမာမိသလိုလို ျဖစ္မိတယ္…။

တဖန္ ထပ္ၿပီး ကုန္ဆံုးမဲ့ ကာလေတြအတြက္ ဘယ္လိုေသာ အစဥ္အလာ ေတြနဲ႔ တိုးေ၀ွ႔ၿပီး ဆက္မက္ခြင့္ ရိွပါေသးသလဲ…!!!

ဆက္မက္ခြင့္ ရိွအုံးမယ္ဆိုရင္... ကမၻာေျမျပင္ရဲ႔ ဟိုးးးးးးးးးးအေ၀းဆံုးကို သြားၿပီး ျဖစ္ခြင့္ရမယ့္ အရာေတြအတြက္ ဘာမ်ား ေပးဆပ္ရအုံးမလဲ ဆိုတာ ေမးလိုက္ခ်င္ပါရဲ႔……!

အနည္းဆံုးေတာ့ ယံုၾကည္မႈနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္… ခရီးလမ္း ပန္းတိုင္ကို ေရာက္ဖို႔အတြက္…၊ ရဖို႔အတြက္… ေပးဆပ္ရမယ့္ အရာေတြကိုေတာ့ ေျပာျပေပးပါ………!

ေပးဆပ္ရမယ့္ အရာေတြ အတြက္လည္း စိတ္ခြန္အား မ်ားသထက္ မ်ားလာေစမယ့္ စြမ္းေဆာင္ ႏိုင္ခြင့္ကိုသာ ေပးပါေလ..။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တနဂၤေႏြ တရက္ေတာ့ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ျပန္ၿပီ...!!!!!

သိမႈ အသိ နဲ႔ မသိမႈ အသိ

တခါတရံ သိမႈ အသိနဲ႔ မသိမႈ အသိဆိုတဲ့ တူညီမႈ မရိွတဲ့ အသိေတြေၾကာင့္ ရင္ထဲထိေအာင္ ရိႈက္တုန္လို႔ လႈပ္ရွား သြားခဲ့ၾကရတယ္။

ရံဖန္ရံခါ လူသားေတြဟာ ေလာဘေတြ တေပြ႔တပိုက္နဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ေဇာေတြ မႏိုင္မနင္းနဲ႔ ရေလ ပိုလိုအပ္ေလ ဆိုသလို ျဖစ္ၾကရတယ္။ ဒါကလည္း ျဖစ္ေလ့ ျဖစ္ထ ရိွတတ္တဲ့ လူ႔သဘာ၀ေၾကာင့္ပါ။

သိမႈနဲ႔ မသိမႈ အသိ ကို သိလိုက္ၿပီဆိုတဲ့ အသိေလး တခ်က္ ၀င္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့…..

ေလာဘကို ေလာဘလို႔ သိလိုက္တဲ့ အသိေလး တခ်က္ေၾကာင့္....ေပါ့.... လိုခ်င္ တပ္မက္တဲ့ ရုပ္၀တၳဳ ပစၥည္းေတြ၊ ဂုဏ္ရိွန္ေတြ၊ ၾသဇာ ႀကီးမား ခ်င္မႈေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္ လြန္းအားႀကီးတဲ့ စိတ္ဆႏၵေတြ၊ တပါးသူနဲ႔ တုၿပိဳင္ခ်င္မႈေတြ၊…….ေတြဟာ တဒဂၤ ၿငိမ္သက္လို႔..!

မသိမႈ အသိလို႔ အသိ၀င္ လိုက္တဲ့ အခ်ိန္ ေတြေ၀မိသြားတာ…

ဒါဟာ မလိုခ်င္လို႔ ေနာက္ဆုတ္ လိုက္တာလား… တပါးသူ အတြက္ ငဲ့ညွာ လိုက္တာလား… လိုအပ္ေနသူေတြ အတြက္ ေ၀ဌ လိုက္တာလား… မိမိ သိလိုက္တဲ့ အသိတခု အတြက္ အရံႈးေပး လိုက္တာလား…. ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြကို ရိုက္ခ်ိဳး ပစ္လိုက္ျခင္းလား…. ဒါမွမဟုတ္ ေလာဘကို မ်က္ကြယ္ျပဳလို႔ အံတုလိုက္ျခင္းလား….!

မသိမႈကို မသိမႈ အသိလို႔ သိလိုက္တာဟာ အေကာင္းဆံုး အသိတခု ျဖစ္ဖို႔ ဖန္တီး ပံုေဖၚလိုက္ျခင္းပါပဲ..။ အဲဒီအခါ ျဖစ္ေပၚလာမဲ့ ပံုရိပ္ ပန္းခ်ီ တခ်ပ္ဟာ အလင္းအေမွာင္ ညီမွ်မႈေၾကာင့္ စိုေျပ စိမ္းလန္းၿပီး သာယာ လွပတဲ့ ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္ အျဖစ္ ျမင္ေတြ႔ရမွာပါ..။

မသိမႈ အသိကို မသိမႈလို႔ မသိတဲ့ အခ်ိန္ကာလမွာေတာ့….

မလိုလားအပ္တဲ့ ေလာဘေဇာေၾကာင့္ သိမႈေတြ ပိန္းပိတ္ ေမွာင္ဖုံးၿပီး မသိမႈမိႈင္း ေတြဟာ မသိမသာျဖစ္ျဖစ္..၊ သိသိသာသာပဲ ျဖစ္ျဖစ္… ႀကီးစိုး ခ်ယ္လွယ္ လာလိမ့္မယ္။

သိမႈကို ေလာဘ အမိုက္ေမွာင္ႀကီးက ဖံုးလႊမ္း သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ မသိမႈေတြသာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ထင္ေပၚလာခဲ့ၾကတယ္.။

ဘယ္ေလာက္ပဲ ေလာဘ ဖံုးလႊမ္းလႊမ္း အင္အား ထုထည္ႀကီးမားတဲ့ သိမႈ (အသိဥာဏ္) နဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး ေကာင္းေသာဘက္ကို ဦးတည္တဲ့ အသိေလး တခ်က္ လင္းလက္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ျဖစ္ေပၚလာမ့ဲ ခံစားခ်က္ကလည္း ျဖဴစင္ ေအးျမတဲ့ ပီတိ အျဖစ္ ေအးခ်မ္းစြာ စီးဆင္း ေနမဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလး သဖြယ္ ၾကည္ႏူးမႈကို ေပးစြမ္း ႏိုင္မွာပါ။

မသိမႈေတြ နဲ႔သာ ျပည့္ႏွက္ ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ လူသား အားလံုး အတြက္လည္း အႀကီးမားဆံုး အႏၱရာယ္ ျဖစ္လာခဲ့လိမ့္မယ္.။ မသိမႈေတြ သာ ရိွေနတဲ့ အတြက္ သိမႈဆိုတာ ဘာလဲလို႔ မသိေတာ့ပဲ သိမႈ ေယာင္ေယာင္ ျဖစ္လာၾကတာလည္း အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။

တခ်ဳိ႔ေသာ သူေတြကေတာ့ တပါးသူရဲ႔ အေျခအေနနဲ႔ ေနထိုင္မႈ ေတြကို ၿပိဳင္ဘက္သဖြယ္ သေဘာထားၿပီး သိမႈ ဆိုတဲ့ ဥာဏ္ပညာကို ေမ့ေလ်ာ့ ေနတတ္ၿပီး မသိမႈသာ စိုးမိုးလို႔ ၿပိဳင္ဘက္ တပါးသူရဲ႔ သားေကာင္ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္သြားၾကရတယ္။

ဒါဟာ သိမႈကို မသိမႈက ေအာင္ႏိုင္သြားတဲ့အတြက္ သိမႈဟာ မသိမႈရဲ႔ သားေကာင္ ျဖစ္သြားတာပဲေလ။

မသိမႈ ကလည္း ေလာဘေတြ မ်ားသထက္မ်ား၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မ်ားသထက္မ်ား၊ သာလြန္ခ်င္တာေတြ မ်ားသထက္မ်ား၊ သူတပါးထက္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ မ်ားသထက္မ်ား ရာကေန မသိမႈေတြ ႀကီးထြား လာရတာပဲ…။

သိမႈ အသိေလး တခ်က္ လက္ကနဲ လင္းလက္လာတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ဘယ္လို အခ်ိန္ပါလိမ့္လို႔…….

အထပ္ထပ္ ေတြးေတာၾကည့္ရင္း...

တခ်ဳိ႔ကေတာ့ မသိမႈ အမိုက္ေမွာင္ကို မသိလို႔…. တခ်ဳိ႔ကေတာ့ သိေပမဲ့ ေလာဘေဇာ ေၾကာင့္ မသိမႈ အသိ ေမွာင္ထဲမွာ လူးလား ကူးခတ္ ေနေလရဲ႔….

အသိေတြထဲမွာမွ... မသိမႈ အသိ ဆိုတဲ့ ရႈပ္ေထြးလွတဲ့ ၀ကၤဘာေတာ ထဲမွာ တ၀ဲလည္လည္ ျဖစ္မေနပဲ သိမႈ အသိနဲ႔ မသိမႈ အသိ ကို ေ၀ဖန္ ပိုင္းျခား နားလည္ႏိုင္စြမ္း ရိွေသာသူသာ ျဖစ္ပါရေစ..။

လူသားတိုင္း လူသားတိုင္းလည္း သိမႈ အသိဆိုတဲ့ အလင္းေရာင္ ေတြနဲ႔သာ ေလာကႀကီးမွာ ရိွေနတဲ့ လူသား အားလံုးကို အလွပန္း ဆင္ႏိုင္ၾက ပါေစလို႔ ဆႏၵ ျပဳရင္း....

တေခတ္တခါက ၾသဇာထြားခဲ့ေလေသာ…

က်မဖတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြထဲက က်မစိတ္၀င္စားခဲ့တဲ့ စာအုပ္တအုပ္ ကေတာ့ စာေရးဆရာ ေရႊေက်ာ္ဦး ဘာသာျပန္ ေရးသားတဲ့ နာဇီစစ္အက်ဥ္းစခန္းႏွင့္ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္မ်ား´စာအုပ္ပါ..။ မူရင္း စာအုပ္ အမည္ကေတာ့ Naked Among Wolves ျဖစ္ၿပီး မူရင္း ေရးသားသူကေတာ့ ဂ်ာမနီႏိုင္ငံသား စာေရးဆရာ Bruno Apitz (ဘရူႏိုအာပစ္) ပါ..။

Bruno Apitz (ဘရူႏိုအာပစ္)

မူရင္း ေရးသားခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာႀကီး Bruno Apitz (ဘရူႏိုအာပစ္) ရဲ႔ အထုပၸတၱိကိုလည္း ျမန္မာ ဘာသာျပန္ ေရးသားထားတဲ့ `နာဇီစစ္အက်ဥ္းစခန္းႏွင့္ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္မ်ား´ စာအုပ္ ထဲကေန အက်ဥ္း ျပန္လည္ ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။

ဘရူႏိုအာပစ္ ေရးသားခဲ့တဲ့ Naked Among Wolves စာအုပ္ဟာ အေရွ႔ဂ်ာမနီႏိုင္ငံ အမ်ိဳးသားစာေပ ဆုရ စာအုပ္တအုပ္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ စာအုပ္တအုပ္ပါ..။ ဘရူႏိုအာပစ္ဟာ ဂ်ာမနီလူမ်ိဳးတဦး ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ၁၉၀၀ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ ဂ်ာမနီျပည္၊ လိုက္ဇစ္ၿမိဳ႔မွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ `လူ႔ခနက္´ အမည္နဲ႔ ဖဲြ႔စည္းထားတဲ့ ဆိုရွယ္လစ္အလုပ္သမား လူငယ္အဖဲြ႔၀င္ ျဖစ္လာၿပီး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ပညာ အျဖစ္ ရာဘာဘေလာက္ တံဆိပ္တံုး ျပဳလုပ္တဲ့ ပညာကို သင္ၾကားခဲ့ပါတယ္။

၁၉၁၇ ခုႏွစ္မွာ စစ္ဆန္႔က်င္ေရး လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ၇လၾကာ အဖမ္းခံခဲ့ရၿပီးေတာ့ ၁၉၁၉ မွာေတာ့ သပိတ္ေမွာက္ ဆႏၵျပပဲြမွာ ပါ၀င္တဲ့ အတြက္ အစိုးရရဲ႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သတိေပးျခင္းကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ ၁၉၃၃ မွာ နာဇီက သူ႔ကို ပထမအႀကိမ္ ဖမ္းဆီးခဲ့ၿပီး အက်ဥ္းစခန္းမွာ ၃လ ၾကာ ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ ႏို၀င္ဘာမွာပဲ ဘရူႏိုအာပစ္ဟာ ဒုတိယ အႀကိမ္ ဖမ္းဆီးခံခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာေတာ့ ၂ႏွစ္ ၁၀လ ၾကာခဲ့ၿပီး အက်ဥ္းစခန္း အျပင္ဘက္ကို ျပန္ေရာက္မလာေတာ့ပဲ `ဘူခင္ေ၀ါ´ အက်ဥ္းစခန္း ရိွရာကို ပို႔ေဆာင္ျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ `ဘူခင္ေ၀ါ´ စစ္အက်ဥ္းစခန္းထဲမွာ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္အထိ `အႏိုင္´ ႏိုင္ငံ ရဲေဘာ္မ်ားနဲ႔အတူ ႏိွပ္စက္ ညွင္းပမ္းမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေ၀တူ မွ်တူ ခံစားခဲ့ပါတယ္။

စစ္ႀကီးၿပီးလို႔ စစ္အက်ဥ္းစခန္း ကေန လြတ္ေျမာက္ လာၿပီးတဲ့အခါ ဘရူႏိုအာပစ္ ဟာ လိုက္ဇစ္ၿမိဳ႕႔မွာ ႀကီးၾကပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မန္ေနဂ်ာ အလုပ္ကို ၀င္လုပ္ၿပီး DEFA (ေဒဖာ) ရုပ္ရွင္ ကုမၸဏီအတြက္ ျပဇာတ္မ်ားကို ေရးသားစီစဥ္ ထုတ္လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘရူႏိုအာပစ္ရဲ႔ ျပဇာတ္အခ်ိဳ႔ ဇာတ္ခံုေပၚမွာ ျပသခြင့္ မရခဲ့ပါဘူး.။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ေရဒီယိုျပဇာတ္ အခ်ိဳ႔ကို ေရးသားခဲ့ပါတယ္။

၁၉၅၅ ခုႏွစ္မွာ Naked Among Wolves စာအုပ္ကို စတင္ေရးသားၿပီးေတာ့ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္မွာ စာအုပ္အျဖစ္နဲ႔ ထုတ္ေ၀ ျဖန္႔ခ်ိခဲ့ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ကို ရုပ္ရွင္ရိုက္တဲ့အခါမွာ စာေရးဆရာႀကီး ဘရူႏိုအာပစ္ ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ သရုပ္ေဆာင္ ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ဇာတ္ကားထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ အတူ ဘရူႏိုအာပစ္လည္း ရုပ္ရွင္ဆုကို ရရိွခဲ့ပါတယ္။

ဘရူႏိုအာပစ္ဟာ ၁၉၅၅ ခုႏွစ္ ကတည္းက ဘာလင္ၿမိဳ႔ကို ေျပာင္းၿပီး စာေပ ေရးသားတဲ့ အလုပ္တခုကိုပဲ လုပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္။ Naked Among Wolves စာအုပ္ေၾကာင့္ ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီး တဦး ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္.။ စာအုပ္ကို ဘာသာေပါင္း ၂၅ ဘာသာ ျပန္ဆိုၿပီး ႏိုင္ငံေပါင္း ၂၈ ႏိုင္ငံမွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။ စာေရးဆရာ ဘရူႏိုအာပစ္ဟာ ၁၉၇၉ ဧၿပီလ ၇ရက္ေန႔မွာ အေရွ႔ဂ်ာမနီ ဘာလင္ၿမိဳ႔မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။

ဒုတိယ ကမၻာစစ္အတြင္းက နာမည္ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ အက်ဥ္းစခန္းေတြထဲမွာ`ဘူခင္ေ၀ါ´ အက်ဥ္းစခန္းဆိုတာ လူစိတ္ အကင္းမဲ့ဆံုးအက်င့္၊ စိတ္ရိုင္းေတြနဲ႔ လူလူခ်င္း အရက္စက္ အၾကမ္းၾကဳတ္ဆံုး ညွင္းပမ္း သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ လူ႔သမိုင္းရဲ႔ အမဲစက္ႀကီးေတြထဲက တခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။

`ဘူခင္ေ၀ါ´ အက်ဥ္းစခန္းဂိတ္

`ဘူခင္ေ၀ါ´ စစ္တန္းလ်ားမ်ား

ဘူခင္ေ၀ါ´စခန္းထဲက သံု႔ပန္း ေတြဟာ သိပၸံပညာရဲ႔ စမ္းသပ္ခံ ပစၥည္းေတြ အျဖစ္နဲ႔ အသက္ကို စေတးၿပီး အစမ္းသပ္ ခံခဲ့ၾကရတယ္။ နာဇီစစ္အက်ဥ္းစခန္းႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္မ်ား စာအုပ္ထဲ မွာေတာ့ နာမည္ဆိုး နဲ႔ ထင္ရွားတဲ့ `ဘူခင္ေ၀ါ´ အက်ဥ္းစခန္း ရဲ႔ ပံုရိပ္ကို ထင္ထင္ရွားရွား ျပသထားပါတယ္။ ၿပီး.. လူစိတ္ရိွတဲ့ သူေတြနဲ႔ သားရိုင္းစိတ္ရိွတဲ့ သူေတြရဲ႔ ကဲြျပား ျခားနားပံု ေတြကို ေဖၚျပထားတယ္။

(ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီးအတြင္းက ဥေရာပတိုက္ႀကီး တခုလံုးကို စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္ရန္ အားထုတ္ခဲ့သူ စစ္အာဏာရွင္ႀကီး အေဒါ့ဖ္ဟစ္တလာ)

(`ဘူခင္ေ၀ါ´ စစ္အက်ဥ္းစခန္းကို စီမံ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ ဟစ္တလာ၏ အထူး အာဏာကုန္ ေပးအပ္ျခင္း ခံရေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး) ဒုတိယ ကမၻာစစ္အတြင္းက စစ္အာဏာရွင္ႀကီး ဟစ္တလာ၏ လက္ရံုးတဆူ ျဖစ္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဟင္းမလား

ဒုတိကမၻာစစ္ႀကီးအတြင္းက နာဇီစစ္အာဏာရွင္ ဟစ္တလာ၏ စစ္သားမ်ား တန္းစီစစ္ေရးျပေနသည့္ပံု

`ဘူခင္ေ၀ါ´ စစ္အက်ဥ္းစခန္းမွ အက်ဥ္းသားမ်ား

`ဘူခင္ေ၀ါ´ စစ္အက်ဥ္းစခန္းမွ အက်ဥ္းသားမ်ား

`ဘူခင္ေ၀ါ´ စစ္အက်ဥ္းစခန္း အတြင္း ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းမႈဒဏ္ကို ခံစားေနရေသာပံု

ႏွစ္ဆယ္ရာစုႏွစ္မွာ ဟစ္တလာရဲ႔ တတိယ ဂ်ာမန္ႏိုင္ငံေတာ္ဟာ ကမၻာ႔သမိုင္းမွာ မရိွခဲ့ဖူးတဲ့ နည္းမ်ိဳးစံုေတြနဲ႔ နာဇီ၀ါဒ ဆန္႔က်င္သူေတြကို ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ခဲ့တယ္.။

`ဘူခင္ေ၀ါ´ အက်ဥ္းစခန္းမွာ့ ဥေရာပတိုက္ `အႏိုင္´ ႏိုင္ငံမွ အက်ဥ္းသားမ်ားက သူတို႔ဘ၀ လြတ္ေျမာက္ေရးႏွင့္ သူတို႔ႏွင့္အတူ အခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံေနရေသာ အျပစ္မဲ့ ခေလးတေယာက္ အသက္မေသေရး အတြက္ ဖိႏွိပ္မႈ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ညွင္းပန္းမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးမ်ား ၾကားမွာ ရုန္းကန္ လႈပ္ရွားခဲ့ၾကရတယ္.။ ညွင္းပန္း ႏွိပ္စက္မႈမ်ားကို အညံ့မခံ.. ဆင္းရဲမႈနဲ႔ ပင္ပန္းမႈေတြကို ပဓါနမထားပဲ သက္စြန္႔ ကာကြယ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးေအာင္ပဲြခံရမဲ့ သူေတြဟာ ငါတို႔ပဲ ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခံယူခ်က္ေတြနဲ႔ နာဇီဟစ္တလာရဲ႔ ဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈေတြကို ေအာင္ပဲြရတဲ့အထိ တြန္းလွန္ ၿဖိဳလွဲပစ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္..။

`ဘူခင္ေ၀ါ´ စစ္အက်ဥ္းစခန္းရိွ အက်ဥ္းသားမ်ား အနက္ ႏွိပ္စက္ညွင္းပမ္းမႈအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေရွ႔ဆံုးတန္းကခံစားသြားရေသာ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္မ်ား၏ အမွတ္တရေက်ာက္ရုပ္ပံု

အက်ဥ္းသားမ်ားရဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးအသိ၊ ဇဲြသတၱိ၊ အညံ့မခံတဲ့ စိတ္ဓါတ္၊ နာဇီရန္သူကို အျမစ္ျပတ္ ေခ်မႈန္းတဲ့ စိတ္ဓါတ္ ေတြေၾကာင့္ ေတာ္လွန္ေရး ေအာင္ပဲြ ရတဲ့အထိ ဆင္ႏႊဲ ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဘယ္လုိပဲ တန္ခိုး ၾသဇာ ထြားခဲ့..ထြားခဲ့.. ဘယ္လိုပဲ အႏိုင္ယူ ႏွိပ္စက္ခဲ့…ႏွိပ္စက္ခဲ့…မတည္ၿမဲတဲ့ ေလာကႀကီး မွာ ေနာက္ဆံုး သြားရာလမ္း ျဖစ္တဲ့ ေသဆံုးျခင္း နိယာမကိုေတာ့ တန္ခိုးၾသဇာ ႀကီးပါတယ္ ဆိုတဲ့ ၾသဇာရွင္ႀကီး ေတြဟာ ဘယ္လို တန္ခိုးၾသဇာမ်ိဳး နဲ႔မွ အႏိုင္မယူခဲ့ႏိုင္ပါဘူး…!!!

ကိုးကား...စာေရးဆရာေရႊေက်ာ္ဦး ၏ `နာဇီစစ္အက်ဥ္းစခန္းႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္မ်ား´ စာအုပ္မွ

အက္ဆစ္ထက္ျပင္းမယ့္အဆိပ္

လူသားေတြဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္ေနရတယ္ ဆိုတာ ကိုေတာ့ ျငင္းဆိုလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး.။ တခ်ိဳ႔ကလည္း ဒါလုပ္လိုက္မွ တစံုတခု ေျပာင္းလဲသြားမလား ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔….။ တခ်ိဳ႔ကလည္း ေျပာင္းလဲသြားမလား ဒါမွမဟုတ္ ပိုေကာင္း သြားႏိုင္မလားဆိုၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးႀကီးနဲ႔….။ တခ်ိဳ႔ကလည္း ဒါလုပ္ေပမဲ့လည္း ေျပာင္းလဲသြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး ဆိုတဲ့ တိက်လွတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔….။

တခ်ိဳ႔ေသာ အေရးႀကီးဆံုးအရာေတြဟာ ဒါလုပ္လိုက္ေပမဲ့ ထင္ထား ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ေကာင္းတဲ့ ေျပာင္းလဲမႈမ်ိဳး ျဖစ္လာခ်င္မွာ ျဖစ္လာမွာပါ…။

ဒါဟာ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔လဲ…

ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြကို ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္မဲ့ အရာဟာ အသိဥာဏ္ ပညာျပည့္၀ၿပီး မွန္ကန္မွ်တမႈ ရိွတဲ့ လူသားဆန္တဲ့ လူသား ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ.။ အဲလို အေရးႀကီးတဲ့ လူသားေတြကမွ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲမႈေတြကို ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲ ေပးႏိုင္မွာေလ… ။ ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္မယ့္ လူသားဟာ ဘ၀တန္ဖိုးကို နားလည္ၿပီး လူသားဆန္တဲ့ လူသားသာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲမႈမ်ိဳးေတြကို ေျပာင္းလဲေပးဖို႔ စိတ္ဆႏၵလည္း ရိွေနမွာပါ…။

ဒါလုပ္လိုက္လို႔ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္မလား.. မေျပာင္းလဲသြားႏိုင္ဘူးလား… ပိုဆိုးလာႏိုင္မလား ဆိုတဲ့ ကိစၥေတြမွာေတာ့ လူသားေတြရဲ႔ ျမင့္ျမတ္လွတ့ဲ စိတ္ဓါတ္ နဲ႔ ေသသပ္ လွပစြာ ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့ သစၥာႀကိဳးေလးသာ အဓိကပါ…။ အဲဒီႀကိဳးေလးသာ မခုိင္ခဲ့ရင္ေတာ့….!

ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္တယ္လို႔ ယူဆေနတဲ့ အရာေတြရဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာလည္း အဆိပ္ထက္ ျပင္းတဲ့ အဆိပ္ေတြ ကပ္ပါလာခဲ့ရင္……..! ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲမႈမ်ိဳးထက္ ဆိုးတဲ့ အဆိုးရြားဆံုး ေျပာင္းလဲမႈမ်ိဳး ျဖစ္သြားမွာ မုခ်ဧကန္ပါ…။

အဆိပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနမဲ့ ေျပာင္းလဲမႈမ်ိဳးကို လူသားဆန္တဲ့ လူသားေတြက ဘယ္လို လိုခ်င္တပ္မက္မိမွာပါလိမ့္…!!!

တစံုတခုကို အျပင္းအထန္ ေျပာင္းလဲခ်င္ေဇာနဲ႔ တခုခုကို လုပ္လိုက္တဲ့ အေျခအေနေတြမွာ အေရးႀကီးတာက လြတ္လပ္ မွ်တၿပီး ကိုယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ ျဗဟၼစိုတရားကို လက္ကိုင္ထားႏိုင္တဲ့ ေကာင္းမြန္လွတဲ့ စိတ္ေစတနာေကာင္းေလးေတြကို အေျခခံၿပီးမွ လုပ္ကိုင္ ျပဳမူသင့္ပါတယ္…

မွ်တမႈ မရိွတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ… `ငါ´ဆိုတဲ့ အတၱႀကီးကိုပဲ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး `ဒါပဲျဖစ္ရမယ္´ ဆိုတဲ့ လူသားမဆန္တဲ့ စိတ္ရိုင္းေတြ…. `ငါ´ ေျပာတဲ့ ၾသဇာကိုပဲ နာခံရမယ္ဆိုတဲ့ တကိုယ္ေကာင္းဆန္မႈေတြ…. ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ေခါင္းပါးၿပီး တပါးသူရဲ႔ ေ၀ဒနာကို မသိက်ိဳးကၽြန္ ျပဳမူမႈေတြ…. ေလာဘေဇာႀကီးၿပီး လိုခ်င္တပ္မက္မႈ လြန္ကဲေနမႈေတြ….. နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ မႊန္းထံုထားမယ္ဆိုတဲ့ လူသားေတြသာ ျဖစ္ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္သလို ေမွ်ာ္လင့္ထားေနခဲ့တဲ့ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြဟာ အက္ဆစ္ထက္ ျပင္းတဲ့ အဆိပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနၿပီး အခ်ည္းႏွီး ျဖစ္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္ မလဲြပါပဲ..။

ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲမႈမ်ိဳးကို လိုခ်င္ ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ လူသားေတြဟာလည္း မိမိကိုယ္တိုင္ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲမႈမ်ိဳးကို ဘယ္လိုပံုစံလုပ္မွ ေျပာင္းလဲမလည္း ဆိုတာ သိနားလည္ခဲ့ရင္….!

မိမိ ကိုယ္တိုင္လည္း ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲမႈမ်ိဳးကို လိုခ်င္ တပ္မက္မိေလေတာ့……!!!

အဓိပၸါယ္ရိွပါရဲ႔လား…

အဓိပၸါယ္ျပည့္၀တဲ့ တခုေသာ ေနရာေလးကို ေရာက္သြား ခဲ့ရျပန္တယ္..။ ဒါဟာ တစံုတခု အတြက္ ခံျပင္းမႈ၊ အလိုမက်မႈ၊ အေပၚစီးဆန္မႈ၊ အႏိုင္က်င့္ခံလိုက္ရမႈ၊ ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ `………..မႈ´ ေတြေၾကာင့္ ပဲေလ.။

စိတ္ကို ျဖဴစင္ေအာင္ ဆံုးမေနတဲ့ ၾကားထဲမွာပဲ တခါတရံ ျဖဴစင္တဲ့ စိတ္ရဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္တဲ့ `စိတ္´ေလာကႀကီးထဲ ေခၚေဆာင္ သြားခံခဲဲ့ရတာ ကိုေတာ့ မျငင္းဆို ႏိုင္ပါဘူး…။ အဲဒီ အခါမွာ ဆန္႔က်င္ဘက္ `စိတ္´ ထဲ ေရာက္ေနၿပီ ဆိုတာ သိလိုက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ စိတ္ကို အလ်င္အျမန္ ဖမ္းဆုပ္ၿပီး ျဖဴစင္တ့ဲ စိတ္ ဆီကို ဦးတည္ ခုတ္ေမာင္းလို႔..။

အဓိကက စိတ္ကို အႏိုင္က်င့္ မခံရဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္..။ တပါးသူရဲ႔ အဓိပၸါယ္ အျပည့္နဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ စိတ္ ကို အႏိုင္မက်င့္မိဖို႔ ပိုအေရးႀကီး ျပန္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္း မိမိ လုပ္လိုက္မိတဲ့ ကိစၥ တရပ္က တပါးသူရဲ႔ စိတ္ အေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ထိ အႏိုင္ယူ လိုက္တယ္ဆိုတာ မသိလိုက္တာလား… မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ လိုက္တာလား…! ဒါမွ မဟုတ္ `အက်င့္´ပါ ေနလို႔ ပါလို႔ ေျဖရွင္းႏိုင္မဲ့…. ဒိုင္း သဖြယ္ အကာအကြယ္ ယူေနၾကတာမ်ားလား….!

တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္း မိမိ လုပ္လိုက္မိတဲ့ ကိစၥတိုင္း မွန္ကန္ ျပည့္၀ မွ်တ ေနပါတယ္လို႔ ယူဆ မိေကာင္း ယူဆလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္..!

တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္း မိမိေၾကာင့္ တပါးသူရဲ႔စိတ္ ထိခိုက္ရွနာ သြားမွာကိုပဲ စိုးရိမ္လြန္း ၾကျပန္တယ္.။ တပါးသူရဲ႔ စိတ္ အေျခ ကို အၿမဲ ဖတ္ေနျဖစ္တဲ့ သူမ်ိဳးပဲ..။ အဲဒီအခါ မိမိဘက္က တခုခု လြန္ကဲသြားရင္ေတာင္ ခ်က္ျခင္း ျပင္ၿပီး မိမိစိတ္ မခံႏိုင္မဲ့ လုပ္ရပ္မ်ိဳးကေန မလုပ္ျဖစ္ေတာ့မဲ့သူ တေယာက္ ျဖစ္သြားရလိမ့္မယ္…!

တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္း တပါးသူရဲ႔ စိတ္ကို မသိလိုက္ မသိပါသာ ေနတတ္တဲ့ သူမ်ိဳးမို႔ ထူးျခားတဲ့ လကၡဏာ မျဖစ္မိမူပဲ မိမိရဲ႔ စိတ္သြားရာ လမ္းအတိုင္း ေခ်ာေမြ႔လို႔….!

ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါေလ… အခက္ခဲဆံုးလို႔ ယူဆရတဲ့ မိမိ နဲ႔ သူတပါး စိတ္ ကို တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔၊ ေလးစားတတ္ဖို႔၊ မွ်ေ၀ ခံစား နားလည္ေပးတတ္ဖို႔…!

အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀တဲ့ ေနရာေလး တခုမွာ ကိုယ္စိတ္ ႏွလံုး စိတ္ခြန္အား မွန္ကန္ ျပည့္၀စြာနဲ႔ ၀န္းက်င္ ပတ္လည္မွာလည္း ျဖဴစင္ေသာ စိတ္ထားမ်ား ပိုင္ဆိုင္ထားသူမ်ား နဲ႔သာ ဆံုေတြ႔ခြင့္ ရရပါလို၏။

သူတပါးရဲ႔ ကိုယ္ စိတ္ ႏွလံုးကို.... နာက်င္ ထိခိုက္ ခံစားရေစမဲ့ လုပ္ရပ္… အႏိုင္က်င့္ လိုက္တဲ့ အျပဳအမူ လုပ္ရပ္… အႏိုင္က်င့္ လိုက္တ့ဲ စကား အေျပာအဆို လုပ္ရပ္… လွပတဲ့ အနာဂတ္ေလး ပ်က္စီး သြားမဲ့ လုပ္ရပ္…မ်ဳိး မလုပ္ျဖစ္ ခဲ့ရင္ အျပန္အလွန္ သန္႔ရွင္း စင္ၾကယ္တဲ့` စိတ္´ေတြ ထြန္းလင္း ေတာက္ပ ေနမွာပါ…။

ထိုထိုေသာ ျဖဴစင္ေသာ စိတ္ရဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေစမဲ့ စိတ္မ်ိဳး… မိမိကိုယ္.. မိမိစိတ္ ၌ ဘယ္ေသာအခါမွ.. ဘယ္လိုကဲ့သို႔ေသာ အေျခအေန… မ်ဳိးမွာမွ သေႏၶမတည္ မိဖို႔ သာ ငါ့အား စြမ္းေဆာင္ ေပးပါေလ……..!!!!!

ပံုရိပ္ေယာင္…

ရင္ထဲ အနက္ရိႈင္းဆံုး တေနရာမွာ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ အစိုင္အခဲ ျဒပ္မဲ့တခု…

တကယ္ေတာ့ ကိုင္တြယ္ ထိေတြ႔ခြင့္ ရဖို႔ အခြင့္အလမ္း မရိွခ့ဲတဲ့ ျဒပ္မဲ့တခု အျဖစ္နဲ႔သာ……

ဆိုေပမဲ့.. ကိုင္တြယ္ လို႔ရတဲ့ ျဒပ္၀တၳဳေတြထက္ ပါ၀ါအား ေကာင္းတဲ့ ျဒပ္မဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ေလး တခု…

အတၱမပါတဲ့ ႏွလံုးသား ထဲမွာ အျဖဴေရာင္ သံစဥ္ေတြနဲ႔ ေရာယွက္ထားတ့ဲ သံစဥ္ ေတးသြားေလး တပုဒ္က ၀င္ေရာက္ ေနရာယူ စည္းခ်က္ လိုက္လို႔…

ႏွလံုးသား ထဲကို မသိမသာ တိုး၀င္လာတဲ့ ညင္းသဲ့သဲ့ အရိပ္အေယာင္ေလး တခုကလည္း ဆြတ္ပ်ံ႔ ၾကည္ႏူးစြာ စီးဆင္းလာခဲ့လို႔….! ဒါ….. ျဒပ္မဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ေလး တခုတဲ့လား..!

အသက္ရွဴသံ ေတြေတာင္ ကေျပာင္းကျပန္နဲ႔….!

ႏွလံုးေသြးေၾကာ တေလွ်ာက္ စီးဆင္းလာတဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ေလး တခုက ျဖတ္ကနဲ ဆုိေပမဲ့ တကယ့္ကို စဲြထင္ က်န္ေနခဲ့တဲ့ စစ္မွန္တဲ့ အလင္းတန္းေလး တခုပါလား….။

အဲဒီ အလင္းတန္း ေလးတခုကို သိမ္းဆည္းထားႏိုင္တဲ့ ေနရာေလး တခုကလည္း ဒီႏွလံုး ေသြးေၾကာေလး ထဲမွာပဲ ျဖစ္ေနေလရဲ႔…! ႏွလံုးေသြးထဲမွာပဲ ပံုရိပ္ေယာင္ေလး တခုအျဖစ္ သို၀ွက္ ထားခ်င္ လိုက္တာေလ...

ႏွလံုးေသြးေတြ ပံုမွန္ စီးဆင္းႏိုင္မဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ေလးရဲ႔ ကိုယ္ပြားတခု……!!!

ပံုရိပ္ေယာင္ရဲ႔ အလင္းတန္းေလးေၾကာင့္ မႈန္၀ါး ရီေ၀… အိပ္စက္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားေလးလည္း အလင္းေရာင္ေတြနဲ႔ ရွင္သန္ ႏိုးထ ေစခဲ့တာေပါ့…။

ိပ္စက္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားေလးလည္း ခုေတာ့… အလင္းတန္းေလးနဲ႔ အတူ သစ္လြင္ လွပတဲ့ အာရုဏ္ဦး နံနက္ခင္း ကို ႀကိဳဆိုလို႔…!

တခါတရံေတာ့ ယံုၾကည္မႈေတြကို စေတး ပစ္လိုက္တဲ့ အခါ မွာေတာ့… ပုပ္ပြေနတဲ့ ခ်စ္ျခင္းမဲ့ အေကာင္တေကာင္ ပံုစံနဲ႔ ယိုင္နဲ႔ ခ်ိေခြလို႔…!

အဲဒီအခါ မွာေတာ့ ငါ ကိုယ္တိုင္ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ေလးနက္မႈေတြ… ေမတၱာတရားေတြ… ခ်စ္ျခင္းတရားေတြ… နားလည္မႈေတြ… ဟာ လြတ္က် ထြက္သြားခဲ့ျပန္ေပါ့… !!!

ဒါေပမဲ့လည္း ကိုယ္တိုင္… ယံုၾကည္ နားလည္မႈေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားခဲ့ၿပီး တန္ဖိုးထားရတဲ့ `….´ ေတြမို႔ တစစီ ျပန္ေကာက္ရင္း ျပန္ပံုေဖၚလို႔ ျပန္ထုဆစ္လို႔…။

ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ရင္းၿပီး ျပန္လည္ ထုဆစ္တဲ့ အခါမွာေတာ့ တန္ဖိုးထားရတဲ့ အရာေတြနဲ႔ အတူ အလင္းေရာင္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနမဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ ကမၻာငယ္ေလး တခု အေနနဲ႔ ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြား…

ပံုရိပ္ေယာင္ေလး က ဒီေလာက္ေတာင္ပဲ တန္ခိုးရိွ သတဲ့လား..!!!

တည္ၿငိမ္ နက္ရိႈင္းတဲ့ ႏွလံုးသား ထဲထိ တိုးေ၀ွ႔ ၀င္လို႔ အလွပဆံုး ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြနဲ႔ ထံုမႊန္းထားတဲ့ ျဒပ္မဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ေလး အျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳခဲ့ရၿပီ။။။

ပံုရိပ္ေယာင္ေလး´ ေရ….
ငါ့ရဲ႔ ျဖဴစင္ သန္႔ရွင္း စင္ၾကယ္တဲ့ ႏွလံုးေသြးထဲကို နာက်င္မႈေတြနဲ႔ အတူ မ်က္ရည္မိုးေတြနဲ႔ ေရာျပြန္းေနမဲ့ အရာေတြနဲ႔ စြန္းထင္း ညစ္ေပေအာင္ မေရာေထြး ပစ္လိုက္ပါနဲ႔….

တခါက ပံုမွန္ လည္ပတ္ စီးဆင္း ေနတဲ့ ႏွလံုးသားထဲကို အမွတ္ ထင္ထင္ ၀င္ေရာက္ၿပီး ေနရာ လာယူ ခဲ့တဲ့ `ပံုရိပ္ေယာင္ေလး´ေလးမို႔ ရင္ထဲ ႏွလံုးသားရဲ႔ အနက္ရိႈင္းဆံုး တေနရာ မွာ ခို၀င္ နားခို ခြင့္ ျပဳမွာ မို႔လို႔ပါ…!!!!!