အို...ေကာင္းကင္

ႏွလံုးသားထဲမွာ စူးနစ္ေနဆဲ ျမွားခ်က္ဒဏ္ရာေလးေတြနဲ႔ ေဝးကြာမႈဆိုတဲ့ ခါးသီး နာက်င္စရာေတြကို ေကာင္းကင္က်ယ္ႀကီးရဲ႕ တေနရာေလးမွာ ေရးခ်ခြင့္ရခ်င္တယ္.။ ထင္က်န္ရစ္မခံမယ့္ ေကာင္းကင္ႀကီးရဲ႕ တုံ႔ျပန္မႈက ကိုယ့္အတြက္ ေနရာတေနရာေလးအျဖစ္ လက္ခံေပးႏိုင္ခဲ့ရဲ႕လား မေသခ်ာေပမယ့္ ေခၽြးသိပ္ေပးႏိုင္မယ့္ အရာေလးေတာ့ ျဖစ္ေနေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

စကၠန္႔နဲ႕အမွ် ျဖစ္ၿပီးတိုင္း ပ်က္တတ္တဲ့ အနတၱတရားကို လက္ခံေပးႏိုင္တဲ့ ၿငိမ္သက္တည္ၾကည္တဲ့ စိတ္တစံုကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

ျဖစ္ခ်င္တိုင္း မျဖစ္တတ္တဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ေဖၚ ေရးဆဲြႏိုင္ဖို႔ ၾကမ္းခ်င္တိုင္းၾကမ္းတဲ့ စုတ္တံေလးတခုကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

တခါတရံ စိတ္အားငယ္မႈေတြ ျဖစ္လာတိုင္း ရဲရဲရင့္ရင့္ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတဲ့ သမိုင္းထဲက ပုဂၢိဳလ္ေတြကို သတိရေပးဖို႔ ခြန္အားတရပ္ကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

မုန္တိုင္းထန္လာခဲ့ရင္ ပ်က္စီးယုိယြင္းသြားမယ့္ အရာေတြအတြက္ အံတုႏိုင္စြမ္းရိွၿပီး ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေပးႏိုင္ဖို႔ အလင္းေရာင္ေလးတခု ဖန္တီးေပးႏိုင္စြမ္းကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

ျဖစ္တည္မႈတခုအရ လိုအပ္လာတဲ့ အရာတိုင္းကို တရားမွ်တစြာနဲ႔ ေဆာင္ယူႏိုင္စြမ္းရိွေအာင္ မေျပာင္းလဲမယိမ္းယိုင္တဲ့ ခိုင္ၿမဲတဲ့ စိတ္ထားေလးတခုကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

ေျဖရွင္းခြင့္မရႏိုင္တဲ့ ရိႈက္သံတခ်ိဳ႕ရဲ႕ လွ်ိဳ႕ဝွက္သေကၤတေလးေတြကိုလည္း ထုတ္ယူေဖၚထုတ္ႏိုင္စြမ္းရိွတဲ့ သတိၱကိုေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

ေၾကာက္ရံြ႕မႈေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္တိုးေဝွ႕ရတဲ့အခါ လိပ္ျပာသန္႔စြာ ဖယ္ရွားထုတ္ပစ္ႏိုင္တဲ့ ရဲရင့္မွန္ကန္ျခင္း သစၥာတရားကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

ဟန္ေဆာင္မႈေတြနဲ႔ မာယာစကားသံုးတိုင္း ရိုးသားစြာနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးႏိုင္မယ့္ စကားေလးတလံုးကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

လဲက်ရံႈးနိမ့္မႈဆိုတဲ့ ပညတ္ခ်က္တခုကို လက္ခံခဲ့ရတဲ့အခါ တဖန္ ျပန္လည္ တည့္မတ္ ႏိုင္တဲ့ ေျခေထာက္ေလးတစံုကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

ဘဝရဲ႕အေမာေတြကို လံုၿခံဳစြာနဲ႔ ေထြးေပြ႕ေပးႏိုင္တဲ့ လက္တစံုကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

ကႏၱာရလမ္းခရီးေပၚမွာ ေရေလးတေပါက္ ခ်ေပးႏိုင္ၿပီး နားခိုစရာအရိပ္ေလးတခု ေပးႏိုင္စြမ္းကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

ႀကံဳေတြ႔ရတတ္တဲ့ က်ိန္စာတခု အတြက္လည္း အျမန္ဆံုး လြင့္စင္ပေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ေပးႏိုင္တဲ့ ေမတၱာအစြမ္းကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

အထပ္ထပ္ရစ္ပတ္လာတတ္တဲ့ ေႏွာင္ႀကိဳးတခုကို ေျဖေလ်ာ့ေပးႏိုင္ၿပီး မွ်ေဝခံစားေပးႏိုင္တဲ့ ခက္ခဲလွတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလးတခုကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

အမွန္တရားအတြက္ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးႏိုင္ၿပီး ရင္ထဲထိသိဝင္ ခံစားစီးဆင္းေစမယ့္ ျဖဴစင္တဲ့ပညာတခုနဲ မွန္ကန္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို ဝ့ံဝံ့ထည္ထည္ျပသႏိုင္ေအာင္ သိစိတ္ေလး တခုေပးႏိုင္စြမ္းကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။

စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈရရိွဖို႔ အေျခခံအခ်က္မ်ား

(၁) သင့္ကိုမေမးရင္ သူတပါးရဲ႕ကိစၥကို ဝင္မစြက္ပါနဲ႔။

က်မတို႔အမ်ားစုဟာ သူတပါးေတြရဲ႕ကိစၥေတြမွာ ခနခန ဝင္စြက္တတ္ၾကပါတယ္။ က်မတို႔လုပ္တာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္တယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္တတ္ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်မတို႔ေတြးေခၚမႈဟာ စံထားေလာက္တဲ့ ေတြးေခၚမႈျဖစ္တယ္လို႔လည္း ယံုၾကည္ထားၾကတယ္။ က်မတို႔ စဥ္းစားဥာဏ္နဲ႔ မတူညီတဲ့သူေတြကို မွန္ကန္တဲ့လမ္းေၾကာင္းဆီေရာက္ေအာင္ ကိုင္တြယ္ရမယ္။ ဆန္းစစ္ေဝဖန္ရမယ္။ ဒီစဥ္းစားမႈဟာ တဦးခ်င္း သီးျခားျဖစ္တည္တာကို ပိတ္ပင္တာျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘုရားသခင္ရိွတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ျငင္းဆိုတယ္။ ဘုရားသခင္ဟာ က်မတို႔တေယာက္ခ်င္းကို ထူးထူးျခားျခားလုပ္ေပးခဲ့တယ္။ လူသားႏွစ္ေယာက္ဟာ တူညီတဲ့နည္းေတြနဲ႔ မစဥ္းစားႏိုင္ပါဘူး။ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးအားလံုးဟာ သူတို႔နည္းနဲ႔ သူတို႔လုပ္ေနၾကတာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဘုရားသခင္ဟာ အဲဒီနည္းေတြနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ လံႈ႔ေဆာ္ေပးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္လုပ္ပါ။ စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ရလာမွာပါ။

(၂)ခြင့္လႊတ္ပါ၊ ေမ့ပစ္လုိက္ပါ။

ဒါဟာ စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို အားအေကာင္းဆံုး အေထာက္အကူျပဳတဲ့ နည္းေလး ျဖစ္ပါတယ္။ က်မတို႔ကို ေစာ္ကားၿပီး အႏၱရာယ္ျပဳတဲ့လူေတြအတြက္ ႏွလံုးသားထဲမွာ နာက်ည္းစိတ္ ဝင္လာတတ္ပါတယ္။ နာက်ည္းခ်က္ေတြကို စိတ္ထဲမွာ ေတးထားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအက်ိဳးရလဒ္က အိပ္ေရးပ်က္ျခင္း၊ အစာအိမ္ျဖစ္ျခင္းနဲ႔ ေသြးတိုးေစျခင္းတို႔ပါပဲ။ ဒီနာက်ည္းမႈကို တႀကိမ္ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။ ဒါကို ခနခန သတိရၿပီး စိတ္ထဲမွာ အမွတ္ထားတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုဆိုးရြားတဲ့ အက်င့္ဆိုးကို ေျဖေဖ်ာက္လိုက္ပါ။ ဘဝဆိုတာ သိပ္တိုေတာင္းလြန္းလို႔ ဒီလိုအေသးအမႊားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္မခံပါနဲ႔။ ခြင့္လႊတ္ပါ။ ေမ့ပစ္လိုက္ပါ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ ခြင့္လႊတ္ျခင္း၊ ေပးဆပ္ျခင္းေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနလို႔ပါ။

(၃) အသိအမွတ္ျပဳမႈကို မမက္ေမာပါနဲ႔။

ဒီကမၻာႀကီးေပၚမွာ တကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ ဒီလူေတြဟာ ဘယ္သူ႔ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်ီးက်ဴးခဲပါတယ္။ ဒီေန႔ သင့္မွာ ၾသဇာအာဏာရိွတဲ့အတြက္ သင့္ကို ခ်ီးမြမ္းခ်င္ ခ်ီးမြမ္းမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ မေရွးမေႏွာင္းမွာ ၾသဇာအာဏာ မရိွခဲ့ေတာ့ဘူးဆိုရင္ သင့္ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ေမ့ေလ်ာ့သြားလိမ့္မယ္။ ၿပီးေတာ့ သင့္ရဲ႕ အမွားေတြကို မ်က္ေစ့ေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေတာ့မွာပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳခံရမႈကို ႀကိဳးပမ္းေနၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာေၾကာင့္စိတ္ထိခိုက္ရမွာလဲ။ သူတို႔ရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳမႈက ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ တန္ဖိုးမရိွပါဘူး။ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ဖို႔နဲ႔ လူ႔က်င့္ဝတ္အတိုင္းေနတတ္ဖို႔က သင့္ရဲ႕တာဝန္ျဖစ္ပါတယ္။

(၄) သူတပါးကို မနာလိုမျဖစ္ပါနဲ႔။

မနာလိုျခင္းက စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ဘယ္လိုပ်က္စီး ေစတယ္ဆိုတာ က်မတို႔တေတြ ေတြ႔ႀကံဳဖူးခဲ့ၾကၿပီ။ အလုပ္ထဲမွာသင့္ရဲ႕ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြထက္ အလုပ္ပိုႀကိဳးစားတယ္ဆိုတာ သင့္ကိုယ္သင္သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါတရံမွာ သူတို႔က ရာထူးတိုးမယ္. သင္ကမတိုးဘူး.။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက သင္က အလုပ္ကိုစတင္လုပ္ကိုင္ခဲ့တယ္. ဒါေပမယ့္ တႏွစ္သာအလုပ္လုပ္တဲ့ သင့္ရဲ႕ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေလာက္ သင္မေအာင္ျမင္ဘူး။ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ အခုလိုမ်ိဳးျဖစ္ရပ္ေတြ အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။ မနာလိုျဖစ္သင့္ပါသလား။ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ လူတိုင္းလူတိုင္းရဲ႕ဘဝေတြကို သူတို႔ကံတရားက ပံုသြင္းၿပီးသားပါ။ ခ်မ္းသာဖို႔ ကံရိွရင္ ဘယ္သူမွရပ္တန္႔ပစ္လို႔ မရပါဘူး။ ကံတရားမရိွဘူးဆိုရင္ ဘယ္သူမွ ကူညီေပးႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သင့္ရဲ႕ ကံမေကာင္းမႈအတြက္ သူတပါးကို အပစ္ဖို႔တာဟာ ဘာမွရလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မနာလိုျခင္းဟာ သင့္ကိုဘာမွလုပ္ေပးမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘယ္မွာမွ ေကာင္းလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သင့္ရဲ႕ စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကိုပဲ ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္သလို ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။

(၅) ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလိုက္ၿပီး သင့္ကိုယ္သင္ေျပာင္းလဲပါ။

ပတ္ဝန္းက်င္ကို သင္တဦးတည္း ေျပာင္းလဲဖို႔ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုရင္ ရႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ မရပဲ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ သင့္ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အံဝင္ေအာင္ သင့္ကိုယ္သင္ ေျပာင္းလဲလိုက္ပါ။ အဲလိုလုပ္လုိက္တဲ့အခါ သင့္ကို ခင္မင္မႈမရိွတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က သင့္အေပၚမွာ ထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲလာပါလိမ့္မယ္။ စရိုက္ခ်င္းတူၿပီး သဟဇာတျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။

(၆) သည္းခံပါ။

အက်ိဳးမရိွတာကေန အက်ိဳးရိွသြားႏိုင္တဲ့ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းပါ။ က်မတို႔က စိတ္မသက္သာမႈေတြ၊ ဖ်ားနာမႈေတြ၊ ေဒါသေတြ၊ က်မတို႔ရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္မႈကို ေက်ာ္လြန္ႏိုင္တဲ့ အႏၱရယ္ေတြကို ေန႔တုိင္း ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။ က်မတို႔က အဲဒါေတြကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဘူး၊ မေျပာင္းလဲႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ထိန္းခ်ဳပ္တတ္ဖို႔ သင္ယူရလိမ့္မယ္။ သည္းခံျခင္းကို စိတ္ခ်မ္းေျမ႕စြာနဲ႔ လုပ္ကိုင္တတ္ရမယ္။ သည္းခံျခင္းျဖင့္ ခြန္အားနဲ႔ စိတ္စြမ္းအားေတြ ရရိွလာမွာပါ။

(၇) လုပ္ႏိုင္တာထက္ပိုမလုပ္ပါနဲ႔။

ဒီဆိုရိုးစကားကို အၿမဲသတိရေနဖို႔လိုပါတယ္။ က်မတို႔ဟာ က်မတို႔ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္တာထက္ တာဝန္ေတြ ယူေလ့ရိွတယ္။ စိတ္ေသာကပိုၿပီး ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးေတြကို ဘာျဖစ္လို႔ ထမ္းထားေနမွာလဲ။ က်မတို႔ရဲ႕ ကန္႔သတ္ခ်က္ကို သိေအာင္လုပ္ပါ။ သင္က သင့္ရဲ႕ျပင္ပ လႈပ္ရွားမႈေတြကို က်ယ္ျပန္႔လာေအာင္ လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ စိတ္ကိုၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ရိွလာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ သင့္ရဲ႕ ရုပ္ဝတၳဳဆက္စပ္မႈေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ပစ္ပါ။ ဘုရားရီွခိုးျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းပါ။ မိမိကိုယ္မိမိ ျပန္လည္သံုးသပ္ၿပီး တရားအားထုတ္ပါ။ အနားယူဖို႔လုပ္ေနတဲ့ သင့္ရဲ႕စဥ္းစားခ်က္ေတြဟာ ေျပေလ်ာ့သြားမွာပါ။ ၾကည္လင္ေနတဲ့စိတ္က စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ပိုၿပီး ျဖစ္လာေစမွာပါ။

(၈) ပံုမွန္တရားထိုင္ပါ။

တရားထိုင္ျခင္းက စိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ေစပါတယ္.။ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစမယ့္ အေတြးေတြကို ဖယ္ရွားလိုက္ပါ။ ဒီလိုလုပ္တာက စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ အျမင့္ဆံုး အေျခအေနတခုျဖစ္ပါတယ္။ သင့္ကိုယ္သင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါ။ တရက္မွာ နာရီဝက္ေလာက္ စိတ္အားထက္ထက္သန္သန္ တရားထိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သင့္ရဲ႕စိတ္က က်န္တဲ့ ႏွစ္ဆယ့္သံုးနာရီခဲြမွာလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေနမွာပါ။ သင့္ရဲ႕စိတ္ကို အရင္ကလို အေႏွာင့္အယွက္ေပးေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေန႔စဥ္ပံုမွန္ တရားထိုင္ျခင္းအားျဖင့္ တျဖည္းျဖည္း အက်ိဳးေက်းဇူးရိွလာမွာပါ။ သင့္ရဲ႕ တေန႔တာအလုပ္ကို အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးခ်င္ေတြးမိလိမ့္မယ္။ အမွန္ကေတာ့ အခ်ိန္တိုတိုနဲ႔ အက်ိဳးရိွလာမွာျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္နည္းနည္းမွာပဲ ပိုေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ေတြ ရလာႏိုင္ပါတယ္။

(၉) စိတ္မေတြေဝပါနဲ႔။

ေတြေဝတဲ့ စိတ္ဟာ စိတ္ရဲ႕အဆိပ္ျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြအားလံုးက စိတ္ေတြေဝတာကေန စလာတာပါ။ သင့္ရဲ႕စိတ္ကို တက္ၾကြေအာင္ ေဇာင္းေပးထားပါ။ ၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးရိွတဲ့စိတ္ကို ရင္ထဲမွာထားပါ။ ဝါသနာကို တက္တက္ၾကြၾကြလုပ္ေဆာင္ပါ။ သင့္ရဲ႕စိတ္ဝင္စားစရာေတြကို လက္ကိုင္ထားပါ။ ေငြေၾကးက တန္ဖိုးရိွသလား စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈက တန္ဖိုးရိွသလားဆိုတာ သင့္ကိုယ္သင္ ဆံုးျဖတ္ရမယ္။ ပိုက္ဆံမရႏိုင္မယ့္ လူမႈေရးအလုပ္လို၊ ဘာသာေရး အလုပ္လိုအလုပ္မ်ိဳးက သင့္ရဲ႕ဝါသနာဆိုရင္ေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ သင့္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာေက်နပ္ေနၿပီး ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ စိတ္ရိွေနတယ္။ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ အနားယူတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ တရားဓမၼသီခ်င္းေတြ ရြတ္ဆိုၿပီး စာဖတ္ေနျခင္းအားျဖင့္ သင့္ကိုယ္သင္ က်န္းမာေအာင္ ေနထိုင္တတ္ရမယ္။

(၁၀) အခ်ိန္မဆဲြပါနဲ႔။ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တမရပါနဲ႔။

စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး အခ်ိန္မျဖဳန္းပါနဲ႔။ လုပ္သင့္သလား၊ မလုပ္သင့္ဘူးလား။ ရက္ေတြ၊ သီတင္းပတ္ေတြ၊ လေတြ၊ ႏွစ္ေတြမွာ အဓိပၸါယ္မရိွတဲ့ ေဝဖန္ေဆြးေႏြးမႈေတြနဲ႕ ျဖဳန္းတီးပစ္ခ်င္ပစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အနာဂတ္ကို သင္မပိုင္တဲ့အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ အစီအစဥ္ေတြ မရိွႏိုင္ပါဘူး။ အခ်ိန္ကို တန္ဖိုးထားပါ။ လုပ္ဖို႔လိုအပ္တာေတြကိုလုပ္ပါ။ ပထမအႀကိမ္ က်ရံႈးျခင္းက ကိစၥမရိွပါဘူး။ သင့္ရဲ႕အမွားကေန သင္ခန္းစာေတြကို ရႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တႀကိမ္မွာ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ပူျခင္းနဲ႔ ေက်ာေပးထားျခင္းက ဘာမွမဟုတ္တာေတြကိုသာ ဦးေဆာင္ေနလိမ့္မယ္။ အမွားကေန သင္ခန္းစာယူပါ။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္လြန္မွ တႏံု႔ႏံု႔နဲ႔ စဥ္းစားမေနပါနဲ႔။ ေနာင္တမရပါနဲ႔။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကံတရားအတိုင္း ျဖစ္ပ်က္ေနမွာပါ။ ဖိတ္က်သြားတဲ့ ႏြားႏို႔အတြက္ ဘာ့ေၾကာင့္ငိုေၾကြးေနမွာလဲ။

www.funzug.com မွဘာသာျပန္သည္။

ရင္၌ျဖစ္တည္မႈ

အိပ္မက္ေတြနဲ႔အတူ ဖ်က္ကနဲ လန္႔ႏိုးလာခဲ့တယ္။ ဝန္းက်င္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမွာင္ရီပ်ိဳးေနတဲ့ အရိပ္အေယာင္က အုပ္မိုးထားလို႔..။ အိပ္ယာနံေဘးက ဖုန္းေလးကို ေကာက္ကိုင္ၿပီး ေမွာင္ေနတဲ့အခ်ိန္တခုရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်ိန္ေလးကို ၾကည့္မိေတာ့ မနက္ ေလးနာရီေတာင္မခဲြေသး။ က်မမက္တဲ့အိပ္မက္ေတြကို မွတ္မိတဲ့စြမ္းရည္ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္တာ ၾကာလွၿပီ။ တဘက္ကလည္း အိပ္မက္ေတြကို မမွတ္မိေတာ့တာက တမ်ိဳးေကာင္းတယ္လို႔ ေျဖေတြးေတြးလိုက္မိတယ္။ ေကာင္းျခင္း၊ ဆုိးျခင္းရယ္လို႔ အထင္ေရာက္စရာ သတ္မွတ္ၾကတဲ့ အိပ္မက္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တဲြ ျဖစ္ပ်က္မႈေတြကို စဥ္းစားစရာ မလိုေတာ့ဘူး။

တခ်ိဳ႕ေသာသူတို႔ မက္ၾကတဲ့အိပ္မက္ကို အေကာင္း.အဆိုးလို႔ ေျပာေနၾကၿပီး ဘယ္ေတာ့ဘာျဖစ္မလဲဆိုတဲ့ မလိုလားအပ္တဲ့ အရာေတြအတြက္ ဘယ္လိုမ်ိဳးက ႏွစ္သိမ့္ေျဖရွင္းခြင့္ ေပးႏိုင္ၾကမွာပါလိမ့္လို႔ ေတြးေနမိတယ္။ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့တဲ့ သူတေယာက္အတြက္ မိုးစင္စင္လင္းဖို႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေစာင့္စားရံုမွတပါး အျခားလုပ္စရာမရိွခဲ့ပါ။

လင္းေရာင္ျခည္ေလး ထြက္ေပၚလာတဲ့အခါမွာ လုပ္ေနက်အလုပ္ျဖစ္တဲ့ ေရခ်ိဳးခန္းဝင္.. ဘုရားရီွခိုး.... ျပင္ဆင္စရာရိွတာေတြကိုျပင္ဆင္... အနည္းအက်ဥ္းစားဖို႔တခုခုလုပ္...ဖို႔ အစပ်ိဳးေနခိုက္... ရုတ္တရက္ ဖုန္းလာတဲ့ အသံေၾကာင့္ အေျပးအလႊား အေပၚကိုလွမ္းတက္လာခဲ့တယ္။ ဖုန္းသံေလးၾကားတာနဲ႔တင္ ဘယ္သူဆက္တယ္ဆိုတာ သိေနေပမယ့္ မနက္ေစာေစာ ဆက္တဲ့အတြက္ စိတ္ပူေနမိတယ္။ ပူပန္တတ္တဲ့ စိတ္တခုအတြက္ တခါတရံ အလဟႆလိုမ်ိဳး ျဖစ္သြားခဲ့ရတဲ့ ထံုေပေပ ခပ္ဟဟ ရီေမာသံေလးေတြေၾကာင့္ ေနာက္တခါ ပူပန္တတ္တဲ့စိတ္ မျဖစ္ေအာင္ ေနမယ္ဆိုတဲ့ မာေက်ာေက်ာ ႏွလံုးသားဟန္မ်ိဳးနဲ႔ ဖံုးထားခဲ့မိတယ္။ မသိက်ိဳးကၽြန္မႈရဲ႕ေအာက္မွာလည္း ျပားျပား ဝပ္သြားခဲ့ရဖူးပါတယ္။

"ဟယ္လို"... လို႔ က်မအစခ်ီေတာ့

တဘက္ကအသံၾကားရံုနဲ႔ တခုခုျဖစ္ေနၿပီဆိုတာ သိေပမယ့္ က်မကစၿပီး မေမးလိုခဲ့ပါ. တခုခုဆိုတာ စိတ္ကိုအေျခခံတဲ့ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈကတဆင့္ ျဖစ္တည္လာရတဲ့ အားငယ္မႈဆိုတာ သိတာေပ့ါ။ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္စရာေတြနဲ႔ အေဝးႀကီးမွာရိွေနတဲ့ သူတေယာက္ရဲ႕ ရိုက္ခတ္လာတဲ့ သံစဥ္ကို ခံစားဖူးေနလို႔ပါ။ တေယာက္တည္းတည္း ျဖစ္ေနက်ေပမယ့္ ရံဖန္ရံခါမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရိွတတ္တဲ့ တေယာက္တည္းပါလားဆိုတဲ့ အားငယ္စရာအေတြးမ်ိဳး ဝင္လာတဲ့အခါမွာ ကုိယ့္ရဲ႕ ပင္ပန္းမႈကို ေဖးမနားလည္ေပးႏိုင္မယ့္ သူတေယာက္ကို အရင္ဆံုး သတိရတတ္ၾကသလို က်မကိုဦးဆံုး သတိရလိုက္တာမ်ားလား။ တဘက္ကေျပာေနတဲ့ခံစားမႈေတြကို နားေထာင္ရင္း က်မလည္း နားလည္မႈေတြနဲ႔ ထပ္တူခံစားရပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ က်မက စိတ္ဓါတ္ခုိင္မာတဲ့.. ဘာမဆို အံတုႏိုင္တဲ့.. ရဲရဲရင္ဆိုင္ႏိုင္တဲ့.. သတၱိေတြအျပည့္နဲ႔ သူတေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ တဘက္ကခံစားေနတဲ့ ခံစားမႈတိုင္းကို ေက်ာ္လႊားေပးႏိုင္တဲ့ သူတေယာက္လည္း ျဖစ္ေနခ်င္ျပန္တယ္။ က်မေၾကာင့္ စိတ္ပင္ပန္းမႈေတြ သက္သာလာၿပီး ခြန္အားေတြကို ရလာေစခ်င္တယ္. သစၥာတရားနဲ႔ မေဝးကြာတဲ့ သူတေယာက္ျဖစ္လို႔ ရိုးသားစြာ ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ အမွန္တရားေတြကို လက္ခံေပးမယ္လို႔ ယံုၾကည္မိတယ္။

က်မေျပာေနခဲ့တဲ့ စကားေတြက သူ႔အတြက္ စိတ္ပင္ပန္းမႈေလ်ာ့သြားခဲ့သလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းတခုအတြက္ အေျဖကို သိလိုေပမယ့္ မေမးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားလံုးတလံုးထက္ ရင္ထဲကေမတၱာတရားေၾကာင့္ အလိုအေလ်ာက္ ျဖစ္တည္လာမယ့္ ေႏြးေထြးမႈေတြ.. စိတ္ခြန္အားေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေစခ်င္တယ္။ ဘယ္အေျခအေနမွာျဖစ္ျဖစ္. ဘယ္အရာကပဲ ေႏွာင့္ယွက္ေႏွာင့္ယွက္.. ဘယ္လို အခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္.. တိုးဝင္တိုက္ခတ္လာတဲ့ အရာမွန္သမွ်ကို သိကၡာရိွရိွနဲ႔ ရဲရဲရင္ဆိုင္ႏိုင္တဲ့ သူတေယာက္ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ တခါတရံ က်မစိတ္အားငယ္ခ်ိန္ အားေပးစကားေျပာတာလည္း သူပဲ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ လိုအပ္ခ်က္မွန္သမွ်ကိုလည္း ျဖည့္ဆည္းေျပာဆိုၿပီး လမ္းညႊန္ေပးတတ္တာလည္း သူပါပဲ။ အဲဒီအခါမွာေတာ့ က်မကသူ႔ရဲ႕ တပည့္ေလးတေယာက္လို နာခံမယ့္သူလည္းျဖစ္လို႔ေနရဲ႕။

စိတ္အားငယ္မႈေတြၾကားမွာ အျပန္အလွန္ အားေပးနားလည္မႈေတြနဲ႔ ထြင္းေဖါက္ျမင္ႏိုင္တဲ့ ႏွလံုးသားတစံုအျဖစ္ ကမၻာႀကီးရဲ႕ တေနရာမွာ တန္ဖိုးရိွတဲ့အလႊာေလးတခုအျဖစ္ ရပ္တည္ခြင့္ရခ်င္ပါတယ္။

ေခါင္းစဥ္မဲ့

ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ရတဲ့ ဘဝေလးတခု
အနင္းခံလိုက္ရတဲ့ ျဖဴစင္မႈတခု
ေရာင္ျပန္မဟပ္တဲ့ သစၥာတရား
အေရာင္ဆိုးထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားတစံု
ပုပ္ပြေနတဲ့ သက္ရိွႏွလံုးသား
တန္ဖိုးျဖတ္ခံလိုက္ရတဲ့ အေႏွာင္အဖဲြ႔
က်န္ေနခဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားၿမိဳ႕ေတာ္
လြတ္က်ခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာအပိုင္းအစမ်ား
ရုပ္ဝတၳဳ အလိုအရ ခ်ိနဲ႔တဲ့ ေခတ္မီွ ေလာကဓါတ္နည္းပညာ
အမွတ္ထင္ထင္ ေၾကြက်ခဲ့ရတဲ့ ႏွလံုးေသြးစက္
အတိုင္းအတာ တန္ဖိုးအရ...
ပိုင္ဆိုင္မႈမရိွခဲ့တဲ့ လူသားအကၽြႏု္ပ္
ၾကယ္ေတြေၾကြလို႔ ဆုေတာင္းခြင့္ရမယ္ဆို
အကၽြႏု္ပ္ေရွ႕ ၾကယ္ေလးတပြင့္ ေခၽြခ်ေပးပါ။။။

မတူညီမႈထဲမွ တူညီသူ

မတူညီဘူးလို႔ ထင္ေနတဲ့
တူညီသူေတြရဲ႕ လွည့္ကြက္ေတြကို
ေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခိုက္
အံ့ၾသတုန္လႈပ္မႈ ရိုက္ခတ္သံက
ရင္ကိုထိုးေဖါက္ စူးနစ္ေစခဲ့ၿပီ။
ေခတ္တေခတ္ရဲ႕ လူ႔သမိုင္းမွာ
ရလိုမႈု အနာဂတ္
ေျခာက္လွန္႔မႈနဲ႔ ဝိုးတဝါး ေဝဝဲ
ညတည
ေတြ႔ျမင္မႈ အျပင္အဆင္မ်ိဳးနဲ႔
ျခယ္မႈန္းျခယ္သ တေစၦတေကာင္ရဲ႕ည..။

တူညီမႈေတြမ်ားေနတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းထဲ
မတူညီသူေတြသာ ရိွခဲ့ရင္ဆိုတဲ့
ရီစရာေကာင္းတဲ့
ေျခာက္ကပ္ကပ္ အက္ကဲြသံကို
အမွန္တရားတခုအျဖစ္ လက္ခံဖို႔
အေဝးဆံုးကို ထြက္ေျပးခ်င္ခဲ့ၿပီ။
လွ်ပ္တျပက္ ေမႊေႏွာက္ခဲ့တဲ့
ျခစ္ရာတခုေပၚမွာ
ေရွာင္ကြင္းသြားတတ္ဖို႔ေတာ့
အခက္ခဲဆံုးအရာတခုရဲ႕ ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ..။

မတူညီမႈေတြထဲက တူညီသူတေယာက္ရဲ႕
မသိမႈရဲ႕ သိမႈကို
အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲမွ
အေျဖရွာခိုက္
ဟိုး….
ေက်ာက္ေခတ္လူသားတို႔ရဲ႕ ေက်ာက္စာထိုးသံနဲ႔အတူ
ေမြးဖြားရွင္သန္လာမယ့္…ေန႔။

ဘေလာ့ေရးသူမ်ားသို႔စာေလးတေစာင္-ႏုႏုရည္(အင္းဝ)

ဆရာမႏုႏုရည္(အင္းဝ)က ဘေလာ့ဂါေတြအတြက္ စာတေစာင္ ပို႔ေပးထားတယ္ ဆိုၿပီး ျမစ္က်ိဳးအင္းက ေျပာလာပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါေတြဆီ ပို႔ေပးၿပီး ဘေလာ့ေတြမွာလည္း တင္ေစခ်င္တယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။ ဘေလာ့ဂါေတြအေပၚ ထားတဲ့ ဆရာမရဲ႕ သေဘာထားကိုလည္း သိခဲ့ရပါတယ္။ ဘေလာ့ေရးသူေတြကို ခ်စ္ခင္တဲ့ အတြက္လည္း ၾကည္ႏူးမိပါတယ္.။ ဆရာမရဲ႕ အားေပးစကားေလးေတြ.၊ ဘေလာ့အေပၚထားရိွတဲ့ အားထားမႈေတြက က်မတို႔အတြက္ စိတ္ခြန္အား တရပ္လည္း ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။

"ရသစာေပဆိုတာ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈႀကီး တခုလံုးေပ်ာက္ကြယ္မသြားသေရြ႕ အၿမဲရိွေနမွာပါ" လို႔ ဆရာမႏုႏုရည္(အင္းဝ) ရဲ႕ စကားေလးကသာ ႏွလံုးသားကို ႀကီးစိုးေနေတာ့တယ္။

ေၾကြးေဟာင္းဆပ္ခြင့္ ရပါရေစအေမ...

မိုးေတြအံု႕မိႈင္းၿပီး မိုးေကာင္ကင္ႀကီးရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတခုမွာ ရြာမလိုဟန္ျပင္တဲ့ မိုးရိပ္မိုးေယာင္။ တခ်က္တခ်က္
မိုးႀကိဳးပစ္လိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုး မိုးခ်ိန္းသံေတြ ျမည္ဟီးေနတယ္.။ သစ္ပင္ေတြကလည္း ေလယူရာယိမ္းႏဲြ႔လို႔ မိုးခ်ိန္းသံကိုလိုက္ၿပီး ေနာက္ေယာင္ခံေလသေယာင္..။

မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းတခုရဲ႕ ေနရာေလးတခုမွာ မိုးခ်ိန္းသံကိုမွ မၾကားရေလာက္ေအာင္ ေငးေမာေနတဲ့ သူတေယာက္။ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ရိုက္ခတ္သံေၾကာင့္ တခ်က္တခ်က္ သတိဝင္လာခိုက္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဝိုးတဝါးမပီျပင္္တဲ့ ပံုရိပ္ေလး...။ တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာသလို ျဖစ္လာလိုက္.. ေဝးကြာသြားလိုက္နဲ႔.. က်မရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ကြယ္မသြားမယ့္ အေမရဲ႕ရုပ္ရည္.. အေမ့ရဲ႕ ဟန္ပန္. အသြင္အျပင္. အေမ့ရဲ႕ အၿပံဳး. အေမရဲ႕ ေမတၱာတရား. အေမ့ရဲ႕ အင္အား. အေမ့ရဲ႕ ခြန္အား..တခုက အုပ္မိုးလို႔။ အေမ့ရဲ႕ စကားသံေအာက္မွာ ေမ်ာပါစီးဆင္းလို႔။

မိုးနဲ႔အတူ က်မရဲ႕ ရင္ထဲအသည္းထဲက အလုိအေလ်ာက္ စီးေျမာျဖစ္တည္လာတဲ့ မ်က္ရည္စက္.၊ က်လာတဲ့အခိုက္ တဆစ္ဆစ္ နာက်င္ေနတဲ့ ႏွလံုးအိမ္ထဲက အရိုးသားဆံုး သေႏၶတည္ေနတဲ့ ျမစ္တစင္း။ အေပးအယူသေဘာမရိွ. ေမတၱာတရား ႀကီးမားၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းေပးတဲ့ အေမရဲ႕အၾကင္နာတရားေအာက္မွာ က်မတေယာက္ နားခိုခဲ့ရတယ္။ တမ္းတလိုက္တိုင္း ေဘးနားမွာ အၿမဲတည္ရိွေနတဲ့ အေမ၊ စိတ္ပူပန္စြာ ေနတဲ့အေမ၊ ဟန္္ေဆာင္မႈေတြနဲ႔ တိုးေဝွ႕ရတိုင္း သတိရေနခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာမထြက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်မ.၊ ၊ ေၾကြးေဟာင္းမဆပ္ႏိုင္ေသးတဲ့ က်မ.။ တခါတရံ ဝမ္းနည္းမႈေတြနဲ႔ ေျခာက္လွန္႔ခံရတဲ့အခါ အေမ့ရဲ႕ မ်က္ဝန္းေလးက က်မအတြက္ ခြန္အားတခု.။ အေမ့ရဲ႕အင္အားတခုက က်မရဲ႕ အင္အားတခု.၊ အေမ့ရဲ႕ စကားေလးတခြန္းက က်မအတြက္ စိတ္ခြန္အား.၊ အေမ့ရဲ႕ ျဖဴစင္မႈက က်မရဲ႕ ျဖဴစင္မႈ.၊ အေမ့ရဲ႕ သတၱိက က်မရဲ႕ သတၱိ.၊ အေမ့ရဲ႕ အသက္ရွဴလိုက္တိုင္းမွာ က်မစည္းခ်က္လိုက္လို႔.၊ အေမ့ကို တမ္းတမ္းတတ သတိရေနတယ္။

ကမၻာေျမရဲ႕ တေနရာစီမွာ ရပ္တည္ေနရေပမယ့္ တူညီတဲ့ သံစဥ္ေဖြရွာမႈေတြမွာ ႏွလံုးသားခ်င္း ထပ္တူက် ခုန္ေနခဲ့တယ္။ ေဝးကြာမႈ အမိုးႀကီးေအာက္မွာ အသက္ႀကီးလာတဲ့ က်မအေမရဲ႕ ပံုရိပ္က ႏုပ်ိဳလန္းဆန္း တက္ၾကြဆဲ.။ အနီးဆံုး ႏွလံုးခုန္သံနဲ႔ အတူ က်မရဲ႕ အေမကို ေၾကြးေဟာင္းဆပ္ခြင့္ ရပါရေစ...။

အတၱနဲ႔သာ ကဗ်ာဖဲြ႕

အတၱနဲ႔သာ လုပ္
အတၱနဲ႔သာ ေျပာ
အတၱနဲ႔သာ ေန
အတၱနဲ႔သာ သြား
အတၱနဲ႔သာ ေရး
အတၱနဲ႔သာ ေငြ႔ရည္ဖြ႔ဲ
အတၱနဲ႔သာ အသက္ဆက္
အတၱနဲ႔သာ ေနသားက်ခဲ့။

ႏွလံုးသားထဲက ယံုၾကည္ခ်က္
ေသြးစက္....ေတြ
ေဖါက္စားခံရတဲ့ အခုိက္
အတၱဆိုတာ ဘယ္မွာမွန္း မသိခဲ့။

လုပ္ယူမထားတဲ့
ျဖစ္တည္မႈ အျမဳေတေလးတခုကို
လုယူခံရတဲ့ အခိုက္
အတၱဆိုတာ ထားရမွန္း မသိခဲ့။

ေျခာက္ေသြ႔အက္ကဲြေနတဲ့
ညေမွာင္ေမွာင္မွာ
ေသြးစက္...နဲ႔
အျမဳေတေလး..ကို
ေမတၱာတရား
သစၥာတရား
သိကၡာတခု
ဆႏၵတစံု
ရိုးသားမႈ.....ရယ္လို႔
ရိုးသား ျဖဴစင္ေလဟန္
ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့
အတၱ..ေတြနဲ႔ ျပန္ယူခ်င္ခဲ့။

........
အတၱဆိုတဲ့
အတၱေတြနဲ႔သာ ကဗ်ာဖဲြ႕သီေနေလေရာ့။။။

ေသၾကသူမ်ား

အီဂ်စ္က လူေတြ ေသတယ္တဲ့
လစ္ဗ်ားက လူေတြ ေသတယ္တဲ့
ဆီးရီးယားက လူေတြ ေသတယ္တဲ့
တိဘက္ဘုန္းႀကီး ေသတယ္တဲ့
ဂ်ပန္က လူေတြ ေသတယ္တဲ့
အိုစမာဘင္လာဒင္ ေသတယ္တဲ့

ဧရာဝတီက လူေတြ ေသတယ္တဲ့
ရခိုင္ျပည္က လူေတြ ေသတယ္တဲ့
ရွမ္းျပည္တာေလက လူေတြ ေသတယ္တဲ့
ဦးမိုးဟိန္း(သားဂ်ာနယ္ေက်ာ္) ေသတယ္တဲ့
စာေရးဆရာႀကီး ပါရဂူ ေသတယ္တဲ့
မုန္တိုင္းသင့္ ေရလုပ္သားေတြ ေသတယ္တဲ့ဲ့

မသိတဲ့သူေတြ ေသတယ္
သိတဲ့သူေတြ ေသတယ္
လူ႔အဖိုးတန္ေတြ ေသတယ္
လူ႔အႏၶေတြ ေသတယ္
မေသေစခ်င္တဲ့ သူေတြ ေသတယ္

ေမတၱာ ေသတယ္
သစၥာ ေသတယ္
ရိုးသားမႈေတြ ေသတယ္
တရားမွ်တမႈေတြ ေသတယ္

တခ်ိဳ႕က ယံုၾကည္မႈ ေသတယ္
တခ်ိဳ႕က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေသတယ္
တခ်ိဳ႕က စကားေသတယ္
တခ်ိဳ႕က ဘဝ ေသတယ္
တခ်ိဳ႕က စိတ္ေသတယ္
တခ်ိဳ႕က နာမည္ေသတယ္
တခ်ိဳ႕က ထပ္ကာထပ္ကာ ေသေနတယ္.

ေသ..
ေသ...
ေသ....
ေသျခင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က
ထင္က်န္ရစ္မယ့္ ပံုရိပ္က
ေသဆံုးျခင္းမရိွတဲ့ မေသဆံုးေသာအျဖစ္နဲ႔သာ.။

(ကဗ်ာေလးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္နာမည္ေလး ေရြးေပးခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂါ ဦးမင္းဒင္ ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

ရာဇဝင္တခု

သကၠရာဇ္တခုရဲ႕ ရာဇဝင္ထဲ
ထိုးေဖါက္ၾကည့္ေတာ့
ရင္ဘတ္တျခမ္းနဲ႔ လူ...
ရုပ္ေသေနတဲ့ လူ...
အၿပံဳးတုနဲ႔ လူ...
အမုန္းတုနဲ႔ လူ...
မ်က္ရည္တုနဲ႔ လူ...
အရိုင္း လူ...

ပ်ံ႕က်ဲေနတဲ့ စိတ္ရာဇဝင္ထဲ
ေဖြရွာ ၾကည့္မိေတာ့
ညီမွ်မႈ ကင္းမဲ့ခ်င္တဲ့ စိတ္...
ေရႊမႈန္ႀကဲခ်င္တဲ့ စိတ္...
ေငြမႈန္ႀကဲခ်င္တဲ့ စိတ္... ေတြနဲ႔
စိတ္ကိုစိတ္ခ်င္းထပ္ေနတဲ့..
ႀကဲခ်င္တိုင္း ႀကဲေနတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔...

ရာဇဝင္ထဲက လူသားတဦး
ေဖြရွာမိတဲ့ တရားက..
ကန္႔လန္႔ျဖတ္မေနတဲ့ မ်ဥ္းတေၾကာင္း...

နံရံေတြကာထားတဲ့
ေမတၱာတုေတြထဲ..
အၿပံဳးေတြကာထားတဲ့
ဟန္ေဆာင္ ကမၻာထဲ..
သစၥာရည္ေတြ ျဖန္းပက္ပစ္လိုက္မယ္..
ရာဇဝင္တခု လွပဖို႔ေပ့ါ..

ခုေတာ့... ဘဝအေသေတြကို
ရာဇဝင္ေဟာင္းထဲမွာ ထားခဲ့ၿပီး
ကညစ္နဲ႔ ေရးျခစ္ေနတဲ့
ဘဝအသစ္ေတြကိုေတာ့
ရာဇဝင္သစ္ထဲမွာ...ေပ့ါ...!