ၾသဂတ္(စ္) အလယ္ က လူ

ဘယ္ေတာ့မွ မေသတဲ့

သံေယာဇဥ္အထပ္ထပ္နဲ႔

ရွင္သန္ေနဆဲ ရင္းႏွီးမႈတစ္စံုဟာ

ကမၻာကို တစ္ျခမ္းစီ

မွ်ထမ္းေနၾကသလိုမ်ိဳး...

ခပ္ရိုးရိုး စကားလံုးေတြနဲ႔ပဲ

တစ္ေယာက္ကို

တစ္ေယာက္ ေကာက္ယူ ေမြးစားရင္း

အေသြးအသားခ်င္း

လဲလွယ္ထားတယ္။

သူမ...
ျမင့္ျမတ္ျဖဴစင္ျခင္းဟာ...

သူ႔

ကိုယ္က်င့္တရားကို ျခယ္မႈန္းေတာက္ပ

လူသားဆန္မႈဇာတ္ခံုမွာ အလွပဆံုး က, တယ္..

တိမ္ကို စား ႏွလံုးသားကို

အျဖဴဆံုး ေဆးေၾကာဖို႔

သူမဟာ ၾသဂတ္(စ္) ကို ခါးလယ္က

နင္းျပီး ေမြးလာတယ္။

 

နတ္ၾကီးတဲ့ ၾသဂတ္(စ္) ဟာ

သူမရဲ႕ ေမြးဖြားျခင္းနဲ႔ အတူ

တိတ္ဆိတ္ေပးရတယ္

ဆူပူတဲ့ ၾသဂတ္(စ္) ဟာ

သူမရဲ႕ ရွင္သန္ျခင္းနဲ႔

အတူ ျငိမ္းခ်မ္းေပးရတယ္

ေၾကကြဲတဲ့ ၾသဂတ္(စ္) ဟာ

သူမရဲ႕ ျဖစ္တည္ျခင္းနဲ႔

အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ေနရတယ္..

 

အဲလိုနဲ႔

ၾသဂတ္(စ္) ကေလး လိမၼာ လာတယ္။

ဒီကမၻာမွာ သူမနဲ႔ တူတာ..

သူမသာလွ်င္ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ

သူမ ဘာသာ ျမင္ေအာင္ၾကည့္လို႔...

အတိ ေလာင္ကၽြမ္းဆဲ

စစ္ေျမျပင္ေတြကိုလဲ

ကရုဏာ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႔ ထပ္တလဲလဲ

ရႈျမင္ ရႈတ္ခ်....

ေနာက္ ၾသဂတ္(စ္)

က်ရင္ ျငိမ္းခ်မ္းရမယ္... လို႔...

သူမ ေရရြတ္ေနေရာ့သလား။

 

စကားေတြ ရွိတယ္..

စာေတြ ရွိတယ္..

ႏွလံုးသားေတြ ရွိတယ္...

မေျပာပဲလဲ ၾကားႏိုင္တယ္..

မေရးပဲလဲ ဖတ္ႏိုင္တယ္..

ရင္မခုန္ပဲ ခံစားႏိုင္တယ္။

 

အဲလို သူမဟာ

ေနာက္ ၾသဂတ္(စ္) မွာ..

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္

ထပ္ျပီး ေမြးဖြားျပပါလိမ့္ဦးမယ္။

 

ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္

ေမာင္ငယ္ လက္ဝဲ

ဘေလာ့ဂါ ကဗ်ာဆရာလက္ဝဲ  ရဲ႕ တတိယအႀကိမ္ ေမြးေန႔အမွတ္တရလက္ေဆာင္

စာေပအလင္းေခတ္ တစ္ေခတ္ဆီသို႔

လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားလာသည့္ အေလ်ာက္ လူတစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး၊ အဖဲြ႔အစည္း တစ္ဖဲြ႔ႏွင့္ တစ္ဖဲြ႔၊ ေဒသတစ္ခုႏွင့္တစ္ခု၊ တိုင္းျပည္ တစ္ျပည္ႏွင့္တစ္ျပည္ျပန္လွန္ ဆက္ဆံမႈ. ရင္းႏီွးမႈ. ကရုဏာတရားထားမႈ. တရားမွ်တမႈ. ဖံြ႔ၿဖိဳးမႈ.  လွပေသာ လူ႔ေဘာင္ေလာက တိုးတက္ျဖစ္ထြန္းေအာင္ ပံ့ပိုးႏိုင္သည့္ အရာတစ္ခုျဖစ္သည့္ အသိဥာဏ္ ပညာႏွင့္ျပည့္စံုေအာင္ စာဖတ္ျခင္းသည္ အဓိက အခန္းက႑မွ ပါဝင္ေနေပသည္။ ထိုသို႔ စာဖတ္သည့္အခါ မည္သည့္စာေပ အမ်ိဳးအစားမ်ိဳးကို ဖတ္သင့္ ပါသလဲဟု ေမးခြန္း ထုတ္ခဲ့မိၾကေပ လိမ့္မည္။ သုတစာေပ၊ ရသစာေပ ဟု ဆိုေသာ စာေပသည္ မည္ကဲ့သို႔ စာေပျဖစ္သလဲဟု ခဲြျခား နားလည္ႏိုင္ရန္လည္း လိုအပ္ လွေပသည္။

သုတ စာေပ ဆိုသည္မွာ စာဖတ္သူ၏ ဦးေႏွာက္ထဲသို႔ တိုက္ရိုက္ထည့္ေပးေသာ အသိ ျဖစ္သည္။ ရသစာေပ ဆိုသည္မွာ စာဖတ္သူ၏ ရင္တြင္းႏွလံုးသား ထဲသို႔ ဦးစြာေရာက္လိမ့္မည္။ ရသစာေပသည္ ဖန္တီးသည့္သူ၏ ႏွလံုးသားႏွင့္ ဖတ္သည့္သူ၏ ႏွလံုးသား နီးစပ္လွ်င္ ရင္ထဲသို႔ ေရာက္ေပမည္။ ထိုမွတဆင့္ ရင္ထဲႏွလံုးသားထဲမွာတင္ မေနပဲ ဦးေႏွာက္ထဲသို႔ ေရာက္ၿပီး ခံစားသိရိွမည္.. ခံစားၿပီးမွ သိသည့္အသိ တစ္ခုရမည္.။ ထိုဦးေႏွာက္ထဲမွ အသိက တစ္ေလာကလံုးကို ျဖန္႔ၿပီး အလင္းေရာင္ေပးႏိုင္ သည့္ ဘဝအသိမ်ိဳးတစ္ခုကို ရၿပီဆိုလွ်င္ အေကာင္းဆံုး ရသစာေပ တစ္ခုျဖစ္မည္.။

ရသစာေပသည္ ဘယ္ေတာ့မွ တိုက္ရိုက္မေျပာေပ၊ ႏွလံုးသားထဲကို တိုက္ရိုက္ ထည့္မေပးေပ.၊ စာဖတ္သူကို ခံစားခိုင္းလိမ့္မည္. ထိုသို႔မခံစားရလွ်င္ ရသစာေပေကာင္း မဟုတ္ေပ။ ရသစာေပ ေကာင္း မေကာင္းကုိ ႏွလံုးသားႏွင့္ စတိုင္းၿပီး ဒိထက္ေကာင္းမေကာင္း ဦးေႏွာက္ႏွင့္ တိုင္းမည္.။ ႏွလံုးသား၏ ခံစားမႈက ဦးေႏွာက္ကို တက္လာၿပီးေတာ့မွ ခံစားသိဆိုသည့္ အသိတစ္ခုကို ေပးလိမ့္မည္၊ တကယ္ကို ေကာင္းသည့္ ရသစာေပသည္ ဦးေႏွာက္ႏွင့္သိသည့္ ခံစားသိမွေနၿပီး မိမိဘဝ တစ္ေလွ်ာက္လံုးကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေလာကႏွင့္ဆိုင္ေသာ အမွန္တရားကိုေသာ္ လည္းေကာင္း အလင္းတစ္ခု ပြင့္ကနဲ ထြက္သြားေပလိမ့္မည္. ထိုအရာသည္ ရသစာေပ၏ အေကာင္းဆံုးေပတံ တစ္ခုျဖစ္သည္.. ဆိုသည္ကို စာေရးဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုံုး) ၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ သိခြင့္ရခဲ့ေလသည္။

ဆရာႀကီး မင္းသုဝဏ္က “ရသစာေပေကာင္းတစ္ခု မည္သည္မွာ စိန္တစ္ပြင့္ကို ေနေရာင္လက္ သလို ဖ်တ္ဖ်တ္ ဖ်တ္ဖ်တ္ႏွင့္ dimension မ်ိဳးစံုမွာ အေရာင္ေတြ ထြက္ေနတတ္တယ္..၊ ခံစားသည့္သူက ႀကိဳက္သလို ခံစားၿပီး အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုႏိုင္သည္” တဲ့။

 

ထိုသို႔ လူ႔ေလာကအတြက္ အေရးပါသည့္ ရသစာေပကို ကြယ္ေပ်ာက္ေတာ့မေယာင္ ေျပာေနၾကေလသည္။ လူသားမ်ား ရိွေနသေရြ႕ ရသစာေပ မေပ်ာက္ပ်က္ႏိုင္ပါ။ ေခတ္ကာလ ေရြ႕လ်ားလာသည့္ အေလ်ာက္ ရသစာေပ ေရးသားသည့္ စာေရးဆရာမ်ား နည္းပါးလာသလို အသစ္ေသာ ရသစာေပမ်ား နည္းလာေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စာေရးဆရာႀကီးမ်ား ေရးသားခဲ့ေသာ ရသစာေပမ်ား ကို ျပန္လည္ ပံုႏိွပ္သင့္ေပသည္။ ဝတၳဳရွည္ ရသစာေပမ်ား နည္းလာေသာ္လည္း ဝတၳဳတို ရသစာေပမ်ား ထြက္ရိွေနသည္ကို ေတြ႔ေနရေလသည္။ ႏွလံုးသားႏွင့္ ခံစားမႈမ်ားၾကား သက္ဝင္ လႈပ္ရွားေနၾကေသာ လူသားမ်ား အတြက္ ရသစာေပေကာင္းမ်ား အစဥ္မျပတ္ ေပၚထြက္လာမည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။

ဥပမာအားျဖင့္ စာေရးဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာ၊ ဆရာ ျမသန္းတင့္၊ ဆရာ ေသာ္တာေဆြ၊ စာေရးဆရာ သိန္းေဖျမင့္ ေရးသားေသာ အေရွ႕ကေနဝန္းထြက္သည့္ပမာ၊ ဗန္းေမာင္တင္ေအာင္ ေရးသားေသာ ငၾသ၊ ဘုန္းေမာင္တစ္ေယာက္ထဲရယ္၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး ေရးသားေသာ သူလိုလူ၊ ရင္နင့္ေအာင္ေမႊး၊ ေသြး၊ ဆရာမ ခင္ႏွင္းယု၊ ဆရာမ ခင္ခင္ထူး ေရးသားေသာ မအိမ္ကံ၊ ဆရာမ ဂ်ဴ း ေရးသားေသာ ပင္လယ္ႏွင့္တူေသာမိန္းမမ်ား၊ ကဲ့သို႔ ရသစာေပေကာင္းမ်ား ေရးသားမည့္ ဆရာ ဆရာမမ်ား ထြက္ေပၚေစခ်င္ပါသည္။ ထိုစာအုပ္မ်ား ဖတ္ၿပီးသည့္အခ်ိန္တြင္ ဦးေႏွာက္ထဲသို႔ ေတြးစရာမ်ား ေရာက္လာၿပီး ေခါင္းထဲသို႔ ရိုက္မသြင္းပဲ ခံစားသိမွတဆင့္ ဘဝအတြက္ တန္ဖိုးရိွေသာ အလင္းေရာင္ တစ္ခုကိုေပးႏိုင္ေသာ ရသစာအုပ္မ်ား ျဖစ္ေလသည္။ မိမိ ဖတ္လိုက္သည့္ စာေပထဲမွ အေၾကာင္းအရာသည္ ႏွလံုးသားထဲသို႔ စူးစိုက္ နစ္ဝင္ေနလွ်င္ တျခားေသာ သူမ်ားကိုပါ ျပန္လည္ေဝမွ် ေပးႏိုင္ေလသည္။ ထိုသို႔ ရသစာေပမ်ား မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ေရးသားရန္ လူငယ္မ်ားတြင္ တာဝန္ ရိွေပသည္။

ထိုတာဝန္မ်ား လက္ဝယ္ ေက်ပြန္ေစရန္ လူငယ္မ်ား စာဖတ္ျခင္းကို ျမွင့္တင္ရေပမည္။ စာဖတ္အား တျဖည္းျဖည္း အားေကာင္းလာေစရန္ အေရးႀကီးေပသည္။ ယေန႔ ဖမ္းစားလာသည့္ အိုင္တီ နည္းပညာေခတ္ ကာလ တိုးတက္လာသည့္ အေလ်ာက္ စာအုပ္မ်ား ဖတ္ရႈမႈ အားနည္း လာသည္ကိုေတြ႔ေန ရေပသည္။ လူငယ္ အမ်ားစုမွာလည္း လုပ္ငန္းခြင္ထဲသို႔ ေရာက္ၿပီး ျပည္ပသို႔ထြက္ အလုပ္လုပ္ရသည့္ ဦးေရ မ်ားျပား လာသည္လည္း စာဖတ္အား နည္းလာသည့္ အေၾကာင္း တစ္ခုျဖစ္ေပသည္။ စားဝတ္ေနေရး အရ ဖိစီးမႈ မ်ားျပားလာေသာ အခ်ိန္အခါျဖစ္၍ စာအုပ္၏ေစ်းႏႈန္း ျမင့္တက္ လာမႈေၾကာင့္လည္း စာဖတ္ခ်င္သည့္ လူငယ္မ်ားျဖစ္ေပသည့္ စီးပြားေရး အခက္အခဲေၾကာင့္ မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ေပ။

ထိုအခါ စာဖတ္ျခင္း ေလ်ာ့နည္းလာျခင္း၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ ရိွေနေသာ အေျခအေနကို ေလ့လာ သံုးသပ္ရေပလိမ့္မည္။ စားဝတ္ေနေရး ဖိစီးမႈေလ်ာ့ပါးေစရန္ စီးပြားေရး ကို ေျပလည္ေအာင္ႏွင့္ ပညာေရး ကိုျမွင့္တင္ေပးရမည္၊ ရသစာအုပ္ေဟာင္းမ်ားကို တန္ဖိုးနည္းနည္းျဖင့္ အေရအတြက္ မ်ားမ်ား ထုတ္ေဝသင့္သည္။ ထုိမွတဆင့္ အားလပ္ခ်ိန္မ်ား ရလာေစရန္ ပံ့ပိုးေပးရမည္။ ေက်ာင္းမ်ားတြင္လည္း ရသစာေပကို စနစ္တက်ျပဌာန္း သင္ၾကားေပးသင့္သည္။ ရသစာေပျဖစ္မည့္ ပင္ရင္းစကားေျပ လက္ေရြးစင္ႏွင့္ ပင္ရင္းကဗ်ာ လက္ေရြးစင္ တို႔ကို အလယ္တန္းႏွင့္ အထက္တန္း တြင္ ေသခ်ာစြာ သင္ၾကားေပးသင့္သည္။ လူအမ်ားဖတ္ႏိုင္သည့္ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ရသဝတၳဳမ်ားကို ထည့္ေပးျခင္းသည္ လည္း စာဖတ္အား တိုးလာႏိုင္ေပသည္။ သတင္းစာမ်ားတြင္ ရသစာေပ ဝတၳဳရွည္ မ်ားကို အလ်ဥ္းသင့္သလို ထည့္သြင္း ေဖၚျပသင့္ေပသည္။ ကာတြန္း ႏွင့္ ရုပ္ျပသရုပ္ေဖၚမ်ားႏွင့္လည္း ရသဝတၳဳႀကီးမ်ားကို ျပန္လည္ ေဖၚထုတ္သင့္ေပသည္။ ရသစာေပ ေပ်ာက္ကြယ္မည္ဟု ထင္ျမင္ေနသည္မွာ မမွန္ကန္ႏိုင္သည္ကို ရသစာေပ ေရးသားေနေသာ စာေရးဆရာမ်ားက သက္ေသျပေနၾကေပသည္။

လူငယ္မ်ား စာဖတ္ျခင္း အားနည္းလာသည္မွာ မဖတ္ခ်င္လို႔ မဖတ္ျဖစ္တာ မဟုတ္ပဲ သူတို႔၏ လက္ရိွဘဝသည္ စာဖတ္ျခင္းမွ ေမာင္းထုတ္ထားျခင္းကို ခံေနရသည္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေလသည္။ အဓိက အခ်က္ကေတာ့ စီးပြားေရး အေၾကာင္းအခ်က္ပဲ ျဖစ္ေပမည္။ စီးပြားေရးအရ စိတ္ဖိစီးမႈ မျဖစ္လွ်င္ ဝါသနာ ပါေသာ လူငယ္မ်ား အမ်ားအျပားသည္ တာဝန္ေက်ပြန္ႏိုင္ေသာ ေခတ္လူငယ္မ်ား ျဖစ္လာ လိမ့္မည္ဟု ေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ယေန႔ေခတ္ႏွင့္ အံဝင္ခြင္က် ျဖစ္ၿပီး ဆီေလ်ာ္ေသာ ရသဝတၳဳမ်ား ျပန္လည္ ပံုႏိွပ္ျခင္းမွ စတင္သင့္ပါသည္။

တိုင္းျပည္တစ္ျပည္၏ လူဦးေရႏွင့္ ထုတ္ေဝေသာ စာအုပ္အေရအတြက္ကို ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္လ်င္ စာဖတ္ျခင္းသည္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ အားနည္း ဆုတ္ယုတ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရိွေနရသည္။

စာဖတ္အား ျမွင့္တင္ရန္ ရသစာေပ ျပန္လည္အားေကာင္းလာေစရန္ စီးပြားေရးမွ စ၍ ပညာေရး ပိုင္းမ်ားကို စနစ္တက် စတင္ လုပ္ကိုင္သင့္ေပသည္။ စာမ်ားမ်ား ဖတ္လာႏိုင္ေစရန္ ပံ့ပိုးကူညီႏိုင္ေသာ အရာမ်ားကို တတ္ႏိုင္သေရြ႕ ႀကိဳးပမ္းရေပမည္။ စာၾကည့္တိုက္မ်ားမွလည္း စာအုပ္ေကာင္းမ်ား ထားရိွ၍ လူငယ္လူရြယ္မ်ား အဆင္ေျပစြာ ဖတ္ရႈႏိုင္ရန္ အားထုတ္ေပးရလိမ့္မည္။

လူငယ္မ်ား စာဖတ္အားျမင့္လာေစရန္၊ ဖတ္လိုက္သည့္ စာေပတစ္ခု၏ အႏွစ္သာရကို ေသခ်ာေလ့လာသည့္ အေလ့အက်င့္ ရလာေစရန္၊ ရသစာေပ အားေကာင္းေရးႏွင့္ စာေပယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားျပန္႔ပြားေစရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ အြန္လိုင္းေပၚတြင္ ျမန္မာအြန္လိုင္း စာဖတ္အသင္းကို တည္ေထာင္ၿပီး ထုိမွတဆင့္ လစဥ္ (သို႔မဟုတ္) အပတ္စဥ္ ေရြးခ်ယ္ထားေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို စာဖတ္သူအား ဖတ္ရွဴေစၿပီးလွ်င္ စာဖတ္သူဘက္မွ ျပန္လည္ေပးပို႔လာေသာ ထိုစာအုပ္ႏွင့္ ပက္သက္သည့္ သံုးသပ္ခ်က္မ်ား၊ ရွဳေထာင့္အျမင္မ်ားကို ကၽြန္မတို႔ အြန္လိုင္း စာဖတ္အသင္းမွ ျပန္လည္ ေဖၚျပေပးသည့္ အစီအစဥ္မ်ားကို အဓိက ဦးစားေပး ေဆာင္ရြက္သြားမည္။ တစ္ပတ္ တစ္ႀကိမ္ျဖစ္ေစ. ႏွစ္ႀကိမ္ျဖစ္ေစ Volunteer အျဖစ္ ပါဝင္ေဆြးေႏြးေပးမည့္သူမ်ားမွ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္သည့္အေပၚတြင္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္စီ ေရးၿပီး သံုးသပ္ေစခ်င္ပါသည္။ စာဖတ္အသင္းမွ ေရြးျခယ္လိုက္ေသာ စာအုပ္ မိမိတြင္ ရိွေနလွ်င္ ထုိအပတ္တြင္ ပါဝင္ေဆြးေႏြးၿပီး သံုးသပ္ႏိုင္ပါသည္။

အျခား စာေပဖံြ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးႏွင့္ ပက္သက္ေသာ အစီအစဥ္မ်ားကိုလည္း ျမန္မာအြန္လိုင္း စာဖတ္ အသင္းမွ အလ်ဥ္းသင့္သလို ျပဳလုပ္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။

   ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္ 

သဒၶါလွိဳင္း

ျမန္မာအြန္လိုင္း စာဖတ္အသင္း

http://onlinereadingclub-mm.blogspot.com/2013/02/blog-post_7.htmlတြင္ ေဖၚျပခဲ့ေသာ  ေဆာင္းပါး ကို ျပန္လည္ မွ်ေဝျခင္း ျဖစ္ပါသည္...။ 

ကၽြန္မဖြင့္လိုက္မိေသာ စိတ္တစ္စံု

လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြ ဆိုသည့္စကားလံုးသည္ ေလာကအတြင္း ရွင္သန္ေနထိုင္ၾကေသာ သက္ရိွ လူသားမ်ား၏ ျဖစ္တည္မႈ တစ္ခုပင္..။ လူ႔ဘဝ ေန႔စဥ္က်င္လည္ ေနရသည့္ အခိုက္ ေဘးနားဝန္းက်င္တြင္ ရိွေနေသာ သူမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံေျပာဆို ေနၾကစဥ္အတြင္း မိမိစိတ္ႏွင့္ သဟဇာတ ျဖစ္မည့္သူမ်ား၊ မိမိႏွင့္ ယံုၾကည္ခ်က္ မတူႏိုင္မည့္ သူမ်ား၊ ကို္ယ္က်ိဳးရွာသည့္သူမ်ား၊ အျခားသူမ်ားႏွင့္ မွ်မွ်တတ ဆက္ဆံတတ္သူမ်ား ကို အမ်ားအျပား ေတြ႔ေနရေပမည္.။

အခ်ိန္ႏွင့္အမွ်  မိမိဘဝ လူေနမႈ အတြက္ ႀကိဳးစားေနၾကသူ အမ်ားအျပား၏ စိတ္တြင္း ခံစားခ်က္ မ်ားမွာလည္း အဘယ္ကဲ့သို႔ တူႏိုင္ ပါမည္လဲ။ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ၏ ေနာက္ခံ အေၾကာင္းအရာမ်ား ကဲြျပားျခားနား ၾကသလို ေရွ႕ဆက္ ေလွ်ာက္ေနရသည့္ အေျခအေနသည္လည္း မတူႏိုင္ၾကေပ။ ထိုသို႔ မတူနိုင္ေသာလမ္းေပၚတြင္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနရသည့္ အေလ်ာက္ စိတ္အေျခခံမ်ားသည္လည္း မတူနိုင္ၾက.။ တခ်ိဳ႕မွာ ဘဝ၏ ေစခိုင္းရာအတုိင္း လိုက္ပါေနရေသာေၾကာင့္ စိတ္ေစရာ၏ ဆန္႔က်င္ဘက္ အေျခအေနတြင္ ရိွေနေပလိမ့္မည္။

ငယ္စဥ္ဘဝျဖစ္တည္ လာခဲ့ၾကရေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ မွ တုံ႔ျပန္မႈမ်ား၊ အသိုင္းအဝိုင္းမ်ား၏ တန္ျပန္ ဆက္ဆံမႈမ်ား ေၾကာင့္ တခ်ိဳ႔သူမ်ား စိတ္အေျခ ေျပာင္းလဲ သြားၾကရေပသည္။ ေအးဆက္ဆက္ တံု႔ျပန္မႈမ်ားေၾကာင့္ ဘဝတေလွ်ာက္လံုး ယံုၾကည္မႈ အားနည္း သြားၾကသူ မ်ားလည္း ရိွေလသည္။ မိသားစု အဝန္းအဝိုင္းမ်ား၏ ေႏြးေထြး ဆက္ဆံမႈသည္ မ်ားစြာ အေရးႀကီးေပသည္။ ထိုသို႔ ေႏြးေထြးစြာေနခဲ့ ၾကရေသာ သူမ်ားသည္ ဘဝ တေလွ်ာက္လံုးတြင္ မိမိကိုယ္တိုင္ ယံုၾကည္မႈ ကို တည္ေဆာက္နိုင္ၿပီး ေအာင္ျမင္ေန ၾကေပသည္။ ထိုသူမ်ားသည္ မိမိစိတ္ကို မိမိ ေအာင္ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္သြားၾကေလသည္။

 

ထိုကဲ့သုိ႔ ငယ္ဘဝေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာရေသာ အျပဳအမူမ်ား. စိတ္ခံစားခ်က္မ်ား. သည္ လူတိုင္းကို မဆိုလိုေသာ္လည္း လူအေတာ္ မ်ားမ်ားတြင္ ျဖစ္ေလ့ ရိွသည္ကို ေတြ႔ျမင္ ရေလသည္။

 

တခ်ိဳ႕ေသာ သူ၏စိတ္သည္ အသက္အရြယ္ အရေျပာင္းလဲ သြားတတ္ၾကသည္။ ထိုေျပာင္းလဲမႈသည္ ငဲ့ညွာတတ္ေသာ အေျခခံ ဇာစ္ျမစ္မွ ေပါက္ဖြားလာခဲ့ၾကေလသည္။ စာနာ နားလည္ ေပးႏိုင္ေသာစိတ္ ရိွသူသည္ သူ၏ ငယ္ဘဝ ေတြ႕ႀကံဳမႈမ်ားကို နမူနာယူၿပီး တပါးသူအေပၚ မွ်တစြာ စဥ္းစားေပးႏိုင္သူ ျဖစ္လာသည္။ သူတပါး အခက္အခဲမ်ားကို ကိုယ္ႏွင့္ျဖစ္ေစ၊ စိတ္ႏွင့္ျဖစ္ေစ မိမိျပဳလုပ္ႏိုင္ရာ ကို တနည္းနည္းျဖင့္ ျဖည့္ဆည္း ေပးေနသူမ်ား ျဖစ္သည္။

တပါးသူ၏ စိတ္ကို ဖ်က္ဆီး ပစ္တတ္ၾကသူ မ်ားလည္း ရိွပါေသးသည္။ ထိုသူ၏ စိတ္အရင္းခံမွာ ေကာင္းျခင္းဆိုးျခင္း ကို ရည္ရြယ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မရည္ရြယ္သည္ျဖစ္ေစ တပါးသူ၏စိတ္ မွာေတာ့ ပ်က္ဆီး သြားေပသည္။ ထိုသူ၏စိတ္သည္ အထီက်န္စြာ ျဖတ္သန္း လာခဲ့ေသာ ဝန္းက်င္၏ ရိုက္ခတ္မႈ တစ္ခု ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္..။ 

မိမိ၏စိတ္ေလာဘေၾကာင့္ သူတပါး၏စိတ္ လမ္းခင္းေပးခဲ့ရျခင္းပင္....။ 

ငယ္ဘဝတေလွ်ာက္ ခ်မ္းသာစြာေနရၿပီး သူတပါး၏ ခက္ခဲ ဆင္းရဲမႈကို ခံစား နားလည္ေပးႏိုင္သူ မ်ားမွာလည္း ေလးစားစရာ ေကာင္းလွေပသည္။

လူတိုင္းသည္ အသက္ရွင္ ေနထိုင္စဥ္အတြင္း ႀကိဳးစား လႈပ္ရွားေနၾကရေသာ္လည္း ဘဝ၏ အေျခအေနအရ ျပည့္စံု ခ်မ္းသာသည္ျဖစ္ေစ၊ ရုန္းကန္ ေနၾကရသည္ျဖစ္ေစ၊ အခက္အခဲ မ်ားစြာ ရိွေသာ္လည္း လူ႔ေလာကရိွ လူ႕အႏၶမ်ား၏ ႏိုင္လိုမင္းထက္ ျပဳမူမႈမ်ားကို လ်စ္လ်ဴ မျပဳပဲ ဖိႏိွပ္ခံရသူမ်ားဘက္မွ ရပ္တည္ေပးသူမ်ား လည္း ရိွေလသည္။ ထိုသူတို႔၏ မူလရင္းခံ စိတ္ႏွလံုးသည္ ႏူးညံ့မႈ ျပယုဂ္တစ္ခု ျဖစ္ေသာ မွန္ေသာဘက္မွ ေတြးေခၚ စဥ္းစားေပးတတ္သူမ်ားပင္…။ 

မိဘရင္ေငြ႕ေအာက္မွ သာယာေသာ လမ္းတြင္ ေလွ်ာက္လွမ္း လာရေသာ သူတခ်ိဳ႕၏ စိတ္အေျခခံသည္ အေကာင္းျမင္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ရႈျမင္ တတ္ၾကေလသည္။  မိဘႏွင့္အတူ မေနခဲ့ရေသာ တခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားမွာမူ  အားငယ္တတ္သည့္ စိတ္ျဖင့္ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ၿပီး စိတ္အလို မက်မႈမ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကေလသည္။ ေမာင္ႏွမ အခ်င္းခ်င္းၾကားတြင္လည္း မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ား၏ ခဲြျခား ဆက္ဆံမႈေၾကာင့္ မတူေသာ သေဘာထားမ်ားႏွင့္ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ၿပီး စိတ္ဒဏ္ရာ ရခဲ့ၾကေပသည္။ သူတို႔၏ စိတ္ဒဏ္ရာကို သူတပါးအေပၚ ဖံုးလႊမ္း ပံုခ်ရင္း ကုစားၾကျပန္သည္။ ထိုသို႔ ကုစားမႈသည္ သူတပါး၏ဘဝနွင့္စိတ္ ကို ဒဏ္ရာေပးသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္ကို မသိဟန္ေဆာင္ေနတတ္ၾကသည္။ သူတို႔၏ စိတ္ကို အေကာင္းျမင္တတ္ေသာ စိတ္မ်ားျဖစ္ေပၚလာရန္ ထိုသို႔ေသာ ခဲြျခားဆက္ဆံမႈမ်ား မရိွေအာင္ ဆက္ဆံေျပာဆို သင့္ေပသည္။ 

ေႏြးေထြးေသာ. ေမတၱာတရားမ်ား ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ဝန္းက်င္ တစ္ခုတြင္ ေနထိုင္ခြင့္ရၾကရန္ အုပ္မိုးေပးသင့္ ပါသည္။ သို႔မွသာ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ အေကာင္းျမင္တတ္ေသာ မိမိကိုယ္ကိုယ္ အားကိုးတတ္ေသာ ယံုၾကည္မႈ ရိွေသာ သူမ်ား မ်ားျပား လာေပလိမ့္မည္။ ထိုႏွင့္အတူ တၿပိဳက္နက္တည္း မွာပင္ မိမိကိုယ္ကိုယ္ တာဝန္သိတတ္ေသာ၊ တာဝန္သိမႈႏွင့္အတူ တာဝန္ယူႏိုင္ေသာ၊ သူတပါး၏ ကိုယ္၊ စိတ္၊ ႏွလံုး၊ ခံစားမႈကို ေလးစား တန္ဖိုးထား၍ ကိုယ္ခ်င္းစာႏိုင္ေသာ၊ လူ႕ယဥ္ေက်းမႈကို နားလည္လာေသာ သူမ်ား ျဖစ္လာႏိုင္ေပလိမ့္မည္။

ကၽြန္မ ယံုၾကည္ခဲ့ေလေသာစိတ္.. ကၽြန္မ ေလးစားခဲ့ေသာစိတ္.. ကၽြန္မႏွလံုးသားကို ကိုင္လႈပ္ခဲ့ေလေသာစိတ္. ကၽြန္မအတြက္ ခြန္အားတစ္ခု ျဖစ္ေစခဲ့ေသာစိတ္..  ကၽြန္မဝိညဥ္အတြင္းသို႔ ခိုလံႈခဲ့ေလေသာစိတ္.. 

ထို စိတ္တစ္စံု သည္ကား....

တခ်ိန္ကေဆာင္း…

ဒီဇင္ဘာ ေဆာင္းည၏ အေအးဒဏ္ကို အံတုရင္း ႏွင္းခဲေလးမ်ား ေဖြးေနေအာင္ က်ေနေသာ လမ္းကေလးေပၚသို႔ ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ႏွင္းခဲေလးမ်ားကို တို႔ထိကစားေနရင္း အဆုပ္လိုက္ျဖစ္ေနေသာ ႏွင္းခဲထုႀကီး တခု ကၽြန္မလက္ထဲသို႔ ေရာက္ရိွေနခဲ့ သည္ကို က်င္ကနဲျဖစ္သြားေသာ တံု႕ျပန္မႈ တခုမွ တဆင့္ ခံစား သိရိွ လိုက္ရသည္။ 

 

ထိုခံစားမႈႏွင့္အတူ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္ခန္႔က ႏွင္းခဲမ်ား ရိွမေနပဲ ထူပိန္း မည္းေမွာင္ေနေသာ ႏွင္းထု ဝန္းက်င္တခု၏ လမ္းကေလးေပၚတြင္ ေအးခ်မ္းမႈ၊ ရုန္းကန္မႈ၊ ႀကိဳးစားမႈႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတို႔ ေပါင္းစုၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရေသာ အခ်ိန္တခု ဆီသို႔ ေရာက္သြား ခဲ့ေလသည္။

မကုန္ဆံုးခ်င္ေသာ အခ်ိန္တခုကို ညႊန္းျပပါဆိုလွ်င္ ထိုအခ်ိန္သည္သာ ကၽြန္မဘဝ၏ ေႏြးေထြးမႈတို႔ ခံစားရာ၊ ဘဝတခု၏ ခ်စ္ခင္ရေသာ သူမ်ားႏွင့္ ဆံုစည္းရာ ျဖစ္ခဲ့သလို ႏူးညံ့ေသာ အၿပံဳးတခု၏ေအာက္တြင္ ႏွလံုးသားမ်ား နာက်င္ရာ အခ်ိန္တခု ျဖစ္ခဲ့ေပသည္။ 

ေရတမာပင္ေလးမ်ား စီတန္းေနေသာ လမ္းေပၚတြင္ ေလွ်ာက္လွမ္းခြင့္ ရခဲ့ေသာ အခ်ိန္တခုကို ႏွေျမာတသစြာ လြမ္းဆြတ္ တမ္းတေနေသာ ကၽြန္မ၏ ျပင္းလွေသာ ႏွလံုးခုန္သံကို  အသာအယာ ဖိႏိွပ္ရင္း တည္ၿမဲျခင္းတရား တခုျဖစ္ေသာ မတည္ၿမဲျခင္းကိုသာ ေအာက္ေမ့ေနမိေတာ့သည္။

ႏွလံုးသားခ်င္းနီးစပ္ရာ ျဖစ္ေသာ အေကာင္းအဆိုး တိုင္ပင္ရာ အေပါင္းအေဖၚမ်ားလည္း ကၽြန္မႏွင့္ ထပ္တူ တမ္းတေနေပလိမ့္မည္။ စစ္ကိုင္းလမ္းေဘးရိွ ကံ့ေကာ္ရြာဟုေခၚတြင္ေသာ ရြာအစုအေပါင္းထဲတြင္ ရြာခ်င္း နီးကပ္စြာ ေဘးခ်င္းကပ္ ထိုင္ေနေသာ္လည္း အလြန္ ေဝးကြာလြန္းလွေသာ သူတေယာက္၏ စကားသံမ်ားၾကား တိတ္ဆိတ္စြာ အရည္ေပ်ာ္ခဲ့ ရဖူးေသာ အခ်ိန္တခုကိုလည္း တမ္းတေနမိေလသည္။

လက္ေတြ႔ ခန္းမႀကီးထဲတြင္ အေျဖရွာေဖြ ခဲ့ၾကသည္မွာ ခက္ခဲေသာအခ်ိန္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ရလာဒ္ေကာင္းတခု ထြက္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကေသာ အခ်ိန္အျဖစ္ ခ်မ္းေအးေသာ ရာသီခြင္၏ မွတ္မွတ္ရရ တည္ေနရာ တခုျဖစ္ခဲ့သည္။

အျခားသူတစ္ဦး၏ အားေဆးသဖြယ္ တင္စားျခင္းခံရၿပီး အားကိုးမႈအျပည့္ႏွင့္ အားေပးေသာ သူတခ်ိဳ႕၏ ပံုရိပ္တို႔ ထင္ဟပ္ လာေသာ အခ်ိန္တခု ရင္ထဲေရာက္ခိုက္ အမ်ိဳးအမည္ မသိေသာ ခံစားမႈတခုက ဆို႕နစ္ လာခဲ့ေလသည္။ ထိုအခိုက္ ကၽြန္မရင္ထဲ ေႏြးေထြးမႈကို ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့ေသာ အခ်ိန္တခုလည္း ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ကၽြန္မ၏အၿပံဳးတခ်က္ လွစ္ကနဲ ျဖစ္သြားခဲ့ သည္ကို ကၽြန္မမွလဲြ၍ သိႏိုင္မည္ မဟုတ္ခဲ့…။

ထိုအၿပံဳးသည္ မည္မွ်ၾကာခဲ့သလဲဟု ဆိုလွ်င္ မာနတခု လြန္ဆဲြခဲ့ရေသာ ကာလလည္း ျဖစ္ခဲ့ေလသည္.။ 

ကၽြန္မအၿပံဳး၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ ခ်စ္စဖြယ္ မ်က္ေစာင္းမ်ားကို အၿပံဳးႏွင့္ခံႏိုင္ရည္ ရိွခဲ့သည္မွာ အေႏြးထည္ထူထူ ဝတ္ဆင္ထားၿပီး ႏူးညံ့ျငင္သာေသာ အၿပံဳးတခုေၾကာင့္ပင္..ျဖစ္ေလသည္။

တရြက္ၿပီးတရြက္ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ျပကၡဒိန္ စာမ်က္ႏွာထက္ရိွ ေအးခ်မ္းေသာ ေဆာင္း၏ အၿပံဳးတစ္ခု ေနာက္တြင္ ကုန္ဆံုးခဲ့ၿပီးေသာ အခ်ိန္တစ္ခုဆီသို႔ ပ်ံသန္းခြင့္ မရေတာ့သည္ကို အသိဝင္ခုိက္ မ်က္ရည္စအခ်ိဳ႕ႏွင့္ နာက်င္မႈတို႔ ေရာျပြန္းလ်က္ ျပကၡဒိန္သစ္ တခုကို ခ်ိတ္လိုက္မိသည္...။ 

သည့္ေနာက္.....

က်င္ကနဲျဖစ္သြားေသာ ကၽြန္မလက္ထဲရိွ ႏွင္းခဲမ်ားကို ငံု႔ၾကည့္မိေသာအခါ ခ်မ္းေအး လြန္းေသာေၾကာင့္ ေကြးၿပီး ဖိမိေနေသာ လက္တဖက္ ႏွင့္ နာက်င္ေနေသာ ၿမိဳ႕ရိုးတခုက ဆီးႀကိဳလို႔….။ 
 

ေလတခ်က္အေဝ့...

အခ်ိန္ကာလကား တေရြ႕ေရြ႕ ထြက္ခြါလို႔...။

ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္ဆီမွ စူးကနဲ နာက်င္မႈတို႔ ေျပေပ်ာက္သြားၿပီလား ဟု ေမးခြန္းထုတ္မိခိုက္.. သူနဲ႔အတူ ကုန္ဆံုးခဲ့ဖူးေသာ အခ်ိန္ေလး တစ္ခုဆီသို႔ .... ကၽြန္မ ေရာက္ရိွသြားေလသည္။ ထိုအခ်ိန္တစ္ခုကို ေမ့ပစ္ခ်င္ေနခဲ့ေသာ ကၽြန္မသည္ သူႏွင့္အတူ ေျပာခဲ့ဖူးေသာ စကားမ်ားႏွင့္ သူ႔စာမ်က္ႏွာမ်ားကိုလည္း တမင္ ေမ့ပစ္ထားခဲ့သည္မွာ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုသို႔ပင္ ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္ခဲ့ေပသည္။ ထိုအေတာအတြင္း ကၽြန္မ၏ စိတ္သည္ အရာရာကို ပို၍ႏူးညံ့စြာ ရင္ဆိုင္ရဲလာခဲ့ေပသည္။ ႏွလံုးအိမ္မွတဆင့္ စီးေမ်ာလာသည့္ ပူေလာင္လွေသာအရာကို သစၥာတရားျဖင့္ ေအးၿငိမ္းေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရသည္မွာ လြယ္ကူလွသည္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။
 

သူႏွင့္ပက္သက္သမွ် အရာအားလံုးကို ေမ့ပစ္မွသာ ကၽြန္မအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးရင္း အခ်ိန္ကာလကို ရင္ဆိုင္ ေက်ာ္လႊားခဲ့ရသည္မွာ ကၽြန္မအတြက္ အခက္ခဲဆံုးႏွင့္ အပင္ပန္းဆံုး ကာလမ်ား ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ကၽြန္မအေပၚ သူ၏ တံု႔ျပန္မႈသည္ ရိုးသားမႈလား၊ အားနာမႈမ်ားႏွင့္ အလိုက္သင့္ ဆက္ဆံေရးလား၊ သူ႔အတြက္ လိုအပ္ေနေသာ စကားေျပာေဖၚလား ဆိုသည္ကို ေတြးပင္ မေတြးမိခဲ့သည္မွာ သူ႔အေပၚ ထားရိွခဲ့ေသာ ကၽြန္မ၏ အရိုးသားဆံုး ေမတၱာတရား တစ္ခုျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္မေျပာရဲပါသည္။

သူႏွင့္အတူ ရိွခဲ့ဖူးေသာ စာမ်က္ႏွာထက္တြင္ အျပန္အလွန္ေျပာဆိုခဲ့ေသာ စကားလံုးမ်ားအၾကား၊ တခါတရံ ျငင္းခုန္မႈမ်ားအၾကား၊ အျမင္ခ်င္း ဖလွယ္မႈမ်ားအၾကား၊ စာနာ နားလည္မႈမ်ားႏွင့္ အရံႈးေပးခဲ့ဖူးေသာ အခ်ိန္ေလးတစ္ခုကို ေမ့ပစ္ခ်င္ပါသည္။ ေနာက္ဆံုး ေျပာခဲ့ဖူးသည့္ ကၽြန္မ အၾကားခ်င္ဆံုး စကားတစ္ခြန္းကို ေမ့ပစ္ခ်င္ပါသည္။ ရိုးသားမႈႏွင့္ စစ္မွန္ေသာ ႏႈတ္ထြက္ စကားလံုးအျဖစ္ ယံုၾကည္မိေသာ စကားလံုးမ်ားကိုလည္း ေမ့ပစ္ခ်င္ပါသည္။ ထို႔ထက္ သူႏွင့္ ပက္သက္ခဲ့ေသာ အမွတ္တရ အားလံုးကို ေမ့ပစ္ခ်င္ပါသည္။  ထို႔အတြက္ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခု လိုအပ္ေကာင္း လုိအပ္ ပါလိမ့္မည္။ က်ိန္းေသသည္မွာ ထိုအခ်ိန္ကာလသည္ ကၽြန္မအတြက္ အခက္ခဲဆံုးတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း မည္သည့္အရာကိုမွ အဆိုးျမင္စိတ္ မထားတတ္ျခင္းေၾကာင့္ ေဒါသျဖစ္မႈမ်ားႏွင့္ အတၱႀကီးမားမႈမ်ား မရိွခဲ့သည့္ အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ကာလ တစ္ခုကို ျပန္လည္ ေရာက္ခဲ့သည္မွာလည္း သိပ္ၾကာလွျခင္း မရိွခဲ့..။

အမွတ္တရမ်ားသည္ ေမ့ပစ္ေကာင္းေသာ အရာတစ္ခု မဟုတ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ပူေလာင္ေသာ သတိရ တမ္းတျခင္းမ်ိဳး မရိွေတာ့ေသာ ကၽြန္မစိတ္သည္ တန္ျပန္ရိုက္ခတ္ ခံခဲ့ရေသာ စိတ္ေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ ဟု ကၽြန္မ ယံုၾကည္ေနမိသည္...။ 

လူတိုင္းသည္ မိမိ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို မိမိကိုယ္တိုင္  ရွာေဖြ ၾကရမည္ပင္...။ ထို ေပ်ာ္ရႊင္မႈက သူတပါး၏ ကိုယ္ ႏွင့္ စိတ္ ကို ထိခိုက္ ဒဏ္ရာ ရျခင္းမ်ိဳး မျဖစ္ေစလွ်င္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္မည္ဟု မိမိကိုယ္ကိုပင္ သတိေပးမိပါသည္.။ ထိုသို႔ ဆင္ျခင္ႏိုင္သည့္ အရာ တစ္ခု လူ႔ဘဝအတြက္ အဖိုးတန္ျခင္းတစ္ခု ကၽြန္မႏွလံုးသားတြင္း ကိန္းေအာင္းခဲ့သည္ကိုပင္ ကၽြန္မ ေက်နပ္ ေနမိေလသည္။ သူတပါး၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ျမင္လွ်င္ ခံစားကူးစက္တတ္ေသာ ကၽြန္မသည္ သူ႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ ေရြးခ်ယ္မႈကို ကၽြန္မ ေလးစားပါသည္။

သူႏွင့္ကၽြန္မကို ဆံုဆည္းခြင့္မေပးခဲ့ေသာ ကံတရားတစ္ခုက သူ၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ကၽြန္မ ေက်နပ္မိေနမည္ ပင္.............။

ေလတခ်က္ အေဝ့ မွာေတာင္
လိႈင္းက သက္ၿငိမ္စီးဆင္းလို႔
နိယာမအတုိင္း ေျမာပါလို႔ .....

ၾသဂုတ္စ္တေစၦ

ၾသဂုတ္စ္ဟာ တေစၦတစ္ေကာင္လုိ႔ပဲ
ငါ့ကုိေပြ႔ဖက္တယ္
သူရဲ႕မုိးသားမည္းမည္းေတြနဲ႔
သူရဲ႕မႈိင္းညႈိ႕ေနတဲ့တိမ္သားထူထူေတြနဲ႔
ၾသဂုတ္စ္ဟာ ကမာၻစစ္ကုိအဆုံးသတ္ခဲ့တဲ့
အႏူၿမဴဗုံးႏွစ္လုံးေအာက္မွာ အရပ္သားေတြေသၾကရတာမ်ဳိး
ဒီမုိကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးေအာက္မွာ
အၿပစ္မဲ့ေက်ာင္းသားေတြစေတးရတာမ်ဳိး
ၾသဂုတ္စ္ဟာ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာမည္းနက္ေနတယ္
ၾသဂုတ္စ္ဟာ ဘာအေၾကာင္းၿပခ်က္မွမရွိရင္လည္း
ငါတုိ႔ခ်စ္တဲ့သူေတြကုိ ေခၚေခၚသြားတတ္တယ္
မၿငိမ္းခ်မ္းေသးတဲ့ ကမာၻၾကီးမွာ အႏူၿမဴစီမံကိန္းေတြ ေၿခာက္လွန္႔သလုိ
မၿငိမ္းခ်မ္းတ့ဲ ငါ့ဘ၀ကုိလည္း
ၾသဂုတ္စ္တေစၦက သကၠရ္ဇ္ဆုိတဲ့စကားလုံး
ခဏခဏ လူဘ၀ထဲပစ္ခ်တယ္…။
ဘယ္လုိယုံၾကည္ရမွာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈခ်ည္းသက္သက္ရွိမယ္လုိ႔
ၿပကၡဒိန္ထဲက ဖ်က္ပစ္လုိ႔မရတဲ့ အမည္းစက္ေတြလုိ႔
မုိးသားေတြနဲ႔ေရာေထြးသြားတဲ့မ်က္ရည္စေတြ
မီးလုံးမွိန္မွိန္ေလးေအာက္မွာ ေအးစက္သြားတဲ့ကဗ်ာေတြ
အေငြ႔ပ်ံသြားတဲ့သီခ်င္း
ၿပန္႔က်ဲလြင့္စင္ေနတဲ့၀ါက်ေတြ
အေမ့၀မ္းေခါင္းထဲက ေမြးဖြားလာတယ္ဆုိတာ
မီးခုိးေခါင္းတုိင္ၾကီးတစ္ခုကေန ၿပန္ထြက္သြားဖုိ႔
ဘ၀ဟာ ရယ္ေမာလုိက္ နာက်င္လုိက္…
မုိးစက္ေတြစဲသြားရင္ သက္တံ့မွာအသက္ရႈမွားမိမွာပဲ
ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ၾသဂုတ္စ္ကတေစၦတစ္ေကာင္လုိ…။

မုိးလႈိင္ည

အစ္မေရ... ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေမြးေန႔ ၿဖစ္ပါေစ..။

ကဗ်ာဆရာ ကိုမိုးလိႈင္ညရဲ႕ ေမြးေန႔အမွတ္တရ ကဗ်ာေလးပါ။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေခါင္းစဥ္ေအာက္က သူမ

ေဆးစက္ကေလးေတြ...
မင္ရည္ကေလးေတြ..
ခဲတံကေလးေတြ ... နဲ႔...
ရင္ဘတ္ ေတြ အမ်ားၾကီးကို
သူမ က ေရးျခစ္/လိမ္းျခယ္တယ္..။

သူမ ထုဆစ္ပံုေဖာ္တဲ့..
ယံုၾကည္မႈ အဟုန္ဟာ...
သူမ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးရတဲ့..
အဝိုင္းအဝန္းေလးကို
အုုပ္မိုုး လႊမ္းျခံဳထားတယ္..။

အဲလိုနဲ႔..
သူမမွာရွိတဲ့....
တင္းတင္းေစ့ထားတဲ့ ႏွဳတ္ခမ္းက
စုတ္ခ်က္ၾကမ္းတဲ့ သမိုင္းကို
ပံုေဖာ္ထားရဲ႕..
သူမမွာ ရွိတဲ့...
စူးစူးရဲရဲ အၾကည့္ေတြက..
သူမ ယံုၾကည္တန္ဖိုးထားတဲ့..
အနီေရာင္ျခယ္ အႏုပညာကို..
အလံထူဖို႔ ၾကိဳးစားလိမ့္မယ္။

သူမဟာ...
နာမ္စားတစ္ခု ဆိုတာထက္ ပိုခဲ့တယ္..
ဖေယာင္းမီးဆန္ဆန္..
အရည္ေပ်ာ္.. ေလာင္ကၽြမ္းျပီး
ေလာကကို အလင္းေပးလိုခဲ့တယ္...
လြတ္လပ္/ ျငိမ္းခ်မ္းဖို႔ သူမဟာ..
ျမင့္မား/ခိုင္မာတဲ့ သက္တံ့ေရာင္ တံတားတစ္စင္း
ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္...
သူမဟာ.... လူ ပီ သ ခ်င္ ခဲ့ တယ္။

သူမ ခံယူ/ေဆာက္တည္ထားတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရား
သူမ ေလးစား/ျမတ္ႏိုးတဲ့ အႏုပညာ
သူမ ခ်စ္ခင္/တြယ္တာတဲ့ အဝိုင္းအဝန္းမ်ားနဲ႔အတူ
သူမ လွမ္းယူ ေပြ႔ဖက္ေတာ့မယ့္ အနာဂါတ္ကို
သူမ ရဲ႕ တစ္ႏွစ္တာ ခရီးရဲ႕.. ဒီေန႔က စၿပီး...
ၿငိမ္းခ်မ္းေစလိုုက္ပါေတာ့မယ္..
သူမထံ ဆုေတာင္းေပးသံ အခ်ိိဳ႕နဲ႔..
သူမကိုယ္သူမ...
ေအး... ခ်မ္း... ပစ္.. လိုက္ .. ပါ.. ေတာ့.. မယ္.. ။

(အမ သဒၶါ အတြက္ ဒုတိယအၾကိမ္ ေမြးေန႔အမွတ္တရလက္ေဆာင္)
လက္ဝဲ 
  
ဘေလာ့ဂါ ကဗ်ာဆရာ လက္ဝဲ ရဲ႕ ေမြးေန႔အမွတ္တရ ကဗ်ာ.. 

ကမၻာပ်က္တယ္ဆိုတာ..

xx ရက္ xx လ xxxx ခုႏွစ္
ကမၻာပ်က္လိမ့္မယ္တဲ့.
စကားတစ္ခြန္း.
ကမၻာအႏွံ႔ ပ်ံ႕လို႔

ကမၻာပ်က္တယ္ဆိုတာ
ဘာေတြပ်က္မွာလဲ.

လူေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာလား
သက္ရိွသတၱဝါေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာလား
အပင္ေတြ တိုက္စားသြားမွာလား
သမုဒၵရာေတြ တိမ္ေကာသြားမွာလား
ျမစ္ေတြ ခမ္းေျခာက္သြားမွာလား
တိမ္ေတြ လြင့္စင္သြားမွာလား
လမ္းမႀကီးေတြ အက္ကဲြသြားမွာလား
ရြာသြန္းေနတဲ့ မိုး တိတ္ဆိတ္သြားမွာလား
ႏွင္းထုႀကီးေတြ အရည္ေပ်ာ္သြားမွာလား
မုန္တိုင္းႀကီးေတြ ေငြ႔ရည္ဖဲြ႔သြားမွာလား

စိုေနတဲ့ ျမက္ပင္ တစ္ခ်ိဳ႕ နဲ႔
ေျခာက္ေသြ႔ေနတဲ့ ရိုးတံရွည္ပင္ တစ္ခ်ိဳ႕
ကၽြတ္ထြက္ သြားမွာလား...
ေတာေတာင္ သစ္ေတာႀကီးေတြ
တူးဆြ ခံရေတာ့မွာလား...
ယာေတာ ကိုင္းေတာႀကီးေတြ
မီးရိႈ႕ ခံလိုက္ရတာလား

သက္ဝင္လွပေနတဲ့ ကဗ်ာတစ္ခ်ိဳ႕
ရသေပးစြမ္းေပးတဲ့ စာေပတစ္ခ်ိဳ႕
ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ တစ္ခ်ိဳ႕
အႏုပညာ ေသြးအားလံုး
သစၥာတရားေတြအားလံုး
အေရာင္ဆိုးျမစ္ထဲ ေမ်ာပါသြားၾကမွာလား...

မေကာင္းဆိုးဝါး သက္ရိွသက္မဲ့ေတြ
သစၥာမရိွ.. ပရိယာယ္မာယာေတြ
လုယူဖ်က္ဆီး အသားေရဆုတ္ၿဖဲသူေတြ
ဂုတ္ေသြးစုပ္ မ်က္ရည္ေသာက္သူေတြ
အသက္ႏႈတ္ယူ သဘာဝေဘးဆိုးႀကီးေတြ
လိမ္ညာေကာက္က်စ္ အေယာင္ေဆာင္လိုသူေတြ
ရိုးသားျဖဴစင္တဲ့ဘဝေပၚမွာ တက္နင္းေနသူေတြ
.........................................................ေတြ

ကမၻာ ပ်က္တယ္ဆိုတာ..
ကမၻာ ပ်က္တယ္ဆိုတာ.....
ကမၻာ ပ်က္တယ္ဆိုတာ.........

ပန္းခ်ီပံုရိပ္၏ သက္ဝင္မႈ

သာယာဝေျပာၿပီး ေအးခ်မ္းမႈ ရိွသည့္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုက ကၽြန္မကို ဆီးႀကိဳေထြးေပြ႕ေနေလသည္။ ကၽြန္မေဘးနားကို ငဲ့ၾကည့္လိုက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ခ်စ္ခင္ေသာ မိသားစုမ်ားက ေႏြးေထြးေသာ အၿပံဳးမ်ားႏွင့္ ဝန္းရံလ်က္ ရိွသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ သူတို႔အၾကည့္မွ ရုန္းထြက္လိုက္ၿပီး ဝန္းက်င္ အႏွံ႔ တစ္စံုတစ္ခုကို လွည့္ပတ္ ရွာေဖြေနမိသည္။ ကၽြန္မရွာေဖြေနေသာ အရာကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ကၽြန္မတို႔ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းႀကီးမွ လူအမ်ားလည္း ရွာေဖြေနခဲ့ၾကလိမ့္မည္။ 

ကၽြန္မသည္ ဝန္းက်င္အတြင္းမွ မ်က္ႏွာစိမ္းလူမ်ား၊ မိုးထိေအာင္ျမင့္မားေနေသာ တိုက္တာအေဆာက္အံုမ်ား၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ အၾကင္နာ ေမတၱာတရားမ်ား၊ ရိုးသားေသာ မ်က္ဝန္းမ်ား၊ စိမ္းလန္းစိုျပည္လ်က္ရိွေသာ သဘာဝေတာေတာင္မ်ား၊ ခ်မ္းေျမ႕မႈရိွၾကေသာ ကေလးငယ္မ်ား၊ လြတ္လပ္ေသာ ဟန္ပန္အမူအယာမ်ား ကိုေတြ႔ရသည့္အခုိက္ ကၽြန္မ၏ ဘယ္ဘက္ရင္အံုအတြင္း စူးရွနာက်င္ေသာ ေဝဒနာ တစ္ရပ္ကို ခံစားမိလိုက္သည္။

အသက္ရွဴဖို႔ပင္ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ေသာ ကၽြန္မသည္ ကၽြန္မေဘးနား ဝန္းက်င္မွျမင္ေတြ႔ခဲ့ရေသာ အရာ မ်ားကိုေဝဒနာမ်ား ၾကားမွျမင္ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္မခ်စ္ေသာ သူမ်ားကို ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ေလသည္။ အလိုလို က်ဆင္းလာေသာ မ်က္ရည္စ မ်ားေၾကာင့္ ခ်စ္ခင္သူမ်ား၏ အထိတ္တလန္႔ အေမးေအာက္တြင္ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ အသက္ရွဴရန္ သတိ ဝင္လာခဲ့ေတာ့သည္။

ကၽြန္မခ်စ္ခင္ တန္ဖိုးထားေသာ ကၽြန္မ၏ ဝန္းက်င္ေလးတစ္ခုကို ယခုကဲ့သို႔ေသာ အေျခအေနတြင္ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည့္အတြက္ ခံစားခဲ့ရေသာ နာက်င္မႈ မ်ားကိုပင္ ေမ့ေပ်ာက္ခဲ့ရၿပီး ခ်စ္ခင္ေသာ သူမ်ားကိုပင္ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ကၽြန္မ၏ အေတြးထဲတြင္ ယခုလို မွန္ကန္သည့္ ဝန္းက်င္တစ္ခု၏ အမိုးေအာက္တြင္ ရိွေနေသာ လူသားမ်ားသည္လည္း ဤဝန္းက်င္ကို တန္ဖိုးထားႏိုင္ေသာ၊ ဝန္းက်င္၏ အနာဂတ္ကို လွပေအာင္ေဆးေရာင္ျခယ္ႏိုင္ေသာ ကိုယ္ပိုင္ စုတ္တံေလးမ်ား ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေပလိမ့္မည္။

ကၽြန္မသည္လည္း  ကိုယ္ပိုင္ စုတ္တံေလးတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ကၽြန္မ၏ ဝန္းက်င္ႏွင့္အတူ ေလာက ဝန္းက်င္ေလးကိုပါ ကၽြန္မခ်စ္ေသာ ခ်စ္သူမ်ားႏွင့္အတူ လွပေအာင္ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ကို ေဆးခ်ယ္ခ်င္ပါသည္။ ထို႔အတူ ကၽြန္မေဘးတြင္ ရိွေနေသာ လူသားမ်ားကိုလည္း ကိုယ္ပိုင္ စုတ္တံေလးမ်ားႏွင္ လွပစြာေဆးျခယ္ေနၾကၿပီး သက္ဝင္လွပေနေသာ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီး တစ္ခုကိုလည္း ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရခ်င္ပါသည္။ 

ကၽြန္မ၏ မ်က္ဝန္းထဲတြင္ လွပခန္႔ညားေသာ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီး တစ္ခုက သက္ဝင္ ေနၿပီး အရာအားလံုး၏ ေဆးစက္မ်ားက ထပ္၍ ထပ္၍......

ျခယ္မႈန္းထားေသာ ပန္းခ်ီကားႀကီးက ဝံ့ၾကြား ေနရာယူလ်က္ ရိွေနေတာ့သည္။

ဝိညာဥ္မ်ား

လြန္ခဲ့ေသာ
မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္.
ေလာကေလးထဲက
သက္ရိွလူသားအခ်ိဳ႕
နီလြန္းေသာေသြး
ရဲရင့္ေသာ သတၱိ
အတံုးအရုန္း လဲၿပိဳ

ေလာကထဲကေန
ထြက္ခြါခဲ့ၾကရ
သူတို႔ရဲ႕ ဝိညာဥ္
ခု...
ဘယ္ေနရာကမ်ား
ေငးေမာၾကည့္ေနမလဲ

သူတို႔ကို
ေလာကေလးထဲမွာ
ရွင္သန္ခြင့္
မေပးခဲ့ၾကရသလဲ

တဘဝမွာ
တခါသာ
ေသၾကရတယ္.

ရီေမာဟားတိုက္
လိမ္လည္လွည့္ဖ်ား
အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသေနၾကတဲ့
လူ႔အႏၶမ်ား

ေဟ့..
တန္ဖိုးဂုဏ္သိကၡာ.မ်ားနဲ႔
ေသမယ္။

(၁၉ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၁၊ ၁နာရီ၄၅ မိနစ္) က ေရးထားတာေလးပါ..။