tag:blogger.com,1999:blog-66593802603432432662012-02-10T22:08:58.157+07:00သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.comBlogger1111100tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-11926968428075951372012-02-09T13:41:00.004+07:002012-02-09T14:00:59.091+07:00<div style="text-align: justify;">သက္ရိွလူသားတစ္ေယာက္၏ အေတြးထဲတြင္ စီးေျမာနစ္ဝင္ေနေသာ အရာသည္ ထိုသူ၏ ႏွလံုးသားထဲတြင္ စဲြနစ္ေနေသာ ပံုရိပ္အခ်ိဳ႕ပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထိုပံုရိပ္မွ ထင္ဟပ္လာေသာ အရာအခ်ိဳ႕ကို စာရြက္ေပၚတြင္အစက္ခ်မလား၊ သံစဥ္ေတးသြားအျဖစ္ သီဆိုေဖၚက်ဴးေလမလား၊ ကဗ်ာအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းေလမလား၊ ပန္းခ်ီအျဖစ္ ပံုေဖၚဆဲြျခစ္ေလမလား၊ စာတပုဒ္အျဖစ္ ခ်ျပေလမလား၊ စသည္ျဖင့္ ဘဝတစ္ခုကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပံုသ႑ာန္မ်ားျဖင့္ အေကာင္အထည္ေဖၚၾကမည္ ျဖစ္ေပသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />လြတ္လပ္ေသာ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ေပ့ါ။<br /><br />လြတ္လပ္ေသာ လူသားတစ္ေယာက္တြင္ ရိွေနေသာ အေတြးတခုကို လုပ္ေဆာင္ ႀကိဳးပမ္းခြင့္ ရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ္အားျဖင့္ လြတ္လပ္မႈမရိွေသာ သူတစ္ေယာက္၏ အေတြးတခုကို မည္ကဲ့သို႔ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ခြင့္ရိွပါမည္လဲ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္အားျဖင့္ လြတ္လပ္မႈ မရိွေသာ္လည္း စိတ္လြတ္လပ္မႈ ရိွေနေသာ လူသားတစ္ေယာက္၏ အေတြးကို မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထား၍ ရမည္မဟုတ္ေပ။ ကိုယ္အားျဖင့္ လြတ္လပ္မႈရိွလာေသာ အခ်ိန္တခုတြင္ သူ၏အေတြးကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မည္မွာ မလဲြဧကန္ပင္။ ထိုကဲ့သို႔ လုပ္ေဆာင္မည္ဟူသည့္ အေတြးတစ္ခုထဲႏွင့္ပင္ အသက္ဆက္ရွင္ႏိုင္ရန္ အင္အားတစ္ခု ရခဲ့ေပလိမ့္မည္။ အေတြးနွင့္ပင္ အသက္ဆက္လက္ ရွင္သန္ရန္ စိတ္ခြန္အား ရခဲ့ေပမည္။<br /><br />ကိုယ္အားျဖင့္ လြတ္လပ္မႈမရိွေသာ သူတစ္ဦးသည္အေတြးျဖင့္ပင္ အသက္ကိုဆက္၍ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခုျဖင့္ အခ်ိန္ကာလကို ေမ်ာလြင့္ရင္း ကုန္လြန္ခဲ့ရေပလိမ့္မည္။ ထိုအေတြးျဖင့္ပင္ ေတြးမိသမွ်မ်ားကို စိတ္ကူးျဖင့္ပင္ ထုဆစ္ရင္း မိမိ၏စိတ္ကို အေတြးျဖင့္ပင္ ကုစားရေပမည္။ ထိုသူ၏အေတြးထဲတြင္ လွပေသာ အနာဂတ္တခု ရိွေနေပလိ့မ္မည္။ ရိုးရွင္းေသာ အေတြးတခုတြင္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမ်ား ျပည့္ႏွက္ေနေသာ လူ႔ေဘာင္ေလာကေလးတခုကို တည္ေထာင္ေနေပလိမ့္မည္။ စိမ္းစိုလန္းဆန္းေသာ ဥယ်ာဥ္ႀကီးတစ္ခုကို ဖန္တီးေနေပလိမ့္မည္။ မွ်တေသာ ဝန္းက်င္တစ္ခုျဖစ္လာရန္ ႀကိဳးပမ္းေနေပလိမ့္မည္။<br /><br />ကိုယ္ခႏၶာကို ေႏွာင္ဖဲြ႕ထားျခင္းခံရေသာ သူသည္ ေလးဘက္ေလးတန္ ပိတ္ေလွာင္ေနေသာ နံရံေလးဘက္၏ အခန္းတခုထဲတြင္ မႈန္ျပျပ အလင္းေရာင္တခု ရိွခ်င္ရိွမည္၊ သို႔မဟုတ္ ေမွာင္ပိန္းေနၿပီး အလင္းေရာင္မရိွေသာ အခန္းတခု ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနလိမ့္မည္၊ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ ကိုယ္ခႏၶာကို ေႏွာင္ဖဲြ႔ထားေသာ္လည္း ႏွလံုးသား ဝိညဥ္တခုကိုေတာ့ အဘယ္အရာကမွ် ခ်ဳပ္ေႏွာင္၍ ရမည္မဟုတ္ပါ။ ထိုသူ၏ စိတ္၊ ထိုသူ၏ အေတြးသည္ လြတ္လပ္စြာျဖင့္ ျဖန္႔က်က္ ေနေပလိမ့္မည္။ အေတြးျဖင့္ပင္ လုပ္စရာ ရိွသည္မ်ားကို ထြင္းထုေနေပလိမ့္မည္။<br /><br /><br />ကိုယ္လြတ္လပ္မႈ ရိွလာေသာ အခ်ိန္တြင္ မိမိ၏ အေတြးမ်ားကို စိတ္စြမ္းအားရိွသေလာက္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည္ ျဖစ္ေပမည္။ ထုိအခ်ိန္ကာလသည္ အလြန္ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းၿပီး တန္ဖိုးရိွေသာ ေန႔ရက္မ်ား ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ မိမိကဲ့သို႔ လူသားမ်ားကို စိတ္ႏွလံုး ခ်မ္းေအးေစႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ေပးခြင့္ရမည့္ အေတြးထဲမွ အေတြးတစ္ခု ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္မိပါသည္။ ထိုယံုၾကည္မႈႏွင့္အတူ ထပ္ဆင့္၍ အေတြးထဲမွ အေတြးမ်ားကိုလည္း လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခြင့္ရ ၾကမည္ဟု ေတာင့္တမိပါသည္။<br /><br /><div style="text-align: justify;">လူတစ္ေယာက္၏ အေတြးထဲတြင္ အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္၊ အနာဂတ္ ဆိုေသာ ကာလသံုးပါး၏ အေၾကာင္းျခင္းရာ မ်ားကား အုပ္မိုးထားေပလိမ့္မည္။ အတိတ္ကာလက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ ေကာင္းျခင္း ဆိုးျခင္းမ်ားကို ေတြးေတာရင္း၊ ျပင္ဆင္ျပဳျပင္စရာ ရိွသည္မ်ားကို ျပဳျပင္ရင္း ပစၥဳပၸန္ကာလတြင္ အေကာင္းဆံုး ေနထိုင္ၾကလွ်င္ ေအးခ်မ္းေသာ အတိတ္ ကာလတခုကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ ရမည္ျဖစ္ေပမည္။<br /></div><br />လြတ္လပ္ေသာ ဘဝေလးတစ္ခုတြင္ လြတ္လပ္ေသာ အေတြးမ်ားစီကံုးကာ လင္းေရာင္ေပးႏိုင္ေသာ လက္တစ္စံု ပိုင္ဆိုင္သူအျဖစ္ အသက္ဆက္ႏိုင္သူ လူသားတစ္ဦး အေနႏွင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းခြင့္ ရႏိုင္ၾကေစရန္ ေမွ်ာ္မွန္း ရည္သန္မိပါသည္။။။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-1192696842807595137?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-8290153986952185732012-01-21T10:40:00.004+07:002012-01-21T10:58:36.233+07:00<div style="text-align: justify;">လူတေယာက္ဟာ အမွန္တရားကို ရွာေဖြဖို႔ ထြက္လာခဲ့တယ္။ သူစၿပီးေတြ႔ဆံုခဲ့တဲ့ ဘာသာေရး ကိုင္းရိႈင္းတဲ့ပုဂၢိဳလ္တေယာက္ဟာ သူ႔ရြာရဲ႕အျပင္ဘက္က သစ္ပင္ေအာက္မွာ ထိုင္ေနတာကို ေတြ႔ခဲ့တယ္။<br /><br />ကၽြႏ္ုပ္က ထုိပုဂၢိဳလ္ကို အမွန္တရားနဲ႔ သစၥာတရားရိွတဲ့သူကို ရွာေဖြေနတာလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အဲလိုလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ လကၡဏာေတြကို ေျပာျပေပးဖို႔ ေတာင္းပန္ခဲ့ပါတယ္။ ထိုပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ ဖြင့္ဆိုထားတဲ့အခ်က္ေလးက သိပ္ကို ရိုးရွင္းလွပါတယ္။" ဒီလိုမ်ိဳး သစ္ပင္ေအာက္မွာ ထုိင္ေနတဲ့သူမ်ိဳး၊ ဒီလို ဟန္ပန္အေနအထားရိွတဲ့သူမ်ိဳး၊ ဒီလိုအမူအယာမ်ိဳး ရိွတဲ့သူမ်ိဳး"ေပ့ါ၊ အဲလိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးက မင္းရွာေဖြတဲ့ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးပါပဲ။<br /><br />ရွာေဖြမယ့္ ကၽြႏ္ုပ္ဟာ စၿပီးထြက္ခြါလာခဲ့ပါတယ္။ ေနရာအႏွံ႔ေလွ်ာက္သြားေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ေက်ာ္ ၾကာခဲ့တယ္။ သူဟာ ေနရာေပါင္းစံုေရာက္ခဲ့တယ္ ဒါေပမယ့္ သူေတြ႔ဆံုခ်င္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးကို မေတြ႔ခဲ့ပါဘူး။<br /><br />သစၥာရိွသည္ဟု ဆိုသူမ်ားကိုေတြ႔ခဲ့ၿပီး မည္သူတဦးတေယာက္မွ် သစၥာတရားရိွသူမ်ား မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ အလြန္အမင္း ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ၿပီး ေနရပ္ကိုျပန္လာခဲ့ေတာ့တယ္။<br /><br />သူျပန္လာတဲ့အခါ အလားတူသစ္ပင္ေအာင္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ အဖိုးအိုကိုေတြ႔လို႔ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အံ့အားသင့္ခဲ့ပါတယ္။ "သူေျပာတဲ့အတိုင္း သစ္ပင္ေအာက္မွာ ထိုင္ေနတယ္၊ သူ႔ရဲ႕ ဟန္ပန္အေနအထားကလည္း သူေျပာတဲ့အတိုင္းပါပဲလား"။ "လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္က ဒီလို ထိုင္ေနခဲ့တယ္၊ ကၽြႏ္ုပ္မ်က္လံုး ကြယ္ေနလို႔လား" သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာနဲ႔ သူ႔ရဲ႕အမူအယာေတြကို အရင္အတိုင္း ေတြ႔ရတယ္။<br /><br />ကၽြႏ္ုပ္က ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ခံစားခ်က္ကို...<br />"ပထမစေတြ႕ခဲ့တုန္းက ဘာျဖစ္လို႔ကၽြႏ္ုပ္ကို မေျပာခဲ့တာလဲ"<br />"ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ေလာက္ ဘာျဖစ္လို႔ လမ္းမွားကို ပို႔လိုက္ရတာလဲ"<br />"အမွန္တရားနဲ႔ သစၥာတရားရိွတဲ့သူလို႔ ဘာျဖစ္လို႔ မေျပာတာလဲ" လို႔ ေျပာေတာ့ အဖိုးအိုက "မင္းနားလည္သေဘာေပါက္မွာ မဟုတ္ေသးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပဲလို႔" ေျပာခဲ့တယ္။<br /><br />"ေဝးလံတဲ့ေနရာကို ေလွ်ာက္မသြားပဲ မင္းအိမ္ကို ျပန္လာဖို႔ စိတ္ကူးမွာမဟုတ္ဘူး။ မင္းဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ေနရာကို ေရာက္လာဖို႔အတြက္ ေနရာေပါင္းမ်ားစြာကို သြားခဲ့ၿပီးၿပီ၊ မင္းျပန္လာမွ ဒီလိုအပင္ေအာက္မွာ အစခပ္သိမ္းရိွတယ္လို႔" ေျပာခဲ့တယ္။ "ငါထိုင္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေပ့ါ၊ ဒါေပမယ့္ မင္းစိတ္ေတြက ဆႏၵေစာလြန္းတယ္၊ မင္းနားမေထာင္ဘူး၊ မင္းေရးႀကီးသုတ္ျပာ အေလာတႀကီး လုပ္ခဲ့တယ္"။<br /><br />"မင္းဟာ သစၥာတရားရိွတ့ဲသူကို ရွာေဖြဖို႔အတြက္ ေနရာတကာကို သြားခဲ့တယ္။ မင္းအတြက္ ရွာေဖြတာက အေရးႀကီးေနတယ္၊ အမွန္တရားက အေရးမႀကီးခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မင္းဘာျဖစ္လို႔ ျပန္လာတာလဲကြာ! ငါပင္ပန္းလွၿပီ၊ မင္းအတြက္ ဒီပံုစံအတုိင္း အဆက္မျပတ္ ထိုင္ေနခဲ့တာ အေတာ္ ပင္ပန္းေနခဲ့ၿပီ"<br /><br />"မင္းဟာ ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ေလာက္ ေလွ်ာက္သြားခဲ့ၿပီးၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ သစ္ပင္ေအာက္မွာ ငါထိုင္ေနတယ္ဆိုတာ စဥ္းစားေနမိလိမ့္မယ္၊ မင္းတေန႔ ဒီေနရာကို ျပန္ေရာက္လာမယ္ဆိုတာ ငါသိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ငါကြယ္လြန္သြားခဲ့ရင္ မင္းဘာလုပ္မလဲ၊ ငါမင္းကိုေစာင့္ေနခဲ့တယ္၊ မင္းျပန္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ၊ ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ေလာက္ ေလွ်ာက္သြားခဲ့ရၿပီးၿပီ၊ ဒါဟာ မင္းရဲ႕ အမွားပဲ၊ သစၥာရိွတယ္ဆိုတဲ့ သူဟာ ဒီမွာပါပဲကြာ"<br /><br />"ငါတို႔ဟာ ငါတို႔နားမွာဘာရိွလဲ၊ ငါတို႔ေဘးမွာ ဘာရိွလဲဆိုတာ မျမင္ႏိုင္တာ ငါတို႔ဘဝမွာ အႀကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ ဟိုးအေဝးက သာယာတဲ့အသံေလးက ငါတို႔ကို ဆဲြေဆာင္တယ္၊ ေဝးလံတဲ့ စိတ္ကူး၊ အိပ္မက္ေတြက ငါတို႔ကို ဆဲြေခၚသြားခဲ့တယ္၊"<br /><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်ဖို႔ ႀကိဳးစားပါ၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကို သိေအာင္ႀကိဳးစားပါ၊ မင္းဟာ မင္းရဲ႕စိတ္အတြင္းမွာ သစၥာတရားရိွတယ္ဆိုတာကို မင္းကိုယ္မင္း မယံုၾကည္ခဲ့ဘူး။<br /><br />www.funzug.com မွ Try to believe in yourself ကို ဘာသာျပန္ဆိုသည္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-829015398695218573?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-68725582945054706142011-12-30T10:28:00.011+07:002012-01-04T12:21:32.824+07:00၂၀၁၁ နိဂံုးမွာ<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ အနိဌာရံု<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ ေသြးစက္<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ မ်က္ရည္<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ ရင္တြင္းေသာက<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ ေၾကကဲြမႈ<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ ဒဏ္ရာ<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ ေၾကာက္စိတ္<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ ေခါင္းေပါင္းအတု<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ ေတာင္ရွည္အတု<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ ေမတၱာအတု<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ သစၥာအတု<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ ဘဝအတု<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းအတု<br />ငါမလိုခ်င္တဲ့ အၿပံဳးအတု ေတြ ရလိုက္တယ္။<br /><br />အတုလြန္တဲ့ ဘက္ျခားမွာ<br />ငါတို႔လိုခ်င္တာ အမွန္တရား<br />ငါတို႔လိုခ်င္တာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ<br />ငါတို႔လိုခ်င္တာ တရားမွ်တမႈ<br />ငါတို႔လိုခ်င္တာ ညီညြတ္မႈ<br />ငါတုိ႔လိုခ်င္တာ စစ္မွန္မႈ<br />ငါတို႔လိုခ်င္တာ ဝမ္းဝမႈ<br />ငါတို႔လိုခ်င္တာ လုပ္ခမွ်မွ်ရမႈ<br />ငါတို႔လိုခ်င္တာ ယံုၾကည္မႈ<br />ငါတို႔လိုခ်င္တာ လူလူခ်င္းတန္ဖိုးထားမႈ<br /><br />သူတို႔ ငါတို႔ကိုေပးတာက<br />ငါတို႔ မလိုခ်င္တာေတြ………….။။။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-6872558294505470614?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-87713892918007451342011-12-23T10:06:00.007+07:002012-01-04T12:07:57.025+07:00<div style="text-align: justify;"><div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;">ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္ေလးမ်ာျဖင့္ ထူးျခားဆန္းသစ္စြာ အလွဆင္ယင္ျခင္း မရိွေသာအိမ္ေလးတခုထဲတြင္ အခ်ိန္ကာလမ်ား တေရြ႕ေရြ႕စီးေမ်ာရင္း ကုန္ဆံုးခဲ့ရပါသည္။ တခါတရံတြင္ ႏွင္းခဲမ်ား ဖုံးလႊမ္းလ်က္ရိွေသာ ေအးခ်မ္းမည္ဟု ထင္ရသည့္ ေနရာေလးမ်ားကို သြား၍ ႏွင္းခဲေလးမ်ားႏွင့္ တို႔ထိကစားခ်င္ပါသည္၊ ႏွင္းခဲေလးမ်ားကို ကိုင္လိုက္လွ်င္ ေအးစက္စြာ က်င္ကနဲျဖစ္သြားမည့္ ရသေလးတခုကို မက္မက္ေမာေမာ ခံစားၾကည့္ခ်င္ပါသည္။ ဘယ္ေလာက္ပင္ ႏွင္းကို တမ္းတေစကာမူႏွင္းခဲမ်ားက်ေနျခင္းမရိွေသာ ျမဴမ်ားဆုိင္းေနသည့္ ေနရာေလးတခုတြင္ပင္ ေအးခ်မ္းသည့္ ဥတုေလးတခုအျဖစ္ ေထြးပိုက္ၿပီး ကုန္ဆံုးေနခဲ့ရပါသည္။ က်မ မပိုင္ဆိုင္ေသာ အခ်ိန္တခုကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရိွမည္ဆိုလွ်င္ ႏွင္းမ်ား အဆုပ္လိုက္ က်ေနၿပီး တေျဖာက္ေျဖာက္ က်ေနမည့္ ႏွင္းမႈန္မ်ားၾကား ေအးခဲေနေသာ ေနရာေလးတခုတြင္ ေျပးလႊား ေဆာ့ကစားရင္း ခနတာ နားခိုခ်င္ပါသည္။<br /></span></div><span style="font-size:100%;"><br /><br />မ်ားျပားလွေသာ တာဝန္ဝတၱရားမ်ားႏွင့္ ေနရေသာ အခ်ိန္တခုကို မိမိကိုယ္တုိင္ ႏွစ္သက္စြာ ဆုပ္ထားမိရဲ႕သား ရိွေနေသာ က်မသည္ အနားယူရန္ အခ်ိန္ေလးတခုကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ လိုခ်င္ခဲ့မိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ တပါးသူမ်ား၏ တခမ္းတနား လွပစြာ က်င္းပၾကေသာ ခရစ္စမတ္ကဲ့သို႔ေန႔မ်ိဳး၊ ႏွစ္သစ္ကူးကဲ့သို႔ညမ်ိဳးကို ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာမ်ားျဖင့္ ကုန္ဆံုးခ်င္ခဲ့ပါသည္။ ခရီးထြက္ရျခင္းကို ေပ်ာ္ေမြ႕ေသာ၊ ဝါသနာပါေသာ က်မသည္ အေျခအေနေပးလွ်င္ ယခုလို ခရစ္စမတ္ေန႔ေလးကို ခရီးထြက္ျခင္းျဖင့္ ျဖတ္သန္းခ်င္ပါသည္။ က်မခ်စ္ခင္ေသာ သူတခ်ိဳ႕ကို ခရစ္စမတ္ကဒ္ေလးမ်ား ေပးခဲ့ဖူးသည္ကို စဥ္းစားရင္း ယခုအခ်ိန္တြင္ က်မခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာသူကို ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ေလးအျဖစ္ ခ်မ္းေအးေသာ ညေနခင္းေလးတြင္ ေႏြးေထြးမႈရိွမည့္ အမွတ္တရေလးတခုကို ေပးခ်င္ေနမိပါသည္။ ၿပီးလွ်င္ က်မခ်စ္ခင္ေသာ သူတခ်ိဳ႕ကို ခရစ္စမတ္ ပန္းစည္းေလးမ်ားေပးၿပီး သူတို႔၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအၿပံဳးေလးမ်ားကို ျမင္ေတြ႔ခ်င္ေနပါသည္။<br /><br /><br />*********<br /><br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;">ေလာကဓါတ္တခြင္လံုး စိမ့္ေအးၿပီး ခ်မ္းေအးေနသည့္အခုိက္ ကုန္လြန္ခဲ့ၿပီးေသာ ျပကၡဒိန္စာရြက္ေလး တရြက္ေပၚက ရက္ေလးတရက္တြင္ ကံ့ေကာ္ပန္းမ်ား အဆုပ္လိုက္ပြင့္ၿပီး ေရတမာနံ႔ေလး သင္းေနေသာ လမ္းကေလးေပၚတြင္ ေျခြခ်ခဲ့ဖူးသည့္ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့မည့္ ေျခရာေလးမ်ားကို တမ္းတေနမိသည့္အခုိက္ အေႏြးထည္ထူထူ ဝတ္ဆင္ထားေသာ သူတေယာက္၏ ခ်ိဳသာေသာ အၿပံဳးေလးတခုေအာက္တြင္ ႏွလံုးေသြးမ်ား ရပ္တန္႔ေတာ့မေလာက္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး သူ၏စကားသံမ်ားၾကားတြင္ ႏူးညံ့စြာ ေပ်ာ္ဝင္စီးဆင္း ခဲ့ဖူးသည္ကို ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္ေနရင္း ရွတေသာ သံစဥ္တခုေအာက္တြင္ နင့္ကနဲ နာက်င္ခဲ့ရပါသည္။<br /></span><br /></div><span style="font-size:100%;"><br />*********<br /><br /><br />ႏွစ္သစ္တခုကို ႀကိဳဆိုသည့္ညတြင္ က်မခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ၊ က်မခ်စ္ခင္ေသာ သူမ်ားႏွင့္ မီးဖိုေလးနားတြင္ သီခ်င္းမ်ား သီဆိုရင္း ရင္ခုန္စြာႏွင့္ အတူရိွေနခ်င္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အိပ္မက္တခုအေနႏွင့္သာ ျဖစ္မည္ဟု ေတြးေတာမိေသာအခါ ႏွလံုးသား တေနရာတြင္ စူးနစ္မႈတခု အျဖစ္ႏွင့္သာ လက္ခံခဲ့မိပါသည္။ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘဝတြင္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီမွ ႏွစ္သစ္ကူးလက္ေဆာင္အျဖစ္ ရခဲ့ဖူးေသာ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးတအုပ္၊ အနီေရာင္ေဆးျခယ္ထားေသာ ကဒ္ေလးတခုႏွင့္ ပိုက္ဆံအိတ္ျဖဴလြလြေလးသည္ ယေန႔တိုင္ က်မဗီဒိုေလးထဲတြင္ ခိုေအာင္းေနဆဲ ရိွေနပါသည္။<br /><br /><br />ႏွစ္ေဟာင္းတခုကို ေဝွ႕ယမ္းႏႈတ္ဆက္ၿပီး ႏွစ္သစ္တခု၏ စာမ်က္ႏွာ ထက္တြင္ ေကာင္းေသာျခင္းရာမ်ားျဖင့္ ေရးဆဲြႏိုင္ရန္ ျပင္ဆင္ခဲ့ၿပီးၿပီလား ဆိုသည္ကို က်မ ကိုယ္တိုင္ ေမးခြန္းထုတ္ေနမိပါသည္။<br /><br /><br />အကယ္၍သာ ႏွစ္သစ္တခု၏ စာမ်က္ႏွာထက္တြင္ သပ္ရပ္လွပစြာ ျခယ္မႈန္းခ်င္ေသာ က်မသည္ ခ်မ္းေအးလြန္းလွသည့္ အခ်ိန္ေလးတခုတြင္ ေအးခ်မ္းၿငိမ္းေအးစြာ အနားယူ အိပ္စက္ခြင့္မရသည့္၊ စာသင္ခန္းမ်ားကို ေက်ာခိုင္း၍ ေျပးလႊားေနၾကရၿပီး အေၾကာက္တရားမ်ားႏွင့္ ျပည့္လွ်ံေနရသည့္ မ်က္ဝန္းမ်ား၏ ေနာက္ကြယ္မွ မ်က္ရည္စက္မ်ား သုတ္ေပးခြင့္ရရန္ ေတာင့္တေနမိပါသည္။။။<br /><br />ခ်စ္ရတဲ့ <a href="http://seaandangel.blogspot.com/">နမ္း(အျဖဴေရာင္နတ္သမီး</a>) နဲ႔ ညီမငယ္ <a href="http://www.candykhine.com/">ကန္ဒီ</a> တို႔ရဲ႕ ခရစ္စမတ္နဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူးေလးအတြက္ အမွတ္တရ တဂ္ပိုစ့္ေလးပါ။<br /><br /><br /></span></div><span style="font-size:100%;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-8771389291800745134?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-67999886242007480702011-12-10T01:40:00.008+07:002012-01-04T12:09:52.635+07:00<div style="text-align: justify;">ဝိုင္းစက္ေနေသာ လျပည့္ဝန္းကို ေငးၾကည့္ေနရင္း ဆဲြငင္အားေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ညိႈ႕ငင္ ဆြဲယူလိုက္သည့္ ဆဲြအားတခုေနာက္သို႔ လိုက္ပါသြားမိလ်က္သား ျဖစ္ေနေပသည္။ ထိုဆဲြငင္အားက က်မ၏ ျမည္ဟီး တမ္းတသံေတြကို ေခၚေဆာင္သြားသတဲ့လား။ က်မေျပာခ်င္သည့္ ရင္ထဲကအသံ၊ က်မၾကားခ်င္သည့္ စကားလံုးေတြကို ဆဲြငင္သယ္ေဆာင္ ေပးႏိုင္မွာတဲ့လား။<br /><br />သည္လိုဆိုလွ်င္ေတာ့ က်မအတြက္ အဓိပၸါယ္ျပည့္ဝတဲ့ တန္ဖိုးရိွတဲ့ လျပည့္ညတခု ျဖစ္မွာအမွန္ေပ့ါ။ တကယ္ေတာ့ လျပည့္ဝန္းႀကီးကို တရိႈက္မက္မက္ ေငးေမာ မၾကည့္မိသည္မွာ အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ အေတာ္ပင္ ၾကာျမင့္ေနေပၿပီ။<br /><br />ယေန႔လို လျပည့္ညတညမွာေပ့ါ။<br /><br />က်မအလုပ္လုပ္ေသာ အလုပ္တြင္ အေရးႀကီးအလုပ္တခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ညဘက္တြင္ပါ အလုပ္လုပ္ၿပီး အိပ္ရမည့္ အေျခအေန ျဖစ္လာေပသည္။ က်မမွာ လုပ္ရမည့္ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္မ်ား ရိွေနေသာ္လည္း သူ႔ကို အထူးတလည္ အနားတြင္ ရိွေနေစခ်င္သည္မွာ က်မ၏ စိတ္ဓါတ္ ေပ်ာ့ညံ့မႈေၾကာင့္လား။ အားငယ္တတ္မႈတခု က်မစိတ္တြင္ ကိန္းေအာင္းေနခဲ့ၿပီလား။ သူတပါးကို အားကိုးခ်င္ေသာစိတ္မ်ား ေပါက္ဖြားလာခဲ့ၿပီလား၊ ဆိုသည့္ အေတြးမ်ား ထင္ဟပ္လာခဲ့ပါသည္။<br /><br />ေသခ်ာ ေရရာေသာ အေျဖတခုကိုျဖင့္ က်မႏွလံုးသားထဲတြင္ နက္ရိႈင္းစြာ စုတ္ခ်က္ေရးဆဲြမိခဲ့ေလၿပီ။<br /><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]-->သူ႔ကိုက်မက “ဒီည အလုပ္မ်ားလို႔ ရံုးမွာ အိပ္ရေတာ့မယ္၊ အဲဒါ ညဘက္ေစာင့္ေပးပါလားလို႔” အားကိုးတႀကီးေျပာေတာ့ သူကလည္း “ေစာင့္ေပးမွာေပ့ါတဲ့” <p class="MsoNormal" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt:auto; text-align:justify">က်မ တဒဂၤ ေငးငိုင္သြားမိတယ္၊ က်မလုပ္ရပ္က ဟုတ္ပါရဲ႕လား၊ အေဝးမွာ ရိွေနေသာသူကို ေစာင့္ေပးဆိုျခင္းမွာ ဘယ္ကဲ့သို႔ေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ပါလဲ။ </p> <p class="MsoNormal" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt:auto; text-align:justify">“သူသာေစာင့္ေနမယ္ဆိုတဲ့ အသိတခုက က်မရင္ထဲထိ တိုးဝင္စူးနစ္သြားခဲ့ပါတယ္” </p> ဟုတ္သည္။<br /><br />သူရိွေနသည္ဟု စိတ္ထဲေတြးၾကည့္ရံုႏွင့္ ေၾကာက္စိတ္မ်ား လြင့္စင္ပေပ်ာက္ သြားခဲ့ၿပီး အားအင္အျပည့္ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ သူ႔၏စကားသံကပင္လွ်င္ က်မအတြက္ အားကိုးရာတခု ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ သူေပးပို႔ေသာ စာေလး တေၾကာင္းကပင္ က်မအတြက္ အားထားရာတခု ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ လူခ်င္းမနီးေသာ္လည္း စိတ္ခ်င္းျဖင့္ပင္ အသံႏွင့္ ဆက္သြယ္လ်က္ သူ၏ အားေပးမႈမ်ားၾကားတြင္ က်မ ေႏြးေထြးစြာ အရည္ေပ်ာ္ခဲ့ရေပသည္။<br /><br />က်မ အလုပ္လုပ္ေနရင္း သူရိွေနသည္ဆိုသည့္ ယံုၾကည္မႈတခုထဲႏွင့္ က်မအလုပ္တြင္ ခြန္အားအျပည့္ႏွင့္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ ညတညလံုးနီးပါး အေရးႀကီးသည့္ အလုပ္ကို လုပ္ေနသည့္ၾကားမွပင္ သူ အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီလား၊ က်မအတြက္ အိပ္ေရးပ်က္သြားခဲ့ၿပီလား၊ ဆိုသည္က အေတြးထဲ ေပၚလာေသာအခါ သူ႔ကိုဒုကၡ ေပးခဲ့မိေလၿပီဟု က်မကိုယ္က်မ မွားမွန္းသိခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူအိပ္သြားမွာကိုပင္ ေၾကာက္မိေနပါသည္။ သူအိပ္သြားလွ်င္ပင္ က်မႏွင့္ အေဝးဆံုး ေရာက္သြားေတာ့မလိုထိေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။<br /><br />သည္ေလာက္ထိ က်မစိတ္ကို ဖမ္းယူႏိုင္ခဲ့သည္မွာ ဘာေၾကာင့္လဲဟု က်မ ရွက္ရြံ႕စြာ ေမးခြန္းထုတ္ခဲ့ဖူးပါသည္။<br /><br />က်မအလုပ္ရႈပ္ေနရင္း သူ႔ဆီသို႔ စာတိုေလးမ်ား ပို႔ေပးေနခဲ့ပါသည္။ သူလည္း က်မေၾကာင့္ အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့ရၿပီပဲ။ က်မရဲ႕ အားေပးႏွစ္သိမ့္သံေလးက သူ႔အတြက္ အဓိပၸါယ္ ရိွေသာ စကားသံေလးတခု ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ပါသည္။<br /><br />ယခင္ေန႔ရက္မ်ားကကဲ့သို႔ စကားမေျပာႏိုင္ေသာ္လည္း က်မေဘးနားတြင္ သူရိွေနသည္ဆိုသည့္ စိတ္ခြန္အားတခုထဲႏွင့္ အရာရာကို လုပ္ႏိုင္စြမ္း ရိွခဲ့ေလသည္။<br /><br />က်မက “ အိပ္ခ်င္ၿပီလား၊ အိပ္ေတာ့ေလ” လို႔ ဆိုေတာ့ သူ႔အသံက အိပ္ခ်င္ေနေပမယ့္ မအိပ္ခ်င္ေသးေၾကာင္း ဆိုေတာ့ က်မတေယာက္ က်ိတ္ၿပီး ဝမ္းသာေနခဲ့ပါသည္။<br /><br />သူလည္း ေနာက္တေန႔ အလုပ္လုပ္ရမွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႔ကို အိပ္ရန္ က်မေျပာေတာ့ က်မအတြက္ စိတ္မခ်စြာ ျဖစ္ခဲ့သည္ကိုလည္း က်မမေမ့ပါ။<br /><br />သူက “ ေကာင္းၿပီ၊ ဒါဆို အိပ္ေတာ့မယ္၊ မနက္က်မွ ျပန္ေတြ႔ၾကတာေပ့ါတဲ့”<br /><br />ဆုေတာင္းေလ့ မရိွတတ္ေသာ က်မသည္ “အိပ္မက္လွလွမက္ပါေစ” လို႔ သူ႔ကို ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါသည္။ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” လို႔ ေျပာခ်င္ေပမယ့္ သူမႀကိဳက္မွာစိုးသည့္အတြက္ စိတ္ထဲမွပင္ ေက်းဇူးတင္ခဲ့ပါသည္။<br /><br />သူအိပ္သြားၿပီဟု သိလုိက္သည့္အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာပဲ က်မစိတ္မ်ား မထင္မွတ္စြာ ယိုင္နဲ႔သြားခဲ့ေလသည္။ က်မ၏စိတ္သည္ သူရိွေနသည့္ဆိုသည့္ စိတ္တခုထဲႏွင့္ လုပ္ႏိုင္စြမ္းအားမ်ား ရရိွလာခဲ့သည္ကို သိရၿပီး သူမရိွေတာ့ဘူးဟု သိလိုက္ရျပန္ေသာအခါ စိတ္စြမ္းအားမ်ား ေလ်ာ့က်သြားသည္ကိုပါ သိရိွလိုက္ရေပသည္။<br /><br />စိတ္သည္ အရာရာကို လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ႏိုင္ေပသည္ကိုး။<br /><br />က်မႏွင့္ အလုပ္လုပ္သည့္ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ ညီမေလးက “မမ၊ ခနအိပ္လိုက္ရေအာင္၊ မနက္ေစာေစာ ဧည့္သည္တခ်ဳိ႕နဲ႔ ေတြ႔ရအံုးမယ္ေလ” ဟုဆိုလာေသာအခါ<br /><br />“အင္း အိပ္မယ္ေလ ညီမေလး” ဟု ခ်ိနဲ႔နဲ႔ ျပန္ေျဖလိုက္ၿပီး<br /><br />နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ မနက္ ေလးနာရီထိုးဖို႔ ဆယ္မိနစ္ပဲလိုေတာ့သည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည့္ အခိုက္ မနက္ အလုပ္ဆင္းရမည့္ သူ႔အတြက္ အလုပ္ လုပ္ႏိုင္ပါ့မလားဟု စိုးရိမ္သြားခဲ့မိပါသည္။<br /><br />“အင္း အိပ္လိုက္တာ ေကာင္းပါတယ္၊ ေတာ္ၾကာ ဧည့္သည့္နဲ႔ေတြ႔ရင္ အိပ္ငိုက္ေနအံုးမယ္လို႔” က်မ ၿပံဳး၍ ေျပာလိုက္ၿပီး ထုိညီမေလးကို မလံုမလဲ ၾကည့္လိုက္မိပါသည္။<br /><br />အိပ္ယာထက္တြင္ ေနာက္တေန႔ လုပ္ရမည့္ အလုပ္မ်ားကို ေတြးေတာရင္း အလုပ္မ်ားသည့္ အတြက္ ေသခ်ာ မၾကည့္လိုက္ရသည့္ လျပည့္ဝန္းႀကီးကို တမ္းတ လြမ္းဆြတ္ေနမိပါသည္။<br /><br />ဒီေန႔လည္း ထိုကဲ့သို႔ လျပည့္ညေလးတည ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ၿပန္ၿပီ။။။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-6799988624200748070?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-13518325478116735142011-10-29T00:27:00.005+07:002012-01-04T12:12:22.478+07:00<div style="text-align: justify;">ငယ္ဘဝတြင္ မိမိ၏မွတ္မိျခင္း စြမ္းရည္သည္ အေၾကာင္းအရာကိစၥမ်ား၊ သင္ၾကားေနေသာ ပညာရပ္မ်ား၊ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို မေမ့မေလ်ာ့ပဲ အၿမဲမွတ္မိ ေနတတ္ ခဲ့သည္ကို ျပန္စဥ္းစားလိုက္တိုင္း တရက္ၿပီးတရက္ ကုန္ဆံုးခဲ့ေသာ အခ်ိန္ကာလ၏ တိုက္စားမႈဒဏ္ေၾကာင့္ မွတ္မိမႈစြမ္းအား ယိုယြင္းလာတတ္သည္မွာ သဘာဝတရားေၾကာင္း အရဆိုၿပီး လက္ခံရေတာ့မွာလား။ အသက္အရြယ္အရ တာဝန္ဝတၱရားမ်ားႏွင့္ ေနထိုင္မႈဘဝ အတြက္ ေျပးလႊား ေနၾကရေသာေၾကာင့္ မွတ္မိမႈစြမ္းအား ေလ်ာ့က်လာ သည္လည္း ရိွႏိုင္ပါသည္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ေမ့ေလ်ာ့သည္မွာ ခင္မင္ခဲ့ဖူးေသာ သူတေယာက္၏ အမည္နာမ၊ ဆရာသမား၏ အမည္နာမ၊ သင္ၾကားေနရေသာ ပညာတခု၊ မိမိပညာ၏ လက္ခံႏိုင္မႈ၊ လက္တေလာ လုပ္ကိုင္ေနေသာ အျခင္းအရာတခုကို ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့သလား၊ သူတပါး၏ ေက်းဇူး သိတတ္မႈႏွင့္ နားလည္မႈတို႔ ကို ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မိမိကုိ တန္ဖိုးထားေသာသူ၏ တစံုတရာ သိတတ္မႈအေပၚ မွတ္မိႏိုင္မႈမရွိပဲ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ျခင္းလား။ မမွတ္မိသလို ေမ့ေလ်ာ့ ဟန္ေဆာင္ေနခဲ့ျခင္း ရိွေနေသာသူမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုးေဝွ႔ရေသာ အခါတြင္လည္း ႏွလံုးသားထဲတြင္ ထင္က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ နာက်င္မႈတို႔ကို မသိျခင္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္မွာပါပဲဟု ေျဖေတြးေတြးရင္း ကုစားခဲ့ရပါသည္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">အခ်ိန္ကာလ ၾကာျမင့္မႈ တခုေၾကာင့္ မွတ္မိျခင္း စြမ္းအင္ ေလ်ာ့က်သည္မွာ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ကာလတို တခုအတြင္းမွာပင္ မွတ္မိႏိုင္ျခင္း မရိွပဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူးဟု လြယ္ကူစြာ ေျပာဆိုလုိက္ျခင္းသည္ ထိုသူ၏ ေလးစားမႈ မရိွခဲ့ျခင္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု နားလည္မိပါသည္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">မေတြ႕ျဖစ္တာၾကာေနေသာ သူတေယာက္က မိမိ၏နာမည္ကို မွတ္မိစြာ ေခၚဆို လိုက္ေသာအခါ ေဖၚမျပႏိုင္ေသာ ဝမ္းသာပီတိ ျဖစ္ခဲ့ၾကေပလိမ့္မည္။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း မိမိသူငယ္ခ်င္း၏ မွတ္မိေနမႈကို ေမွ်ာ္လင့္မိေပလိမ့္မည္။ ေလာကလမ္းေပၚတြင္ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႕ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုခဲ့လွ်င္ေသာ္မွ ထိုသူငယ္ခ်င္း၏ အမည္နာမကို မမွတ္မိပဲ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိလွ်င္ မွတ္မိဥာဏ္ စြမ္းအားကိုပဲ အျပစ္တင္ရမွာလား၊ မွတ္မိႏိုုင္မည့္ ေျခရာ မထင္ က်န္ခဲ့၍လားဟု မိမိကိုယ္တိုင္ အေျဖထုတ္ရလိမ့္မည္။ ထို႔အတူ ဆရာသမားမ်ားက မိမိတပည့္ မိမိကို မွတ္မိေနျခင္းမ်ိဳးကို ေတာင့္တမိေပလိမ့္မည္။ တပည့္တေယာက္ကလည္း မိမိဆရာ မိမိအေပၚ မွတ္မိေနျခင္းမ်ိဳးကို လိုလားမိမွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။<br /><br />သူတပါးက မိမိ၏ အမည္နာမကို မွတ္မိေနျခင္း၊ မိမိအေလးထားေသာ အရာမ်ားကို မွတ္မိေနျခင္း၊ မိမိေလးစားေသာအရာမ်ားကို မွတ္မိေနျခင္း၊ မိမိေလွ်ာက္လွမ္းေနေသာ လမ္းကို မွတ္မိေနျခင္း သည္ ထိုသူ႕အေပၚတြင္ ခင္မင္စြာႏွင့္ မွတ္မိစဲြထင္စရာ ပို၍ ျဖစ္လာေပလိမ့္မည္။<br /><br />ထိုကဲ့သို႔ မိမိအေပၚ မွတ္မိေနျခင္းကို လူသားတိုင္း လိုလားမိမွာပင္၊ မွတ္မိေနသည္ ဆုိကထဲက ဘာေၾကာင့္ မွတ္မိေနျခင္းလဲ ဆိုသည့္ အေျဖက ကပ္ပါေနပါသည္၊ မိမိ၏ ထူးျခားသည့္ အျပဳအမူေတြေၾကာင့္လား၊ မေမ့ႏိုင္မည့္ တန္ဖိုးထားစရာ အေၾကာင္းရင္းေၾကာင့္လား၊ တပါးသူက မိမိကို မွတ္မိေနျခင္းမွာ မိမိတြင္ရိွေသာ အရည္အခ်င္း တခုုခုေၾကာင့္လား၊ မိမိ၏ မွ်ေျခတခုသည္ တပါးသူ၏စိတ္ထဲတြင္ စြဲထင္စရာ တရားမွ်မႈေတြ ျဖစ္သြားခဲ့လို႔လား။ ထို႔ျပင္ ခက္ခဲေသာ အေျခအေနတခုႏွင့္ အတူျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရေသာ အခါတြင္ မေမ့မေလ်ာ့ မွတ္မိ ေနတတ္ခဲ့ပါသည္။ ထို မွတ္မိေနျခင္းမွာ ခက္ခဲ ရုန္းကန္ခဲ့ရသည့္ အေျခအေန၏ အရိပ္ေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ တခါတရံ အလြယ္တကူ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကေသာ အေျခအေနထက္ ခက္ခက္ခဲခဲႏွင့္ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကသည့္ အေျခအေနတခုကို ပို၍ မွတ္မိေစပါလိမ့္မည္။<br /><br />မွတ္မိျခင္း၏ေနာက္ကြယ္တြင္ ထိုသူ၏ ခင္မင္မႈ၊ တြယ္တာမႈ၊ တန္ဖိုးထားမႈ၊ ေလးစားမႈ၊ သတိရိွမႈ၊ သိတတ္မႈ၊ အေလးအနက္ထားမႈ၊ အသိအမွတ္ျပဳမႈ တို႔မ်ားစြာ ပါသည္ဟု က်မ ေလးနက္စြာ ယံုၾကည္ပါသည္။ ထိုအေရးပါေသာအရာမ်ား မပါခဲ့၍သာ မွတ္မိျခင္းစြမ္းရည္ ေလ်ာ့နည္းၿပီး ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု က်မေတြးျမင္မိပါသည္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-1351832547811673514?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-49217671822026887702011-09-23T08:43:00.008+07:002011-09-23T15:36:01.530+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-vBR5Bz9ch6g/TnvxIIy7qXI/AAAAAAAAAGM/kJ-ycaXMrQQ/s1600/ayeyar.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 318px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-vBR5Bz9ch6g/TnvxIIy7qXI/AAAAAAAAAGM/kJ-ycaXMrQQ/s400/ayeyar.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5655378879196146034" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အခ်က္အခ်ာေဒသမ်ားကို ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနေသာ အာရွတိုက္၏ အဓိကျမစ္ႀကီး တသြယ္ ျဖစ္သည့္ ဧရာဝတီျမစ္ကို ဆည္ဖို႔ၾကေပေတာ့မည္။<br /><br />ဧရာဝတီျမစ္ကိုပိတ္၍ (၁၅၂) မီတာ အျမင့္ရိွေသာ ဧရာမဆည္ႀကီး တခုကို တည္ေဆာက္ၿပီး လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အားကို တရုတ္ျပည္သို႔ ပို႔လႊတ္ေရာင္းခ်ရန္ တရုတ္ကုမၸဏီအား ရင္းႏီွးျမွဳပ္ႏွံခြင့္ျပဳခဲ့သည္။<br /><br />ဧရာဝတီျမစ္သည္ ကခ်င္ျပည္နယ္ရိွ မလိခႏွင့္ အင္မိုင္ခ(ေမခ) ျမစ္ဖ်ားေပါင္းစံုရာမွ ေန၍ စတင္စီးဆင္းသည္။ ဤျမစ္ဖ်ားခံရာ ျမစ္ႏွစ္စင္းလံုးသည္ ဟိမဝႏၱာေတာင္တန္း၏ အေရွ႕ေတာင္ပိုင္းေဒသ မွ ျမစ္ဖ်ားခံလာျခင္းျဖစ္သည္။ အင္မိုင္ချမစ္သည္ ပူတာအို ေျမာက္ဘက္ရိွ လင္ေဂြလာ ေရခဲေတာင္ထြဋ္မွာ စတင္ေပၚထြန္းသည္။ ျမစ္ဆံုသည္ ကခ်င္ျပည္နယ္ ၿမိဳ႕ေတာ္ ျဖစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕၏ ေျမာက္ဘက္ (၂၈) မိုင္ အကြာတြင္ တည္ရိွသည္။<br /><br />ေရအားလွ်ပ္စစ္လုပ္ငန္း စီမံခ်က္(၇) ခုမွာ ဧရာဝတီျမစ္ဆံု၊ ခ်ီေဗြ၊ ပါရီွး၊ လာကင္၊ ဖီေဇာ၊ ေခါင္ဂလန္ဖူ၊ လိုင္ဇာ ျဖစ္သည္။<br /><br />ဧရာဝတီျမစ္ဆံုဆည္သည္ ဤျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ တရုတ္တို႔က တည္ေဆာက္မည့္ ဆည္ႀကီး (၇) ခုအနက္ ပထမဦးဆံုးဆည္လည္း ျဖစ္သည္။<br /><br />ဧရာဝတီျမစ္ဆံုဆည္ တည္ေဆာက္ၿပီးသည္ႏွင့္ ဆည္၏ အထက္ပိုင္းတြင္ ေရေလွာင္ကန္ အတြင္းသို႔ ေရျဖည့္သြင္းသည္ ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ေရေလွာင္ကန္ႀကီး၏ အျမင့္ဆံုး ေရခ်ိန္မွတ္ထက္ နိမ့္ေသာေနရာမ်ားမွ လူထုမ်ား ေျပာင္းေရႊ႕ေပးရေတာ့မည္။ သူတို႔၏ အိုးအိမ္မ်ား၊ စိုက္ပ်ိဳးေျမယာမ်ား၊ ဘိုးဘြားပိုင္ ေျမေနရာမ်ားႏွင့္ အထြဋ္အျမတ္ ထားရာေနရာ မ်ားလည္း ေရေအာက္သို႔ ေရာက္ရိွ ျမဳပ္ကြယ္သြားေပမည္။ ေက်းရြာေပါင္း ၄၇ ရြာကို လံုးဝေရဖံုးလႊမ္း သြားမည္ျဖစ္ၿပီး၊ လူဦးေရ ခန္႔မွန္းေခ်အားျဖင့္ ၁၀၀၀၀ မွ် အိုးအိမ္မဲ့ျဖစ္ကာ ေရႊ႔ေျပာင္းၾကရေပမည္။ လံုးဝေရလႊမ္းခံရမည့္ ေက်းရြာမ်ား အျပင္ အျခားေက်းရြာ အမ်ားသည္လည္း လယ္ယာၿခံေျမမ်ား ဆံုးရံႈးႏိုင္ျခင္း၊ သစ္ေတာမ်ား ဆံုးရံႈးျခင္း၊ ကူးသန္းသြားလာေရး လမ္းေၾကာင္းမ်ား ေရျမဳပ္ သြားျခင္းမ်ား ေရလႊမ္းခံရျခင္းေၾကာင့္ ေျပာင္းေရႊ႕လာသည့္ လူထုမ်ား ဝင္ေရာက္လာျခင္း၊ စသည့္ အက်ိဳးဆက္ မ်ားကိုလည္း ခံစားၾကရပါလိမ့္မည္။<br /><br />ေဒသခံမ်ားသည္ တိုင္းရင္းေဆး သစ္ဥသစ္ဖုမ်ားကို သင့္ေလ်ာ္သည့္အခ်ိန္၊ ရာသီတြင္ ရွာေဖြ စုေဆာင္းၾကသည္လည္း ရိွၾကသည္။ ေနာင္မ်ိဳးဆက္မ်ားအထိ ဆက္လက္သံုးစဲြႏိုင္ရန္ သစ္ပင္၏ ပင္စည္မွ အေပြးကိုမယူဘဲ အကိုင္းအခက္မ်ားကိုသာ ယူၾကပါသည္။ တိုင္းရင္းေဆးဝါးမ်ားအျပင္ အခ်ိဳ႕ေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကလည္း သစ္မဟုတ္ေသာ ေတာထြက္ပစၥည္းမ်ားအေပၚ မီွခို၍ အသက္ရွင္သန္ ရပ္တည္ေနၾကရသည္။ မိႈမ်ား၊ ဟင္းရြက္မ်ိဳးစံု၊ ေတာထြက္ သစ္သီးမ်ိဳးစံုကို ေရာင္းခ်ကာ ဝင္ေငြရွာ ၾကသည္။ ဤေတာမ်ားသည္ ေက်းလက္ေန လူထုမ်ားအတြက္ ဘဏ္တခုသဖြယ္ တန္ဖိုးရိွလွသည္။<br /><br />ျမစ္ဆံုဆည္ ေဆာက္လိုက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ဤေတာမ်ားမွာ ေရေအာက္ေရာက္သြားေတာ့မည္ ျဖစ္ၿပီး ရွင္သန္ေနထိုင္ႏိုင္သည့္ ဘဝမ်ားလည္း ပ်က္စီး ၿပိဳကဲြၾကရေပေတာ့မည္။<br /><br />ျမစ္ဆံုေဒသ၏ သဘာဝအလွအပႏွင့္ ကခ်င္လူမ်ိဳးမ်ား၏ ၾကြယ္ဝလွေသာ ယဥ္ေက်းမႈေၾကာင့္ လူမ်ားစြာ လာေရာက္ လည္ပတ္ေလ့ရိွပါသည္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္းမွေန၍ ေဒသခံမ်ား ဝင္ေငြ ရရိွေနပါသည္။ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ အေရးပါသည့္ေနရာမ်ား ေရျမဳပ္ဆံုးရံႈးရေတာ့မည္ ျဖစ္သျဖင့္ လူအမ်ား ဂုဏ္ယူခဲ့ရေသာ ေနရာမ်ားသည္ ေနာင္မ်ိဳးဆက္မ်ားစြာတိုင္ ဆံုးရံႈးသြားေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။<br /><br />ဆည္တည္ေဆာက္လိုက္မႈေၾကာင့္ ျမစ္ညာေဒသတြင္ ငါးမ်ားေရႊ႕ေျပာင္း အေျခခ် သားေပါက္မႈကို ပိတ္ပင္လိုက္သကဲ့သို႔ ျဖစ္သြားေစမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရကာတာ အတြင္းႏွင့္ ျမစ္ေအာက္ပိုင္း ေဒသမ်ားတြင္ ငါးအေရအတြက္ က်ဆင္းလာႏိုင္သကဲ့သို႔ ငါးမ်ိဳးစိတ္ မ်ားလည္း ေလ်ာ့နည္းလာႏိုင္သည္။<br /><br />ျမစ္ေအာက္ေျချမစ္ေၾကာင္း တေလွ်ာက္ႏွင့္ ျမစ္ေၾကာင္းႏွင့္ နီးစပ္ရာေဒသမ်ားတြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ လူမႈအသိုင္းအဝိုင္းမ်ားတြင္ ဆည္ႀကိီးမ်ား တည္ေဆာက္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚရေသာ ဆုိးက်ိဳးမ်ားကို သိသိသာသာ ႀကံဳေတြရႏိုင္ပါသည္။<br /><br />အထူးသျဖင့္ ျမစ္၏ ေရစီးဆင္းမႈမ်ား ေျပာင္းလဲသြားၿပီး ေရလႊမ္းႏံုးတင္ေသာ လြင္ျပင္မ်ားကို ေျပာင္းလဲ သြားေစႏိုင္ပါသည္။ ဤသို႔ ျဖစ္သည္ႏွင့္အမွ် ျမစ္ေရက်ခ်ိန္တြင္ စိုက္ပ်ိဳးေရး၊ တံငါလုပ္ငန္း၊ အိမ္ေမြးတိရစာၦန္ေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္း၊ ႏံုးတင္ေျမႏုလြင္ျပင္မ်ားတြင္ သစ္ေတာထြက္ ပစၥည္းမ်ား ရွာေဖြ စားေသာက္ ေနထိုင္ၾကေသာ သူမ်ား၏ သက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းလုပ္ငန္းမ်ားသည္လည္း မ်ားစြာ ဆိုးက်ိဳး သက္ေရာက္ႏိုင္ပါသည္။ ဆည္တည္ေဆာက္ လိုက္ျခင္းႏွင့္ သဘာဝ အရ ေရတက္မႈမ်ား ေလ်ာ့နည္း က်ဆင္းလာသည္ႏွင့္ အမွ် ျမစ္ေအာက္ေျခ ေဒသေနလူထုမ်ား၏ စီးပြားေရးကို ထိခိုင္လာႏိုင္ပါသည္။ သို႔ျဖစ္သည္ႏွင့္အမွ် မိမိတို႔ တတ္ကၽြမ္းထားသည့္ သက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းဆိုင္ရာ ကၽြမ္းက်င္မႈမ်ားမွာ အလုပ္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆံုး ေျပာင္းေရႊ႕အေျခခ်ျခင္း၊ ၿမိဳ႕ျပေဒသမ်ား၌ က်ပမ္းလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အလုပ္လုပ္၍ ေငြရွာရျခင္းႏွင့္ ဆင္းရဲမဲြေတမႈမ်ား ျဖစ္လာေစႏိုင္သည္ ဟု ကမၻာ့ဆည္မ်ားဆိုင္ရာ ေကာ္မရွင္က ဆိုထားပါသည္။<br /><br />ဧရာဝတီျမစ္သည္ ကမၻာေပၚတြင္ ပၪၥမေျမာက္ ႏံုးေျမအနည္အႏွစ္ အက်ဆံုး ျဖစ္ပါသည္။ အနည္အႏွစ္ မ်ားမႈေၾကာင့္ ေရေလွာင္ကန္ႀကီးအတြင္း အနည္အႏွစ္ ပို႔ခ်မႈႏႈန္း ပိုျမန္ၿပီး သိုေလွာင္ႏိုင္စြမ္းလည္း အလ်င္အျမန္ ေလ်ာ့နည္း က်ဆင္းေစပါလိမ့္မည္။<br /><br />ဆည္တာတမံမ်ားက ျမစ္မ်ားသယ္ေဆာင္လာေသာ အနယ္အႏွစ္မ်ားကို တားဆီးထားလိုက္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမစ္ေအာက္ပိုင္းသို႔ မေရာက္ရိွႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဤအနယ္အႏွစ္မ်ားသည္ ပံုမွန္အားျဖင့္ ျမစ္ေအာက္ပိုင္းေဒသရိွ ေရလႊမ္းေနတတ္ေသာ ေျမႏုလြင္ျပင္မ်ားႏွင့္ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚေဒသမ်ားတြင္ သီးႏွံအထြက္ေကာင္းေစရန္ ေျမၾသဇာအျဖစ္ ျဖည့္ဆီးေပးၾကပါသည္။ ထို႔ျပင္ ေရေနအပင္မ်ားႏွင့္ ငါးမ်ားအတြက္လည္း အာဟာရဓါတ္ ျဖစ္ေစပါသည္။ ဆည္မ်ား တည္ေဆာက္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ သဘာဝအရ ေရလႊမ္းမိုးတတ္သည့္ ပံုစံကို ပ်က္စီး သြားေစၿပီး ႏံုးတင္ ေဒသမ်ားႏွင့္ ျမစ္ေအာက္ေျခရိွ ႏံုးတင္ လြင္ျပင္မ်ားသို႔ သဘာဝအရ ေရႏွင့္ ေျမဆီဓါတ္မ်ား ျဖည့္တင္းေပးမႈကို ဟန္႔တား လိုက္သည့္ႏွယ္ ရိွေစပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာင္း တေလွ်ာက္တြင္ စိုက္ပ်ိဳးေရး အထြက္ႏႈန္းကို ထိခိုက္ေစပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚေဒသသည္ ျမန္မာ့ဆန္အထြက္၏ ၆၀% ကို ထုတ္လုပ္ေပးေနေသာ ေဒသလည္း ျဖစ္ရာ မ်ားစြာ ဆိုးက်ိဳး သက္ေရာက္မႈ ရိွလာေစႏိုင္ပါသည္။<br /><br />ႀကီးမားေသာ ေရအားလွ်ပ္စစ္ထုတ္ လုပ္ငန္းမ်ားေၾကာင့္ ပံုမွန္မဟုတ္ေသာ ေရစီးဆင္းမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေစၿပီး ဤအတြက္ေၾကာင့္ ျမစ္ေၾကာင္းရိွ ျမစ္ကမ္းပါး တိုက္စားမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေစႏိုင္သည္။ ေရေလွာင္ထားသည့္ ဆည္မွ ေရထုတ္လႊတ္လိုက္သည့္အခါ ဆည္သည္ ဆာေလာင္ေနသည့္ႏွယ္ ျဖစ္လာပါသည္။ တာတမံအေနာက္တြင္ အနယ္ထိုင္ေနေသာ အနယ္အႏွစ္မ်ားကို ျပန္လည္ ျဖည့္ဆီးႏိုင္ရန္ အတြက္ ျမစ္ကမ္းပါးမ်ားကို တိုက္စားမႈမ်ား ျဖစ္ေစၿပီး ဤအတြက္ေၾကာင့္ ကမ္းပါးတိုက္စားမႈမ်ား ပို၍ ျဖစ္ေစပါသည္။ ျမစ္ကမ္းပါးမ်ား ရုတ္တရက္ တိုက္စားၿပိဳက်ျခင္းသည္ အႏၱရာယ္တခု ျဖစ္သကဲ့သို႔၊ ေက်းရြာေနလူထုမ်ားမွာ ၄င္းတို႔၏ အိမ္မ်ားကို ကုန္းတြင္းပိုင္းသို႔ ပို၍ ေျပာင္းေရႊ႕ၾကရသည့္ အေျခအေန ျဖစ္ေပၚေစပါသည္။ ျမစ္ဆံုအနီးတြင္ မ်ားေသာ လူထုမ်ားမွာ မိုးရာသီတြင္ စပါးစိုက္ပ်ိဳးၾကၿပီး၊ ေႏြရာသီတြင္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ စိုက္ပ်ိဳးၾကပါသည္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ား သည္ ေျမဆီၾကြယ္လွေသာ ျမစ္ကမ္းေဒသကို အသံုးခ်၍ စိုက္ပ်ိဳးၾကၿပီး မိသားစုစားရန္ အတြက္ မီွခိုေနၾကရပါသည္။ အကယ္၍ ဤျမစ္ကမ္းပါးသာ တိုက္စားၿပိဳက်ခဲ့ပါက ဤေျမဆီၾကြယ္ဝလွေသာ ေျမမ်ားတြင္ သူတို႔မီွခိုေနထိုင္ ၾကရသည့္ အခြင့္လည္း ဆံုးရံႈးသြားရဖြယ္ ရိွပါသည္။<br /><br />ငလ်င္ႀကီးမ်ား၏ ျပင္းအား၊ တည္ေနရာႏွင့္ ထူးျခားခ်က္မ်ားကို လိုက္၍ ငလ်င္မ်ားေၾကာင့္ ဆည္မ်ား၌ အက္ေၾကာင္းမ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစႏုိင္ၿပီး တခါတရံ ဆည္ၿပိဳက် က်ိဳးေပါက္သည္အထိ ျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ငလ်င္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ အႏၱရာယ္မ်ား ေလ့လာအကဲျဖတ္ေရး အစီအစဥ္ (Global Seismic Hazard Assessment Program) ၏ အခ်က္အလက္မ်ားအရ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ငလ်င္အႏၱရာယ္ ျမင့္ေသာ အေျခအေနမွ အလြန္တရာ ျမင့္မားစြာ တည္ရိွေနေသာ ေဒသအတြင္းတြင္ က်ေရာက္ေနၿပီး ေျမာက္ပိုင္း ကခ်င္ျပည္နယ္ ႏွင့္ စစ္ကိုင္းတိုင္း အတြင္းတြင္ တသမတ္တည္း ျမင့္မားစြာ ရိွေနခဲ့ပါသည္။ ဧရာဝတီ ျမစ္ဆံုဆည္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျဖတ္သြားေသာ ယူေရရွားေျမျပတ္လႊာႏွင့္ အိႏၵိယေျမျပတ္လႊာေတြ႕ဆံုရာ ငလ်င္အက္ေၾကာင္းမွ ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ေအာက္ေလ်ာ့နည္းေသာ ေဒသအတြင္း က်ေရာက္ေနပါသည္။ စစ္ေၾကာင္း ေျမလႊာျပတ္ေၾကာင္းတြင္ တိုင္းတာမႈအရ ျပင္းအားအဆင့္ (M 7.0- 8.0) အဆင့္ရိွေသာ ငလ်င္မ်ားကိုလည္း ေတြ႔ႀကံဳခဲ့ရဖူးပါသည္။ ဆည္ႀကီးမ်ား တည္ေဆာက္မႈေၾကာင့္ ငလ်င္မ်ားျဖစ္ပြားေစရန္ ပိုမိုတြန္းအားေပး သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။ ဆည္မ်ားေၾကာင့္ ငလ်င္ျဖစ္ေပၚရမႈမ်ားကိုလည္း ေတြ႕ရိွခဲ့ၾကရၿပီး အပိုတိုးလာေသာ ေရဖိအားမ်ားေၾကာင့္ ဆည္ေအာက္ေျခရိွ ေျမအက္ေၾကာင္းငယ္မ်ားတြင္ ဖိအားပိုတိုးလာေစျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ေရကာတာမွ ေရလွ်ံက်သည္ျဖစ္ေစ၊ ဆည္က်ိဳးေပါက္သည္ျဖစ္ေစ ရုတ္တရက္ ေရလႊမ္းမႈ ျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။ ထိုသို႔မဟုတ္လွ်င္လည္း ေရအားလွ်ပ္စစ္ထုတ္ေသာ စက္ရံုမ်ားတြင္ ခ်ိန္ခါမဟုတ္ဘဲ ရုတ္တရက္ တာတမံမွ ေရစြန္႔ထုတ္သည့္ အျဖစ္မ်ိဳး ရိွႏိုင္ပါသည္။ ေရစြန္႔ထုတ္လိုက္သည့္အခါ ေရအျမင့္ ခ်က္ခ်င္းတက္လာၿပီး ျမစ္အေျခပိုင္းရိွ လူထုမ်ားမွာ ႀကိဳတင္သတိေပးမႈ မရိွဘဲ ေရအႏၱရာယ္ႏွင့္ ႀကံဳေတြ႕ရႏိုင္ပါသည္။ လူအမ်ားအဖို႔ ၄င္းတို႔၏ေလွမ်ား၊ ငါးဖမ္းကိရိယာမ်ား ဆံုးရံႈးၾကရၿပီး ရုတ္တရက္ ေရျမင့္တက္လာမႈေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕မွာ ေရနစ္ေသဆံုး ၾကရပါလိမ့္မည္။<br /><br />ထင္ရွားေသာ ပညာရွင္တဦးက ဧရာဝတီျမစ္သည္ ကမၻာ၏ထင္ရွားေသာ ျမစ္ႀကီးမ်ားတြင္ တစင္း အပါအဝင္ ျဖစ္သည္ဟု ေဖၚျပခဲ့ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ၄င္း၏စီးဆင္းမႈပမာဏ၊ အရွည္အလ်ားႏွင့္ ဤျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ထိန္းသိမ္းထားေသာ စံုလင္လွသည့္ ဇီဝမ်ိဳးကဲြမ်ားအရ တန္ဖိုးသတ္မွတ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ က်ယ္ျပန္႔လွေသာ ေရစီးဆင္းရာ လမ္းေၾကာင္း တေလွ်ာက္ရိွ သဘာဝေဂဟေဗဒစနစ္ကို ထိန္းသိမ္းထားရန္သည္ အေရးႀကီးလွၿပီး ျမစ္ေၾကာင္း အတြင္းရိွ ထူးျခားတန္ဖိုးရိွသည့္ ေရညိွေရေမွာ္မ်ား၊ အေကာင္ငယ္မ်ားႏွင့္ ျမစ္ေၾကာင္းကို မီွခိုရွင္သန္ေနၾကရေသာ ျပည္သူလူထုမ်ားအတြက္လည္း အသက္ေသြးေၾကာပင္ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ဆည္ႀကီးမ်ား တည္ေဆာက္လိုက္ျခင္းျဖင့္ ဆိုးက်ိဳးမ်ား ျဖစ္ေပၚေစပါသည္။ ျမစ္ေၾကာင္းရိွ သဘာဝေဂဟစနစ္ တည္တံ့ေနမႈကို မထိန္းသိမ္းႏိုင္ေတာ့ပဲ ျမစ္ေၾကာင္း၏ ေဂဟစနစ္ကို ၿပိဳကဲြေစပါသည္။ ဆည္ကျခားထားလိုက္ေသာ ျမစ္၏ အထက္ႏွင့္ေအာက္ ဇီဝမ်ိဳးကဲြမ်ားကို သီးသန္႔ပိုင္းျခားသလို ရိွေစၿပီး၊ မ်ိဳးရိုးဗီဇ ထိန္းသိမ္း ရွင္သန္မႈစနစ္ကို ျဖစ္ေစေသာ ဇီဝသတၱဝါမ်ား ေရႊ႕ေျပာင္းသြားလာမႈကို ပိုင္းျခားျဖတ္ေတာက္ သလို ျဖစ္ေစပါသည္။ ထို႔ျပင္ ယခင္က ေရလႊမ္းႏံုးတင္ေသာ လြင္ျပင္မ်ားႏွင့္ ျမစ္ေရကိုလည္း ထိေတြ႕မႈ ကင့္မဲ့လာေစပါသည္။ ဆည္မွစြန္႔ထုတ္လုိက္ေသာ ေရမ်ားတြင္ အနယ္အႏွစ္ ပါဝင္မႈနည္းၿပီး၊ ဓါတုသေဘာအရလည္း ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ျမစ္ေရ တြင္ျဖစ္လာေစပါသည္။<br /><br />ေဒသေပါက္ ဌက္မ်ိဳးကဲြမ်ားသည္ ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာင္း တေလွ်ာက္တြင္ က်က္စားၾကၿပီး ဧရာဝတီျမစ္ အလယ္ပိုင္းေဒသသည္ တိဘက္ႏွင့္ ဟိမဝႏၱာေျမာက္ပိုင္း အျခားေဒသမ်ားမွ ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္ ၾကေသာ ေရေပ်ာ္ဌက္မ်ားအတြက္ ေဆာင္းခိုရာအတြက္၊ နားခိုအေျခခ်ရာ ေနရာျဖစ္ပါသည္။ ေရ၏ အရည္အေသြး ေျပာင္းလဲသြားျခင္း၊ ငါးမ်ားတည္ရိွမႈ အေရအတြက္ ေျပာင္းလဲသြားျခင္းအတြက္ ဌက္မ်ား အေျခခ်မႈမ်ားတြင္လည္း ထိခိုက္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေစလိမ့္မည္။ ကမၻာ၏ အျခားေသာ ေဒသမ်ားတြင္ ရွာေဖြမေတြ႔ႏိုင္ေသာ ဌက္မ်ိဳးမ်ားေပ်ာက္ကြယ္ ဆိတ္သုဥ္းရမည့္ အေျခအေနလည္း ျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။<br /><br />ဤသို႔ သားေကာင္မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားရျခင္းသည္ ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်မႈ ပံုစံပ်က္ယြင္းသြားေစျခင္း၊ ေရ၏ အရည္အေသြး က်ဆင္းသြားျခင္း၊ ေရ၏ ျမစ္ေၾကာင္း စီးဆင္းမႈ သဘာဝေျပာင္းလဲ သြားျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚႏုိင္ပါသည္။ ဧရာဝတီ ျမစ္ဆံုဆည္ တည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ အင္မုိင္ခ(ေမခ) ျမစ္ေပၚတြင္ တည္ေဆာက္မည့္ အဆိုျပဳထားေသာ အျခားေသာ ဆည္မ်ားေၾကာင့္ ယခုကာလကတည္းက မ်ိဳးတုန္းလုနီးပါးျဖစ္ေနေသာ အထူးရွားပါးေနၿပီ ျဖစ္သည့္ ဧရာဝတီ လင္းပိုင္မ်ား ကိုလည္း အႏၱရာယ္ ရိွေစႏိုင္ပါသည္.။ ျမစ္အထက္ပိုင္းတြင္ ဆည္တည္ေဆာက္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ေသာ ျပဒါးဓါတ္မ်ား ဇီဝသတၱမ်ားတြင္ စုပံုသိပ္သည္း လာျခင္းေၾကာင့္လည္း ပို၍ ဆုိးရြားေစႏိုင္ပါသည္။ ျပဒါးဆိပ္သင့္မႈ ျပႆနာမွာ ျဖစ္လာႏိုင္ဖြယ္ ရိွသည့္ ႀကီးေလးေသာ ျပႆနာတခု ျဖစ္ပါသည္။ ဤဓါတ္မွာ လူတို႔၏ ဗဟိုအာရံုေၾကာစနစ္ကုိ အဆိပ္အေတာက္ ျဖစ္ေစေသာ ဓါတ္တမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။<br /><br />မလိခႏွင့္ အင္မိုင္ခ(ေမခ)ျမစ္မ်ားသည္ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္း အဓိက ေရႊတူးေဖၚ ရွာေဖြၾကရာ ေနရာမ်ားျဖစ္ေနပါသည္။ ေရႊတူးေဖၚထုတ္လုပ္ရာ ေနရာမ်ားသည္ ဆည္တည္ေဆာက္မည့္ ေနရာ၏ ျမစ္ညာပိုင္းျဖစ္ၿပီး၊ ေရတြင္ ျပဒါးဓါတ္ပါဝင္မႈႏႈန္း ျမင့္ေနၿပီး ျဖစ္ေနၿပီဟု ယူဆႏိုင္ဖြယ္ ရိွပါသည္။ ၂၀၀၃ တြင္ စမ္းသပ္စစ္ေဆးခ်က္အရ ဧရာဝတီ ျမစ္ေၾကာင္း တေလွ်ာက္အတြင္း ေနထိုင္ေသာ ငါးအမ်ိဳး(၂၂) မ်ိဳးအတြက္ ျပဒါးပါဝင္မႈႏႈန္း အမွန္ပင္ ျမင့္မားေနေၾကာင္း ေတြ႕ရိွရပါသည္။ ဤေဒသအတြင္း ျမင့္မားစြာ ပါဝင္ေနေသာ ျပဒါးဓါတ္မ်ားသည္ တာတမံ၏ ေနာက္ေက်ာတြင္ စုပံုေနၾကမည္ ျဖစ္ၿပိး ေနာက္ပိုင္းတြင္ မီသိုင္းလ္ မာက်ဴရီအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ဆည္မွ ေရထုတ္လႊတ္သည့္ အခါ ျမစ္ေအာက္ပိုင္းတြင္ ေနထိုင္ၾကသူမ်ားသည္ ျပဒါးဆိပ္သင့္ေနေသာ ေရႏွင့္ ငါးမ်ားကို ထိေတြ႔ၾကရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ဤဆိုးက်ိဳးကို ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႔ေအာက္ဘက္ ၂၈မိုင္အတြင္း ေနထိုင္ၾကေသာ လူဦးေရေပါင္း (၁၄၀၀၀၀) ကို ထိခိုင္ဖြယ္ ရိွေနပါသည္။ ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာတေလွ်ာက္ ေနထိုင္ၾကေသာ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား၊ ငါးမ်ားကို ဖမ္းစားၾကသည့္ ဌက္မ်ားႏွင့္ အျခားႏို႔တိုက္ သတၱဝါမ်ားသည္လည္း အဆိပ္သင့္ခံရဖြယ္ ရိွေနပါသည္။ လူမႈအဖဲြ႕အစည္းတခုလံုး၏ က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္လာေစေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။<br /><br /><br />ကမၻာ့သဘာဝဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးသမဂၢ ( World Conservatiion Union) ၏ အဆိုအရ ေရေမွာ္ပင္မ်ား ပိတ္ဆို႔ထူထဲလာျခင္း၊ အေျခခ်ေနထိုင္ေသာ ဇီဝသတၱမ်ား ေလ်ာ့နည္းသြားျခင္း၊ မာက်ဴရီ ျပဒါးဓါတ္မ်ား စုပံုလာျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ျမစ္ေနလင္းပိုင္ငါးႀကီးမ်ားအတြက္ အထူးအႏၱရာယ္ ရိွလာေစပါသည္။ ေရအတြင္း ဆည္မ်ားေဆာက္လုပ္ျခင္းေၾကာင့္၊ ေရကာတာမ်ားႏွင့္ ေရတံတိုင္းမ်ားေဆာက္လုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေစပါသည္။ ေရတြင္း ေဆာက္လုပ္မႈလုပ္ငန္းမ်ားေၾကာင့္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိခိုက္ပ်က္စီးမႈမွာ သိသိသာသာ ျဖစ္ၿပီး၊ အတိုင္းအဆ အလြန္ႀကီးမားလွပါသည္။ တည္ေဆာက္မႈေၾကာင့္ ဇီဝမ်ိဳးကဲြမ်ား ဦးေရကို ကဲြျပားတည္ရိွေစၿပီး၊ ျမစ္ေရျဖင့္ ရွင္သန္ေရးအတြက္ မီွခိုေနၾကရေသာ ဇီဝသတၱဝါမ်ား၊ အပင္မ်ားေပ်ာက္ကြယ္ကာ၊ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္းလာႏိုင္ ေစပါသည္။<br /><br />လြတ္လပ္စြာ စီးဆင္းေနေသာ ဧရာဝတီျမစ္ကို ဆည္ျဖင့္ တားလိုက္ေသာေၾကာင့္ ေရၿငိမ္ေနေသာ ကန္သဖြယ္ ျဖစ္လာေပမည္။ ထိုအခါ အင္းဆက္မ်ား၊ ပက္က်ိမ်ားႏွင့္ အျခားေသာ တိရိစာၦန္မ်ားလည္း ပိုမို တိုးပြား လာႏိုင္ၿပီး ေရာဂါပိုးသယ္ေဆာင္ႏိုင္ေသာ ကပ္ပါးမ်ား၊ ပိုးမႊားမ်ားလည္း ပိုမို ေပါက္ဖြားလာေစႏိုင္သည့္ အႏၱရာယ္ ရိွပါသည္။ ကပ္ပါးသံေကာင္မ်ားသည္ ေရာဂါမ်ိဳးစံုကို ျဖစ္ေစႏိုင္ၿပီး မလႈပ္ရွားႏိုင္ျခင္း၊ ၾကြက္သားမ်ားအား ေပ်ာ့သြားျခင္း၊ ကိုယ္ခႏၶာ ခ်ိနဲ႔သြားျခင္း၊ အေရျပားေရာဂါမ်ား၊ အသည္းပ်က္ျခင္းမွသည္ ဝက္ရူးျပန္ေရာဂါ၊ ေက်ာက္ကပ္ အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့သည္အထိ ပ်က္သြားျခင္း၊ ကင္ဆာေရာဂါမ်ားအထိ ျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။ ေရာဂါစဲြကပ္ ခံရသူမ်ားသည္ အျခားေရာဂါမ်ားလည္း ထပ္မံ ကူးစက္ခံရေစရန္ လြယ္ကူပါသည္။<br /><br />(ကခ်င္လူမႈဖံြ႕ၿဖိဳးေရးကြန္ယက္အဖဲြ႕၏ အစီရင္ခံစာမွ ေကာက္ႏုတ္တင္ျပပါသည္)<br /><br /><br />ဧရာဝတီျမစ္ဆံုဆည္ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ပ်က္စီးဆံုးရံႈးမႈမ်ား၊ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းမႈဘဝမ်ား ပ်က္စီးၾကရျခင္းမ်ား၊ ျမစ္ေအာက္ပိုင္းရိွ ေျမႏုႏံုးတင္ စိုက္ခင္းမ်ား ပ်က္စီးေစျခင္း၊ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ပ်က္စီးဆံုးရံႈးျခင္းမ်ား၊ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ အႏၱရာယ္မ်ား ကို ႀကံဳေတြ႔ၾကရေပလိမ့္မည္။<br /><br />ဧရာဝတီျမစ္ကို မီွတင္းေနထိုင္ၾကသည့္ လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာတို႔ ဆိုးက်ိဳးဒဏ္ သင့္မႈမ်ားကို ခံစားၾကရေပေတာ့မည္။ ဌက္ဖ်ားေရာဂါ ပ်ံ႕ႏွံ႕ကူးစက္လာႏိုင္သကဲ့သို႔ ေရေလွာင္တာတမံမ်ားမွ ထြက္လာေသာ ျပဒါးဆိပ္သင့္မႈ ျပႆနာမ်ားကိုလည္း ျမန္မာျပည္သူတို႔ ခံစားၾကရေပမည္။<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံသူ၊ ႏိုင္ငံသားအားလံုး၏ အေမြအႏွစ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ရာဇဝင္၊ သမိုင္း လည္း ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္ေတာ့မည္ ျဖစ္ေပသည္။ အတိတ္ကာလတြင္ လွပခမ္းနားစြာ ရိွခဲ့ေသာ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးသည္ ေနာင္အနာဂတ္တြင္ ပ်က္စီးတိမ္ေကာ ေပ်ာက္ပ်က္သြားေပလိမ့္မည္။<br /><br />ဤကဲ့သို႔ အဖိုးတန္ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးကို ပ်က္စီးေအာင္ လုပ္ျခင္းသည္ ျမန္မာတမ်ိဳးသားလံုး၏ အသက္စည္းစိမ္၊ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္၊ က်န္းမာေရး၊ လံုၿခံဳေရး၊ တိရစာၦန္မ်ား မ်ိဳးတုန္းေပ်ာက္ကြယ္မႈ၊ ေဂဟစနစ္ႏွင့္ လူသားအခြင့္အေရးမ်ား ဆံုးရႈံး သြားေစမည္ ျဖစ္သည့္အတြက္ အမ်ိဳးသားေရးတာဝန္တရပ္ အေနႏွင့္ ထိန္းသိမ္း ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ ရမည္မွာ ျမန္မာတမ်ိဳးသားလံုး၏ တာဝန္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။<br /><br />ျမန္မာတမ်ိဳးသားလံုး ပ်က္စီးေစမည့္အေရး၊ လူမ်ိဳးပါတိမ္ေကာေပ်ာက္ပ်က္မည့္ အေရးကို လ်စ္လ်ဴရႈ၍ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုဆည္ စီမံကိန္းကို ဆက္လက္ တည္ေဆာက္ အေကာင္အထည္ေဖၚမည္ ဆိုပါက ျပဳလုပ္သူမ်ားသည္ သမိုင္းတရားခံမ်ား ျဖစ္ၾကေပမည္။။။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);font-size:110%;" >ဧရာဝတီျမစ္ဆံုဆည္ စီမံကိန္းကို အၾကြင္းမဲ့ ကန္႔ကြက္ပါသည္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-4921767182202688770?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-52002386414614547642011-09-16T23:48:00.003+07:002011-09-17T00:09:27.696+07:00<div style="text-align: justify;">သင္ဟာ သင့္ရဲ႕ အေျခခံက်တဲ့ ဓနဥစၥာ၊ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝမႈ၊ ဆက္ဆံေရးနဲ႔ အလုပ္အကိုင္မွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔ ႀကိဳးစားတာ ရလား မရလားဆိုတာ အေရးမႀကီးပါဘူး။ တရားဝင္အသိအမွတ္ ျပဳထားတဲ့ အာဟာရေဗဒပညာရွင္နဲ႔ ဇီဝကမၼေဗဒပညာရွင္ Caitlin Reid က ဘယ္လိုအေျခအေနျဖစ္ျဖစ္ လက္ေတြ႔အသံုးဝင္တဲ့ အႀကံေပးစကား ၆ခ်က္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ကူညီႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ျပဌာန္းထားပါတယ္။<br /><br />(၁) သင္ဘာလိုခ်င္တယ္ဆိုတာ သိပါ။<br /><br />သင့္မွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔ ဆႏၵရိွရမယ္။ ဘဝမွာ ဘာလိုခ်င္တယ္ဆိုတာ သိဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ သင့္ရဲ႕ပန္းတိုင္ကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ေရာက္ဖို႔ လိုအပ္မယ့္ အလုပ္ေတြကို ခဲြျခားႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ဆိုတာ ဘဝမွာ သင္သြားမယ့္ေနရာကို ဦးေဆာင္လမ္းျပေပးမွာပါ။ ရည္မွန္းခ်က္မရိွရင္ ဘယ္ေနရာမွာ အဆံုးသတ္ရမယ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္လို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။<br /><br />(၂) ဘယ္ေတာ့မွ အရံႈးမေပးပါနဲ႔။<br /><br />ႀကံ႕ႀကံ႕ခံႏိုင္မႈဟာ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ နံပါတ္တစ္ျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ ေအာင္ျမင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနရင္း အခက္အခဲ၊ အက်ပ္အတည္းေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခါ၊ ဒါမွမဟုတ္ အျပစ္ရွာ ေဝဖန္မႈေတြ ရိွလာတဲ့အခါ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့မႈ ျဖစ္ဖို႔ လြယ္ကူၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ မွန္ကန္တဲ့ ေအာင္ျမင္မႈတခုျဖစ္လာဖို႔ဆိုရင္ ေဝဖန္မႈ၊ ပယ္ခ်မႈ၊ ဖိအားေပးမႈနဲ႔ က်ရံႈးမႈေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး မေလွ်ာ့တမ္း လုပ္ရမယ္။ ရဲရင့္တက္ၾကြတဲ့တိုက္ပြဲက ေအာင္ျမင္မႈကို တည္ေဆာက္ေပးလိမ့္မယ္။<br /><br />(၃) သင့္ကိုယ္သင္ ယံုၾကည္ပါ။<br /><br />ေအာင္ျမင္ဖို႔ဆိုရင္ သင့္မွာ ေကာင္းတဲ့အျမင္ ရိွဖို႔လိုပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သင့္ရဲ႕ရည္မွန္းခ်က္္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာ ယံုၾကည္ဖို႔ လိုပါတယ္။ သင့္ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ ေအာင္ျမင္ဖို႔ဆိုရင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ယံုၾကည္မႈနဲ႔ တိုးတက္မႈရိွတဲ့ အလားအလာ၊ သေဘာထား ရိွဖို႔ လိုပါတယ္။ သင့္အေၾကာင္း သင့္ကိုယ္သင္ သတိျပဳမိတဲ့အခါ၊ ဘဝရဲ႕ စိမ္ေခၚမႈေတြကို ပိုၿပီး ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈရိွစြာနဲ႔ တံု႔ျပန္လာႏိုင္မွာပါ။ ရွက္ရံြ႕မႈနဲ႔ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈကင္းမဲ့ဖို႔ သင့္ကိုယ္သင္ တြန္းအားေပးတာက အမွန္လို႔ လက္ခံမယ္ဆိုရင္ သင္ဟာ ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ ပိုေဝးၿပီး က်ရံႈးသြားလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈရိွပါ သင္ေအာင္ျမင္ပါလိမ့္မယ္။<br /><br />(၄) ေလ့လာသင္ယူမႈကို ဘယ္ေတာ့မွ မရပ္ပါနဲ႔။<br /><br />ေအာင္ျမင္မႈ ရိွတဲ့ လူေတြဟာ ေလ့လာသင္ယူမႈကို ဘယ္ေတာ့မွ မရပ္ပါဘူး။ သူတို႔ဟာ တျခားသူေတြရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳသစ္ေတြကို ေလ့လာသင္ယူတယ္၊ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ အမွားေတြကေန သင္ခန္းစာ ယူၾကတယ္။ အခြင့္အလမ္းတိုင္း အခြင့္အလမ္းတိုင္းကို ေလ့လာသင္ယူတာဟာ သင့္ရဲ႕ အသိပညာေတြ တိုးပြားေစဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ သင္ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာ၊ နယ္ပယ္ကိုလည္း ဦးေဆာင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ စာအုပ္စာေပ မ်ားမ်ားဖတ္ပါ၊ အရည္အေသြး အသစ္ေတြကို ဆည္းပူးပါ၊ ေလ့က်င့္သင္ၾကားမႈ အသစ္ေတြကို ရွာယူပါ။ က်န္တဲ့အပိုင္းေတြမွာ ေသခ်ာေပါက္ သာလြန္ ေအာင္ျမင္လာပါလိမ့္မယ္။<br /><br />(၅) သင္ႏွစ္သက္တာကို သင္လုပ္ပါ။<br /><br />တခုခုကို ေကာင္းေကာင္း လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အနည္းဆံုး ႏွစ္သက္မႈ ရိွရပါမယ္။ သင္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ႏွစ္သက္သလို အားထုတ္တာဟာ ေအာင္ျမင္ဖို႔ တြန္းအားတခုပဲျဖစ္ပါတယ္။ သင္ႏွစ္သက္တာကို သင္လုပ္ပါ၊ ေအာင္ျမင္မႈ ရလာပါလိမ့္မယ္။<br /><br />(၆) အေပ်ာ္အပါးကို ေရွာင္က်ဥ္ပါ။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ကၽြႏ္ုပ္တို႔ အမ်ားစုဟာ ျပႆနာတခ်ိဳ႕ကို ကိုယ္တိုင္ ေျဖရွင္းမယ္ဆိုရင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သက္ေတာင့္သက္သာ မရိွပဲ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ ႀကိဳးပမ္းတာ၊ တဦးခ်င္းသီးသန္႔ အခ်က္ေတြမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရွာေဖြျခင္း မျပဳတာဟာ ဘဝရွင္သန္ဖို႔ နည္းလမ္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေအာင္ျမင္မႈ ရိွတဲ့ လူေတြက အခ်ိန္ဆဲြတာကို ေရွာင္က်ဥ္ၾကတယ္။ ျပႆနာေတြ အတြက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ဖို႔ ေစာင့္စားမေနပါဘူး။ ေအာင္ျမင္မႈရိွတဲ့ လူေတြဟာ ျဖစ္ရပ္တိုင္း ျဖစ္ရပ္တိုင္းမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရွာေဖြၾကပါတယ္၊ သူတို႔ဟာ သူတို႔အတြက္ မွန္ကန္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို တရားနည္းလမ္း က်က် စဥ္းစားၾကတယ္။<br /></div><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">www.funzug.com မွ ( </span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; color: rgb(0, 51, 0);">How To Succeed At Anything) ကို ဘာသာျပန္ပါသည္။</span><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-5200238641461454764?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-64086479755858616892011-09-13T00:40:00.004+07:002011-09-13T01:20:28.706+07:00<div style="text-align: justify;">အိမ္အျပင္ဘက္ဆီမွ တေျဖာက္ေျဖာက္က်လာတဲ့ ေရစက္ေရေပါက္ေလးရဲ႕ အသံက ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုး လႊမ္းၿခံဳေနခဲ့တယ္။ ေကာင္းကင္တခြင္လံုး မည္းေမွာင္လို႔ မိွတ္တုတ္မိွတ္တုတ္ လက္ေနတဲ့ ၾကယ္ေလးေတြလည္း ပုန္းေနၾကတယ္နဲ႔တူပါရဲ႕။<br /><br />က်မတေယာက္ ကြန္ျပဴတာဖြင့္ရင္း ေပၚထြက္လာတဲ့ screen ကိုေငးၾကည့္လိုက္တာ အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားလဲ မသိခဲ့ပါဘူး။<br /><br />mozilla firefox ကိုဖြင့္လို႔ လက္ကအလိုလို ရိုက္လိုက္မိတာကေတာ့. ကမၻာႀကီးထဲမွာ ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ ကြန္ရက္ေတြထဲက က်မရဲ႕ကြန္ရက္ေလး တခုဆီကိုေပ့ါ။ အဲဒီကြန္ရက္ေလးကို က်မက သိပ္ကို ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးတာ။ ကြန္ရက္ေလးကို ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ အျခားအျခားေသာ သူေတြ ပိုင္ဆိုင္ၾကတဲ့ ကြန္ရက္ေလးေတြ ကိုလည္း ႏွစ္သက္တတ္တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။<br /><br />ကြန္ရက္ေတြထဲမွာ ဘာေတြရိွလို႔ ႏွစ္သက္ခဲ့တာပါလိမ့္။ ကြန္ရက္ေတြထဲမွာ ႏူးညံ့တဲ့ အလွတရားေတြ၊ အႏုပညာေတြ အမ်ားႀကီးရိွေနခဲ့တယ္။ ပံုသ႑ာန္မတူညီစြာ ရိွေနခဲ့ၾကတဲ့ ကြန္ရက္ေလးေတြထဲမွာ က်မအတြက္၊ အျခားေသာ ကြန္ရက္ေလးကို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္သူ ပံုေဖၚဖန္တီးေနၾကတဲ့ ကြန္ရက္ပိုင္ရွင္ေတြ အတြက္၊ တနည္းတဖံု တန္ဖိုးရိွစြာ ဆင္ယင္ေနတဲ့ စာေပဆိုင္ရာ၊ ကဗ်ာ၊ အက္ေဆး၊ ဝတၳဳ၊ ပန္းခ်ီ၊ ခံစားခ်က္၊ အေတြ႔အႀကံဳ၊ ဗဟုသုတ၊ စိတ္ကိုသတိျပဳမိဖို႔ အသိတရားေလးမ်ား၊ ဖတ္ခ်င္စရာ ဖတ္လို႔ရႏိုင္တဲ့ ရွားပါးစာအုပ္ႀကီးမ်ား၊ ဝါသနာေလးမ်ား၊ တေန႔တာ ဒိုင္ယာရီေလးမ်ား၊ စီးနင္းေမ်ာပါေနရတဲ့ ဘဝရဲ႕အလင္းေရာင္မ်ား၊ စိတ္ဝိညဥ္မ်ား၊ ႏိုင္ငံတကာ သိမွတ္ဖြယ္ရာမ်ား၊ ကိုယ္သိထားသလို အမ်ားသိပါေစဆိုတဲ့ စိတ္ေလးနဲ႔ မွ်ေဝေပးထားတဲ့ နည္းပညာေလးမ်ား၊ ဆံုးမစာေလးမ်ား၊ စိတ္အာဟာရျဖစ္ေစမယ့္ စာစုေလးမ်ား..<br /><br />အို။။။။ အမ်ားႀကီးပါပဲလား။<br /><br />က်မေလ ကြန္ရက္ေလး တခုထဲ ဝင္ၾကည့္လိုက္ ဖတ္လိုက္၊ ေနာက္ကြန္ရက္ေလး တခုဝင္ၾကည့္လိုက္ ဖတ္လိုက္၊ ခံစားရစရာေလးေတြ ဖတ္ရင္း ထပ္တူခံစားလိုက္၊ ၿပံဳးစရာေလးေတြ ၿပဳံးလိုက္၊ မွတ္သား စရာေလးေတြကို မွတ္သားလိုက္နဲ႔ ရသမ်ိဳးစံု ခံစားေနရတဲ့ က်မစိတ္၊ ကြန္ရက္ေလးေတြထဲက ရုန္းမထြက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />က်မက ကြန္ရက္ေလးထဲက ပင့္ကူေလးတေကာင္နဲ႔ တူေနေလရဲ႕။<br /><br />ကြန္ရက္ေလးေတြထဲမွာ ျမွဳပ္ႏွံထားတဲ့ အခ်ိန္ကာလတခုထဲက တတ္ႏိုင္သမွ် ရုန္းထြက္ခဲ့ရင္း က်မရဲ႕ကြန္ရက္ေလးဆီကို တဖန္ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကြန္ရက္ေလးထဲမွာ က်မရဲ႕ ဝိညဥ္၊ က်မရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲက စီးေမ်ာလာတဲ့ စုတ္ခ်က္ေလးေတြကို ယွက္ႏြယ္ တည္ေဆာက္ရအံုးမယ္။<br /><br />ပင့္ကူေလးရဲ႕ခႏၶာကိုယ္အတြင္းကေန ထြက္က်လာတဲ့ ႏူးညံ့ေသာအမွ်င္ေလးေတြကို လွပသပ္ရပ္စြာ တည္ေဆာက္ေနရင္း အျခားေသာ ကြန္ရက္ေလးေတြရဲ႕ သက္ဝင္မႈေတြ ဖန္တီးမွ်ေဝေပးေနတာကို အေလးထားေနမိတယ္။<br /><br />ကြန္ရက္တခုျဖစ္တဲ့ ပင့္ကူအိမ္ေလးကို အလွဆံုးျခယ္သခ်င္တဲ့ ပင့္ကူအိမ္ေလးရဲ႕အလယ္က ပင့္ကူေလးရဲ႕ စိတ္ကူးကို တန္ဖိုးရိွ ပံုရိပ္စစ္တခုအျဖစ္။။။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">"ဘေလာဂ့္ဂါဆိုတာဘာလဲ'' ဆိုတဲ့ ေခါင္းစည္းေလးကို ဘေလာဂ့္ဂါ နတ္ဆိုးေလး၊ မင္းဧရာ၊ ေမာင္(စြယ္စံုက်မ္း)၊ ပဥာက္၊ မဒမ္ကိုး၊ jasmine တို႔က ေရးေပးဖို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ က်မခံစားရသမွ်ေလးကို ေရးမိျခင္းပါ။ </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-6408647975585861689?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-741077890970358602011-08-31T00:37:00.034+07:002011-09-04T16:29:12.196+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;">ဘေလာ့ဂ္ေဒး ျဖစ္ေပၚလာျခင္းက တျခားေသာတိုင္းျပည္ေတြနဲ႔ စိတ္ဝင္စားစရာေဒသေတြက ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ေဖၚက်ဴးထားတဲ့ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ေန႔ေလးတခု ျဖစ္တယ္လို႔ <span style="color: rgb(51, 0, 153);"> </span></span><span style="font-size:100%;"><a style="color: rgb(51, 0, 153);" href="http://www.blogday.org/">ဘေလာ့ေဒးရဲ႕ ဝက္ဆိုဒ္</a>မွာ ေျပာျပထားပါတယ္။ အဲဒီေန႔မွာပဲ ဘေလာ့ဂါေတြက သူတို႔ဆီအလည္လာၾကတဲ့ <span style="font-size:100%;">႔ တျခားဘေလာ့ဂါေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးၿပီး ဘေလာ့အသစ္ ၅ခုနဲ႔လည္း မိတ္ဆက္ေပးရမယ္။ ဒီလိုနဲ႔ </span><span style="font-size:100%;">ဘေလာ့ကိုလာဖတ္တဲ့သူေတြက ယခင္မသိခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ေတြ၊ ဘေလာ့အသစ္ေတြကို ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္သိရိွၿပီး ဖတ္လို႔ရတာေပ့ါ။ <br /> <br /></span><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;">တကမၻာလံုးမွာရိွတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕မတူတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ၊ မတူတဲ့ ရပ္တည္မႈ၊ မတူတဲ့ရႈေထာင့္ရိွတဲ့ ဘေလာ့အသစ္၅ခုနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးရမယ္။ ဘေလာ့ဂါအသစ္အသစ္ေတြကို ဘေလာ့ဂါအေဟာင္း အေဟာင္းေတြက လက္ဆင့္ကမ္း ႀကိဳဆိုရင္း၊ </span>တဦးကိုတဦး ရင္းႏွီးစြာေျပာဆိုရင္း၊ ဘေလာ့ေလာကေလးထဲက ဘေလာ့ေရးသူ အခ်င္းခ်င္း နားလည္ခ်စ္ခင္မႈေတြနဲ႔ ဘေလာ့ေလာကႀကီးလည္း တိုးတက္လာမွာပါ။ ဘေလာ့ေဒးကို အမ်ားသိေအာင္ဆိုၿပီး ၾသဂုတ္လ ၃၁ရက္ေန႔ကို သတ္မွတ္ထားခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br />အထိမ္းအမွတ္ေလးအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ "blog day"မွာ အမွတ္တရေရးေပးဖို႔ ေလးစားရတဲ့အကို <a href="http://www.pyustate.com/">ကိုေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ)</a> က တဂ္ထားပါတယ္။ <br /> <br />ျမစ္ဖ်ားခံရာ... <br />က်မ.. ၂၀၀၇ ႏိုဝင္ဘာလေလာက္မွာမွ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေတြကို လိုက္လံဖတ္ရႈဖို႔ အခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕က ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ဖန္တီးေရးသားေနခဲ့ၿပီ။ အဲဒီထဲကတခ်ဳိ႕လည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဘေလာ့မေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ဘေလာ့ေတြက ဗဟုသုတရစရာ. ေဒသဆိုင္ရာ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ပံုေဖၚမႈေလးေတြ၊ စိတ္ခြန္အားရစရာ ဘာသာျပန္ပိုစ့္ေလးေတြ၊ ငယ္ဘဝေလးမွာ မတည့္ၾကတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ အျပဳအမူေလးေတြ၊ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ညင္ညင္သာသာေလးေတြ ခံစားေရးသားထားတာေတြ၊ ေပ်ာ္စရာေလးေတြအျဖစ္ ဖန္တီးေရးသားထားတာေတြ၊ က်မအတြက္ ငယ္ဘဝေလးေတြကို တဖန္ျပန္လည္ လြမ္းဆြတ္ေစခဲ့ၿပီး ခံစားခ်က္ေလးေတြကို ေပးစြမ္းေစခဲ့ပါတယ္။ ခံစားခ်က္ကဗ်ာေလးေတြ၊ ဘဝကဗ်ာေလးေတြကို အေလးေပးေရးသားတတ္တဲ့ ကဗ်ာေလးေတြက က်မအတြက္ ကဗ်ာေလးေတြဖတ္ရင္း တူညီတဲ့ခံစားခ်က္ေလးေတြ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ သာသနာ့တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ရင္း ဘာသာေရးဆိုင္ရာ အက်ိဳးျပဳေနတာေတြ၊ ဗဟုသုတရစရာ အေၾကာင္းေလးေတြ၊ စားေသာက္စရာေလးေတြကို ခံုမင္စဖြယ္ ေရးသားထားတာေလးေတြ၊ နည္းပညာဆိုင္ရာ ဗဟုသုတအျဖစ္ ေရးသားတင္ျပထားတာေလးေတြ၊ ရွားပါးစာအုပ္ႀကီးေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ရိုက္ႏိွပ္တင္ျပထားတာေလးေတြ၊ အခ်စ္ကဗ်ာေလးေတြနဲ႔၊ လြမ္းစရာဘဝေလးေတြ၊ ဘဝအေတြ႔အႀကံဳေလးေတြ၊ လုပ္ငန္းအေတြ႔အႀကံဳေလးေတြ၊ ဓါတ္ပံုအမ်ဳိးမ်ိဳး မွ်ေဝထားတာေတြ၊ ေနထိုင္ရာ ေနရာေဒသေလးေတြရဲ႕ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ၊ ကဗ်ာေလးေတြ၊ တကၠသိုလ္ဘဝေလးေတြကို ေရးသားထားတဲ့ စာေပမ်ိဳးစံုကို ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ တခါတရံ ဘေလာ့ေလးကိုဖတ္ေနရင္း ဘေလာ့ေလးထဲက တကၠသိုလ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ သီခ်င္းေလးကို ဖြင့္ၿပီး နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ က်မအတြက္ လြမ္းေမာဖြယ္ရာ တကၠသိုလ္ဘဝေလးကို ခံစားခဲ့ရတယ္။ ေခတ္အေျခအေနရဲ႕ တစိတ္တေဒသကို ေဖၚက်ဴးသီကံုး ထားတာေလးေတြ ကလည္း ရင္နဲ႔အမွ် ထပ္တူက်ခဲ့တယ္၊ က်မအတြက္ ရသမ်ိဳးစံု ေပးစြမ္းခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ေလာကႀကီးတခုပါ။ ဘေလာ့ေပၚမွာ စာမေရးေပမယ့္ ဘေလာ့ဂါေတြေရးတဲ့ ဘေလာ့ေတြအမ်ားႀကီးမွာ ေန႔တဓူဝ စာေတြဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဖတ္ရင္းဖတ္ရင္းနဲ႔လည္း ဘေလာ့ေလးမွာ စာေရးခ်င္တဲ့စိတ္ေလးက လႊမ္းမိုးလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္နဲ႔ နည္းပညာဆိုင္ရာ ခ်ိဳ႕တဲ့သူတေယာက္ျဖစ္ေလေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဘေလာ့ေလာကႀကီးထဲမွာ ပံုသ႑ာန္မတူညီစြာ အက်ဳိးျပဳေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါအားလံုးကို ဘေလာ့ဂါအျဖစ္ မခံယူဝ့ံတဲ့ က်မသဒၶါလိႈင္းက ေက်းဇူးတင္ ေလးစားဦးညႊတ္ေနမွာပါ။ <br /> <br />ဘေလာ့တခုအစျပဳခဲ့.. <br />အကိုရင္းတေယာက္လို ခ်စ္ခင္ရတဲ့ အကိုဘေလာ့ဂါတေယာက္ကို အပူကပ္ပါေတာ့တယ္။ ဘေလာ့တခု အျမန္ဆံုးလုပ္ေပးဖို႔ပါ။ သူကလည္း အလုပ္မအားတဲ့သူဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ႔မလုပ္ေပးျဖစ္ပါဘူး။ က်မကလည္း မလုပ္ေပးမခ်င္း နားပူနားဆာလုပ္ပါတယ္။ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလမွာေတာ့ က်မကို ဘေလာ့ေလး စလုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဦးဆံုး ဘေလာ့ရဲ႕ ေခါင္းစည္းေလးကို က်မအႀကိဳက္ ပံုေလးရွာေစၿပီးမွ နာမည္ေလးထည့္ၿပီး လွပေအာင္ ျပင္ဆင္ေပးပါတယ္။ တေန႔လံုးလုပ္ေပးၿပီး စိတ္ႀကိဳက္ျဖစ္ၿပီဆိုမွ ပိုစ့္တင္ဖို႔ေတြ၊ ဓါတ္ပံုတင္ဖို႔ေတြ ဘယ္လိုတင္ရတယ္ ဆိုတာကိုျပေပးခဲ့တယ္။ က်န္တာေတြလည္း လုပ္ရင္းနဲ႔ တတ္သြားလိမ့္မယ္တဲ့။ မနက္ဖန္မွာ ဆက္ၿပီးျပေပးအံုးမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ က်မလည္း ဘေလာ့ေလးအတြက္ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ရင္း မနက္ဖန္မွာ ထပ္လုပ္မယ့္ အရာေလးေတြအတြက္ ႀကိဳတင္ဝမ္းသာေနခဲ့တယ္။ အဲဒီညမွာပဲ (က်မရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲက စီးေမ်ာလာမယ့္ အရာေလးေတြကို သိမ္းဆည္းထားၿပီး မွ်ေဝေပးမယ့္) ဘေလာ့ေလးကို လုပ္ေပးတဲ့ က်မရဲ႕အကိုဘေလာ့ဂါတေယာက္ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာျပတ္ၿပီး ရုတ္တရက္ ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ အကိုဘေလာ့ဂါ ဖန္တီးေပးခဲ့တဲ့ က်မဘေလာ့ေလးထဲမွာ စာတပုဒ္မွ မတင္ရေသးပါဘူး၊ က်မရဲ႕ဘေလာ့ေလးကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဘာမွဆက္မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဘေလာ့ေလး ဖြင့္လိုက္တိုင္း အကိုဘေလာ့ဂါကိုသာ သတိရလာတာမို႔ ျပန္ျပန္ပိတ္ပစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်မဘေလာ့ေလးကို လံုးဝမၾကည့္ေတာ့ပဲ ပစ္ထားခဲ့တာ တႏွစ္နီးပါးၾကာၿပီး ပ်က္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။ က်မဘေလာ့ေလးမွာ စာမေရးျဖစ္ေပမယ့္ ဘေလာ့ဂါေတြေရးတဲ့ စာေတြကိုေတာ့ အၿမဲဖတ္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ တႏွစ္အၾကာ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ ၇ ရက္ေန႔မွာ က်မဘေလာ့ေလးကို ႀကိဳးစားၿပီး ျပန္လည္ အေကာင္အထည္ေဖၚခဲ့ပါတယ္။ (အကိုဘေလာ့ဂါေတြ႔ရင္ ဝမ္းသာေနမယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။) တတ္သေလာက္သာ လုပ္ထားခဲ့တာမို႔ က်မကိုယ္တိုင္ စိတ္တိုင္းက်မႈမရိွခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း စာေရးခ်င္တဲ့ စိတ္ကသာ လႊမ္းမိုးေနေလေတာ့ ဆက္ၿပီး ေရးေနခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br />စာေလးတပုဒ္ေရးၿပီးတိုင္း အေလးထား လာဖတ္ၾကၿပီး ရင္တြင္းစကားေလးေတြ ေျပာသြားတဲ့၊ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုး၊ ဖတ္ေသာ္လည္း မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့၊ ေျပာလို႔မရခဲ့တဲ့ စာဖတ္သူမိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးကလည္း က်မရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ ထင္က်န္ရစ္ေနမယ့္ မွတ္ေက်ာက္ေလးေတြပါ။ ဘေလာ့မွာ စာေရးေနရင္း ညီအမသဖြယ္၊ ေမာင္ႏွမသဖြယ္ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ အားေပးစကား. ခင္မင္ႏွစ္လိုဖြယ္ ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာေတြေၾကာင့္ စိတ္ခြန္အားေတြ ပိုလို႔ ရရိွလာခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br />ဘဝေလးတခုမွာ မွတ္မွတ္ရရအျဖစ္... <br />က်မဘေလာ့ေလး ၂၀၁၀ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ ၇ ရက္ေန႔မွာ တႏွစ္ျပည့္တဲ့အတြက္ ခင္မင္ေလးစားရတဲ့ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြကို အမွတ္တရေရးေပးဖို႔ ေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ က်မဘေလာ့ေလး မလွမပျဖစ္ေနရွာလို႔ ဘေလာ့တႏွစ္ျပည့္ေလးအမွီ လွပသြားေအာင္ ျပင္ဆင္ေပးခဲ့တဲ့အတြက္ က်မတေယာက္ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ခဲ့တာကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္ပါဘူး။ က်မႀကိဳက္တဲ့ အေရာင္၊ အျပင္အဆင္ေလးေတြနဲ႔ က်မစိတ္ႀကိဳက္ ပံုသြင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ က်မဘေလာ့ တႏွစ္ျပည့္အတြက္ စိတ္ခြန္အားျဖစ္ေစမယ့္ စာစုေလးေတြ၊ ကဗ်ာေလးေတြ၊ ေရွ႕ခရီးဆက္ဖို႔ အားေပးစကားေလးေတြ၊ ေတြးေခၚထင္ျမင္မႈေလးေတြ၊ သရုပ္ေဖၚမႈေလးေတြ၊ ပံုေဖၚေပးမႈေလးေတြနဲ႔ <a style="color: rgb(0, 51, 0); font-style: italic; font-weight: bold;" href="http://thadarhline.blogspot.com/search/label/%E1%80%98%E1%80%B1%E1%80%9C%E1%80%AC%E1%80%B7%E1%80%90%E1%82%8F%E1%80%BD%E1%80%85%E1%80%B9%E1%80%BB%E1%80%95%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%82%94%E1%80%A1%E1%80%99%E1%80%BD%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%90%E1%80%9B">ဘေလာ့တႏွစ္ျပည့္အမွတ္တရ</a> အျဖစ္ ေရးသားသီကံုးေပးခဲ့တဲ့ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ဘေလာ့ဂါ <a href="http://www.skyofnight.net/">ညလင္းအိမ္</a>၊ <a href="http://mhanhlainenge.blogspot.com/">မာန္လိႈင္းငယ္</a>၊ <a href="http://kthwe.blogspot.com/">မေက</a>၊ <a href="http://www.chitkyiaye.com/">အမခ်စ္</a>၊ <a href="http://www.nyelinnnyo.com/">ဏီလင္းညိဳ</a>၊ <a href="http://seaandangel.blogspot.com/">အျဖဴေရာင္နတ္သမီး</a>၊ <a href="http://www.zaw357.net/">ကိုေဇာ္</a>၊<a href="http://thestarrynight86.blogspot.com/"> ေသာ္ဇင္</a>၊<a href="http://www.syn-pages.net/"> ေနဝသန္</a>၊ <a href="http://www.missgreenlady.com/">မေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)</a>၊ <a href="http://www.lynnkhitdeno.com/">လင္းေခတ္ဒီႏို(ဗညား)</a>၊<a href="http://blog.mysterysnow.org/"> ႏွင္းနဲ႔မာယာ</a>၊ <a href="http://ingjinthant.blogspot.com/">အင္ၾကင္းသန္႔</a>၊ <a href="http://www.myathwayni.com/">မမျမေသြး</a>၊<a href="http://www.myitkyoeinn.com/"> ျမစ္က်ိဳးအင္း</a>၊ <a href="http://www.koyinnawkhinlaynge.com/">ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္</a>၊ <a href="http://maynyane.blogspot.com/">အမေမၿငိမ္း</a>၊ <a href="http://aungthange.blogspot.com/">အကိုေအာင္သာငယ္</a>၊ ကမာပုလဲ၊<a href="http://nwaysuelinkar.blogspot.com/"> ေႏြဆူးလကာၤ</a> တို႔ရဲ႕ အမွတ္တရစာစုေလးေတြ၊ အမွတ္တရကဗ်ာေလးေတြက စာမ်က္ႏွာေပၚတင္မက က်မရဲ႕ရင္ထဲအထိမွာပါ ထာဝစဥ္ကိန္းေအာင္းေနမွာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ<a href="http://penai22.blogspot.com/"> အကိုႀကီးကိုႀကီးေက်ာက္</a>ကေတာ့ ေဆးေတြစားရင္း ေရာဂါရဲ႕ဒဏ္ကို အံတုေနရလုိ႔ က်မအတြက္ ဘေလာ့အမွတ္တရေလး မေရးေပးႏိုင္ခဲ့တာကို ေတာင္းပန္စကားေျပာခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br />၂၀၁၁ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ ေနာက္ထပ္ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမအသစ္ေတြနဲ႔ ထပ္ၿပီးခင္မင္ခြင့္ ရတဲ့အတြက္လည္း ဝမ္းသာမိပါတယ္။ <br /> <br />ဘေလာ့ေဒးအတြက္ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္တဲ့ ဘေလာ့ေတြက... <br />အေတြးေလးေတြကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေရးတတ္၊ စစ္ကိုမႀကိဳက္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြစိုးမိုးၿပီး အနာဂတ္လူငယ္မ်ားကို ပညာနဲ႔ဦးေဆာင္ေစခ်င္တဲ့ ပညာအလင္းေရာင္ေဆာင္ေပးေသာ ဆရာၿငိမ္းစိုးဦးဘေလာ့ေလးပါ။ <br /><a href="http://nyeinsoeoo.multiply.com/">http://nyeinsoeoo.multiply.com/</a> <br /> <br />လူငယ္တေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္ တရားေဒသနာ၊ ဆရာေတာ္ေတြရဲ႕ အဆံုးအမေလးေတြကို တန္ဖိုးရိွစြာ ေဝမွ်ေပးေနတဲ့ ဘေလာ့ေလးပါ။ <br /><a href="http://htikeoo.blogspot.com/">http://htikeoo.blogspot.com <br /></a> <br />တမူထူးျခားတဲ့ေရးဟန္ေလးေတြနဲ႔ ကဗ်ာ၊ ဝတၳဳတိုေလးေတြကို သဘာဝက်က် ေရးထားတဲ့ ဘေလာ့ေလးပါ။ <br /><a href="https://lunnsetnoemyat.wordpress.com/">https://lunnsetnoemyat.wordpress.com/ <br /></a> <br />ကဗ်ာ၊ ဝတၳဳတို၊ ေဆာင္းပါးေလးေတြအျပင္ ကြန္ပ်ဴတာဆိုင္ရာ နည္းပညာေလးေတြ အသံုးျပဳပံုေလးေတြ ကိုပါ လမ္းညႊန္ေပးထားတဲ့ ဘေလာ့ေလးပါ။ <br /><a href="http://nyimoe.blogspot.com/">http://nyimoe.blogspot.com</a> <br /> <br />ညက္ညက္ေညာေညာ အေတြးေကာင္းေလးေတြနဲ႔ ပညာအသိေလးေတြ ေပးထားတဲ့ဘေလာ့ေလးပါ။ <br /><a href="http://www.uphonedhartu.com/">http://www.uphonedhartu.com/ <br /></a> <br /> <br />ဘေလာ့ေဒးအမွတ္တရေန႔ေလးမွာ.. <br />ဘေလာ့ေလာကေလးထဲမွာ ဘေလာ့ဂါတေယာက္အျဖစ္ ရဲရဲရင့္ရင့္ တာဝန္ေက်စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ <a href="http://nayphonelatt.blogspot.com/">ဘေလာ့ဂါေနဘုန္းလတ္</a>ကို ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာေလးမွာ ဝါသနာပါရာ အႏုပညာနဲ႔လြတ္လပ္စြာ ရွင္သန္ခြင့္ရေစခ်င္ပါတယ္။ <br />ဘေလာ့ဂါအားလံုး လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ သုတရသ စာေပေတြကို ေဝမွ်ေပးႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳဆုမြန္ေတာင္းပါတယ္။ <br />သတိရစြာ ေရးေပးဖို႔ေျပာတဲ့ ကိုေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ)၊ အျဖဴေရာင္နတ္သမီးတို႔ကိုလည္း အမွတ္တရ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ <br /> <br />ဘေလာ့ေဒးအမွတ္တရေလးအတြက္ ေရးေပးဖို႔<a href="http://thestarrynight86.blogspot.com/"> ေသာ္ဇင္</a> ကိုတဂ္ပါတယ္။ <br /> <br />(ခင္မင္ရတဲ့ မိတ္ေဆြဘေလာ့ဂါေတြ မ်ားေနတာေၾကာင့္ တေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ နာမည္ေလးေတြ မေရးေပးႏိုင္ခဲ့တာကို ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးပါလို႔ ေတာင္းပန္ပါရေစ။) <br /></div></div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-74107789097035860?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-90856413259569689542011-08-11T03:06:00.002+07:002011-08-11T03:48:54.461+07:00<div style="text-align: justify;">ႏွလံုးသားထဲမွာ စူးနစ္ေနဆဲ ျမွားခ်က္ဒဏ္ရာေလးေတြနဲ႔ ေဝးကြာမႈဆိုတဲ့ ခါးသီး နာက်င္စရာေတြကို ေကာင္းကင္က်ယ္ႀကီးရဲ႕ တေနရာေလးမွာ ေရးခ်ခြင့္ရခ်င္တယ္.။ ထင္က်န္ရစ္မခံမယ့္ ေကာင္းကင္ႀကီးရဲ႕ တုံ႔ျပန္မႈက ကိုယ့္အတြက္ ေနရာတေနရာေလးအျဖစ္ လက္ခံေပးႏိုင္ခဲ့ရဲ႕လား မေသခ်ာေပမယ့္ ေခၽြးသိပ္ေပးႏိုင္မယ့္ အရာေလးေတာ့ ျဖစ္ေနေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />စကၠန္႔နဲ႕အမွ် ျဖစ္ၿပီးတိုင္း ပ်က္တတ္တဲ့ အနတၱတရားကို လက္ခံေပးႏိုင္တဲ့ ၿငိမ္သက္တည္ၾကည္တဲ့ စိတ္တစံုကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />ျဖစ္ခ်င္တိုင္း မျဖစ္တတ္တဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ေဖၚ ေရးဆဲြႏိုင္ဖို႔ ၾကမ္းခ်င္တိုင္းၾကမ္းတဲ့ စုတ္တံေလးတခုကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />တခါတရံ စိတ္အားငယ္မႈေတြ ျဖစ္လာတိုင္း ရဲရဲရင့္ရင့္ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတဲ့ သမိုင္းထဲက ပုဂၢိဳလ္ေတြကို သတိရေပးဖို႔ ခြန္အားတရပ္ကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />မုန္တိုင္းထန္လာခဲ့ရင္ ပ်က္စီးယုိယြင္းသြားမယ့္ အရာေတြအတြက္ အံတုႏိုင္စြမ္းရိွၿပီး ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေပးႏိုင္ဖို႔ အလင္းေရာင္ေလးတခု ဖန္တီးေပးႏိုင္စြမ္းကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />ျဖစ္တည္မႈတခုအရ လိုအပ္လာတဲ့ အရာတိုင္းကို တရားမွ်တစြာနဲ႔ ေဆာင္ယူႏိုင္စြမ္းရိွေအာင္ မေျပာင္းလဲမယိမ္းယိုင္တဲ့ ခိုင္ၿမဲတဲ့ စိတ္ထားေလးတခုကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />ေျဖရွင္းခြင့္မရႏိုင္တဲ့ ရိႈက္သံတခ်ိဳ႕ရဲ႕ လွ်ိဳ႕ဝွက္သေကၤတေလးေတြကိုလည္း ထုတ္ယူေဖၚထုတ္ႏိုင္စြမ္းရိွတဲ့ သတိၱကိုေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />ေၾကာက္ရံြ႕မႈေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္တိုးေဝွ႕ရတဲ့အခါ လိပ္ျပာသန္႔စြာ ဖယ္ရွားထုတ္ပစ္ႏိုင္တဲ့ ရဲရင့္မွန္ကန္ျခင္း သစၥာတရားကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />ဟန္ေဆာင္မႈေတြနဲ႔ မာယာစကားသံုးတိုင္း ရိုးသားစြာနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးႏိုင္မယ့္ စကားေလးတလံုးကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />လဲက်ရံႈးနိမ့္မႈဆိုတဲ့ ပညတ္ခ်က္တခုကို လက္ခံခဲ့ရတဲ့အခါ တဖန္ ျပန္လည္ တည့္မတ္ ႏိုင္တဲ့ ေျခေထာက္ေလးတစံုကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />ဘဝရဲ႕အေမာေတြကို လံုၿခံဳစြာနဲ႔ ေထြးေပြ႕ေပးႏိုင္တဲ့ လက္တစံုကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />ကႏၱာရလမ္းခရီးေပၚမွာ ေရေလးတေပါက္ ခ်ေပးႏိုင္ၿပီး နားခိုစရာအရိပ္ေလးတခု ေပးႏိုင္စြမ္းကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />ႀကံဳေတြ႔ရတတ္တဲ့ က်ိန္စာတခု အတြက္လည္း အျမန္ဆံုး လြင့္စင္ပေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ေပးႏိုင္တဲ့ ေမတၱာအစြမ္းကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />အထပ္ထပ္ရစ္ပတ္လာတတ္တဲ့ ေႏွာင္ႀကိဳးတခုကို ေျဖေလ်ာ့ေပးႏိုင္ၿပီး မွ်ေဝခံစားေပးႏိုင္တဲ့ ခက္ခဲလွတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလးတခုကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /> <br />အမွန္တရားအတြက္ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးႏိုင္ၿပီး ရင္ထဲထိသိဝင္ ခံစားစီးဆင္းေစမယ့္ ျဖဴစင္တဲ့ပညာတခုနဲ မွန္ကန္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို ဝ့ံဝံ့ထည္ထည္ျပသႏိုင္ေအာင္ သိစိတ္ေလး တခုေပးႏိုင္စြမ္းကို ေပးပါ အို...ေကာင္းကင္။ <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-9085641325956968954?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-42775275127495082332011-07-01T00:13:00.006+07:002011-07-01T00:53:59.889+07:00<div style="text-align: justify;">(၁) သင့္ကိုမေမးရင္ သူတပါးရဲ႕ကိစၥကို ဝင္မစြက္ပါနဲ႔။<br /><br />က်မတို႔အမ်ားစုဟာ သူတပါးေတြရဲ႕ကိစၥေတြမွာ ခနခန ဝင္စြက္တတ္ၾကပါတယ္။ က်မတို႔လုပ္တာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္တယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္တတ္ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်မတို႔ေတြးေခၚမႈဟာ စံထားေလာက္တဲ့ ေတြးေခၚမႈျဖစ္တယ္လို႔လည္း ယံုၾကည္ထားၾကတယ္။ က်မတို႔ စဥ္းစားဥာဏ္နဲ႔ မတူညီတဲ့သူေတြကို မွန္ကန္တဲ့လမ္းေၾကာင္းဆီေရာက္ေအာင္ ကိုင္တြယ္ရမယ္။ ဆန္းစစ္ေဝဖန္ရမယ္။ ဒီစဥ္းစားမႈဟာ တဦးခ်င္း သီးျခားျဖစ္တည္တာကို ပိတ္ပင္တာျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘုရားသခင္ရိွတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ျငင္းဆိုတယ္။ ဘုရားသခင္ဟာ က်မတို႔တေယာက္ခ်င္းကို ထူးထူးျခားျခားလုပ္ေပးခဲ့တယ္။ လူသားႏွစ္ေယာက္ဟာ တူညီတဲ့နည္းေတြနဲ႔ မစဥ္းစားႏိုင္ပါဘူး။ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးအားလံုးဟာ သူတို႔နည္းနဲ႔ သူတို႔လုပ္ေနၾကတာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဘုရားသခင္ဟာ အဲဒီနည္းေတြနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ လံႈ႔ေဆာ္ေပးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ကိစၥကိုယ္လုပ္ပါ။ စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ရလာမွာပါ။<br /><br />(၂)ခြင့္လႊတ္ပါ၊ ေမ့ပစ္လုိက္ပါ။<br /><br />ဒါဟာ စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို အားအေကာင္းဆံုး အေထာက္အကူျပဳတဲ့ နည္းေလး ျဖစ္ပါတယ္။ က်မတို႔ကို ေစာ္ကားၿပီး အႏၱရာယ္ျပဳတဲ့လူေတြအတြက္ ႏွလံုးသားထဲမွာ နာက်ည္းစိတ္ ဝင္လာတတ္ပါတယ္။ နာက်ည္းခ်က္ေတြကို စိတ္ထဲမွာ ေတးထားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအက်ိဳးရလဒ္က အိပ္ေရးပ်က္ျခင္း၊ အစာအိမ္ျဖစ္ျခင္းနဲ႔ ေသြးတိုးေစျခင္းတို႔ပါပဲ။ ဒီနာက်ည္းမႈကို တႀကိမ္ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။ ဒါကို ခနခန သတိရၿပီး စိတ္ထဲမွာ အမွတ္ထားတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုဆိုးရြားတဲ့ အက်င့္ဆိုးကို ေျဖေဖ်ာက္လိုက္ပါ။ ဘဝဆိုတာ သိပ္တိုေတာင္းလြန္းလို႔ ဒီလိုအေသးအမႊားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္မခံပါနဲ႔။ ခြင့္လႊတ္ပါ။ ေမ့ပစ္လိုက္ပါ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ ခြင့္လႊတ္ျခင္း၊ ေပးဆပ္ျခင္းေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနလို႔ပါ။<br /><br />(၃) အသိအမွတ္ျပဳမႈကို မမက္ေမာပါနဲ႔။<br /><br />ဒီကမၻာႀကီးေပၚမွာ တကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ ဒီလူေတြဟာ ဘယ္သူ႔ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်ီးက်ဴးခဲပါတယ္။ ဒီေန႔ သင့္မွာ ၾသဇာအာဏာရိွတဲ့အတြက္ သင့္ကို ခ်ီးမြမ္းခ်င္ ခ်ီးမြမ္းမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ မေရွးမေႏွာင္းမွာ ၾသဇာအာဏာ မရိွခဲ့ေတာ့ဘူးဆိုရင္ သင့္ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ေမ့ေလ်ာ့သြားလိမ့္မယ္။ ၿပီးေတာ့ သင့္ရဲ႕ အမွားေတြကို မ်က္ေစ့ေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေတာ့မွာပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳခံရမႈကို ႀကိဳးပမ္းေနၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာေၾကာင့္စိတ္ထိခိုက္ရမွာလဲ။ သူတို႔ရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳမႈက ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ တန္ဖိုးမရိွပါဘူး။ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ဖို႔နဲ႔ လူ႔က်င့္ဝတ္အတိုင္းေနတတ္ဖို႔က သင့္ရဲ႕တာဝန္ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />(၄) သူတပါးကို မနာလိုမျဖစ္ပါနဲ႔။<br /><br />မနာလိုျခင္းက စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ဘယ္လိုပ်က္စီး ေစတယ္ဆိုတာ က်မတို႔တေတြ ေတြ႔ႀကံဳဖူးခဲ့ၾကၿပီ။ အလုပ္ထဲမွာသင့္ရဲ႕ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြထက္ အလုပ္ပိုႀကိဳးစားတယ္ဆိုတာ သင့္ကိုယ္သင္သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခါတရံမွာ သူတို႔က ရာထူးတိုးမယ္. သင္ကမတိုးဘူး.။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက သင္က အလုပ္ကိုစတင္လုပ္ကိုင္ခဲ့တယ္. ဒါေပမယ့္ တႏွစ္သာအလုပ္လုပ္တဲ့ သင့္ရဲ႕ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေလာက္ သင္မေအာင္ျမင္ဘူး။ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ အခုလိုမ်ိဳးျဖစ္ရပ္ေတြ အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။ မနာလိုျဖစ္သင့္ပါသလား။ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ လူတိုင္းလူတိုင္းရဲ႕ဘဝေတြကို သူတို႔ကံတရားက ပံုသြင္းၿပီးသားပါ။ ခ်မ္းသာဖို႔ ကံရိွရင္ ဘယ္သူမွရပ္တန္႔ပစ္လို႔ မရပါဘူး။ ကံတရားမရိွဘူးဆိုရင္ ဘယ္သူမွ ကူညီေပးႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သင့္ရဲ႕ ကံမေကာင္းမႈအတြက္ သူတပါးကို အပစ္ဖို႔တာဟာ ဘာမွရလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မနာလိုျခင္းဟာ သင့္ကိုဘာမွလုပ္ေပးမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘယ္မွာမွ ေကာင္းလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သင့္ရဲ႕ စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကိုပဲ ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္သလို ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။<br /><br />(၅) ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလိုက္ၿပီး သင့္ကိုယ္သင္ေျပာင္းလဲပါ။<br /><br />ပတ္ဝန္းက်င္ကို သင္တဦးတည္း ေျပာင္းလဲဖို႔ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုရင္ ရႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ မရပဲ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ သင့္ရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အံဝင္ေအာင္ သင့္ကိုယ္သင္ ေျပာင္းလဲလိုက္ပါ။ အဲလိုလုပ္လုိက္တဲ့အခါ သင့္ကို ခင္မင္မႈမရိွတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က သင့္အေပၚမွာ ထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲလာပါလိမ့္မယ္။ စရိုက္ခ်င္းတူၿပီး သဟဇာတျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။<br /><br />(၆) သည္းခံပါ။<br /><br />အက်ိဳးမရိွတာကေန အက်ိဳးရိွသြားႏိုင္တဲ့ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းပါ။ က်မတို႔က စိတ္မသက္သာမႈေတြ၊ ဖ်ားနာမႈေတြ၊ ေဒါသေတြ၊ က်မတို႔ရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္မႈကို ေက်ာ္လြန္ႏိုင္တဲ့ အႏၱရယ္ေတြကို ေန႔တုိင္း ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။ က်မတို႔က အဲဒါေတြကို မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဘူး၊ မေျပာင္းလဲႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ထိန္းခ်ဳပ္တတ္ဖို႔ သင္ယူရလိမ့္မယ္။ သည္းခံျခင္းကို စိတ္ခ်မ္းေျမ႕စြာနဲ႔ လုပ္ကိုင္တတ္ရမယ္။ သည္းခံျခင္းျဖင့္ ခြန္အားနဲ႔ စိတ္စြမ္းအားေတြ ရရိွလာမွာပါ။<br /><br />(၇) လုပ္ႏိုင္တာထက္ပိုမလုပ္ပါနဲ႔။<br /><br />ဒီဆိုရိုးစကားကို အၿမဲသတိရေနဖို႔လိုပါတယ္။ က်မတို႔ဟာ က်မတို႔ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္တာထက္ တာဝန္ေတြ ယူေလ့ရိွတယ္။ စိတ္ေသာကပိုၿပီး ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးေတြကို ဘာျဖစ္လို႔ ထမ္းထားေနမွာလဲ။ က်မတို႔ရဲ႕ ကန္႔သတ္ခ်က္ကို သိေအာင္လုပ္ပါ။ သင္က သင့္ရဲ႕ျပင္ပ လႈပ္ရွားမႈေတြကို က်ယ္ျပန္႔လာေအာင္ လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ စိတ္ကိုၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ရိွလာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ သင့္ရဲ႕ ရုပ္ဝတၳဳဆက္စပ္မႈေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ပစ္ပါ။ ဘုရားရီွခိုးျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းပါ။ မိမိကိုယ္မိမိ ျပန္လည္သံုးသပ္ၿပီး တရားအားထုတ္ပါ။ အနားယူဖို႔လုပ္ေနတဲ့ သင့္ရဲ႕စဥ္းစားခ်က္ေတြဟာ ေျပေလ်ာ့သြားမွာပါ။ ၾကည္လင္ေနတဲ့စိတ္က စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ပိုၿပီး ျဖစ္လာေစမွာပါ။<br /><br />(၈) ပံုမွန္တရားထိုင္ပါ။<br /><br />တရားထိုင္ျခင္းက စိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ေစပါတယ္.။ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစမယ့္ အေတြးေတြကို ဖယ္ရွားလိုက္ပါ။ ဒီလိုလုပ္တာက စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ အျမင့္ဆံုး အေျခအေနတခုျဖစ္ပါတယ္။ သင့္ကိုယ္သင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါ။ တရက္မွာ နာရီဝက္ေလာက္ စိတ္အားထက္ထက္သန္သန္ တရားထိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သင့္ရဲ႕စိတ္က က်န္တဲ့ ႏွစ္ဆယ့္သံုးနာရီခဲြမွာလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေနမွာပါ။ သင့္ရဲ႕စိတ္ကို အရင္ကလို အေႏွာင့္အယွက္ေပးေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေန႔စဥ္ပံုမွန္ တရားထိုင္ျခင္းအားျဖင့္ တျဖည္းျဖည္း အက်ိဳးေက်းဇူးရိွလာမွာပါ။ သင့္ရဲ႕ တေန႔တာအလုပ္ကို အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးခ်င္ေတြးမိလိမ့္မယ္။ အမွန္ကေတာ့ အခ်ိန္တိုတိုနဲ႔ အက်ိဳးရိွလာမွာျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္နည္းနည္းမွာပဲ ပိုေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ေတြ ရလာႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />(၉) စိတ္မေတြေဝပါနဲ႔။<br /><br />ေတြေဝတဲ့ စိတ္ဟာ စိတ္ရဲ႕အဆိပ္ျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြအားလံုးက စိတ္ေတြေဝတာကေန စလာတာပါ။ သင့္ရဲ႕စိတ္ကို တက္ၾကြေအာင္ ေဇာင္းေပးထားပါ။ ၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးရိွတဲ့စိတ္ကို ရင္ထဲမွာထားပါ။ ဝါသနာကို တက္တက္ၾကြၾကြလုပ္ေဆာင္ပါ။ သင့္ရဲ႕စိတ္ဝင္စားစရာေတြကို လက္ကိုင္ထားပါ။ ေငြေၾကးက တန္ဖိုးရိွသလား စိတ္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမႈက တန္ဖိုးရိွသလားဆိုတာ သင့္ကိုယ္သင္ ဆံုးျဖတ္ရမယ္။ ပိုက္ဆံမရႏိုင္မယ့္ လူမႈေရးအလုပ္လို၊ ဘာသာေရး အလုပ္လိုအလုပ္မ်ိဳးက သင့္ရဲ႕ဝါသနာဆိုရင္ေပ့ါ။ ဒါေပမယ့္ သင့္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာေက်နပ္ေနၿပီး ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ စိတ္ရိွေနတယ္။ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ အနားယူတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ တရားဓမၼသီခ်င္းေတြ ရြတ္ဆိုၿပီး စာဖတ္ေနျခင္းအားျဖင့္ သင့္ကိုယ္သင္ က်န္းမာေအာင္ ေနထိုင္တတ္ရမယ္။<br /><br />(၁၀) အခ်ိန္မဆဲြပါနဲ႔။ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တမရပါနဲ႔။<br /><br />စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး အခ်ိန္မျဖဳန္းပါနဲ႔။ လုပ္သင့္သလား၊ မလုပ္သင့္ဘူးလား။ ရက္ေတြ၊ သီတင္းပတ္ေတြ၊ လေတြ၊ ႏွစ္ေတြမွာ အဓိပၸါယ္မရိွတဲ့ ေဝဖန္ေဆြးေႏြးမႈေတြနဲ႕ ျဖဳန္းတီးပစ္ခ်င္ပစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အနာဂတ္ကို သင္မပိုင္တဲ့အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ အစီအစဥ္ေတြ မရိွႏိုင္ပါဘူး။ အခ်ိန္ကို တန္ဖိုးထားပါ။ လုပ္ဖို႔လိုအပ္တာေတြကိုလုပ္ပါ။ ပထမအႀကိမ္ က်ရံႈးျခင္းက ကိစၥမရိွပါဘူး။ သင့္ရဲ႕အမွားကေန သင္ခန္းစာေတြကို ရႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တႀကိမ္မွာ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ပူျခင္းနဲ႔ ေက်ာေပးထားျခင္းက ဘာမွမဟုတ္တာေတြကိုသာ ဦးေဆာင္ေနလိမ့္မယ္။ အမွားကေန သင္ခန္းစာယူပါ။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္လြန္မွ တႏံု႔ႏံု႔နဲ႔ စဥ္းစားမေနပါနဲ႔။ ေနာင္တမရပါနဲ႔။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကံတရားအတိုင္း ျဖစ္ပ်က္ေနမွာပါ။ ဖိတ္က်သြားတဲ့ ႏြားႏို႔အတြက္ ဘာ့ေၾကာင့္ငိုေၾကြးေနမွာလဲ။<br /><br />www.funzug.com မွဘာသာျပန္သည္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-4277527512749508233?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-770307733043083912011-06-22T21:12:00.005+07:002011-06-22T21:31:59.499+07:00<div style="text-align: justify;">အိပ္မက္ေတြနဲ႔အတူ ဖ်က္ကနဲ လန္႔ႏိုးလာခဲ့တယ္။ ဝန္းက်င္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမွာင္ရီပ်ိဳးေနတဲ့ အရိပ္အေယာင္က အုပ္မိုးထားလို႔..။ အိပ္ယာနံေဘးက ဖုန္းေလးကို ေကာက္ကိုင္ၿပီး ေမွာင္ေနတဲ့အခ်ိန္တခုရဲ႕ သတ္မွတ္ခ်ိန္ေလးကို ၾကည့္မိေတာ့ မနက္ ေလးနာရီေတာင္မခဲြေသး။ က်မမက္တဲ့အိပ္မက္ေတြကို မွတ္မိတဲ့စြမ္းရည္ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္တာ ၾကာလွၿပီ။ တဘက္ကလည္း အိပ္မက္ေတြကို မမွတ္မိေတာ့တာက တမ်ိဳးေကာင္းတယ္လို႔ ေျဖေတြးေတြးလိုက္မိတယ္။ ေကာင္းျခင္း၊ ဆုိးျခင္းရယ္လို႔ အထင္ေရာက္စရာ သတ္မွတ္ၾကတဲ့ အိပ္မက္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တဲြ ျဖစ္ပ်က္မႈေတြကို စဥ္းစားစရာ မလိုေတာ့ဘူး။<br /><br />တခ်ိဳ႕ေသာသူတို႔ မက္ၾကတဲ့အိပ္မက္ကို အေကာင္း.အဆိုးလို႔ ေျပာေနၾကၿပီး ဘယ္ေတာ့ဘာျဖစ္မလဲဆိုတဲ့ မလိုလားအပ္တဲ့ အရာေတြအတြက္ ဘယ္လိုမ်ိဳးက ႏွစ္သိမ့္ေျဖရွင္းခြင့္ ေပးႏိုင္ၾကမွာပါလိမ့္လို႔ ေတြးေနမိတယ္။ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့တဲ့ သူတေယာက္အတြက္ မိုးစင္စင္လင္းဖို႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေစာင့္စားရံုမွတပါး အျခားလုပ္စရာမရိွခဲ့ပါ။<br /><br />လင္းေရာင္ျခည္ေလး ထြက္ေပၚလာတဲ့အခါမွာ လုပ္ေနက်အလုပ္ျဖစ္တဲ့ ေရခ်ိဳးခန္းဝင္.. ဘုရားရီွခိုး.... ျပင္ဆင္စရာရိွတာေတြကိုျပင္ဆင္... အနည္းအက်ဥ္းစားဖို႔တခုခုလုပ္...ဖို႔ အစပ်ိဳးေနခိုက္... ရုတ္တရက္ ဖုန္းလာတဲ့ အသံေၾကာင့္ အေျပးအလႊား အေပၚကိုလွမ္းတက္လာခဲ့တယ္။ ဖုန္းသံေလးၾကားတာနဲ႔တင္ ဘယ္သူဆက္တယ္ဆိုတာ သိေနေပမယ့္ မနက္ေစာေစာ ဆက္တဲ့အတြက္ စိတ္ပူေနမိတယ္။ ပူပန္တတ္တဲ့ စိတ္တခုအတြက္ တခါတရံ အလဟႆလိုမ်ိဳး ျဖစ္သြားခဲ့ရတဲ့ ထံုေပေပ ခပ္ဟဟ ရီေမာသံေလးေတြေၾကာင့္ ေနာက္တခါ ပူပန္တတ္တဲ့စိတ္ မျဖစ္ေအာင္ ေနမယ္ဆိုတဲ့ မာေက်ာေက်ာ ႏွလံုးသားဟန္မ်ိဳးနဲ႔ ဖံုးထားခဲ့မိတယ္။ မသိက်ိဳးကၽြန္မႈရဲ႕ေအာက္မွာလည္း ျပားျပား ဝပ္သြားခဲ့ရဖူးပါတယ္။<br /><br />"ဟယ္လို"... လို႔ က်မအစခ်ီေတာ့<br /><br />တဘက္ကအသံၾကားရံုနဲ႔ တခုခုျဖစ္ေနၿပီဆိုတာ သိေပမယ့္ က်မကစၿပီး မေမးလိုခဲ့ပါ. တခုခုဆိုတာ စိတ္ကိုအေျခခံတဲ့ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈကတဆင့္ ျဖစ္တည္လာရတဲ့ အားငယ္မႈဆိုတာ သိတာေပ့ါ။ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္စရာေတြနဲ႔ အေဝးႀကီးမွာရိွေနတဲ့ သူတေယာက္ရဲ႕ ရိုက္ခတ္လာတဲ့ သံစဥ္ကို ခံစားဖူးေနလို႔ပါ။ တေယာက္တည္းတည္း ျဖစ္ေနက်ေပမယ့္ ရံဖန္ရံခါမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရိွတတ္တဲ့ တေယာက္တည္းပါလားဆိုတဲ့ အားငယ္စရာအေတြးမ်ိဳး ဝင္လာတဲ့အခါမွာ ကုိယ့္ရဲ႕ ပင္ပန္းမႈကို ေဖးမနားလည္ေပးႏိုင္မယ့္ သူတေယာက္ကို အရင္ဆံုး သတိရတတ္ၾကသလို က်မကိုဦးဆံုး သတိရလိုက္တာမ်ားလား။ တဘက္ကေျပာေနတဲ့ခံစားမႈေတြကို နားေထာင္ရင္း က်မလည္း နားလည္မႈေတြနဲ႔ ထပ္တူခံစားရပါတယ္။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ က်မက စိတ္ဓါတ္ခုိင္မာတဲ့.. ဘာမဆို အံတုႏိုင္တဲ့.. ရဲရဲရင္ဆိုင္ႏိုင္တဲ့.. သတၱိေတြအျပည့္နဲ႔ သူတေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ တဘက္ကခံစားေနတဲ့ ခံစားမႈတိုင္းကို ေက်ာ္လႊားေပးႏိုင္တဲ့ သူတေယာက္လည္း ျဖစ္ေနခ်င္ျပန္တယ္။ က်မေၾကာင့္ စိတ္ပင္ပန္းမႈေတြ သက္သာလာၿပီး ခြန္အားေတြကို ရလာေစခ်င္တယ္. သစၥာတရားနဲ႔ မေဝးကြာတဲ့ သူတေယာက္ျဖစ္လို႔ ရိုးသားစြာ ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ အမွန္တရားေတြကို လက္ခံေပးမယ္လို႔ ယံုၾကည္မိတယ္။<br /><br />က်မေျပာေနခဲ့တဲ့ စကားေတြက သူ႔အတြက္ စိတ္ပင္ပန္းမႈေလ်ာ့သြားခဲ့သလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းတခုအတြက္ အေျဖကို သိလိုေပမယ့္ မေမးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားလံုးတလံုးထက္ ရင္ထဲကေမတၱာတရားေၾကာင့္ အလိုအေလ်ာက္ ျဖစ္တည္လာမယ့္ ေႏြးေထြးမႈေတြ.. စိတ္ခြန္အားေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေစခ်င္တယ္။ ဘယ္အေျခအေနမွာျဖစ္ျဖစ္. ဘယ္အရာကပဲ ေႏွာင့္ယွက္ေႏွာင့္ယွက္.. ဘယ္လို အခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္.. တိုးဝင္တိုက္ခတ္လာတဲ့ အရာမွန္သမွ်ကို သိကၡာရိွရိွနဲ႔ ရဲရဲရင္ဆိုင္ႏိုင္တဲ့ သူတေယာက္ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ တခါတရံ က်မစိတ္အားငယ္ခ်ိန္ အားေပးစကားေျပာတာလည္း သူပဲ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ လိုအပ္ခ်က္မွန္သမွ်ကိုလည္း ျဖည့္ဆည္းေျပာဆိုၿပီး လမ္းညႊန္ေပးတတ္တာလည္း သူပါပဲ။ အဲဒီအခါမွာေတာ့ က်မကသူ႔ရဲ႕ တပည့္ေလးတေယာက္လို နာခံမယ့္သူလည္းျဖစ္လို႔ေနရဲ႕။<br /><br />စိတ္အားငယ္မႈေတြၾကားမွာ အျပန္အလွန္ အားေပးနားလည္မႈေတြနဲ႔ ထြင္းေဖါက္ျမင္ႏိုင္တဲ့ ႏွလံုးသားတစံုအျဖစ္ ကမၻာႀကီးရဲ႕ တေနရာမွာ တန္ဖိုးရိွတဲ့အလႊာေလးတခုအျဖစ္ ရပ္တည္ခြင့္ရခ်င္ပါတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-77030773304308391?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-50520118487967655832011-06-09T09:38:00.000+07:002011-06-09T09:39:43.181+07:00ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ရတဲ့ ဘဝေလးတခု<br />အနင္းခံလိုက္ရတဲ့ ျဖဴစင္မႈတခု<br />ေရာင္ျပန္မဟပ္တဲ့ သစၥာတရား<br />အေရာင္ဆိုးထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားတစံု<br />ပုပ္ပြေနတဲ့ သက္ရိွႏွလံုးသား<br />တန္ဖိုးျဖတ္ခံလိုက္ရတဲ့ အေႏွာင္အဖဲြ႔<br />က်န္ေနခဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားၿမိဳ႕ေတာ္<br />လြတ္က်ခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာအပိုင္းအစမ်ား<br />ရုပ္ဝတၳဳ အလိုအရ ခ်ိနဲ႔တဲ့ ေခတ္မီွ ေလာကဓါတ္နည္းပညာ<br />အမွတ္ထင္ထင္ ေၾကြက်ခဲ့ရတဲ့ ႏွလံုးေသြးစက္<br />အတိုင္းအတာ တန္ဖိုးအရ...<br />ပိုင္ဆိုင္မႈမရိွခဲ့တဲ့ လူသားအကၽြႏု္ပ္<br />ၾကယ္ေတြေၾကြလို႔ ဆုေတာင္းခြင့္ရမယ္ဆို<br />အကၽြႏု္ပ္ေရွ႕ ၾကယ္ေလးတပြင့္ ေခၽြခ်ေပးပါ။။။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-5052011848796765583?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-68193066402828023152011-05-24T16:06:00.004+07:002011-05-24T16:12:10.591+07:00မတူညီဘူးလို႔ ထင္ေနတဲ့<br />တူညီသူေတြရဲ႕ လွည့္ကြက္ေတြကို<br />ေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခိုက္<br />အံ့ၾသတုန္လႈပ္မႈ ရိုက္ခတ္သံက <br />ရင္ကိုထိုးေဖါက္ စူးနစ္ေစခဲ့ၿပီ။<br />ေခတ္တေခတ္ရဲ႕ လူ႔သမိုင္းမွာ<br />ရလိုမႈု အနာဂတ္<br />ေျခာက္လွန္႔မႈနဲ႔ ဝိုးတဝါး ေဝဝဲ<br />ညတည<br />ေတြ႔ျမင္မႈ အျပင္အဆင္မ်ိဳးနဲ႔<br />ျခယ္မႈန္းျခယ္သ တေစၦတေကာင္ရဲ႕ည..။<br /><br />တူညီမႈေတြမ်ားေနတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းထဲ<br />မတူညီသူေတြသာ ရိွခဲ့ရင္ဆိုတဲ့<br />ရီစရာေကာင္းတဲ့ <br />ေျခာက္ကပ္ကပ္ အက္ကဲြသံကို<br />အမွန္တရားတခုအျဖစ္ လက္ခံဖို႔<br />အေဝးဆံုးကို ထြက္ေျပးခ်င္ခဲ့ၿပီ။<br />လွ်ပ္တျပက္ ေမႊေႏွာက္ခဲ့တဲ့<br />ျခစ္ရာတခုေပၚမွာ<br />ေရွာင္ကြင္းသြားတတ္ဖို႔ေတာ့<br />အခက္ခဲဆံုးအရာတခုရဲ႕ ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ..။<br /><br />မတူညီမႈေတြထဲက တူညီသူတေယာက္ရဲ႕<br />မသိမႈရဲ႕ သိမႈကို <br />အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲမွ<br />အေျဖရွာခိုက္<br />ဟိုး….<br />ေက်ာက္ေခတ္လူသားတို႔ရဲ႕ ေက်ာက္စာထိုးသံနဲ႔အတူ<br />ေမြးဖြားရွင္သန္လာမယ့္…ေန႔။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-6819306640282802315?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-28480532665480536222011-05-10T01:01:00.032+07:002011-05-10T03:40:47.440+07:00<div style="text-align: justify;">ဆရာမႏုႏုရည္(အင္းဝ)က ဘေလာ့ဂါေတြအတြက္ စာတေစာင္ ပို႔ေပးထားတယ္ ဆိုၿပီး ျမစ္က်ိဳးအင္းက ေျပာလာပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါေတြဆီ ပို႔ေပးၿပီး ဘေလာ့ေတြမွာလည္း တင္ေစခ်င္တယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ္။ ဘေလာ့ဂါေတြအေပၚ ထားတဲ့ ဆရာမရဲ႕ သေဘာထားကိုလည္း သိခဲ့ရပါတယ္။ ဘေလာ့ေရးသူေတြကို ခ်စ္ခင္တဲ့ အတြက္လည္း ၾကည္ႏူးမိပါတယ္.။ ဆရာမရဲ႕ အားေပးစကားေလးေတြ.၊ ဘေလာ့အေပၚထားရိွတဲ့ အားထားမႈေတြက က်မတို႔အတြက္ စိတ္ခြန္အား တရပ္လည္း ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"ရသစာေပဆိုတာ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈႀကီး တခုလံုးေပ်ာက္ကြယ္မသြားသေရြ႕ အၿမဲရိွေနမွာပါ" လို႔ ဆရာမႏုႏုရည္(အင္းဝ) ရဲ႕ စကားေလးကသာ ႏွလံုးသားကို ႀကီးစိုးေနေတာ့တယ္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-oyNZ7-BtWoo/TcgFCNXItmI/AAAAAAAAAdM/9uKdNOsfD2Q/s1600/IMG_0003.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 550px; height: 650px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-oyNZ7-BtWoo/TcgFCNXItmI/AAAAAAAAAdM/9uKdNOsfD2Q/s1600/IMG_0003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604815144768203666" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-T5hCbbAhZ1I/TcgFDeZ7rjI/AAAAAAAAAdQ/466wA3WNv0w/s1600/IMG_0004.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 550px; height: 650px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-T5hCbbAhZ1I/TcgFDeZ7rjI/AAAAAAAAAdQ/466wA3WNv0w/s1600/IMG_0004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604815985797836674" border="0" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/-9tOF0W_Hxxc/TcgFFU4wIVI/AAAAAAAAAdU/vtQO0yKj5y4/s1600/IMG_0005.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 550px; height: 650px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-9tOF0W_Hxxc/TcgFFU4wIVI/AAAAAAAAAdU/vtQO0yKj5y4/s1600/IMG_0005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604817260690791314" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-oRMlAEu_6AQ/TcgFGa0inuI/AAAAAAAAAdY/U-1l0R7XZmU/s1600/IMG_0006.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 550px; height: 650px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-oRMlAEu_6AQ/TcgFGa0inuI/AAAAAAAAAdY/U-1l0R7XZmU/s1600/IMG_0006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604817636437443106" border="0" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-2848053266548053622?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-40664946313991773392011-05-09T00:00:00.004+07:002011-05-09T00:26:22.637+07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;">မိုးေတြအံု႕မိႈင္းၿပီး မိုးေကာင္ကင္ႀကီးရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတခုမွာ ရြာမလိုဟန္ျပင္တဲ့ မိုးရိပ္မိုးေယာင္။ တခ်က္တခ်က္<br />မိုးႀကိဳးပစ္လိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုး မိုးခ်ိန္းသံေတြ ျမည္ဟီးေနတယ္.။ သစ္ပင္ေတြကလည္း ေလယူရာယိမ္းႏဲြ႔လို႔ မိုးခ်ိန္းသံကိုလိုက္ၿပီး ေနာက္ေယာင္ခံေလသေယာင္..။<br /><br />မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းတခုရဲ႕ ေနရာေလးတခုမွာ မိုးခ်ိန္းသံကိုမွ မၾကားရေလာက္ေအာင္ ေငးေမာေနတဲ့ သူတေယာက္။ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ရိုက္ခတ္သံေၾကာင့္ တခ်က္တခ်က္ သတိဝင္လာခိုက္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဝိုးတဝါးမပီျပင္္တဲ့ ပံုရိပ္ေလး...။ တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာသလို ျဖစ္လာလိုက္.. ေဝးကြာသြားလိုက္နဲ႔.. က်မရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ကြယ္မသြားမယ့္ အေမရဲ႕ရုပ္ရည္.. အေမ့ရဲ႕ ဟန္ပန္. အသြင္အျပင္. အေမ့ရဲ႕ အၿပံဳး. အေမရဲ႕ ေမတၱာတရား. အေမ့ရဲ႕ အင္အား. အေမ့ရဲ႕ ခြန္အား..တခုက အုပ္မိုးလို႔။ အေမ့ရဲ႕ စကားသံေအာက္မွာ ေမ်ာပါစီးဆင္းလို႔။<br /><br />မိုးနဲ႔အတူ က်မရဲ႕ ရင္ထဲအသည္းထဲက အလုိအေလ်ာက္ စီးေျမာျဖစ္တည္လာတဲ့ မ်က္ရည္စက္.၊ က်လာတဲ့အခိုက္ တဆစ္ဆစ္ နာက်င္ေနတဲ့ ႏွလံုးအိမ္ထဲက အရိုးသားဆံုး သေႏၶတည္ေနတဲ့ ျမစ္တစင္း။ အေပးအယူသေဘာမရိွ. ေမတၱာတရား ႀကီးမားၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းေပးတဲ့ အေမရဲ႕အၾကင္နာတရားေအာက္မွာ က်မတေယာက္ နားခိုခဲ့ရတယ္။ တမ္းတလိုက္တိုင္း ေဘးနားမွာ အၿမဲတည္ရိွေနတဲ့ အေမ၊ စိတ္ပူပန္စြာ ေနတဲ့အေမ၊ ဟန္္ေဆာင္မႈေတြနဲ႔ တိုးေဝွ႕ရတိုင္း သတိရေနခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာမထြက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်မ.၊ ၊ ေၾကြးေဟာင္းမဆပ္ႏိုင္ေသးတဲ့ က်မ.။ တခါတရံ ဝမ္းနည္းမႈေတြနဲ႔ ေျခာက္လွန္႔ခံရတဲ့အခါ အေမ့ရဲ႕ မ်က္ဝန္းေလးက က်မအတြက္ ခြန္အားတခု.။ အေမ့ရဲ႕အင္အားတခုက က်မရဲ႕ အင္အားတခု.၊ အေမ့ရဲ႕ စကားေလးတခြန္းက က်မအတြက္ စိတ္ခြန္အား.၊ အေမ့ရဲ႕ ျဖဴစင္မႈက က်မရဲ႕ ျဖဴစင္မႈ.၊ အေမ့ရဲ႕ သတၱိက က်မရဲ႕ သတၱိ.၊ အေမ့ရဲ႕ အသက္ရွဴလိုက္တိုင္းမွာ က်မစည္းခ်က္လိုက္လို႔.၊ အေမ့ကို တမ္းတမ္းတတ သတိရေနတယ္။<br /><br />ကမၻာေျမရဲ႕ တေနရာစီမွာ ရပ္တည္ေနရေပမယ့္ တူညီတဲ့ သံစဥ္ေဖြရွာမႈေတြမွာ ႏွလံုးသားခ်င္း ထပ္တူက် ခုန္ေနခဲ့တယ္။ ေဝးကြာမႈ အမိုးႀကီးေအာက္မွာ အသက္ႀကီးလာတဲ့ က်မအေမရဲ႕ ပံုရိပ္က ႏုပ်ိဳလန္းဆန္း တက္ၾကြဆဲ.။ အနီးဆံုး ႏွလံုးခုန္သံနဲ႔ အတူ က်မရဲ႕ အေမကို ေၾကြးေဟာင္းဆပ္ခြင့္ ရပါရေစ...။<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-4066494631399177339?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-60736848297996834802011-05-07T16:28:00.002+07:002011-05-09T21:14:57.370+07:00အတၱနဲ႔သာ လုပ္<br />အတၱနဲ႔သာ ေျပာ<br />အတၱနဲ႔သာ ေန<br />အတၱနဲ႔သာ သြား<br />အတၱနဲ႔သာ ေရး<br />အတၱနဲ႔သာ ေငြ႔ရည္ဖြ႔ဲ<br />အတၱနဲ႔သာ အသက္ဆက္<br />အတၱနဲ႔သာ ေနသားက်ခဲ့။<br /><br />ႏွလံုးသားထဲက ယံုၾကည္ခ်က္<br />ေသြးစက္....ေတြ<br />ေဖါက္စားခံရတဲ့ အခုိက္<br />အတၱဆိုတာ ဘယ္မွာမွန္း မသိခဲ့။<br /><br />လုပ္ယူမထားတဲ့<br />ျဖစ္တည္မႈ အျမဳေတေလးတခုကို<br />လုယူခံရတဲ့ အခိုက္<br />အတၱဆိုတာ ထားရမွန္း မသိခဲ့။<br /><br />ေျခာက္ေသြ႔အက္ကဲြေနတဲ့<br />ညေမွာင္ေမွာင္မွာ<br />ေသြးစက္...နဲ႔<br />အျမဳေတေလး..ကို<br />ေမတၱာတရား<br />သစၥာတရား<br />သိကၡာတခု<br />ဆႏၵတစံု<br />ရိုးသားမႈ.....ရယ္လို႔<br />ရိုးသား ျဖဴစင္ေလဟန္<br />ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့<br />အတၱ..ေတြနဲ႔ ျပန္ယူခ်င္ခဲ့။<br /><br />........<br />အတၱဆိုတဲ့<br />အတၱေတြနဲ႔သာ ကဗ်ာဖဲြ႕သီေနေလေရာ့။။။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-6073684829799683480?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-40204663511577109952011-05-04T11:57:00.003+07:002011-05-04T15:06:11.833+07:00အီဂ်စ္က လူေတြ ေသတယ္တဲ့<br />လစ္ဗ်ားက လူေတြ ေသတယ္တဲ့<br />ဆီးရီးယားက လူေတြ ေသတယ္တဲ့<br />တိဘက္ဘုန္းႀကီး ေသတယ္တဲ့<br />ဂ်ပန္က လူေတြ ေသတယ္တဲ့<br />အိုစမာဘင္လာဒင္ ေသတယ္တဲ့<br /><br />ဧရာဝတီက လူေတြ ေသတယ္တဲ့<br />ရခိုင္ျပည္က လူေတြ ေသတယ္တဲ့<br />ရွမ္းျပည္တာေလက လူေတြ ေသတယ္တဲ့<br />ဦးမိုးဟိန္း(သားဂ်ာနယ္ေက်ာ္) ေသတယ္တဲ့<br />စာေရးဆရာႀကီး ပါရဂူ ေသတယ္တဲ့<br />မုန္တိုင္းသင့္ ေရလုပ္သားေတြ ေသတယ္တဲ့ဲ့<br /><br />မသိတဲ့သူေတြ ေသတယ္<br />သိတဲ့သူေတြ ေသတယ္<br />လူ႔အဖိုးတန္ေတြ ေသတယ္<br />လူ႔အႏၶေတြ ေသတယ္<br />မေသေစခ်င္တဲ့ သူေတြ ေသတယ္<br /><br />ေမတၱာ ေသတယ္<br />သစၥာ ေသတယ္<br />ရိုးသားမႈေတြ ေသတယ္<br />တရားမွ်တမႈေတြ ေသတယ္<br /><br />တခ်ိဳ႕က ယံုၾကည္မႈ ေသတယ္<br />တခ်ိဳ႕က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေသတယ္<br />တခ်ိဳ႕က စကားေသတယ္<br />တခ်ိဳ႕က ဘဝ ေသတယ္<br />တခ်ိဳ႕က စိတ္ေသတယ္<br />တခ်ိဳ႕က နာမည္ေသတယ္<br />တခ်ိဳ႕က ထပ္ကာထပ္ကာ ေသေနတယ္.<br /><br />ေသ..<br />ေသ...<br />ေသ....<br />ေသျခင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က<br />ထင္က်န္ရစ္မယ့္ ပံုရိပ္က<br />ေသဆံုးျခင္းမရိွတဲ့ မေသဆံုးေသာအျဖစ္နဲ႔သာ.။<br /><br />(ကဗ်ာေလးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္နာမည္ေလး ေရြးေပးခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂါ <a href="http://www.mindin.info/">ဦးမင္းဒင္</a> ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-4020466351157710995?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-74051921838886131342011-04-29T09:13:00.002+07:002011-04-29T09:26:52.187+07:00သကၠရာဇ္တခုရဲ႕ ရာဇဝင္ထဲ<br />ထိုးေဖါက္ၾကည့္ေတာ့<br />ရင္ဘတ္တျခမ္းနဲ႔ လူ...<br />ရုပ္ေသေနတဲ့ လူ...<br />အၿပံဳးတုနဲ႔ လူ...<br />အမုန္းတုနဲ႔ လူ...<br />မ်က္ရည္တုနဲ႔ လူ...<br />အရိုင္း လူ...<br /><br />ပ်ံ႕က်ဲေနတဲ့ စိတ္ရာဇဝင္ထဲ<br />ေဖြရွာ ၾကည့္မိေတာ့<br />ညီမွ်မႈ ကင္းမဲ့ခ်င္တဲ့ စိတ္...<br />ေရႊမႈန္ႀကဲခ်င္တဲ့ စိတ္...<br />ေငြမႈန္ႀကဲခ်င္တဲ့ စိတ္... ေတြနဲ႔<br />စိတ္ကိုစိတ္ခ်င္းထပ္ေနတဲ့..<br />ႀကဲခ်င္တိုင္း ႀကဲေနတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔...<br /><br />ရာဇဝင္ထဲက လူသားတဦး<br />ေဖြရွာမိတဲ့ တရားက..<br />ကန္႔လန္႔ျဖတ္မေနတဲ့ မ်ဥ္းတေၾကာင္း...<br /><br />နံရံေတြကာထားတဲ့<br />ေမတၱာတုေတြထဲ..<br />အၿပံဳးေတြကာထားတဲ့<br />ဟန္ေဆာင္ ကမၻာထဲ..<br />သစၥာရည္ေတြ ျဖန္းပက္ပစ္လိုက္မယ္..<br />ရာဇဝင္တခု လွပဖို႔ေပ့ါ..<br /><br />ခုေတာ့... ဘဝအေသေတြကို<br />ရာဇဝင္ေဟာင္းထဲမွာ ထားခဲ့ၿပီး<br />ကညစ္နဲ႔ ေရးျခစ္ေနတဲ့<br />ဘဝအသစ္ေတြကိုေတာ့<br />ရာဇဝင္သစ္ထဲမွာ...ေပ့ါ...!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-7405192183888613134?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-51469667335749306152011-04-18T16:37:00.004+07:002011-04-18T16:49:30.457+07:00<span style="color: rgb(0, 0, 102); font-weight: bold;font-size:100%;" >ကမ္းေျခေရးတဲ႔ လိႈင္း</span><br /><br />ဆူနာမီေတြထက္<br />အမ်ားႀကီး ျမင့္တယ္ ...<br />ေၾကာက္မသြားၾကပါနဲ႔<br />အဲဒီလိႈင္းက သဒၶါလိႈင္းပါ ...<br />က်ေနာ္လို ကမ္းေျခေကာင္ေတြ<br />အၿမဲေမွ်ာ္လင့္ေနရတဲ႔<br />စာေတြ သယ္ေဆာင္လာတဲ႔လိႈင္း ...။<br /><br />ပင္လယ္ေတြ မခမ္းသလို<br />လိႈင္းေတြ မကုန္သလို<br />သဒၶါလိႈင္း လည္း<br />က်ေနာ္တို႔ ရင္ကို<br />ဆက္ၿပီး ႐ိုက္ခတ္ေနႏိုင္ပါေစ ....။ ။<br /><br />(သဒၶါလိႈင္းဘေလာ့ဂ္ တစ္ႏွစ္ျပည့္အမွတ္တရ)<br /><br />ခ်မ္းေျမ႕ပါေစ ....<br /><a href="http://nwaysuelinkar.blogspot.com/">ေႏြဆူးလကၤာ</a><br /><br /><div style="text-align: justify;">သဒၶါ႔ရဲ႕ ဘေလာ့တႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရေလး ေရးေပးပါလို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ မအားလပ္တဲ့ၾကားထဲကေန ခ်က္ခ်င္း ေရးေပးတဲ့ ကိုေႏြဆူးကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာပါရေစ.။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-5146966733574930615?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-18488914890126792962011-04-13T23:12:00.004+07:002011-04-13T23:16:14.655+07:00“ငါ့..” အတၱအတြက္<br /><br />ငါ… ကိုယ္တိုင္ ေသာက္သံုးေနတဲ့<br /><br />အရာတခု<br /><br /><br />တိုးေဝွ႕ဝင္လာတဲ့…<br /><br />အသိနဲ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့<br /><br />အဆိပ္တခြက္ျဖစ္ေနေပါ့….!<br /><br /><br />အဆိပ္ေပၚ အဆိပ္ခ်င္းထပ္လို႔<br /><br />အဆိပ္ခ်င္းထိတဲ့ ထိခတ္မႈေၾကာင့္<br /><br />တခ်ိဳ႕ေနရာ… အရည္ေပ်ာ္…..<br /><br />တခ်ဳိ႕ေနရာ… အေငြ႔ပ်ံ…..<br /><br />တခ်ဳိ႕ေနရာ…. ပုပ္ပြ…..အ့ံမူးမူး<br /><br /><br />သတိဝင္ခိုက္….<br /><br />“ငါ…”………….<br /><br />ေျဖေဆးရွာဖို႔<br /><br />အေမာတေကာ ေျပးလႊားေနမိ<br /><br /><br />ေဟာ……..<br /><br />ငါ… ရွာေဖြေသာက္သံုးခဲ့တဲ့<br /><br />ေျဖေဆးမွာလည္း<br /><br />အဆိပ္ေတြ ပါေနေလရဲ႕…!<br /><br />…………………….!<br /><br /><br />“ငါ…” ……..<br /><br /><br />အငမ္းမရ ေသာက္သံုးခဲ့တဲ့<br /><br />အဆိပ္ရည္အတြက္<br /><br />အဆိပ္..ေျဖေဆးအတြက္<br /><br />ငါ့.. ကိုယ္ငါ ဒဏ္ခတ္တယ္…!<br /><br />ငါ့… ကိုယ္ငါ ျပစ္ဒဏ္ခ်လိုက္တယ္…!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-1848891489012679296?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-46318981533874103372011-04-09T15:07:00.006+07:002011-04-13T23:06:52.147+07:00သမီးအတြက္ ကဗ်ာ<br /><br />ျမစ္တျမစ္ဟာ သူ႔ႏွလံုးသားနဲ႔ သူစီးရတာ ..<br /><br />အဲဒီျမစ္ဟာ သမီးျဖစ္ေစ ....။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">ကမာပုလဲ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">မတ္လ ၂၀၁၁။</span><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">က်မအတြက္ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ကို ဘဝတခုလံုးအတြက္ ကိုယ္စားျပဳ ခံစားသက္ဝင္ႏိုင္ၿပီး ႏူးညံ့ညင္သာစြာနဲ႔ တန္ဖိုးရိွရိွ စီးေမ်ာသြားႏိုင္ေအာင္ ရင္နဲ႔ရင္းၿပီးေရးေပးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာအေရးေကာင္းၿပီး ဘဝရဲ႕ေဝဒနာေတြ.. ဘဝရဲ႕ နာက်င္မႈေတြ... ဘဝမွာ အေကာင္းဆံုး ဆက္လက္ ရွင္သန္လိုစိတ္ေတြ... ဘဝရဲ႕ အတၱေတြ.... ကို ကဗ်ာအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းလို႔ ထုဆစ္ရွင္သန္ေနတဲ့ အကိုလို ေလးစားခ်စ္ခင္ရတဲ့ <span style="color: rgb(0, 0, 102);">ကမာပုလဲ</span> ကို ဘေလာ့ေပၚကေန ေက်းဇူးတင္တာထက္ ပိုတယ္ဆိုတာ ေျပာပါရေစ.။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-4631898153387410337?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-8829619492321932292011-04-06T09:28:00.013+07:002011-04-09T14:49:31.150+07:00<div style="text-align: justify;">မဖိတ္ေခၚပါပဲ ဘယ္ေနရာကေန ေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့ ေၾကာင္ေလးေတြကို အသက္ဆက္ရွင္ႏိုင္ဖို႔ အစာေလးေကၽြးရင္း အမ်ိဳးအမည္မသိတဲ့ ရင္းႏွီးမႈတခုနဲ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">က်မေရးခဲ့ဖူးတဲ့… ေၾကာင္ေလးေတြထဲက တေကာင္ၿပီးတေကာင္ ေသသြားခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ဆံုး ကံေကာင္းလွစြာ မေသပဲ က်န္ခဲ့တဲ့ ေၾကာင္ေလးတေကာင္ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ရင္း ေနလာလိုက္တာ….. ။<br /><br /><div style="text-align: justify;">က်န္ခဲ့တဲ့ ေၾကာင္ေလး ကိုလည္း ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္ၿပီး ေသအံုးမလဲဆိုၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ ေနခဲ့ရတယ္.။ အဲဒီ ေၾကာင္ေလးကလည္း ထမင္းစားခ်ိန္ဆို က်မကို ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ထမင္းေတာင္းတတ္ေနခဲ့ၿပီ.... ေၾကာက္တဲ့ စိတ္လည္း သိပ္မရိွေတာ့ပဲ ယဥ္ပါးလာခဲ့ၿပီ.. က်မကလည္း အခ်ိန္မွန္ ထမင္းေလးေကၽြးလို႔ ေၾကာင္ေလးကို တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔..... ထမင္းစားရဲ႕လား......ေပါ့.။ ရင္းႏွီးမႈတခု အတြက္ တထပ္ရစ္ခဲ့ရတယ္..။ က်မရဲ႕ရံုးပိတ္ရက္မွာ ေၾကာင္ေလးအတြက္ စိတ္ပူပန္ေနတတ္ခဲ့ၿပီ..။ ရင္းႏီွးမႈတခုအတြက္ တထပ္တိုးခဲ့ ရျပန္ၿပီေပါ့….။<br /></div><br />ဟန္ေဆာင္မႈမပါပဲ စစ္မွန္တဲ့ သေဘာထားနဲ႔ ထပ္ခါထပ္ခါ တိုးလာတဲ့ ရင္းႏွီးမႈ တခုေၾကာင့္…. ေၾကာင္ေလး အတြက္ ဘာေၾကာင့္မ်ား စိတ္ပူေနရသလဲလို႔လည္း ေတြးေတာေနမိေသး..။<br /><br />တေန႔ၿပီးတေန႔ တိုးလာတဲ့ ရင္းႏီွးမႈအတြက္ ပူပန္မႈဆိုတဲ့ အက်ိဳးဆက္တခုကလည္း ကိန္းေအာင္းလာမိခဲ့ေပ့ါ..။<br /><br />အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် တံု႔ျပန္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စိတ္ေလးတခုေၾကာင့္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္ၿပီး ရစ္ပတ္ခံရမယ့္ စိတ္တခုကို ခံစားခဲ့ရမယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရင္ ခုေလာက္ရင္းႏွီးမႈထားခဲ့မိပါ့မလား…။<br /><br />တရက္မွာေတာ့ ထမင္းစားခ်ိန္ထိ ေၾကာင္ေလးကို မေတြ႔ခဲ့ရဘူး.။ ဘယ္မ်ားသြားေနပါလိမ့္ဆိုၿပီး ေကၽြးေနက် အတိုင္း ထမင္းေကၽြးထား လိုက္တယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ထိ ေၾကာင္ေလး မေရာက္လာခဲ့ဘူး.. ခန ဘယ္မ်ား သြားေနပါလိမ့္ဆိုၿပီး ေမွ်ာ္ေနမိတယ္.။ တရက္ၿပီးတရက္ တလၿပီးတလ ကုန္ဆံုး သြားေပမယ့္ ေရာက္မလာေတာ့တဲ့ ေၾကာင္ေလးတေကာင္ကို စိတ္ပူပန္စြာ ေတြးေတာရင္း ကိုယ့္ကို ရစ္ပတ္ခဲ့တဲ့ စိတ္တခုကိုပဲ အေသအခ်ာ ဆဲြထုတ္ေနမိတယ္… ။<br /><br />မဖိတ္ေခၚပဲ ေရာက္လာခဲ့ၿပီး ႏွင္မထုတ္ပဲ ျပန္ထြက္သြားခဲ့တဲ့ ေၾကာင္ေလးကို တေနရာစာ ေပးထားခဲ့မိတဲ့ အတြက္ ရလာခဲ့တဲ့ ပူပန္မႈတခုကိုပဲ ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ရေတာ့မလား…။<br /><br />ပူပန္မႈဆိုတဲ့စိတ္ကို စိတ္ထဲမွာမထားပဲ ေမာင္းထုတ္တတ္ခဲ့ၿပီလား..ဆိုတာ မေသခ်ာခဲ့ပါဘူး။<br /><br />ပူပန္မႈဆိုတဲ့စိတ္က ထားခ်င္သလိုထား ထုတ္လိုက္ခ်င္သလို ထုတ္လိုက္လို႔ေရာ ရပါရဲ႕လား..။<br /><br />“အဲလိုသာ စိတ္ထဲကေန ေမာင္းထုတ္တတ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္… အစထဲက ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ရင္းႏီွးမႈဆိုတဲ့စိတ္က တကယ္ စစ္မွန္ခဲ့ပါရဲ႕လား.. ေမာင္းထုတ္လို႔ ရခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း… လုပ္ယူထားခဲ့တဲ့ ဟန္ေဆာင္ရင္းႏီွးမႈတခုနဲ႔ အစျပဳခဲ့မိလို႔သာေပ့ါ.။ ”...<br /><br />ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈတခုဆိုတာ အလိုအေလ်ာက္ျဖစ္ေပၚလာတတ္သလား.. ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ကိုတခုခုေပးခဲ့လို႔ ရင္းႏွီးမႈဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာခ့ဲတာလား…. တဘက္သားမွာ ရိွေနခဲ့တဲ့ အမူအက်င့္ကိုၾကည့္ၿပီး ရင္းႏွီးမႈဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တာလား…… ဒါမွမဟုတ္ မိမိအတြက္ အက်ိဳးရိွေစမယ့္ တဘက္သားမွာ ရိွေနတဲ့ တစံုတရာအတြက္ေၾကာင့္ ရင္းႏွီးမႈဆိုတာကို လုပ္ယူခဲ့ျခင္းလား…….<br /><br />“မိမိအတြက္ အက်ိဳးတစံုတရာမွ မရိွေပမယ့္လည္း စစ္မွန္တဲ့ ရင္းႏွီးမႈဆိုတာ မျဖစ္ေပၚႏိုင္ဘူးလား…...”<br /><br /><br />က်မအတြက္ေတာ့ ရင္းႏီွးမႈဆိုတာ ဟန္ေဆာင္မႈမပါ အေရာင္ဆိုးမထားတဲ့ ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွမရိွပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းနဲ႔ ေအးျမျခင္းေတြကို ေဖၚေဆာင္ေပးတဲ့ သန္႔စင္က်စ္လစ္တဲ့ အျမဳေတေလး တခုပါ..။ အဲဒီ အျမဳေတေလးတခုက တထပ္ၿပီးတထပ္ ရစ္ပတ္လာတဲ့ ရင္းႏွီးမႈ ထုထည္ႀကီးကေန ေမတၱာကို အရင္းခံၿပီး ဆင္းသက္လာခဲ့တဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ စိတ္ထားတခုနဲ႔ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရတာပါ.။<br /><br />အလြယ္တကူနဲ႔ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး.။ တထပ္ၿပီးတထပ္ရစ္ပတ္ ေႏွာင္တြယ္မိၿပီးမွ ရင္းႏီွးမႈအျမဳေတေလးတခု ခက္ခက္ခဲခဲ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္.။ ခက္ခက္ခဲခဲ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ေမတၱာေတြနဲ႔ ပ်ိဳးေထာင္ၿပီး ရလာခဲ့တဲ့ အျမဳေတေလးတခုက အလြယ္တကူ ပ်က္စီးယိုယြင္းမသြားႏိုင္ပါဘူး. ဆက္လက္ခိုင္ၿမဲၿပီး ၾကာရွည္သိမ္းထားႏိုင္မွာပါ.။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ ယံုၾကည္စြာ ပ်ဳိးေထာင္ တည္ေဆာင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ စစ္မွန္တဲ့ ခင္မင္ ရင္းႏီွးမႈကေန ေပါက္ဖြားခဲ့တဲ့ ေမတၱာတရားကို တားဆီးေမာင္းထုတ္လိုက္ဖို႔ ဘယ္လိုအခ်ိန္အခါ… အေျခအေနမ်ိဳးမွာမွ ျဖစ္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး.။<br /><br />“က်မရဲ႕ တစံုတခုအေပၚ ရင္းႏွီးမႈ အားနည္းလြန္းတဲ့ အတြက္ ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ ရင္းႏွီးမႈအျဖစ္ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ အျမဳေတေလး ကလည္း က်မႏွလံုးေသြးေတြ စီးေမ်ာေနသေရြ႕ ျပင္ပအႏၱရာယ္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဝင္လာပါေစ… ေမတၱာေတြနဲ႔ လႊမ္းၿခံဳထားတဲ့ လတ္ဆတ္တဲ့ အျမဳေတေလး အျဖစ္ ဆက္လက္ ရွင္သန္ၿမဲ ရွင္သန္ေနမွာပါ......!!! ”<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-882961949232193229?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-20975311584575119032011-03-05T13:11:00.003+07:002011-03-05T13:16:00.937+07:00စီရင္ပိုင္ခြင့္…. တဲ့လား……….<br />ဘာကိုစီရင္ခြင့္….. ရမွာတဲ့လဲ……..!<br /><br />ကိုယ္တိုင္ ယံုၾကည္… ေဖါက္ထြက္ခဲ့တဲ့ ရပ္ဝန္းေလးတခုကိုလား…<br />ကိုယ္တိုင္ စိုက္ထူ ရြက္လႊင့္ေနတဲ့ အဆစ္အပိုင္းေလးတခုကိုလား….<br /><br />တပါးသူရဲ႕ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္မွာ ေနရာယူဖို႔....လား……….<br />တပါးသူရဲ႕ လြတ္လပ္ပ်ံသန္းမႈမွာ ခိုနားဖို႔.....လား……………<br />တပါးသူရဲ႕ ရယ္ေမာသံေလးေတြကို ရပ္တန္႔ပစ္ဖို႔......လား……….<br />…………………….<br /><br />မျဖစ္မေနဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္တခု… ရဲ႕…<br />ေနာက္ကြယ္က… မာယာမ်က္ႏွာဖံုး..<br />ဟန္ေဆာင္ကမၻာ….<br />ဆိုတဲ့…..<br />……………………………..<br />ေျခာက္ကပ္ကပ္ နဲ႔….. ေမတၱာတရား…ေတြ.. ပါးရွား…တဲ့<br />ေခတ္ပ်က္ႀကီးထဲမွာမွ..<br />ငါ..ဆိုတဲ့…ငါကလည္း…<br />စီရင္ခ်င္ေသး..<br />!!!<br /><br />တကယ္ေတာ့…..<br />ဘယ္အရာကိုမွ………..<br />စီရင္ပိုင္ခြင့္………မရိွတဲ့…..<br />လူသားတဦး.. အျဖစ္နဲ႔……….<br />စီရင္ပိုင္ခြင့္......ကို<br />စီရင္ေနေလရဲ႕…!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-2097531158457511903?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-75668510381817911542011-03-01T15:53:00.008+07:002011-03-02T14:55:21.792+07:00<div style="text-align: justify;">ရင္ထဲကေန ျပင္းျပတဲ့ ေဝဒနာေတြ ခံစားရတိုင္း…..<br /><br />ရင္ႏွင့္အမွ် ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အေငြ႔အသက္ေလးေတြ ထိေတြ႔ခံစားမိတိုင္း…..<br /><br />မတူညီတဲ့ စိတ္အေျခရိွတဲ့ သူေတြကို ေတြ႔ျမင္ရေလတိုင္း…..<br /><br />ေဝခဲြရခက္တဲ့ အရာေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရတိုင္း…..<br /><br />တစံုတရာနာက်င္မႈေတြနဲ႔ တိုးေဝွ႔ရတိုင္း…..<br /><br />ရင္းႏွီးမႈမရိွတဲ့…. ေရြးခ်ယ္ရမႈ ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ေရွာင္လဲႊလို႔မရခဲ့တိုင္း….<br /><br />မာယာစကားလံုးေတြနဲ႕ ေျခာက္လွန္႔ခံလိုက္ရတိုင္း…..<br /><br />ေဘးနားမွာ…. “နင္…..တို႔” မ်ား ရိွေနေလမလားလို႔ ၾကည့္လိုက္တိုင္း.. ေမာဟိုက္ေနတဲ့ ရင္ခြင္တစံုကသာ ဆီးႀကိဳေနခဲ့တယ္.!<br /><br />~~~~~~~~~<br /><br />တခါတရံမွာေတာ့.. အတူတကြ ဖူးေျမာ္ခဲ့ၾကတဲ့ ဆံေတာ္ရွင္ က်ဳိက္ထီးရိုးက ေအးခ်မ္းလွတဲ့ ဆည္းလည္းသံေတြကို ၾကားေယာင္မိေလတိုင္း အိပ္မက္ရွည္ႀကီးထဲက လန္႔ႏိုးေနခဲ့ရသလိုပါပဲ.!<br /><br />“ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းပါေစ..” အတူတူသာ ရင္ဆိုင္ရမယ္ဆို ေျဖရွင္း ခရီးဆက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေန႔ရက္ေတြကို ဘယ္လိုေန႔ရက္ေတြနဲ႔ အစားထိုး ေမ့ပစ္လို႔ ရႏိုင္ပါ့မလဲ..!<br /><br /><div style="text-align: justify;">ပူျပင္းတဲ့ ေႏြရာသီမွာ ေျခရာခ်င္း ထပ္ခဲ့ၾကသလို မိုးေရစက္ေလးေတြရဲ႕ ေအာက္မွာလည္း ေျခရာ ထပ္ခဲ့ၾကဖူးတယ္…. ေအးခ်မ္းတဲ့ ေဆာင္းမွာလည္း ေျခရာခ်င္းေတြ ထပ္ခဲ့ၾကဖူးတယ္... ေျခရာခ်င္း ထပ္ခဲ့ၾကတဲ့ ေနရာေလးေတြကို တမ္းတမိေလတိုင္း အလိုလို က်လာတတ္တဲ့ မ်က္ရည္ေတြ ကိုေတာ့ မတား..ပါ.. ရေစနဲ႔..!<br /></div><br />ဆြတ္ပ်ံ႕လြမ္းေမာဖြယ္ရာ ေနရာေလးမွာ ျဖဴစင္တဲ့ ေမတၱာတရားေတြနဲ႔ တြယ္ေႏွာင္ခဲ့ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေလးတခုကိုလည္း မရႏိုင္ေတာ့မွန္း သိေပမယ့္ ျပန္လိုခ်င္ေနမိတယ္..............!<br /><br />“ငါ…….တို႔ေတြ”.. တေယာက္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေလးေတြကို တေယာက္က ပြင့္လင္းရင္းႏွီးစြာနဲ႔ ေျပာဆို အေျဖရွာခဲ့ၾကၿပီး ျပင္ခဲ့တာေလးေတြကို စဥ္းစားလိုက္တိုင္း ခုခ်ိန္မွာ “ငါ့…..”ရဲ႕ လိုအပ္ေနတဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေလး ေတြကို ျပင္ဆင္ေပးဖို႔ အတြက္ ေတာင့္တမိလိုက္တာ…!<br /><br />“ငါ့…..ရဲ႕” ပံုရိပ္ေတြကို မွ်ေဝခံစားေစရင္း “နင္……တို႔” ရဲ႕ တားျမစ္သံေလးေတြ…. အားေပး စကားသံေလးေတြ…. အၿပံဳးေလးေတြ….. အႀကံဥာဏ္ေလးေတြ…… ရီေမာသံေလးေတြ …… ႏွစ္သိမ့္မႈေပးတဲ့ ေျပာဆိုသံေလးေတြ……. နဲ႔ “ငါ…..” အားအင္ျဖစ္ေစဖို႔ စိတ္ကူး အျဖစ္နဲ႔ပဲ သိုဝွက္ သိမ္းဆည္းၿပီး ခရီးဆက္ေနတတ္ခဲ့ပါၿပီ…!!!<br /><br />စိတ္ကူးနဲ႔ လက္ေတြ႔ဘဝကို ထုဆစ္ပံုေဖၚတဲ့အခါမွာ ထပ္တူမက်တတ္တဲ့ အရာေလးေတြ ရိွတယ္ဆိုတာကိုလည္း “နင္… …တို႔” နားလည္ သိတတ္ေနေလာက္ပါၿပီ…!<br /><br />ဟန္ေဆာင္ကမၻာရဲ႕ တဘက္ျခမ္းမွာ “ငါ….တို႔..” အားလံုး အတူတူ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းစြာနဲ႔ အဆိပ္အေတာက္ကင္းကင္း ျဖတ္ေက်ာ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေလးကေတာ့ မေျပာင္းမလဲ တည္တ့ံေနမွာပါ.!<br /><br />“ငါ…”ေလ.... ထပ္တူမက်တဲ့ အခိုက္အတန္႔ ေလးေတြမွာေတာ့ ကေလာင္တံကိုကိုင္ၿပီး ထိုးဆြေနတတ္ခဲ့ၿပီေလ…!<br /><br />ခုခ်ိန္မွာေတာ့……………..<br />“ငါ…” က…….. သူငယ္ခ်င္းမဲ့ေနတဲ့ လူသားတဦး…!!!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-7566851038181791154?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-18162811134604155152011-02-17T16:05:00.005+07:002011-06-30T14:30:58.550+07:00<div style="text-align: justify;">အတိတ္က ေန႔ေလးတေန႔မွာ ႏွလုံုးသားထဲမွာရိွတဲ့ အတိုင္း အသံတိတ္နဲ႔ ရိုးသားစြာ ဝန္ခံခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br />ေကာင္းကင္ျပင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိွတ္တုတ္မိွတ္တုတ္ လက္ေနရွာတဲ့ ၾကယ္ေလးကလဲြလို႔ ပကတိညိဳမည္း ေနလိုက္တာ။ ဒီအခ်ိန္ ခ်စ္သူ နားခိုရာ ေနရာေလးမွာလည္း ခုလိုပဲ တူညီတဲ့ ေကာင္းကင္ ညိဳေမွာင္ေမွာင္ႀကီးပဲ အုပ္မိုးထားေနမွာပဲ ဆိုတာ ေတြးရင္း ေတာင္ပံျဖန္႕က်က္လို႔ ႏွလံုးသားခ်င္း နီးေနခဲ့တယ္..။<br /><br />ခ်စ္သူကေရာ ဘာေတြကိုေတြးေတာ ေနမွာပါလိမ့္..။<br /><br />ဘဝတေကြ႕မွာ သင္ၾကားခဲ့ရတဲ့ ပညာေရး ခန္းမႀကီးထဲမွာ ေမးခြန္းေတြကို ခက္ခဲစြာနဲ႔ အတူေျဖဆိုခဲ့ၾကတဲ့ ေန႔ေတြကိုလား…. လက္ေတြ႕ခန္းမထဲမွာ အေရာင္မေျပာင္းလဲျခင္းကို ရွာေဖြခဲ့ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြကိုလား…. ခ်စ္သူကိုယ္တိုင္ ေပးခဲ့ဖူးတဲ့ အရာေလးတခုလား…… ဒါမွမဟုတ္ ခ်စ္သူရခဲ့ဖူးတဲ့ ျမတ္ႏိုးစရာ အရာေလးတခုလား…….. မ်က္ဝန္းေလးထဲမွာ အမွတ္မထင္ ေတြ႕ခဲ့ဖူးတဲ့ ၾကင္နာျခင္း အရိပ္အေယာင္လား……… ေအးခ်မ္းဖြယ္ ကံ့ေကာ္ရြာေလးထဲက လက္ဖက္ရည္ ခ်ိဳေပါ့က် တခြက္ကိုလား…….<br /><br />ေရတမာပင္ေလးေတြ တန္းစီေနတဲ့ ရွည္လ်ားတဲ့လမ္းေလးမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ကြယ္ မသြားမယ့္ ေျခရာေလးေတြ... ရိွေနအံုးမယ္ထင္ပါရဲ႕.....။<br /><br />ခ်ိဳၿမိန္တဲ့ စကားသံေလးေတြကို ေက်းဌက္ေလးေတြက မွတ္မိ ေတးဆိုေနမယ့္ ေတးဆိုသံေလးေတြကိုလည္း ၾကားေယာင္တုန္းပါ ခ်စ္သူ....။<br /><br />ခ်စ္သူရဲ႕ အၿပံဳးေလးကို တမ္းတလိုက္တိုင္း ၾကည္ႏူးမႈနဲ႔ အလြမ္းတို႔ ေပါင္းစပ္ဖဲြ႕သီလို႔…..<br /><br />ခ်စ္သူဝါသနာပါရာမွာ က်မရဲ႕ အားေပးမႈက ခ်စ္သူအတြက္ အင္အားတရပ္ အျဖစ္ ရပ္တည္ခြင့္ ရခဲ့တာကို ျပန္လည္ေတြးေတာရံု ေတြးေတာမိတဲ့အခုိက္ ေဘးနားကို ငဲ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဗလာ ……. သက္သက္ ….......။<br /><br />ေကာင္းကင္အမိုးႀကီး တခုထဲေအာက္မွာ မတူညီတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြနဲ႔ လြင့္ေျမာေနၾကရေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ေသာ တူညီမႈေတြရဲ႕ ေအာက္မွာေတာ့ ထပ္တူက်ခဲ့ဖူးပါတယ္.။<br /><br />~~~~~~~~~~~~<br /><br />နံနက္ခင္းရဲ႕ ေလႏုေအးက က်မရဲ႕ ဆံႏြယ္ေလးေတြကို တိုးေဝွ႕လာတိုင္း ခ်စ္သူနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ အေတြးေတြကလည္း လြင့္ပ်ံ႕လာခဲ့တာကိုေတာ့ ခ်စ္သူနားလည္ႏိုင္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ ခ်စ္သူ မၾကားႏိုင္ေပမယ့္.. ခ်စ္သူ မျမင္ႏိုင္ေပမယ့္…. က်မကေတာ့ စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာေနမိတယ္.။ က်မရဲ႕ဝန္ခံမႈကို ခ်စ္သူသိႏိုင္ဖို႔ ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္သံေလးက ေလနဲ႔အတူ ပါမသြားခဲ့ပါဘူး..။<br /><br />ေရရြတ္မိတဲ့ စကားသံေလးကို ျမတ္ႏိုးႏွစ္ၿခိဳက္စြာနဲ႔ ပံုေဖၚေနေပမယ့္ အဆစ္အပိုင္းေလးတခုအျဖစ္ ပိုင္းျခားတတ္ေအာင္ က်မေလ့က်င့္တတ္ခဲ့ၿပီနဲ႔ တူပါရဲ႕…။<br /><br />ေျခခ်ခြင့္မရေတာ့တဲ့ ခ်စ္သူရဲ႕ နယ္ေျမက အေငြ႕အသက္ ရနံ႔ေလးတခုကို ေတးသီခ်င္းအျဖစ္ နာက်င္စြာ ဟစ္ေၾကြး သီဆိုရင္း ရင္ထဲမွာေတာ့ ငိုေၾကြးေနခဲ့ရၿပီ ခ်စ္သူ….။<br /><br />ႏွလံုးသားထဲက ရိုးသားစြာနဲ႔ ေခၽြခ်လိုက္တဲ့ ႏွလံုးေသြးစက္ေတြကတဆင့္ ၿပိဳက်လာတဲ့ မ်က္ရည္စက္ေလးေတြကိုေတာ့ ေခါင္းအံုးေလးက သက္ေသထူေနေလရဲ႕ ခ်စ္သူ…………!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-1816281113460415515?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းhttp://www.blogger.com/profile/18067543354752368207noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-23665273459613579622011-02-09T12:07:00.003+07:002011-02-09T12:27:32.899+07:00<div style="text-align: justify;">တခါတရံမွာ သိပ္ကို အေပးအယူဆန္တဲ့ ဝန္းက်င္ေလးတခုကို အမွတ္မထင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အမွတ္ထင္ထင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပဳမူျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />တဦးကတဦးကို တစံုတခုေသာ အတိုင္းအတာ… တစံုတခုေသာ သက္မဲ့ပစၥည္း…. တစံုတခုေသာ ေပးဆပ္မႈေတြေၾကာင့္ တဖန္ျပန္လို႔ ယူရမယ့္ သေဘာက အေပးအယူ ဝတၱရားဆန္ေနသလို ျဖစ္ေနပါ့လား။<br /><br />တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကိုယ္ကေပးတာထက္ အဆမ်ားစြာကို ျပန္လိုခ်င္သူ.. ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ေပးသေလာက္ပဲ ျပန္လိုခ်င္သူ… ကိုယ္ဒါေပးလို႔ ဒါပဲျပန္လိုခ်င္သူ…ေတြလည္း ရိွေလရဲ႕…။<br /><br />တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုေပးတာထက္ ပိုလို႔ျပန္ေပးခ်င္သူ… ကိုယ့္ကိုမေပးခဲ့ရင္လည္း ကိုယ္ကေပးခ်င္ေနသူ..ေတြလည္း ရိွရဲ႕..။<br /><br />တကယ္ဆုိ တစံုတခုကို ေပးတယ္ဆိုထဲက တစံုတခုကို ျပန္လိုခ်င္သူေတြပါပဲ.. ဒါကိုပဲ ေလာကရဲ႕ သဘာဝတရားႀကီးပါလို႔ ဇြတ္မိွတ္ သတ္မွတ္လိုက္ရေတာ့မွာလား.။<br /><br />ေပးတယ္ဆိုတာ တပါးသူအတြက္ အခ်ိန္လား.. ပစၥည္းဥစၥာလား.. ပညာလား… မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ႏိုင္ေပမယ့္ ရင္နဲ႔ရင္းၿပီး ေပးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာလား.. ယံုၾကည္မႈလား.. နားလည္မႈလား.. သစၥာတရားလား..။<br /><br />တပါးသူကို ေပးလိုက္တဲ့ အရာတခုအတြက္နဲ႔ တန္ဖိုးတူ အရာတခုကို ျပန္လိုခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရတဲ့ ပင္ပန္းမႈဒဏ္ကိုလည္း ေတြ႕ႀကံဳေနၾကရတာပဲေလ.။ ဒါမွမဟုတ္ တပါးသူဆီက အက်ိဳးအျမတ္ တစံုတရာကို ရယူလိုေဇာနဲ႔ ကိုယ္ကအရင္ တစံုတရာကို ေပးခဲ့တာကေရာ စစ္မွန္တဲ့ ေစတနာျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ကိုယ္က ဦးစြာ ေပးခဲ့တဲ့ အရာတခုအေပၚမွာ တန္ျပန္လိုခ်င္မႈ မရိွတဲ့ စိတ္ေလးသာ ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္ရင္ အေကာင္းသားေပါ့..။<br /><br />လူတဦးကတဦးအေပၚမွာ ေပးခဲ့ၾကတဲ့ မ်က္စိနဲ႔ျမင္ရတဲ့ အရာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မ်က္စိနဲ႔မျမင္ႏိုင္တဲ့ အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရာတခုရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ေစတနာေတြ ေမတၱာေတြ ကပ္ၿငိပါလာၾကမွာပါ။ ကပ္ၿငိေနတဲ့ ေမတၱာတရား. ကရုဏာတရားေတြေပၚမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ ေႏွာင္ႀကိဳးေတြ.. တံု႕ျပန္မႈ အတံုအလွည့္ေတြသာ မထားရိွခဲ့ရင္ သိပ္ကို ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ အလွတရာေလး ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနမယ့္ ဝန္းက်င္ေလးတခု ရွင္သန္လာမွာပါ။<br /><br />ကိုယ္ေပးခဲ့တဲ့ အေပးတခုအေပၚမွာ ျပန္လို႔ရယူလိုစိတ္ မရိွခဲ့ၾကရင္. ကိုယ္ရယူခဲ့တဲ့ အယူတခု အေပၚမွာ ျပန္လို႔ ေပးကိုေပးရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဝန္ပိမေနေစခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း…. လူသား တဦးရဲ႕စိတ္ ေပါ့ပါးလန္းဆန္း သြားေစရဲ႕…။<br /><br /><div style="text-align: justify;">စစ္မွန္တဲ့ ေစတနာ ေမတၱာေတြပါတဲ့ ေပးဆပ္မႈ တခုအေပၚမွာ ျပန္ရယူလိုစိတ္ စိုးစဥ္းမွ် မရိွခဲ့ၾကတာကေရာ ဘယ္လို အေၾကာင္းေၾကာင့္ပါလိမ့္.။ ျပန္ရယူလိုစိတ္ မရိွခဲ့တဲ့ အရင္းခံစိတ္ေလးကို နားလည္ေပးႏိုင္ခဲ့ရင္ ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ ေပးဆပ္မႈ အတြက္ ေက်နပ္ေနမွာအမွန္ပါ..။<br /></div><br />အေႏွာင္အဖဲြ႕မပါတဲ့ ေစတနာ… ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြပါတဲ့ ေပးဆပ္မႈတခု.. သိတတ္မႈတခု.အေပၚမွာ ရယူခဲ့တဲ့ သူရဲ႕ ရိုးသားမႈကသာ အခရာ မဟုတ္ပါလား…!<br /><br />အေပးအယူေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ဝန္းက်င္ေလးထဲကေန ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ခ်င္မိတယ္.။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-2366527345961357962?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-58685363645977509502011-01-25T13:45:00.005+07:002011-01-25T14:05:21.999+07:00<div style="text-align: justify;">တိမ္ေတြကင္းစင္လို႔ ထိန္ထိန္သာေနတဲ့ လမင္းႀကီးရဲ႕ လင္းေရာင္ျခည္ အမိုးေအာက္မွာ ဟိုတစု ဒီတစု ဟိုတေယာက္ ဒီတေယာက္နဲ႔ ဥဒဟို သြားလာေနၾကတဲ့ အတၱ၀တ္ရံုလႊာ လႊမ္းၿခံဳထားၾကတဲ့ ၀တ္ရံုလႊာေတြနဲ႔ လူသားေတြ…. လူသားေတြ………လူသားေတြ!!!<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">၀တ္ရံုလႊာေတြရဲ႕ အေရာင္အဆင္းနဲ႔ ပံုသ႑ာန္ေတြကေတာ့ မတူၾကပါကလား.။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ၀တ္ရံုလႊာအထူႀကီးေတြနဲ႔ အထပ္ထပ္၀တ္ထားလို႔။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း တထပ္တည္းေပ့ါ။ တခ်ိဳ႕ေတြရဲ႕ ၀တ္ရံုလႊာေတြကေတာ့ လွပအသက္၀င္ေနသလို… တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ မလွမပမသပ္မရပ္နဲ႔…။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ၀တ္ရံုလႊာေတြကို ၀တ္ထားၾကရမွာ ပါပဲလား.. မျဖစ္မေန ၀တ္ၾကရမွာလား.. ေတြးေတာရင္း… လမင္းႀကီးရဲ႕ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ ေရာေႏွာ သြားလာေနမိတယ္။<br /></div><br />တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ၀တ္ရံုလႊာႀကီးကို ၀တ္ရတာကိုပဲ ဂုဏ္ယူပီတိျဖစ္ေနၾကေလရဲ႕..။ ၀တ္ရံုလႊာႀကီးရဲ႕ တန္ဖိုးက ဘယ္ေလာက္မ်ား ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေနလို႔ပါလိမ့္.။ မိမိရဲ႕ ၀တ္ရံုလႊာကိုပဲၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးေနသလို သူတပါးရဲ႕ ၀တ္ရံုလႊာေတြကို ၾကည့္ရတာ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕စရာေကာင္းေနပါရဲ႕လား..။ မိမိရဲ႕ ၀တ္ရံုလႊာက တပါးသူကို မထိခိုက္ပဲ တန္ဖိုးရိွၿပီး လွပအသက္၀င္ေနပါရဲ႕လား။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူသားအားလံုးရဲ႕ မတူေသာ ၀တ္ရံုလႊာေတြကို ၾကည့္မိရင္း ၀တ္ရံုလႊာမ၀တ္ထားၾကတဲ့ တခ်ိဳ႕ေသာလူေတြရဲ႕ ပံုရိပ္လႊာကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္မိတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ဘာလို႔မ်ား ၀တ္ရံုလႊာေတြကို မ၀တ္ထားၾကပါလိမ့္။ မိမိကိုယ္တိုင္က ၀တ္ခ်င္စိတ္မရိွလို႔ေပလား.. တပါးသူနဲ႔ မတူရေလေအာင္ မ၀တ္ထားျခင္းေပလား… ၀တ္ထားျခင္းကို မႏွစ္သက္လို႔ေပလား… လားေပါင္းမ်ားစြာ စဥ္းစားရင္းနဲ႔…!!!<br /><br />တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ၀တ္ရံုလႊာေတြကေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းရံုတင္မက တန္ဖိုးရိွမယ့္ ၀တ္ရံုလႊာေကာင္းလို႔ အထင္ေရာက္ေစမယ့္ ၀တ္ရံုလႊာႀကီးေတြနဲ႔.။ တခ်ိဳ႕၀တ္ရံုလႊာေတြနဲ႔ တခ်ိဳ႕၀တ္ရံုလႊာေတြကေတာ့ တူညီေနတာကို ေတြ႔ရျပန္တယ္။ တူညီေနတာက အေရာင္အဆင္းလား. တန္ဖိုးလား.. ပံုသ႑ာန္လား… ႀကီးျမတ္မႈလား…. အံ၀င္ေနမႈေၾကာင့္မ်ားလား…… !<br /><br /><div style="text-align: justify;">တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ၀တ္ရံုလႊာႀကီးကို ၀တ္ဆင္ၿပီး လြင့္ေမ်ာ သြားေနတဲ့ တိမ္လႊာေနာက္ကို လိုက္လို႔.. တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း မေသခ်ာ မေရရာတဲ့ လမ္းခရီးေနာက္မွာ ေမ်ာပါလို႔.. တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း လြန္ဆန္ခြင့္ မရိွတဲ့ အခ်ိန္ကာလေနာက္ကို လိုက္ရင္း.... တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရစီးေၾကာင္းေနာက္ကို လိုက္ပါလို႔….<br /></div><br />တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ၀တ္ရံုလႊာႀကီးကို တထပ္ၿပီးတထပ္ ထပ္လို႔သာ ၀တ္ေနေတာ့တယ္။ အထပ္ထပ္ေသာ ၀တ္ရံုလႊာႀကီးေတြနဲ႔ အေနအထိုင္ က်ပ္တည္းမယ့္ အျဖစ္ကိုလည္း ေတြးၾကည့္မိပါရဲ႕။ ဘာလို႔မ်ားအထပ္ထပ္ ၀တ္ေနၾကပါလိမ့္။<br /><br />တပါးသူရဲ႕ ရိုးစင္းတဲ့ ၀တ္ရံုလႊာကို မိမိရဲ႕ ရိုးစင္းတဲ့ ၀တ္ရံုလႊာနဲ႔ ျခယ္မႈန္းၿပီး တန္ဖိုးရိွတဲ့ အရာေလးတခု ဖန္တီးခြင့္သာ ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ေပါ့.။<br /><br />လူသားအားလံုးလည္း တပါးသူရဲ႕ ၀တ္ရံုလႊာကို မထိခိုက္တဲ့ တန္ဖိုးရိွ ရိုးစင္းလွတဲ့ ၀တ္ရံုလႊာမ်ိဳးကို ၀တ္ဆင္ႏိုင္ၾကဖို႔ ရည္သန္မိပါတယ္။<br /><br />က်မလည္း က်မရဲ႕ ၀တ္ရံုလႊာကို မသက္မသာ ငုံ႔ၾကည့္မိေလရဲ႕!!!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-5868536364597750950?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-3756395445220389802011-01-11T10:10:00.000+07:002011-01-11T10:10:15.791+07:00<div style="text-align: justify;">ဒီဇင္ဘာရဲ႕ ေဆာင္းညေတြမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း နားခိုခ်င္ေပမယ့္ ရိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေလဆန္ခရီးရဲ႕ မမွ်တႏိုင္တဲ့ ရုန္းကန္မႈေတြၾကားမွာ က်မေမ့ေပ်ာက္ခဲ့ရတယ္.။</div><div style="text-align: justify;"><br />ဒီလုိပါပဲ စကၠန္႔ကိုမိနစ္စား မိနစ္ကိုနာရီစား နာရီကိုရက္စား ရက္ကိုလစား လကိုႏွစ္စားလို႔ ျပကၡဒိန္စာရြက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးကို က်မ ေငးေမာလြမ္းဆြတ္စြာနဲ႔ၾကည့္ၿပီး ႏွစ္သစ္ျပကၡဒိန္ကို ခ်ိတ္မိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးအမည္ မသိတဲ့ ေ၀ဒနာေလးတခုက ရင္ထဲကို စူးစူးနစ္နစ္ စိုက္၀င္သြားေတာ့တယ္.။</div><div style="text-align: justify;"><br />က်မရင္ကို လက္နဲ႔ဖိၿပီး ခနတာ နားလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေျပးလႊားေနၾကတဲ့သူေတြ..၊ အလုပ္လုပ္ရင္း ေမာေနၾကတဲ့သူေတြ၊ လုပ္အားတန္ဖိုးနဲ႔မမွ်တဲ့ ခြန္အားေတြကို ေပးဆပ္ေနရသူေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ရင္မွာပိုက္ၿပီး ႀကိဳးစားေနၾကတဲ့သူေတြ၊ မိဘနဲ႔ သားသမီးမ်ား ေ၀းကြာေနၾကသူေတြ၊ လြမ္းေမာေနရတဲ့သူေတြ၊ ယံုၾကည္ခ်က္ကို မစြန္႔လႊတ္ပဲ အသက္ဆက္ေနသူေတြ၊ သစၥာတရားကို အေျခခံၿပီး ခရီးဆက္ေနသူေတြ၊ မိမိရဲ႕ မမွ်တႏိုင္တဲ့ အတၱမာန္တခုတည္းအတြက္ေၾကာင့္ မိမိမဟုတ္တဲ့ သူတပါးေတြအတြက္ ကိုယ္စိတ္ ႏွလံုးဆင္းရဲေနရသူေတြ..၊ ………….ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပံုရိပ္ေတြက ရိပ္ကနဲ ရိပ္ကနဲ ပါလားးးးးးးး</div><div style="text-align: justify;"><br />ျမဴေတြဆိုင္းေနၿပီး ႏွင္းဖဲြဖဲြေလးက်ေနတဲ့ ေနရာေလးတခုမွာေတာ့ အေအးဒဏ္ကို ခါးသက္ရွတစြာ ခံစားရင္း ေပၚလာတဲ့ ပံုရိပ္ေလးေတြကို ႏွေျမာတသ နာက်င္စြာနဲ႔ပဲ ခနတာ ေဘးဖယ္ထားၾကည့္လိုက္မိတယ္…။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ႏွင္းဖဲြဖဲြေလးေအာက္မွာ ကိုယ္ေပၚကိုကပ္ၿငိလာတဲ့ ႏွင္းစက္ေလးေတြကို လက္နဲ႔တို႔ထိ ဖယ္ရွားလိုက္တိုင္း ဘာလို႔မ်ား မ်က္ရည္စတို႔ စြတ္စိုလာမိပါလိမ့္..။ ေပ်ာက္ရွခဲ့ဖူးတဲ့ ရနံ႔ေလးေၾကာင့္လား…. ရံႈးနိမ့္ခဲ့ဖူးတဲ့ စစ္ပဲြမွာ ခါးသီးတဲ့ဘ၀ကို မ်ိဳခ်ပစ္ခဲ့ရလို႔လား…… ေသခ်ာသိႏိုင္မယ့္ အေျဖတခုက ႏွင္းေတြထဲမွာပဲ အရည္ေပ်ာ္သြားခဲ့ၿပီပဲ…။</div><div style="text-align: justify;"><br />ႏွင္းေလးေတြကို ထိေတြ႔ခြင့္ရႏိုင္ေသးသေရြ႕ ေတြ႕ထိခ်င္တဲ့ က်မ… ေဆာင္းရဲ႕ ေအးစိမ့္မႈနဲ႔အတူ ခို၀င္နားခ်င္တဲ့ က်မ… ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ခရီးက ခ်မ္းေအးေပမယ့္ ဒီဇင္ဘာေဆာင္းရဲ႕ ေအးခ်မ္းလွပတဲ့ အျခားဘက္မွာေပါ့.။ </div><div style="text-align: justify;"><br />အေလးထားတန္ဖိုးထားခ့ဲရၿပီး ၀မ္းသာပီတိနဲ႔ ကုန္လြန္ခဲ့ဖူးတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြကို ႏွေျမာတသစြာနဲ႔ တမ္းတေၾကကဲြေနရံု… အျဖဴေရာင္အိပ္မက္ေလးကို ျပန္လည္တမ္းတရံု…. နဲ႔ မလိုခ်င္ေတာ့တဲ့ ဒဏ္ရာအပိုင္းအစေလးေတြ… ကို ျမဴႏွင္းေတြၾကားမွာ ေျခရာေဖ်ာက္လိုက္ရေတာ့မယ္..။</div><div style="text-align: justify;"><br />သဘာ၀တရားႀကီးကို လြန္ဆန္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ မလိုခ်င္ေတာ့တဲ့ နာရီေတြကိုေတာ့ ဘာနဲ႔ေလ်ာ္ေၾကး သတ္မွတ္ရမွာပါလိမ့္…။ </div><div style="text-align: justify;"><br />&nbsp;ျမဴမႈန္ေလးေတြရဲ႕ ေျခသံကို ၾကားေနရရံု….နဲ႔ အလြမ္းေတြ ရစ္ပတ္ေႏွာင္တြယ္မိတတ္တဲ့ စိတ္ေလးတခုကေတာ့ ခိုနားတြယ္ရစ္ေနျဖစ္အံုးမယ္ ထင္ပါရဲ႕..။ ခိုနားတြယ္ရစ္ေနမယ့္ စိတ္ေလးတခုကို လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းခြင့္ျပဳရင္း ျမဴေတြဆိုင္းေနတဲ့ ႏွင္းမႈန္မႈန္ေလးၾကားထဲ က်မတေယာက္ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ေနမိခဲ့တယ္.။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-375639544522038980?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-86191822788222052812010-12-06T11:57:00.000+07:002010-12-06T11:57:39.885+07:00<div style="text-align: justify;">မပီ၀ိုးတ၀ါး ဆႏၵေတြနဲ႔ ထင္ရွားျပတ္သားလွတဲ့ ဆႏၵ ေတြၾကား လြန္ဆဲြပဲြတခုမွာ ဘာကိုမ်ား ၾကားခံတခု ထားေနမိပါလိမ့္။ </div><div style="text-align: justify;"><br />မတူညီစြာ ကဲြလဲြခြင့္ရိွႏိုင္တဲ့ ဆႏၵေတြကို အခ်ိန္တခုမွာ အံထုတ္ဖို႔ အခြင့္ရိွခဲ့မယ္ဆိုရင္ေပါ့…။ </div><div style="text-align: justify;"><br />အေရာင္အေသြး စံုလင္တဲ့ ဆႏၵေရာင္စံု ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီး တခ်ပ္ရဲ႕အလယ္ဗဟိုမွာ ဥဒဟို သြားလာ လႈပ္ရွားေနသူေတြ…. ျဖည္းျဖည္း ေအးေဆးစြာ သြားလာေနသူေတြ…. ေလာဘတႀကီး ေမာဟိုက္ သြားလာေနသူေတြ….. ပင္ပန္းတႀကီး သြားလာေနသူေတြ….. အတၱတခုတည္း အတြက္ သြားလာေနသူေတြ….. အတၱပရ မွ်တစြာ သြားလာေနသူေတြ…..&nbsp; ယံုၾကည္ဆႏၵရိွရာကို သြားလာေနသူေတြ….. နဲ႔ ပ်ားပန္းခတ္မွ်..!!!</div><div style="text-align: justify;"><br />တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ရဲ႕ ဆႏၵေရာင္စံု ကားခ်ပ္ေလးေတြကို ေငးၾကည့္ေနရင္းးးးးးး တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ရင္ထဲကေန ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ဆႏၵေတြက အေရာင္စံုလွပါလား.. တကယ့္ကို ငြါးငြါးစြင့္စြင့္နဲ႔ အေသြးစံုလင္လွတဲ့ ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္ကို ေငးေမာေနရသလိုပါပဲ.. ေငးၾကည့္ေနရင္း တခ်ိဳ႕ဆႏၵေလးေတြက ျဖဴျဖဴစင္စင္နဲ႔ ျဖစ္လာသမွ် အရာအားလံုးကို ဆႏၵေလးအတိုင္း အေကာင္အထည္ေဖၚဖို႔ တာဆူေနၾကေလရဲ႕..။ ဒီထဲမွာေတာ့ ေဟာင္းႏြမ္းသြားၿပီျဖစ္တဲ့ အေရာင္မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ေလးေတြကလည္း ဟိုတကြက္ ဒီတကြက္ ျပန္႔က်ဲလို႔..။ အေရာင္မိွန္သြားေပမယ့္ အရာေလးေတာ့ ရိွေနဆဲပဲမဟုတ္လား.. ရိွေနဆဲ အရာေလးေပၚကို အေရာင္တခု ထပ္ထည့္ျဖစ္ခဲ့ရင္… ပိုလို႔ထင္ရွား ေပၚလြင္ႏိုင္မွာေပါ့.။</div><div style="text-align: justify;"><br />တခါတရံမွာေတာ့ က်င္လည္ သြားလာေနၾကရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ အ၀န္းအ၀ိုင္းထဲမွာ တခ်ိန္တည္းမွာျဖစ္ျဖစ္ တေနရာတည္းမွာျဖစ္ျဖစ္ လူမ်ားစြာရဲ႕ ဆႏၵေရာင္စံုေတြကို ဖြင့္လွစ္ဟတဲ့အခါ တပါးသူအတြက္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးမ်ား ျဖစ္သြားခဲ့ေလမလား ေတြးေတာၾကည့္ရင္း မိမိရဲ႕ဆႏၵကိုေတာ့ မ်ိဳသိပ္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္တဲ့ အခါ တပါးသူရဲ႕ လုပ္အားခြန္အားနဲ႔ စိတ္ခြန္အားေလးေတြ ေပါ့ပါးၾကည္လင္ သြားေစရဲ႕။</div><div style="text-align: justify;"><br />မ်ားျပားလွတဲ့ ဆႏၵေရာင္စံုေတြ က်ပ္ညပ္ ပိတ္ေလွာင္ ေနတဲ့ထဲမွာ တန္ျပန္ တံု႕ျပန္ခြင့္ ျပဳဖို႔.... ခက္ခဲေနသူ တေယာက္အတြက္ မိမိရဲ႕ဆႏၵကိုပါ ထပ္ေလာင္း ျဖည့္ရင္းနဲ႔ေတာ့ တပါးသူရဲ႕ သက္ျပင္းခ်လိုက္တဲ့ ရင္ေမာသံကို မျပဳလုပ္မိဖို႔ အသိအားေလး လင္းလက္ခြင့္ျပဳပါ..။</div><div style="text-align: justify;"><br />သဘာ၀တရားအရ လူသားတိုင္း လူသားတိုင္းရဲ႕ ကိုယ္စီစိတ္ထဲမွာေတာ့ ဆႏၵေရာင္စံု ရိွၾကမွာ ဧကန္ျဖစ္ေပမယ့္ မိမိရဲ႕ ဆႏၵေရာင္စံုေတြကို အခ်ိန္ေနရာ ေဒသနဲ႔ အေျခအေနကို လိုက္ၿပီးသာ ဖြင့္ထုတ္ တတ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ လွပတဲ့ ေရာင္စံု ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ အျဖစ္ သက္၀င္လႈပ္ရွားၿပီး အနာအဆာကင္းမယ့္ စိတ္တစံုကို ဖန္တီး တည္ေဆာက္ႏုိင္မွာ..။</div><div style="text-align: justify;"><br />ဆႏၵတစံုရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈတိုင္းကို ႏိႈင္းႏိႈင္းဆဆနဲ႔ ေခၽြခ်ျဖစ္တဲ့ အခါတိုင္း တပါးေသာသူရဲ႕ ဆႏၵေတြကိုလည္း ေလးစား အသိမွတ္ျပဳ ေခၽြခ်ခြင့္ျပဳရင္း…</div><div style="text-align: justify;"><br />ႏွလံုးသားထဲကို ၀င္ေရာက္ေနတဲ့ တစံုတရာ ဆႏၵအစစ္အမွန္အတြက္ ရင္ဘတ္ထဲကေန ထြက္က်လာမယ့္ ေလးနက္မႈ ရိွတဲ့ ဆႏၵေရာင္စံုေလးေတြကို စုပ္ခ်က္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရးဆဲြဖို႔ ယံုၾကည္နားလည္မႈေတြနဲ႔ ရင္းထားရတဲ့ အရာေတြကလည္း အမ်ားသားပါကလား….!</div><div style="text-align: justify;"><br />ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေလး တခုကို အေရာင္အေသြး စံုစံုလင္လင္နဲ႔ ေဆးသားလွပေအာင္….. ဆဲြေနဆဲ သူတေယာက္ကေတာ့ျဖင့္....!!!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-8619182278822205281?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-42244528693274313962010-11-30T11:34:00.000+07:002010-11-30T11:34:31.407+07:00<div style="text-align: justify;">အေ၀းဆံုး ခရီးကို ေၾကာက္သတဲ့လား…….´</div><div style="text-align: justify;"><br />တခါတရံမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အေျခအေန အေရးကိစၥေတြအရ အေ၀းဆံုး ခရီးကိုလည္း သြားေနရအံုးမွာပဲ..။ အဓိကကေတာ့ ခရီးလမ္း ေ၀းေပမယ့္ သြားရတဲ့လမ္းေၾကာင္း ေခ်ာေမြ႕ခ်င္မွ ေခ်ာေမြ႕မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ေအာင္ျမင္ခ်င္တဲ့ဘ၀… ရွင္သန္လြတ္ေျမာက္ခ်င္တဲ့ သတၱိ… ေတြကို ရင္ခြင္မွာ ပိုက္ၿပီး အေ၀းဆံုးခရီးကို သြားေနရအံုးမွာပဲေပါ့.။ </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />အေ၀းဆံုး ခရီးကို ေၾကာက္ၿပီး နီးနီးေလးမွာ ရိွတဲ့ ခရီးေလး တေထာက္ကိုေတာ့ အစမ္းအေနနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မေလွ်ာက္လွမ္းခ်င္ပါနဲ႔..။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />သြားေနရမယ့္ ခရီးလမ္းႀကီးက ဘ၀အတြက္လား……. အမွန္တရား အတြက္လား….. ယံုၾကည္ခ်က္ အတြက္လား….. အခ်စ္အတြက္ေပပဲလား…… ဆိုတာ ေသခ်ာသိဖို႔ အတြက္ စိတ္ကို တည္ၿငိမ္စြာထားရင္း အမွန္တကယ္ လိုအပ္ၿပီး တန္ဖိုးရိွတဲ့... ျဖစ္ခ်င္တဲ့... ဆႏၵတစံုကို ေထြးေပြ႕ရင္း အဓိပၸါယ္ရိွတဲ့ လမ္းေပၚမွာ တလွမ္းခ်င္း တလွမ္းခ်င္း ႀကိဳးစား ေလွ်ာက္လွမ္းရလိမ့္မယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br />လိုအပ္သလား မလိုအပ္ဘူးလား ဆိုတဲ့ မေရရာ မေသခ်ာတဲ့ စိတ္အေငြ႕အသက္ေတြနဲ႔ေတာ့ စိတ္ကို မညိႈးႏြမ္းခ်င္ပါနဲ႔။</div><div style="text-align: justify;"><br />ရည္ရြယ္ခ်က္မရိွပဲ ေရြ႕လ်ား စီးေမ်ာေနတဲ့ `တိမ္´ေတြလို ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းေတြကို ဆုပ္ကိုင္ ဖန္တီးလုပ္ေဆာင္ ႏိုင္တဲ့သူ&nbsp; တေယာက္ ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမွာေပါ့။</div><div style="text-align: justify;"><br />ဒါေပမဲ့…..</div><div style="text-align: justify;"><br />အႏၱရာယ္ ရိွမွန္းသိေပမယ့္ ဇြတ္တိုးၿပီး လုပ္တတ္ၾကတဲ့ သဘာ၀တရားေလးေတြ ကိုေတာ့ သတိေလးနဲ႔ ဆင္ျခင္ ရလိမ့္မယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br />မာနဆိုတာကလည္း အၿမဲတမ္း ရိွေနဖို႔ မသင့္ေတာ္ပါဘူးေလ.. ရိွသင့္တဲ့ ေနရာမွာ ထားရမယ့္ မာနကို တန္ဖိုးရိွရိွနဲ႔ အသံုးျပဳရမယ္.. အဲဒီမာနက အသက္လည္း ျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့ေနာ္.။</div><div style="text-align: justify;"><br />အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ဖူး ၾကမွာပါပဲေလ…။ လက္ေတြ႔ ေလာကမွာ မရိွသင့္ေတာ့ေပမယ့္လည္း စိတ္ကူးယဥ္ဖူးတဲ့ စိတ္ကူးေကာင္းေလးေတြကိုပဲ ျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ အေကာင္အထည္ေဖၚ ထုဆစ္တတ္ရင္လည္း ေနေပ်ာ္တဲ့ ဘ၀ေလးတခုကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္လာမွာပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br />ေလွ်ာက္လွမ္းေနရမယ့္ ခရီးေ၀းႀကီး တေလွ်ာက္မွာ တေယာက္တည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္… စိတ္တူကိုယ္တူ အေဖၚေကာင္း ပါခ်င္ပါႏိုင္မယ္…. ဒါမွမဟုတ္ စိတ္မတူတဲ့ အေဖၚ ပါေကာင္းပါႏိုင္တာေပါ့… ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ မိမိကိုယ္ကို အထီးက်န္ေနပါလား ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ မခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသင့္ဘူးေလ.။</div><div style="text-align: justify;"><br />မိမိနဲ႔ စိတ္တူတဲ့ သူတေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေ၀းေန ေ၀းေနပါေစ.. နီးနီးေလးပါပဲေလ……..!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-4224452869327431396?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-73151777468888300542010-11-25T13:30:00.000+07:002010-11-25T13:30:35.209+07:00<div style="text-align: justify;">အမိႈက္………..!</div><div style="text-align: justify;"><br />အလြန္ရႈပ္ေထြးၿပီး ပစၥည္းမ်ိဳးစံုံု စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ အန႔ံအသက္ ဆိုးဆိုးရြားရြား အမိႈက္ပံုတပံုကို ပံုေဖၚၾကည့္မိတဲ့ က်မတေယာက္ သက္ျပင္းအခါခါ ခ်မိ၏။</div><div style="text-align: justify;"><br />ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္…!</div><div style="text-align: justify;"><br />နံလည္းနံ… စြန္႔ပစ္ပစၥည္း မ်ိဳးစံု စြန္႔လႊတ္ ပစ္ထုတ္ထားေသာ အမိႈက္ပံုႀကီးက ဘယ္လို ေကာင္းက်ိဳးျပဳႏိုင္မွာတဲ့လဲ..။</div><div style="text-align: justify;"><br />စြန္႔ပစ္ ပစၥည္းမ်ိဳးစုံ ကေန အသံုး၀င္မယ့္ ပစၥည္း တခုခုကို တဖန္ ျပန္လို႔ ထုတ္လုပ္ ႏိုင္ေသးတာပဲေလ..။ အမိႈက္ထဲကေန တန္ဖိုးရိွတဲ့ အရာတခုခုကို ျပန္ရရိွႏိုင္တာေပါ့..။</div><div style="text-align: justify;"><br />တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ရဲ႔ အယူအဆ..၊ ခံယူခ်က္…၊ ထင္ျမင္လြဲမွားမႈ…၊ ၾကြယ္၀မႈ..၊ အသံုးျပဳတတ္မႈေတြ…ေၾကာင့္ တန္ဖိုး တက္သြားႏိုင္သလို တန္ဖိုးက်ေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္တာပဲ..လို႔ ေတြးမိျပန္တယ္.။ အသံုးျပဳတတ္တဲ့သူ တခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ အမိႈက္ေတြထဲကေန တန္ဖိုးရိွ ပစၥည္းမ်ားကို ျပန္ၿပီး ထုတ္လုပ္ႏိုင္သလို အသံုးမျပဳတတ္တဲ့သူ.. အသံုးမခ်တတ္တဲ့သူ.. အသံုးျပဳဖို႔ မသက္ဆိုင္သူ… ေတြေၾကာင့္လည္း တန္ဖိုးမရွိပဲ စြန္႔ပစ္ ပစၥည္းွ ျဖစ္သြားရျပန္ေပ့ါ..။ </div><div style="text-align: justify;"><br />က်မေလ.. တစံုတေယာက္အတြက္… တစံုတခုအတြက္.. တစံုတခုေသာ ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ေတာ့ အမိႈက္တခု ျဖစ္မွာ စိုးရံြ႕မိပါတယ္……..။ ၄င္းတို႔အတြက္ တန္ဖိုးရိွမယ့္ အမိႈက္မဟုတ္ပဲ တန္ဖိုးမရိွမယ့္ အမိႈက္တခု ျဖစ္မွာကိုေပါ့..။ က်မကိုယ္တိုင္ မသိလိုက္တဲ့ တန္ဖိုးမရိွမယ့္ အမိႈက္တခု ျဖစ္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ က်မ အလြန္႔ကို ၀မ္းနည္း ရပါလိမ့္မယ္..။ က်မကိုယ္တိုင္ သတိမမူလိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္ကာလေလးတခုမွာ.. အေျခအေနေလးတခုမွာ.. တန္ဖိုးမရိွမယ့္ အမိႈက္တခုအျဖစ္ ထင္ဟပ္ ေစခဲ့မယ္ဆိုရင္ေပါ့..။</div><div style="text-align: justify;"><br />က်မ လုပ္လိုက္တဲ့အလုပ္တခု… ျပဳမူလိုက္တဲ့ အျပဳအမူေလးတခု.. ေျပာလိုက္မိတဲ့ စကားေလးတခု… ကေန စိတ္ထဲကို စိတ္အမိႈက္တခု အျဖစ္ ၀င္ေရာက္ သြားခဲ့ရၿပီလား…။</div><div style="text-align: justify;"><br />စိတ္အမိႈက္ တခုတဲ့…!!!</div><div style="text-align: justify;"><br />ကိုင္တြယ္ လို႔ရႏိုင္တဲ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္း အမိႈက္ထက္ စိတ္ထဲကို ေရာက္သြားခဲ့ရတဲ့ စိတ္အမိႈက္ တခုျဖစ္ေအာင္ လုပ္လိုက္မိေလၿပီလား…။ စိတ္ထဲကို ေရာက္သြားမယ့္ အမိႈက္က&nbsp; လူတေယာက္ကို ပိုၿပီး ဆိုးရြားတဲ့ အန႔ံအသက္ေတြနဲ႔ အမိႈက္ေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီလား.။ စိတ္ထဲက အမိႈက္ကိုလည္း တဖန္ျပန္ၿပီး ရီဆိုက္ကယ္လ္ လုပ္လို႔ တန္ဖိုးရိွမယ့္ စိတ္အသစ္တခုကို တဖန္ျပန္ရႏိုင္ပါ့မလား..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေတြးရင္း က်မ စိုးရိမ္လိုက္တာ.......!!!!!&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ရႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာင္ အသံုးျပဳတတ္သူ.. အသံုးျပဳဖို႔ လက္မတြန္႔သူ… အသံုးျပဳဖို႔ ၀န္မေလးသူ.. အသံုးျပန္ျပဳခ်င္သူ… အသံုးျပဳဖို႔ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာသူ.. ေတြပဲ လုပ္လို႔ရႏိုင္မွာတဲ့လား..။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တကယ္လို႔ စိတ္ထဲ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ စိတ္အမိႈက္တခုကို ၾကာရွည္ မထားပဲ ရီဆိုက္ကယ္လ္ လုပ္ဖို႔အတြက္ စိတ္ခြန္အားေတြ… ပံ့ပိုးမႈေတြ… ပညာတန္ခိုးရိွမႈေတြ… အသိဥာဏ္ပညာေတြ… အသံုးျပဳတတ္မႈေတြ… အသံုးျပန္ျပဳခ်င္မႈေတြ… နဲ႔ ျပန္ျပဳျပင္လို႔ စိတ္အမိႈက္ သရိုက္ေတြကို ျပန္လည္ သန္႔စင္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္မွ တန္ဖိုးရိွလာမယ့္ သန္႔ရွင္းတဲ့ စိတ္တခု ျပန္ျဖစ္လာႏိုင္မွာေပါ့.။ စိတ္ထဲက အမိႈက္ေတြကို ရီဆိုက္ကယ္လ္ လုပ္လို႔ ရႏိုင္တာေတြ ရိွသလို မရႏိုင္တဲ့ အမိႈက္ေတြ ပါခဲ့မယ္ဆိုရင္ အညစ္အေၾကး တခ်ဳိ႕ကို ဘယ္လို အရာမ်ားနဲ႔ ေဆးေၾကာ သန္႔စင္ႏိုင္မွာလဲ..။ </div><div style="text-align: justify;"><br />စိတ္ထဲက အမိႈက္ေတြကို သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္တဲ့ စိတ္အေျခခံေလးနဲ႔ပဲ ေဆးေၾကာရႏိုင္ရမွာေပါ့..။ တစံုတရာအမိႈက္နဲ႔ ကင္းေ၀းတဲ့ သူတေယာက္ကေတာ့ အနံ႕အသက္ေကာင္းမြန္ၿပီး ၾကည္လင္သန္႔စင္တဲ့ စိတ္အစံုနဲ႔ အရာရာကို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္လႊားၿပီး မိမိရပ္တည္ေနရတဲ့ ၀န္းက်င္ေလး တခုမွာ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း စိတ္ေအးသက္သာစြာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အက်ိဳးျပဳႏိုင္မွာ ျဖစ္သလို… တပါးသူအေပၚမွာလည္း အန႔ံအသက္ ေကာင္းမြန္စြာနဲ႔ သန္႔ရွင္းလွပစြာ တု႔ံျပန္အလွဆင္ႏိုင္မွာပါ..။</div><div style="text-align: justify;"><br />အမိႈက္ ျဖစ္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာင္ တန္ဖိုးရိွမယ့္ အမိႈက္တခု ျဖစ္ပါရေစ…………..!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-7315177746888830054?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-11458997170149811652010-11-16T12:34:00.003+07:002010-11-16T12:38:08.292+07:00<div style="text-align: justify;">ပတ္၀န္းက်င္ တခုလံုး တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လို႔…..။ ခါတိုင္း ေအာ္္ျမည္ေနတဲ့ ဌက္ကေလးေတြလည္း ဘယ္မ်ား ေရာက္လို႔ ေနၾကပါလိမ့္. ။ ၾကားေနက် ဌက္ေလးေတြရဲ႔ ေတးသံခ်ဳိေလး တခုကို တမ္းတမိလိုက္တာ!!!</div><div style="text-align: justify;"><br />ေဆာင္းေလရဲ႔ အေအးဓါတ္ လြန္ကဲမႈေၾကာင့္ ခပ္ေကြးေကြးေလး ျဖစ္ေနတဲ့ က်မ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေကြးေနလိုက္တယ္.။ စိမ့္ၿပီး ေအးလိုက္တာ……!</div><div style="text-align: justify;"><br />ဟိုးးးးးးးးးးးး မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းရဲ႕ တခုေသာ ေနရာေလးကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္.။ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သာယာေအးခ်မ္းတဲ့ အလင္းတန္းႀကီးတခုက အုပ္မိုးလို႔.။</div><div style="text-align: justify;"><br />အို….. လူေတြ လူေတြ<br />အမ်ားႀကီးပါလား……..</div><div style="text-align: justify;"><br />သူတို႔ေတြ ဘယ္ကိုသြားေနၾကပါလိမ့္…!</div><div style="text-align: justify;"><br />က်မသြားမယ့္ ေနရာကိုမ်ား ဦးတည္ သြားေနက်တာမ်ားလား..!</div><div style="text-align: justify;"><br />က်မလည္း လူအုပ္နဲ႔အတူ တိုး၀င္ ေရာက္သြားၿပီ…</div><div style="text-align: justify;"><br />သူတို႔ အားလံုးရဲ႕ မ်က္၀န္းေလးေတြကလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေတြနဲ႔ တလက္လက္ ေတာက္ေနလိုက္တာ… ပန္းတိုင္တခုကို ခ်ီတက္ ေနၾကသလိုပဲ....။</div><div style="text-align: justify;"><br />တခ်ဳိ႕ လူေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တူညီ၀တ္စံုေတြနဲ႔ ရင္ထဲ အသည္းထဲက အခ်ိန္ကာလၾကာ ၿမိဳသိပ္ထားခဲ့ၾကတဲ့ စကားလံုးေတြကို ဖြင့္ဟလို႔…။</div><div style="text-align: justify;"><br />က်မရဲ႕ ရင္ထဲက ေျပာခ်င္ေနတဲ့ စကားလံုးေတြကေတာ့ လည္ေခ်ာင္း၀မွာပဲ တစ္ဆို႔ ေနပါလားးးးးးးး</div><div style="text-align: justify;"><br />တျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္သြားရင္းနဲ႔ ေရွ႕တူရုဆီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်မတို႔ အားလံုးရဲ႔ ေရွ႕မွာ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေနတဲ့ ေမတၱာတရား နက္ရိႈင္းၿပီး ရဲရင့္တဲ့ ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ အေမ………!</div><div style="text-align: justify;"><br />က်မတို႔ အားလံုးကို ေျပာဆို လမ္းျပေပးေနတဲ့ စကားလံုးတိုင္း စကားလံုးတိုင္းေတြက ရင္ထဲထိေအာင္ စဲြၿမဲ နစ္၀င္လို႔ ေနခဲ့ပါၿပီ…။</div><div style="text-align: justify;"><br />အခက္အခဲေတြ အားလံုးကို ေက်ာ္လႊားရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ ခြန္အားသတၱိေတြ ကိုလည္း အျပည့္အ၀ ရရိွေန ခဲ့ၾကပါၿပီ…။</div><div style="text-align: justify;"><br />အားလံုးေသာ သူေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ ညီညြတ္မႈေတြနဲ႔ အရာရာကို မေၾကာက္မရံြ႕ ဇြဲ နဲ႔ ခ်ီတက္ဖို႔ တာဆူေနခဲ့ၾကပါၿပီ..။</div><div style="text-align: justify;"><br />လိုခ်င္တာကို ရေအာင္ အားလံုးေသာသူေတြနဲ႔ အတူတကြ ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ရမယ္တဲ့…. ။ ႀကိဳးစားဖို႔ အားလံုး အသင့္ ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ…။</div><div style="text-align: justify;"><br />တခ်က္တခ်က္ေတာ့ လူအုပ္ႀကီးရဲ႕ ၀မ္းသာမႈေတြနဲ႔ ေျပာဆိုေနၾကတဲ့ အသံေတြေၾကာင့္ ဘာေျပာသံမွ မၾကားရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ရျပန္တယ္..။ က်မလည္း ေျပာခ်င္လိုက္တာ…! အေမကေတာ့ ေျပာတယ္… ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ရိွေနတာေတြကို အသိေပးပါတဲ့… က်မေျပာလို႔ မရပါလားးးးးးးးးးးး က်မေျပာမယ့္ စကားလံုးေတြက လည္ေခ်ာင္း၀မွာတင္ပဲ အျပင္ကို ထြက္မလာပါလား…………!</div><div style="text-align: justify;"><br />ဒါေပမဲ့…………</div><div style="text-align: justify;"><br />က်မရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့ ေသခ်ာ ထုတ္ပိုးထားတဲ့ စကားလံုးေတြက အစီအရီပါပဲ……..</div><div style="text-align: justify;"><br />က်မ အေတြးေရယာဥ္ ေၾကာႀကီးထဲ နစ္ေျမာေနတုန္း ေဟးးးးးးးးးးးးေဟးးးးးးးးးးးးးးး ဆိုတဲ့ အသံေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ လန္႔သြားတယ္… ေအာ္ က်မတေယာက္ အေတြးလြန္ေနတာကိုး…။ </div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: #444444;">`က်မ တေယာက္ထဲ လုပ္ဖို႔ လံုး၀ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရိွဘူး..။ အမ်ားနဲ႔ အတူလုပ္မွာ. က်မတို႔ အေပၚမွာ ၾကင္နာမႈရိွတဲ့ ကမၻာသူ ကမၻာသားေတြနဲ႔ အတူ လုပ္မယ္တဲ့´</span>… က်မ ၾကက္သီးထလိုက္တာ….! အေမရဲ႕ တည္ၾကည္ ေလးနက္တဲ့ သစၥာ စကားေတြထဲက တခြန္း…!</div><div style="text-align: justify;"><br />ေအာ္…. အေမ. ဘယ္ေလာက္မ်ား ပင္ပန္းေနရွာေရာ့မလဲ…</div><div style="text-align: justify;"><br />အေမ.. က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစ…………………….. ဆိုတဲ့ အသံေတြ မိုးေကာင္းကင္ တခုလံုး ျပည့္လွ်ံလို႔ ျမည္ဟိန္းသြားလိုက္တာ.!!!</div><div style="text-align: justify;"><br />အျပန္ခရီးမွာေတာ့ က်မရဲ႕ ရင္ထဲက ေျပာခ်င္ေနတဲ့….</div><div style="text-align: justify;"><br />အမွန္တရားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၿပီး ယံုၾကည္ခ်က္ရိွရိွနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတဲ့ သူေတြရဲ႕ ရင္ထဲက စစ္မွန္တဲ့ ဆႏၵေတြ….. အႏွစ္ႏွစ္ အလလ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ လင္းေရာင္ျခည္ တန္းေလးေတြ…. မတူညီေပမဲ့ တူညီၾကတဲ့ ညီရင္းေတြရဲ႔ ညီညြတ္မႈ သံစဥ္ေတြ….. တဦးနဲ႔တဦး နားလည္မႈ၊ ယိုင္းပင္းမႈ၊ သည္းခံမႈ၊ သိတတ္မႈ၊ တန္ဖိုးထားတတ္မႈ ဆိုတဲ့ အျမင္ေကာင္းေလးေတြနဲ႔ ဆက္ဆံမႈေတြ….. ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရိွဖို႔ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေပးၿပီး က်မတို႔ေတြရဲ႕ ယံုၾကည္မႈ အင္အားကို အမိအရ ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္တာေတြ….. ဆိုတဲ့ ျပည္႔လွ်ံေနတဲ့ စကားလံုးေတြကို ေထြးပိုက္ရင္း….!!!</div><div style="text-align: justify;"><br />ခိုင္ၿမဲတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ အင္အားေတြ တနင့္တပိုးနဲ႔ စိတ္ရႊင္လန္း တက္ၾကြလို႔ လွမ္းလာခဲ့ေတာ့တယ္… </div><div style="text-align: justify;"><br />အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေတြးထဲမွာတင္ ေပ်ာ္ေနလိုက္တာ..!<br />&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ျဗဳန္းဆို စိမ့္ကနဲ ေအးစက္သြားၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟင္…… က်မေရာက္ေနတဲ့ ေနရာေလးက အေမနဲ႔ အေ၀းမွာပါလားးးးးးးးးး</div><div style="text-align: justify;"><br />ေအးစက္ေနတဲ့ ပါးျပင္ေပၚမွာ ေဆာင္းေလေအးနဲ႔အတူ ေအးစက္စက္ မ်က္ရည္စတခ်ိဳ႕ ကပ္ၿငိ တဲြခိုလို႔…!!!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6659380260343243266-1145899717014981165?l=thadarhline.blogspot.com' alt='' /></div>သဒၶါလိႈင္းnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6659380260343243266.post-72757147650401560552010-11-08T15:15:00.016+07:002011-09-03T14:29:02.119+07:00<div style="text-align: justify;">ႏွလံုးသည္းပြတ္ထဲမွာ အျမစ္တြယ္ ေနရာယူခဲ့ၿပီး.... ဖမ္းစားညိႈ႔ငင္မႈ ျပင္းျပင္းနဲ႔ ရိုက္ခတ္လာၿပီး.... ပဲ့တင္ထပ္သံေတြ အျဖစ္ ထြက္ေပၚလာလို႔ ပဲ့တင္သံ လိႈင္းေလးေတြအျဖစ္ ေဖၚက်ဴးသီကံုးခဲ့တာ တႏွစ္ျပည္႔ခဲ့ပါၿပီေလ။ </div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ဘယ္လိုေသာ တန္ခိုးသတၱိေတြေၾကာင့္.... ဘယ္လိုေသာ တန္ဖိုးရိွမႈေတြေၾကာင့္.... ဘယ္လိုေသာ ၀ါသနာအရင္းခံေၾကာင့္.... ဘယ္လိုေသာ မွ်ေ၀ခံစားလိုမႈေတြေၾကာင့္... ဘယ္လိုေသာ ျမတ္ႏိုးမႈေတြေၾကာင့္.... ဘယ္လိုေသာ အင္အားႀကီးမႈေတြေၾကာင့္.... ဘယ္လိုေသာ ယံုၾကည္ျပင္းထန္မႈေတြေၾကာင့္... တြယ္တာ ခိုင္ၿမဲစြာနဲ႔ ရစ္ပတ္ေႏွာင္တြယ္ ေနရာယူခဲ့တာပါလည္း......!</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">စာေပရဲ႔ တန္ခိုး... စာေပရဲ႔ တန္ဖိုး... စာေပရဲ႔ အက်ဳိးေက်းဇူး ေတြေၾကာင့္ အသိဥာဏ္ ပညာအားေကာင္းလာၿပီး စစ္မွန္တ့ဲ လူမႈဘ၀ကို တည္ေဆာက္လာႏိုင္မွာပါ...။ ဒါေၾကာင့္လည္း စာေပနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး ရူးသြပ္မႈေတြ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္..။</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">စာေပရဲ႔ တန္ခိုးေၾကာင့္ လိမၼာေရးျခား ရိွလာႏိုင္သလို ေလာကရဲ႔ အလွတရားကို ေဖြရွာလာႏိုင္လို႔ အေတြးအေခၚ ေကာင္းေလးေတြ ရရိွၿပီး ရဲရင့္တဲ့ ႏွလံုးသားနဲ႔ မွ်တမႈ ရိွတဲ့ ၀န္းက်င္ေလးတခုကိုလည္း ဖန္တီးႏိုင္လာၾကလိမ့္မယ္...။ အဲဒီအခါ မွ်ေျခရိွမယ့္ သာယာလွပတဲ့ ေလာကေလး တခု ေပၚထြန္းလာမယ့္ ထည္၀ါ ခ့ံညားတဲ့ ကမၻာသစ္ေလး တခုက ေထြးေပြ႔ ဆီးႀကိဳလို႔.... !</div> <br /> <br />အေတြးနဲ႔တင္ လွပေနလိုက္တာ!!!!! <br /> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">စာေပကို ဖတ္ရႈတဲ့အတြက္ စာေပမ်ဳိးစံုကေန သုတေတြ၊ ရသေတြ၊ ဗဟုသုတေတြ၊ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၾကတဲ့ ဘ၀ ေနနည္းေတြ၊ ႏွလံုးသား အာဟာရျဖစ္ေစမယ့္ စာေပေတြ၊ အေတြ႔အႀကံဳ ေကာင္းေလးေတြ......... က ႏွလံုးသားထဲမွာ တန္ဖိုးရိွမယ့္ စိတ္ကူးေကာင္းေလးေတြနဲ႔ အတူ ေရွ႔ဆက္ဖို႔ အားအင္တရပ္ ျဖစ္လို႔.....!</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">စာေပကို ဖတ္ရႈၿပီး ရင္ထဲမွာ ခိုေအာင္းလာခဲ့ရတဲ့ အသိပညာေတြ.. လွပတဲ့ လူ႔ေဘာင္ေလာကႀကီးကို အလွဆင္ခ်င္မႈေတြ... စိတ္ခြန္အားေတြ... ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ... တာ၀န္ယူလိုမႈေတြ... မွ်တတဲ့ အေတြးေလးေတြ.. ေထာက္ထား ညွာတာလိုမႈေတြ... ဗဟုသုတေတြ...ကလည္း ရင္နဲ႔အျပည့္.....!</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">စာေပ ဖတ္ရႈဖို႔ဆိုတာ ၀ါသနာေလးတခုကိုလည္း အရင္းခံရမွာပါ..။ ရိွရင္းစြဲ ၀ါသနာေလးကို အစျပဳလို႔ ဖတ္ခ်င္စိတ္ေလးတခုရဲ႔ တုိက္တြန္းခ်က္ေၾကာင့္ ဘယ္လိုကဲ့သို႔ေသာ စာေပမ်ဳိးကိုမဆို မိမိ ဆင္ျခင္ဥာဏ္အားနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ဖတ္ျဖစ္လာဖို႔ပါပဲ...။ ဖတ္ရင္းဖတ္ရင္းနဲ႔ပဲ စာေပရဲ႔ အရသာ၊ စာေပရဲ႔ အတိမ္အနက္၊ မတူေသာ လက္ရာေကာင္းေလးေတြကိုလည္း သိခြင့္ႀကံဳလာမွာပါ... !</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">အဲဒီအခါမွာေတာ့ မိမိဖတ္လိုက္တဲ့ စာေပမ်ဳိးစံုထဲကေန သိလိုက္ရတဲ့ အသိေလးတခု၊ အလင္းေလးတခု၊ ခံစားမႈေလးတခု၊ ေတြးေတာမိခဲ့တဲ့ အေတြးေလးတခု၊ စိတ္အင္အားျဖည့္ေပးမယ့္ စာစုေလးတခုကို မွ်ေ၀ေပးခ်င္လိုမႈ ဆိုတဲ့ စိတ္ေလးကလည္း ထြန္းလင္းေတာက္ပလာပါေရာလား.........!</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">စာေပကို ျမတ္ႏိုးမႈေၾကာင့္ မိမိရဲ႔ စာေပေလးေတြကို မွ်ေ၀ျဖစ္ခဲ့တယ္... စာေပရဲ႔ အသိတခုကို လက္ဆင့္ကမ္းၿပီး ခံစားမႈေလးေတြ ေပးစြမ္းခဲ့တယ္.. အေတြးေလးေတြကို မွ်ေ၀ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္...! </div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">စာေပရဲ႔ အင္အားႀကီးမႈေၾကာင့္ လူ႔အဖြ႔ဲအစည္း၊ အ၀န္းအ၀ိုင္းႀကီးထဲမွာ စိတ္ဓါတ္ ခိုင္မာၿပီး အမွန္တရားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာနဲ႔ မွန္ကန္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းႀကီးေပၚမွာ မွန္ကန္တဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႔ တလွမ္းခ်င္း တလွမ္းခ်င္း တိုးလို႔ တိုးလို႔....!</div> <br /> <br />စာေပကို ဖတ္ရႈၿပီး ရင္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရတဲ့ ယံုၾကည္ျပင္းထန္မႈ ေတြကို ဘယ္လုိ အရာေတြကမွ တိုက္စား ၿဖိဳဖ်က္ မသြားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး.။ <br /> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ႏွလံုးသားထဲမွာ ကိန္းေအာင္းေနတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးေတြ.. အေတြးေလးေတြ.. တခါတရံ စိတ္ခြန္အားေလးတခု က်ေပ်ာက္သြားခ်ိန္ေတြ... လြင့္ပ်႔ံသြားခ်ိန္ေလးေတြ... ေတြ႔ႀကံဳရတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳ ျဖစ္ပ်က္မႈေလးေတြ... လြမ္းဆြတ္ရတဲ့ ေနရာေလးေတြ... တသသ ျပန္ၿပီး လြမ္းေမာရျပန္တဲ့ ကုန္ဆံုးသြားရေသာ တန္ဖိုးရိွခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြ... ခဲြခြါမႈ ဒဏ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚရတဲ့ စိတ္အနာတရေလးေတြ... ကို စာလံုးေလးေတြ အျဖစ္ မွ်ေ၀ သီကံုး ေပးခ်င္တဲ့ ပဲ့တင္သံ တျဖစ္လဲ ဖတ္စရာ့ စာေလးေတြကိုေတာ့ ခံစားမွ်ေ၀၀န္းက်င္ ေလးထဲမွာ ထြက္ေပၚ ေနမယ္ ထင္ပါတယ္..။</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">က်မရဲ႔ ႏွလံုးသားထဲမွာ ခိုေအာင္း ခံစားေနသမွ်... စာေပရဲ႔ ေက်းဇူးကို ျမတ္ႏိုးဂုဏ္ယူ ေနသမွ်... စာေပကို ေ၀မွ်ခ်င္ေနသမွ်... ႏွလံုးသားထဲက တန္ျပန္ ရိုက္ခတ္လာမယ့္ ပဲ့တင္သံေတြရဲ႔ ရင္ခတ္သံေတြကို လူသားအားလံုးရဲ႔ ေလာကေလးထဲမွာ လြင့္ပ်ံ႔ခြင့္ကိုသာ ေပးပါေလ.....!!!!!</div> <br /> <br /><div style="color: #073763;">(သဒၶါရဲ႔ ဘေလာ့တႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ဒီပိုစ့္ေလးကို ေရးပါတယ္..။)</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ေလာကရဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ..တာ၀န္ေတြ... ၀တၱရားေတြကို နာရီ၊ မိနစ္၊ စကၠန္႔မလပ္ လႈပ္ရွား ႀကိဳးစားေနၾကရတဲ့အထဲ တႏွစ္ဆိုတဲ႔ ရာသီစက္၀န္း အတြင္းမွာ ခင္မင္မႈကို ပိုက္ေထြးလို႔ ရင္ထဲကေန ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ကဗ်ာသံစဥ္ေလးေတြ၊ အမွတ္တရ စကားလက္ေဆာင္ေလးေတြ၊ သရုပ္ေဖၚမႈေလးေတြ၊ ေတြးေခၚထင္ျမင္မႈေလးေတြ၊ အိပ္မက္ေတြကို အသက္ဆက္ၿပီး ခရီးဆက္ထြက္ဖို႔ အင္အားေလးေတြ၊ ဆိုဒ္ဒီဇိုင္းေလးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ပံုသြင္းေပးတဲ့အျပင္ ကဗ်ာေလးနဲ႔အတူ ပံုေဖၚထုဆစ္ေပးမႈေလးေတြ၊ စိတ္အာဟာရ ျဖစ္ေစမယ့္ စာစုေလးေတြ၊ ဘ၀ရဲ႔ ေကာက္ေၾကာင္းေလးေတြကို သရုပ္ေဖၚေပးတာေလးေတြ၊ “...........ေလးေတြ” ကို ဘေလာ့ေပၚမွာတင္မက သဒၶါရဲ႔ ရင္ထဲအထိပါ တသက္တာ သိမ္းဆည္းထားလိုက္ပါရေစ...။ </div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ေရးပို႔ေပးၾကတဲ့ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမ အားလံုးကို ၀မ္းသာပီတိ အျပည့္နဲ႔ ေက်းဇူးအထူးတင္ေၾကာင္းလည္း ေျပာပါရေစ..။ အားအင္တရပ္ ျဖစ္ေစဖို႔ စိတ္ခြန္အားအျဖစ္ ရင္တြင္းစကားေလးေတြကို ေပးစြမ္းေပးခဲ့ၾကတဲ့ စာဖတ္သူမိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး..၊ ဖတ္ေသာ္လည္း ရင္တြင္းစကား မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့... ေျပာလို႔မရခဲ့တဲ့ စာဖတ္သူမိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး ကိုလည္း ေက်းဇူးစကား ဆိုပါရေစ...။</div> <br /> <br /> <br />သဒၶါ႔အတြက္ ေရးေပးခဲ့ၾကတဲ့ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ေလးေတြကို ဖတ္ၾကည့္ၾကမယ္ေနာ္... <br /> <br /><div style="text-align: center;">.....................................................</div> <br /><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size:large;"><span style=" ;font-size:large;color:dodgerblue;" >"ဘ၀လမ္း"</span></span><span style=" ;font-size:large;color:dodgerblue;" > </span></b></div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">လူဆိုတာ</div><div style="text-align: center;">ေရျမင္႔ရာ ခိုစီး</div><div style="text-align: center;">ေရနိမ္႔ရာ ကပ္မွီးတဲ႔</div><div style="text-align: center;">ေဗဒါလို</div><div style="text-align: center;">ေလာကကုိ အလ်ားလိုက္ၾကည္႔</div><div style="text-align: center;">ဒီလိုန႔ဲ အသိေတြပြား</div><div style="text-align: center;">ရစရာေတြ မ်ားလာၾကတယ္ ...။</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">တခ်ိဳ႕အရာေတြက မွန္မယ္</div><div style="text-align: center;">တခ်ိဳ႕အရာေတြက မွားမယ္</div><div style="text-align: center;">ဒါေပမယ္႔</div><div style="text-align: center;">ေလွ်ာက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ လမ္းကေျပာတယ္</div><div style="text-align: center;">ငါ႔ကုိ မနင္းပဲ မင္း ၾကီးျပင္းမလာဘူးတဲ႔ ...။</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">မွတ္တိုင္ေတြ အထပ္ထပ္ေက်ာ္</div><div style="text-align: center;">သိမ္ငယ္မႈေတြ တြန္းထုတ္လိုက္</div><div style="text-align: center;">ေအာင္ျမင္မႈေတြ က်ဆံုးလိုက္နဲ႔</div><div style="text-align: center;">အဆိုးဘက္က ေတြးရင္</div><div style="text-align: center;">ဘ၀က ႏွစ္ဆယ္သံုး ႏွစ္ပုိင္းတပိုင္းထက္</div><div style="text-align: center;">ပိုေစာင္းလာႏိုင္တယ္ ...။</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">အေရွ႔အရပ္က ေနထြက္မယ္</div><div style="text-align: center;">အေနာက္အရပ္မွာ ေန၀င္မယ္</div><div style="text-align: center;">ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ေတြထဲ</div><div style="text-align: center;">ဘာေတြကုိ ေ၀ခြဲေနမွာလဲ</div><div style="text-align: center;">မေရရာမႈေတြရိွရင္ေတာင္</div><div style="text-align: center;">ေက်ာပိုးအိတ္ထဲထည္႔</div><div style="text-align: center;">လြယ္ျပီး ခရီးထြက္ၾကစို႔</div><div style="text-align: center;">ဟိုး ... ေရွ႔မွာ သူတို႔ေတာင္ ေရာက္ႏွင္႔ေနျပီေလ ...။</div><div style="color: blue; text-align: right;"><a href="http://www.skyofnight.net/">ညလင္းအိမ္</a></div><div style="text-align: right;">(၁.၁၀.၁၀)</div><div style="text-align: right;"> <br /></div><div style="text-align: center;">.............................................................. </div> <br /> <br /><div style=" text-align: center;color:dodgerblue;"><span style="font-size:large;"><b>"မေန႔တေန႔ကလို"</b></span></div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">မေန႔တေန႔ကလိုပဲ</div><div style="text-align: center;"> <br />ကမၻာရဲ႕ ညေနခင္းက</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">အုိ မသြားခဲ့ပါဘူး။</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">မေန႔တေန႔ကလိုပဲ</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">ဘေလာ့ဂ္ဂါသူေလး တေယာက္</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">သူမရဲ႕ လွကမၻာ ဆည္းဆာေအာက္က</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">သဒၶါလႈိင္း ဆိုတဲ့ ကေလာင္နတ္ဓါး</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">အေရာင္အေသြးစံုနဲ႔အတူ ေပၚထြက္လာ။</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">မေန႔တေန႔ကလိုပဲ</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">အေဖာ္မြန္ဆိုတာ ဘာလဲမသိ</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">မိသားစုနဲ႔ တေျမျခား၊ တနယ္ျခားေပမယ့္</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">သူမကေတာ့</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">အိုမင္းမသြားမယ့္</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">သဒၶါလႈိင္းနဲ႔သာ ပံုအပ္ၿပီး ခ်စ္သြားေလမလား</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">ဒါေပမယ့္ ... ။</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">မေန႔တေန႔ကလိုပဲ</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">ကဗ်ာခ်စ္ေသာသူတေယာက္</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">စာေပခ်စ္ေသာသူတေယာက္</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">ျမတ္ႏိုးတြယ္ခ်စ္ခင္စြာ</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">ေထြးေပြ႔မယ့္ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">မနက္ႏိုးထ ေရာက္ခ်ိန္မွာ</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">ၾကည္ႏူးပိတိျဖာေ၀ႏိုင္ဖို႔</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">`ဟပ္ပီးဘက္ေဒး´ သီဆိုရင္း</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">သဒၶါလႈိင္းတေယာက္ ယေန႔မွသည္</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းထာ၀စဥ္တိုင္</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">ကဗ်ာ၊ စာေပ ကေလးမ်ား ေမြးဖြားသန္႔ရွင္ႏိုင္ပါေစသား။ ။</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="color: blue; text-align: right;"><a href="http://mhanhlainenge.blogspot.com/">မာန္လႈိင္းငယ္</a></div><div style="text-align: right;"> <br /></div><div style="text-align: right;">၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ( ၇ ) ရက္။</div> <br /><div style="text-align: justify;">ႏို၀င္ဘာလတြင္ က်ေရာက္မယ့္ သဒၶါလႈိင္းရဲ႕ဘေလာ့တႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ေလးသို႔ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ ကဗ်ာေလး ပို႔ေပးလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ အမ သဒၶါလႈိင္းတေယာက္ ေမြးေန႔မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။ <br /> <br /><div style="text-align: center;">....................................................... </div></div> <br /><div style="color:dodgerblue;"><span style="font-size:large;"><b>တႏွစ္ျပည့္အတြက္...</b></span></div> <br /> <br />အခ်ိန္နဲ႕ တေျပးညီ ျပား လာတဲ့.. ကမၻာ့ ေျမပံုု တခ်ပ္ <br /> <br />အလင္း..အေမွာင္ လိုုင္း မ်ား...ေရြ႕လ်ား <br /> <br />လူတိုုင္း လူတိုုင္း ကိုုင္ေဆာင္ ထားတဲ့ ... အခ်က္ျပ မီးမ်ား.. <br /> <br />သူ႕ထက္ငါ ျမွင့္ ကိုုင္ၾက..အခ်င္းခ်င္း ထြန္းကူူ ၾက.. <br /> <br />စူးရွလြန္းတဲ့..မီးေရာင္..ေလကြယ္အရပ္က..မီးေရာင္ <br /> <br />တခ်ိဳ႕ ေ၀းသြား.. တခ်ိဳ႕ နီးလာ.. <br /> <br />ငါတိုု႕..ဒီမွာ... သူတိုု႕ ..ဟိုုမွာ... <br /> <br />မင္းတိုု႕ ဆီမွာ ေရာ... <br /> <br />ေဟး.... မင့္ မီးတိုုင္ ကိုု..ဆက္ထြန္းထား။ <br /> <br />-------- <br /> <br /> <br />ဘေလာ့ဂ္ ေတြ က ေန တဆင့္.. ခင္မင္ လာ ရတဲ့.. ညီမ သဒါၶလိွဳင္း ရဲ႕... ဘေလာ့ဂ္ တႏွစ္ျပည့္ အတြက္.. လက္ေဆာင္။ <br /> <br /><div style="color: blue; text-align: right;"><a href="http://kthwe.blogspot.com/">ေက</a></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;">................................................</div> <br /> <br /><div style=" text-align: justify;color:dodgerblue;"><span style="font-size:large;"><b>ခ်စ္ညီမ သဒၶါလိႈင္း ဘေလာ့ဂ္ တႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရစာ</b></span></div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">စေတဒီယမ္ကို ေရာက္ဖူးသလား ညီမေလးေရ...</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">တေနရာထဲ၊ တမိုးေအာက္ ထဲမွာပဲ အားကစား အစံု ေလ့က်င့္လို႔ရတဲ့ ကစားကြင္းႀကီးကို ေခၚတာ ညီမေလးရဲ႕....</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">စေတဒီယမ္ထဲမွာမွ လူအမ်ားဆံုး သြားေလ့႐ိွၾကတဲ့ ေနရာက ေဘာလံုးကြင္းပဲ။ </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">အစိမ္းေရာင္ ဘဲဥပံု ေဘာလံုးကြင္းႀကီးနဲ႔ သူ႔ ပတ္ပတ္လည္မွာ အနီေရာင္ ကြင္းပတ္ ေျပးလမ္းကေလးေပါင္း ၈လမ္း႐ိွတဲ့ ကြင္းက်ယ္ႀကီးေပါ့။ ကြင္းပတ္ ေျပးလမ္းတို႔ရဲ႕ ထံုးစံ အတြင္းဆံုးလမ္းက အတိုဆံုးျဖစ္ၿပီး အျပင္ဆံုးလမ္းက အ႐ွည္ဆံုးေပါ့ ညီမရယ္။ စမွတ္ ၊ ဆံုးမွတ္ ေတြသာ တူခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေပါ့ေနာ္။</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">အမ အဲဒီကို ေဂ်ာ့ဂ္-Jog လို႔ေခၚတဲ့ လမ္းအသြက္ေလွ်ာက္ဖို႔ အတြက္ ေရာက္ေလ့႐ိွတယ္။ ေရာက္တိုင္းလည္း ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြကို သတိထား ၾကည့္မိပါရဲ႕ ညီမေလးေရ။</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">တခ်ိဳ႕က ၅ပတ္၊ တခ်ိဳ႕က ၁၀ပတ္၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ နာရီဝက္၊ ေလးဆယ့္ငါး မိနစ္ အဲသလုိ မိမိ တတ္ႏိူင္ သေလာက္ေလး ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ အဲဒီအခါ စတမ္မနာ လို႔ေခၚတဲ့ သက္လံုေကာင္းဖို႔ လိုအပ္တယ္ ညီမရဲ႕။ တဦးနဲ႔ တဦး ခံႏိူင္ရည္ အေလ့အက်င့္ခ်င္း မတူၾကေတာ့ သက္လံု ေကာင္းပံုျခင္းလည္း ျခားနားၾက တယ္ေလ။ ေလွ်ာက္ၾကတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ခ်င္းလည္း ကဲြျပားႏိူင္တာပဲ။ တခ်ိဳ႕က အေပ်ာ္ ၾကံဳလို႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ လိုက္လာရင္း ေလွ်ာက္။ တခ်ိဳ႕က က်န္းမာေရး အတြက္ မွန္မွန္ေလွ်ာက္၊ တခ်ိဳ႕က ၿပိဳင္ပဲြဝင္ဖို႔ အတြက္ အျပင္းအထန္ လာေလ့က်င့္ရင္း ေလွ်ာက္ၾကသူေတြ ရယ္လို႔ ႐ိွၾကတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">အသံုးအေဆာင္ ေတြလည္း ကဲြျပားၾကျပန္တယ္။ သက္ေတာင့္သက္သာ ႐ိွတဲ့ အားကစား ဝတ္စံုနဲ႔မို႔၊ အထူးထုတ္ ကူ႐ွင္ အျပည့္ခံထားတဲ့ ဖိနပ္နဲ႔မို႔ ေျပးလမ္းေပၚမွာ အေထာက္အကူ ေကာင္းေတြ ျဖစ္ၿပီး သူမ်ားထက္ ပိုေ႐ွ႕ေရာက္ေအာင္ ေျပးႏိူင္တာေတြလည္း ႐ိွပါရဲ႕။ ရည္မွန္းခ်က္အတိုင္း အပတ္ေရ ျပည့္ေအာင္ ေျပးႏိူင္သူေတြ ႐ိွသလို၊ ရည္မွန္းခ်က္ မျပည့္ခင္ ကြင္းေဘးထြက္ထိုင္ ေနၾကသူေတြလည္း ႐ိွသကဲြ႔။ </div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">အဲလို သက္လံုမတူ၊ ရည္မွန္းခ်က္ မတူ၊ သံုးစဲြပစၥည္းခ်င္း မတူ၊ ခံႏိူင္ရည္ခ်င္းလည္း မတူၾကေပမဲ့ ဒါေတြ ဘယ္ေလာက္ကဲြကဲြ၊ အဆံုးတေန႔ မေတာ့ ဇဲြ႐ိွ႐ိွနဲ႔ မွန္မွန္ သြားႏိူင္ေနဖို႔သာ လိုအပ္တာ ကလား။ မရပ္လိုက္နဲ႔ ရပ္တာနဲ႔ ေနာက္က်န္ရစ္ခဲ့မွာ အေသအခ်ာပဲ။</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">ဘဝ ဆိုတဲ့ စေတဒီယမ္ႀကီး ထဲက ေျပးလမ္းေပၚမွာ ႐ိွေနၾကတဲ့ အမတို႔ အားလံုးလည္း တူတူပဲေပါ့။ ဘဝမွာ အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ေတြနဲ႔ ဘာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကြဲျပားေနပါေစ၊ စိတ္မပ်က္နဲ႔၊ အားမေလွ်ာ့နဲ႔၊ ကြင္းေဘး ထြက္ထိုင္မေနနဲ႔၊ မရပ္လိုက္နဲ႔၊ ေႏွးခ်င္ ေႏွးပါေစ ဇဲြ႐ိွ႐ိွနဲ႔ မွန္မွန္သြားရင္ တေန႔ ေရာက္ကို ေရာက္ရမွာေပါ့။</div> <br />ညီမေလးေရ..... <br /> <br />တို႔အားလံုး ေျပးလမ္းေပၚမွာ...တာတို တာ႐ွည္ တူခ်င္မွ တူမယ္ <br /> <br />ခရီး စခန္း ေျခလွမ္းေတြ ကြဲခ်င္ ကြဲမယ္ <br /> <br />အေႏွး အျမန္ စံႏႈန္းေတြ ျခားနားခ်င္ ျခားနားမယ္ <br /> <br />ဇဲြ လံု႔လ ရိကၡာ သက္လံု ဖဝါးခ်င္းထပ္ <br /> <br />တရစပ္ မရပ္မနား သြားေနဖို႔ပဲ လိုရင္း <br /> <br />ခရီးျပင္း ႏွင္ခဲ့ စကၠန္႔ေပါင္း သံုးကုေဋေက်ာ္ ( 31,536,000) ၾကာခဲ့ေပါ့ <br /> <br />မေလွ်ာ့တမ္း ေနာက္မဆုတ္စတမ္း <br /> <br />ပန္းဝင္ဖို႔ သြားေနသူ.... <br /> <br />တႏွစ္ျပည့္ ဘေလာ့ဂ္ေလး အတြက္ အမွတ္တရပါ ညီမ သဒၶါ၊ စာေရးရင္း ေနေပ်ာ္ေသာ ဘဝထဲမွာ ခ်မ္းေျမ့စြာ ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိူင္ပါေစညီမေလးေရ....:) <br /> <br /><div style="text-align: right;">ခ်စ္ခင္စြာ</div><div style="text-align: right;"> <br /><a href="http://www.chitkyiaye.com/">အမခ်စ္</a></div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">.....................................................</div><b> <br /></b> <br /><div style="color:dodgerblue;"><span style="font-size:large;"><b>"ငွက္ကေလးရဲ႕ ျပတင္းေပါက္"</b></span></div> <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_bMmvMpx7GVY/TNY1S_vauoI/AAAAAAAABD4/QPM-1a5Q7QA/s1600/window1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_bMmvMpx7GVY/TNY1S_vauoI/AAAAAAAABD4/QPM-1a5Q7QA/s320/window1.jpg" border="0" height="240" width="320" /></a></div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ဖြင့္ဟထားေသာ ျပတင္းေပါက္ငယ္မွ တဆင့္ အျပင္ဘက္ကို သူမ ေငးေနမိခဲ့၏။ သူမရဲ႕ျမင္ကြင္းထဲ တြင္ေတာ့ ျပတင္းေပါက္အနီးမွ စိမ္းစိမ္းစိုစိုသစ္ပင္မ်ားႏွင့္အတူ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ေရာင္စံု ပန္းပြင့္မ်ားႏွင့္ စိမ္းဖ်ဖ်ျမက္ပင္ မ်ားကို ေတြ႔ေနခဲ့ရသည္။ ဟိုး....ခပ္ေ၀းေ၀းကို (ျမင္ႏိုင္သေလာက္) လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ခဲ့ မိလွ်င္ေတာ့ ဘာအပင္ရယ္လို႔ ေသခ်ာစြာ ေ၀ခြဲ ႏိုင္စြမ္းမဲ့ရေသာ သစ္ပင္မ်ား ထူထူပိန္းပိန္း ဖံုးလႊမ္းေနခဲ့သည့္ ညိဳ႕ညိဳ႕မႈိင္းမိႈင္း ေတာင္တန္းမ်ားႏွင့္ ေကာင္းကင္ျပာျပာ....။</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">အၿမဲလိုလို ျမင္ေတြ႔ေနရေသာ ျမင္ကြင္းေလးေပမယ့္ သူမအတြက္ေတာ့ အခုထက္ထိ ႐ိုးအီ မသြားႏိုင္ခဲ့ရေသးပါ...။ တစ္ေန႔တာ ကိစၥရပ္မ်ားႏွင့္ အျခားေသာ တာ၀န္၊ ၀တၱရားမ်ားမွ ၿပီးဆံုးသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ဒီျပတင္းေပါက္ေလးမွ ျမင္ရေသာ ျမင္ကြင္းေလးမ်ားကို စိတ္လိုလက္ရျဖင့္ ထိုင္ကာ သူမ ေငးေမာမိတတ္ၿမဲပင္ ျဖစ္၏။</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ထိုျပတင္းေပါက္ငယ္ အတြင္းမွ ေနရာေလး တစ္ခုတြင္ သူမ ပိုင္ဆိုင္ေသာ ျပတင္းေပါက္ငယ္ေလး ေနာက္ထပ္ တစ္ခု ႐ွိပါသည္။ သူမ ပိုင္ဆိုင္ေသာ ထိုျပတင္းေပါက္ငယ္ေလးသည္ သူမရဲ႕စိတ္ကူးမ်ား အေတာင္ပံျဖန္႔ကာ ႀကဲ႐ြာမိေသာ ေနရာေလးလည္း ျဖစ္ခဲ့၏။ သူမရဲ႕ သိပ္သိပ္သည္းသည္း အေတြးမ်ား၊ ခံစားမႈမ်ား၊ ေတြ႔ႀကံဳရသမွ် အျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ ၀ါသနာမ်ား.... စသည္တို႔ကို ထုဆစ္ကာ အသြင္သ႑ာန္ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ထိုကိုယ္ပိုင္ျပတင္း ေပါက္ငယ္ေလးထက္တြင္ ခဏတာေပါင္း မ်ားစြာပင္ ႏူးညံ့ညင္သာစြာ တန္ဆာ ဆင္မိခဲ့တာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ျဖစ္ပါသည္။</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ထိုအခါ အေရာင္အေသြး စံုလင္လြန္းေသာ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ အဆင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ငွက္ကေလးမ်ားသည္ သူမရဲ႕ျပတင္းေပါက္ေလးတြင္ ခဏတာ လာေရာက္ နားခိုတတ္ၾက ေလေတာ့၏။ ၿပီးေနာက္ ငွက္ကေလးမ်ား သည္ သူမရဲ႕ျပတင္းေပါက္ငယ္ေလးထက္မွ ပ်ံသန္း ထြက္ခြာျခင္းမျပဳခင္ အသံ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ သာယာေသာ ေတးသံမ်ားကို တစ္ပုဒ္ခ်င္းစီ ျမဳပ္ႏွံ ထားရစ္ ခဲ့တတ္ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိဳ႕ေသာ ငွက္ငယ္ေလးမ်ားကမူ တိတ္တဆိတ္ ဆိုသလို လာေရာက္ နားခို တတ္ၾကၿပီး တိတ္တဆိတ္ပင္ ျပန္လည္ ထြက္ခြါ သြားတတ္ၾကေသး ပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ေတးသံေလးမ်ားကို သူမ နားဆင္ရသည့္အခါ မ်ားတြင္ ျဖစ္ေပၚ လာတတ္ေသာ သူမရဲ႕ ရင္တြင္း ခံစားမႈမ်ားက ဘာႏွင့္မွ ႏိႈင္းဆလို႔မရႏိုင္ခဲ့ပါ....။ </div> <br /> <br />ေျပာျပႏိုင္စြမ္း မ႐ွိႏိုင္ခဲ့ရ ေလာက္ေအာင္ပင္ သူမႏွစ္ၿခိဳက္ ခံုမင္ လြန္းလွပါသည္။ <br /> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ထိုကဲ့သို႔ လာေရာက္ နားခိုတတ္ေသာ ငွက္ကေလးမ်ား ထံတြင္လည္း သူမကဲ့သို႔ပင္ ျပတင္းေပါက္ငယ္ေလးမ်ား ကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ ထားတတ္ၾကေသး၏။ သူမ ကိုယ္တိုင္လည္း ထိုျပတင္းေပါက္ငယ္ေလး မ်ားဆီကို (အခ်ိန္ရတာႏွင့္) ႏွစ္ၿခိဳက္စြာျဖင့္ သြားေရာက္ ေငးေမာ မိတတ္ပါေသးသည္။</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">သို႔ေသာ္ ရံဖန္ရံခါ ဆိုသလို(႐ွား႐ွားပါးပါး) သူမပိုင္ ျပတင္းေပါက္ငယ္ေလး အနီးမွ ၀ိညာဥ္ အရိပ္ မည္းမည္းမ်ား ရိပ္ခနဲ....၊ ရိပ္ခနဲ ျဖတ္သန္း သြားတတ္ၾကေသး၏။ ထို႔အတူ ျပတင္း၀မွ တိုး၀င္လာေသာ လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္ ေလထုထဲတြင္လည္း တစ္ခါတရံ အခ်ိန္မ်ားတြင္ အဆိပ္ေငြ႔မ်ား မသိမသာ ေရာယွက္ကာ ခပ္သဲ့သဲ့ ကပ္ပါလာ တတ္ေသးျပန္သည္။ ထိုအေျခအေနမ်ိဳး၊ အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမ်ားတြင္ ဆိတ္ၿငိမ္စြာျဖင့္ မ်က္လႊာခ်၊ အသက္ကို မသိမသာေရာ၊ သိသိသာသာျဖင့္ပါ သူမ ေအာင့္ထားတတ္မိ၏။ လြယ္ေတာ့ သိပ္မလြယ္ကူလြန္းလွ...။ အေကာင္း အဆိုး ေရာျပြန္းမႈသည္ ေနရာတိုင္းတြင္ ႐ွိေနတတ္တာမို႔ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အရာမ်ားကို တည္ၿငိမ္စြာလက္ခံႏိုင္ဖို႔ သူမ ႀကိဳးစားရေပဦးမည္.....။</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ထို႔အျပင္ ၾကမ္းတမ္းလြန္းေသာ မိုးေရေပါက္မ်ားႏွင့္ အ႐ွိန္ ျပင္းထန္လြန္းေသာ ခပ္ရမ္းရမ္းေလမ်ား အခ်ိဳးညီညီ ေပါင္းစပ္ ပါ၀င္ ေနခဲ့သည့္ မိုးသက္ေလျပင္းမ်ား တိုက္ခတ္ လာခ်ိန္တြင္မူ မေ႐ွာင္လႊဲႏိုင္စြာျဖင့္ ျပတင္းေပါက္မွ တံခါး႐ြက္မ်ားကို ေသခ်ာစြာ သူမ ေစ့ပိတ္ ထားရေပလိမ့္မည္။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွေတာ့ မဟုတ္....၊ မိုးႏွင့္ေလ ၾကမ္းတို႔၏ ႐ိုက္ခတ္မႈ အ႐ွိန္ေၾကာင့္ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ႏွင့္ တံခါး႐ြက္မ်ား အခ်င္းခ်င္း ျပင္းထန္စြာ ႐ိုက္ခတ္မိကာ နာက်င္ က်ိဳးပဲ့သြားမွကို သူမ စိုးရိမ္လို႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္။</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">သို႔ေသာ္ အခုအခ်ိန္ထက္ ထိေတာ့ သူမရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ ျပတင္း တံခါးေပါက္ငယ္ေလးကို ဖြင့္ဟ ထားမိေနဆဲ.....။</div> <br /> <br /><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">~~~~~~@@@~~~~~</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"> <br /></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><b><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ</span></b><span style="font-family:Zawgyi-One;">မသည္ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ျဖစ္ပါသည္။ ။</span><span style="font-family:'Times New Roman';"></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><span style="font-family:'Times New Roman';"></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: center;"> <br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~@@@~~~~~</span><span style="font-family:'Times New Roman';"></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: center;"> <br /></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; text-align: center;"><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">======================================================================================================================</span><span style="font-family:'Times New Roman';"></span></div></div> <br /><div style="text-align: justify;">ဘေလာ့ဂ္ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ျဖစ္တဲ့ မသဒၶါရဲ႕ ႏို၀င္ဘာ ၇ ရက္ေန႔မွာျပည့္မယ့္ တစ္ႏွစ္ျပည့္ ဘေလာ့ဂ္သက္ တမ္းအတြက္ ခင္မင္စြာနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို အမွတ္တရ ေရးေပးလိုက္ပါတယ္....။ အခုတေလာလည္း ဘာရယ္လို႔ ေသခ်ာ မေျပာႏိုင္တဲ့ ပံုေလးေတြ ေလွ်ာက္ဆြဲေနမိလို႔ တစ္ခါတည္း ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ....။</div> <br /><div style="text-align: justify;">စိတ္ဆႏၵ ႐ွိသေလာက္ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ စာေတြ အမ်ားႀကီး ဆက္ေရးသြားႏိုင္ ပါေစလို႔လည္း ဆုေတာင္း ေပးပါတယ္ခင္ဗ်ာ.....။</div> <br /><div style="text-align: right;">ခင္မင္ျခင္းအားျဖင့္........</div><div style="text-align: right;"> <br /></div><div style="text-align: right;"><a href="http://www.nyelinnnyo.com/">ဏီလင္းညိဳ</a></div><div style="text-align: right;">(ငွက္ကေလးရဲ႕ ျပတင္းေပါက္)</div> <br /><div style="text-align: center;">..................................................</div> <br /> <br /><div style=" text-align: center;color:dodgerblue;"><span style="font-size:large;"><b>“အလင္းပ်ိဳးၿပတိုက္”</b></span></div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">ဘဝရဲ ့ခါးသီးမႈေတြကို</div><div style="text-align: center;">ခ်ိဳၿမိန္လာေအာင္တည္ေဆာက္</div><div style="text-align: center;">အထီးက်န္ၿခင္းေတြေပ်ာက္ရေအာင္</div><div style="text-align: center;">အိုေအစစ္ေလးကို သူမေဆာက္တယ္</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">သူပ်ိဳးတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ၿပတိုက္ေလးမွာ</div><div style="text-align: center;">ဖန္တီးၿခင္း လက္ကနဲအေရာင္က</div><div style="text-align: center;">မေမွာင္ေသာအလင္းလုိေပါ့</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">သဒၶါလိႈင္းလို ့တြင္တဲ့ကေလာင္လက္မွာ</div><div style="text-align: center;">ခံစားခ်က္ေတြစီးဆင္းလို ့</div><div style="text-align: center;">ခ်ေရးလိုက္တဲ့ ေ၀ါဟာရတိုင္းမွာ</div><div style="text-align: center;">စိတ္ရဲ ့အႏွစ္သာရေတြ</div><div style="text-align: center;">အထင္းသားေပၚေနတတ္တယ္</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">စာေပၿမတ္ႏိုးၿခင္း ေလဟာနယ္မွာ</div><div style="text-align: center;">တဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့ မွ်ေ၀ခံစားၿခင္းဆိုတဲ့</div><div style="text-align: center;">ေအးၿမတဲ့ တိမ္တိုက္ေတြကတဆင့္</div><div style="text-align: center;">အလြမ္းေၿပ ရင္ခြင္တစံုကိုအေမာေၿပေစရင္း</div><div style="text-align: center;"> <br />တည္ၿမဲၿခင္းမွတ္တိုင္းေလးတခုၿဖစ္ေနဖို ့</div><div style="text-align: center;">ရင္ႏွစ္ဆုေတာင္းေပးမယ္</div><div style="text-align: center;">သဒၶါတထစ္ လိႈင္းတရစ္တိုးေစေသာ္ . . .</div> <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_bMmvMpx7GVY/TNY8dJRZ1mI/AAAAAAAABEA/x5u7tX5yPhA/s1600/LOVE10BASKET.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_bMmvMpx7GVY/TNY8dJRZ1mI/AAAAAAAABEA/x5u7tX5yPhA/s320/LOVE10BASKET.jpg" border="0" height="320" width="320" /></a></div> <br /><div style="text-align: right;"><a href="http://seaandangel.blogspot.com/">အျဖဴေရာင္နတ္သမီ</a>း</div><div style="text-align: right;"> <br /></div><div style="text-align: center;">............................................................ </div><div style="color: blue;"> <br /></div><div style="color:dodgerblue;"><b><span style="font-size:large;">သဒၶါလိႈင္း ဘေလာ႔ တစ္ႏွစ္ျပည္႔ အတြက္ အမွတ္တရ</span></b></div> <br /><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္အားရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘေလာ႔ ေတာအုပ္ၾကီးထဲကို စိမ္ေျပနေျပ ေလညွင္းခံျပီး လမ္းေလွ်ာက္သလို ေရာက္ရာ ေပါက္ရာ ကလစ္ႏွိပ္ျပီး ေလွ်ာက္သြား တတ္ပါတယ္။ ဟိုဘေလာ႔က ပို႔စ္ေလး ဖတ္လိုက္ ၊ ဒီဘေလာ႔က ပို႔စ္ေလး ဖတ္လိုက္နဲ႔။ ျပံဳးစရာရွိ ျပံဳး ၊ ေတြးစရာရွိ ေတြး ၊ ေငးစရာရွိ ေငး၊ (ကိုယ္႔ဖာသာ ) ျငင္းစရာရွိ ျငင္းရင္းနဲ႔ေပါ႔။</div> <br /><div style="text-align: justify;">တစ္ေန႔ေတာ႔ ဘေလာ႔ တစ္ခုကို ေရာက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ႔မွာ တင္ထားေသာ ပို႔စ္ေတြက စာေတြကို မဖတ္မိေသးပါ။</div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္႔ ထံုးစံ အတိုင္း ဘေလာ႔တစ္ခု ေရာက္ရင္ ဆိုက္အျပင္အဆင္ကို သိပ္ မၾကည္႔မိပါဘူး။ ဘေလာ႔တစ္ခုမွာ စာက ပိုအေရးၾကီးတယ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ယူဆမိတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ထိုဘေလာ႔ရဲ႕ Title လို႔ ဆိုရမဲ႔ စာသားကို အရင္ဖတ္မိတယ္။ ျပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္႔ ထံုးစံ အတိုင္း Title ကိုပါ သရုပ္ခြဲျပီး ေလွ်ာက္ေတြးမိပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီဘေလာ႔မွာကေတာ႔ Title က ရိုးရိုးေလးပါပဲ “ သဒၶါလိႈင္း ” တဲ႔။ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီလို ေခါင္းစဥ္ တိုတိုေလးကပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ အတြက္ ေတြးျပီး စဥ္းစားစရာ ေလးေတြ ျဖစ္လာေတာ႔တယ္။</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">“ သဒၶါ ” ဆိုတာ “ ဘုရား စရွိေသာ အာ႐ုံ၌ ယံုၾကည္ျခင္း / ကံ ကံ၏အက်ုိဳးတရားကုိ ယုံၾကည္ျခင္း ” လို႔ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီ “ သဒၶါ ” ဆိုေသာ စကားလံုးကို “ သဒါ ” လို႔ပဲ အသံထြက္တယ္။ “ သဒါ ” လုိ႔ဆုိရင္ “ အခါခပ္သိမ္း / အၿမဲတမ္း ” ဆုိတဲ႔ အဓိပၸါယ္ပဲ ထြက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ႔ လူေတြက “ သဒၵါ ” ဆိုတာနဲ႔ မွားသံုးမိတတ္တယ္။ တကယ္ေတာ႔ “ သဒၵါ႐ုံ = အသံအာ႐ုံ ” ဆိုေသာ အဓိပၸါယ္နဲ႔ မွားတတ္သလို ၊ “ သဒၵါ ” လို႔ ဆိုရင္လည္း အဂၤလိပ္ အေခၚ Grammar နဲ႔ အသံထြက္ခ်င္း တူေတာ႔ မွားမိတတ္တယ္။</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">တကယ္တမ္း တုိတုိေျပာၾကေၾကး ဆိုရင္ “ သဒၶါ ” ဆိုတာ “ ယံုၾကည္မႈ ” ပါပဲ။ ဒီေတာ႔ ဒီဘေလာ႔ ပိုင္ရွင္က “ သဒၶါလိႈင္း ” ဆိုတဲ႔ ကေလာင္ နာမည္ကို ေခါင္းစဥ္ျပဳထားသူ ဆိုေတာ႔ သူဟာ “ ယံုၾကည္မႈကို လိႈင္း ကဲ႔သို႔ အဆက္မျပတ္ တည္ေဆာက္ေနသူလား ” လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေတာ စဥ္းစားမိသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စာေတြ ကၽြန္ေတာ္ မဖတ္ရေသးပါ။</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">ေခါင္းစဥ္ကို စဥ္းစားျပီးေတာ႔မွ သူ႕စာေတြ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ၾကည္႔ေတာ႔ တကယ္ကို ကေလာင္နာမည္ ၊ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကိုက္ညီေသာ စာမ်ားကို ခ်ျပထားေသာ ေနရာေလး တစ္ခု ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သူ ယံုၾကည္ရာကို သူ႕ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈအတိုင္း သူ ခ်ျပထားေသာ ေနရာေလး တစ္ခုဟု ကၽြန္ေတာ္ သတ္မွတ္ခဲ႔မိသည္။ အရာရာတိုင္း အျငင္းပြားဖြယ္ မရွိ ျပည္႔စံုတယ္လို႔ မေျပာလိုေပမဲ႔ သူ ေရးထားတာေတြက ပါးပါးလွပ္လွပ္နဲ႔ ထင္သာ ျမင္သာ ျဖစ္မိေသာ ဘေလာ႔တစ္ခုဟုသာ “ သဒၶါလိႈင္း ” ဘေလာ႔ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ရႈ႕ျမင္ခ်က္ကို အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ စကား အေနနဲ႔ ေျပာလိုပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">ဘေလာ႔ တစ္ႏွစ္ျပည့္မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မိမိယံုၾကည္ရာကို လိႈင္းမ်ားအလား အဆေပါင္း မ်ားစြာ ယံုၾကည္စြာ ဆက္လက္ ေရးသား ႏိုင္ပါေစ။</div> <br /><div style="text-align: right;"> <br /></div><div style="text-align: right;">ေလးစားခင္မင္စြာျဖင္႔</div><div style="text-align: right;"> <br /><a href="http://www.zaw357.net/">ကိုေဇာ္</a></div> <br /><div style="text-align: center;">...............................................</div> <br /><div style="color:dodgerblue;"><span style="font-size:large;"><b>"လိႈင္းတစီးရဲ႕ ရမ္သမ္"</b></span></div> <br /><div style="text-align: justify;">ေသာင္ၿပင္ကမ္းစပ္တစ္ေလွ်ာက္.. လွိဳင္းမ်ား တြန္႔လူး၊ ေမ်ာလူးေနၾကသည္။ ေန၀န္းမွာ မနက္ခင္းၿဖစ္သည္႔တိုင္ ေဆာင္းအ၀င္ႏွင္းေတြေၾကာင့္ လိေမၼာ္သီးလို ၿဖစ္ေနသည္။ ဘာရယ္မဟုတ္ သူ႔မွာ မသဒၶါလွိဳင္းဘေလာ႔ တစ္ႏွစ္ၿပည္႔တြင္ သူမအတြက္ အမွတ္တရ တစ္ခုခု ေရးေပးခ်င္လြန္း၍ လွိဳင္းမ်ားကိုေလ႔လာရန္ ပင္လယ္ေသာင္စပ္သို႔ ထြက္လာရၿခင္းၿဖစ္သည္။ တူရူမွ လွိဳင္းမ်ား ကမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လူးလြန္႔ေနသည္ကို သူ အခ်ိန္ၾကာၾကာေစာင့္ၾကည္႔ၿပီးသည္<wbr>႔တိုင္ လွိဳင္းမ်ားရဲ႕ ရင္ခုန္သံ၊ သူတို႔ရဲ႕ စကားသံေတြကို သူ ခုထိ နားမလည္ေသး.. လိွဳင္းမ်ားေၿပာဆိုေနၾကေသာ သူတို႔ စကားသံမ်ားမွာ.. ကဗ်ာမ်ားလား၊ စာစုေတြလား၊ စည္းခ်က္ညီညီဂီတသံစဥ္လား၊ စည္းလြတ္၀ါးလြတ္ ဂီတသံစဥ္လား.. သူမသိေသး..။ ထိုအခိုက္... ေလၿပင္းတစ္ခ်က္တိုက္ခတ္လိုက္ရာ.<wbr>. သူ႔မွာ အေတြးထဲ ရုတ္တရက္ လန္႔သြားမိသည္။ ေလၿပင္းက သူ႔ဆီတစ္ခုခု သယ္ေဆာင္လာသလိုေတာင္ ခံစားလိုက္မိသည္။ စိတ္ထဲက ထသြားေသာ လွိဳင္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို စကားလံုးတစ္ခ်ိဳ႕ၿဖင့္ပံုေဖာ္ၾ<wbr>ကည္႔သည္။</div><div id=":2q8" style="text-align: justify;"> <br />"မုန္တိုင္းေၾကာင့္.. လြင့္ပါးခဲ႔ေပမဲ႔.. <br />ၿဖဴစင္မွဳက.. ေလၿပင္းဆီ ပါမသြားခဲ႔ဘူး.. <br />သူ႔ ႏွလံုး.. ႏုေပမဲ႔.. <br />သစၥာက.. ေခါင္းမာတယ္..." <br /> <br />တစ္ခုခု လိုေနသလို ခံစားရသည္။ မၿပည္႔စံုေသး.. သူမ ေရးေသာ စာေတြကို မေန႔ကပဲ သူ႔အေၾကာင္း ပိုသိေအာင္ ဆိုေသာ အေၾကာင္းၿပခ်က္နဲ႔ အားလံုး နီးပါးေတာင္ သူဖတ္ခဲ႔လိုက္ေသးသည္။ သူမရဲ႕ စာေတြထဲမွာ သစၥာ တင္မက.. ေနာက္တစ္ခု ရိွေသးသည္။ သူ.. ထိုအရာမွာ ဘာလဲ.. ဘာလဲ.. ဆက္ေတြးသည္။ လွိဳင္းမ်ား ေလရဲ႕ ရမ္သမ္ကိုလိုက္၍ လွဳပ္ခတ္ ေပးေနေပမဲ႔ ထုိအေတြးက ဆက္မစီးႏိုင္..။ သူ ထိုင္ရာက အထ.. လမ္းေလွ်ာက္မယ္ လုပ္လိုက္မွ.. သူ႔နံေဘးက အမိွဳက္ပံုကို သြားေတြ႔သည္။ သူ ေပ်ာ္သြားသည္.. အမိွဳက္ပံု.. ဟုတ္တယ္၊ အမွိဳက္ပံု.. <br /> <br />"ဆူးႏွင္းဆီလို.. မရဲရင့္ရင္ေနမယ္.. <br />သူ႔ေၾကြးေၾကာ္သံတစ္ခ်ိဳ႕ကို <br />ေတြ႔သူရိွ မေတြ႔သူရိွ.. ေနမယ္.. <br />ယံုၾကည္မွဳက နက္ရွိဳင္းတယ္..." <br /> <br />စိတ္ထဲက သူမ ေရးထားေသာ မဲေဆာက္က အမိွဳက္ပံုဆီ စိတ္ေရာက္သြားေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္<wbr>။ သူမ ေရးၿပီး ေနာက္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ မီဒီယာတစ္ခုမွာ သူ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူ႔စိတ္ထဲက ခ်ဥ္ၿခင္းမေၿပေသး.. ထိုအမွိဳက္ပံုအား ဟိုကန္သည္ကန္လုပ္ရင္း.. အေတြးေတြ ဆက္ပြားေနမိသည္။ ဘေလာ႔ေရးတဲ႔ လိွဳင္းမွာေတာ႔ သစၥာေရာ.. ယံုၾကည္မွဳေရာ.. ရိွတယ္.. ပင္လယ္က လွိဳင္းေတြကို တစ္ခ်က္ၿပန္လည္ၾကည္႔မိသည္။ ခုနက သူၿမင္ခဲ႔ေသာ ၿမင္ကြင္းအား ၿပန္ၿမင္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕လွိဳင္းေတြက ေရၿပင္ေပၚက ေလၿပင္းေၾကာင့္ ၿဖစ္ေပၚၾကသည္.. တစ္ခ်ိဳ႕လွိဳင္းေတြက ေရၿပင္ေအာက္မွ ေၿမလႊာၿပတ္ေရြ႕မွဳေၾကာင့္ ၿဖစ္ေပၚၾကသည္.. ဆူနာမီဆိုေသာ လွိဳင္းၾကီးေတြ.. မုန္တိုင္းေတြေၾကာင့္ ၿဖစ္ေသာ လွိဳင္းေတြေၾကာင့္ လူေတြအမ်ားၾကီး ေသေၾကခဲ႔ဖူးသည္.. ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အစြန္းေရာက္သြားရင္ မေကာင္း.. ဓမၼတစ္ခုခုကို ေတြ႔လိုက္သလို သက္ၿပင္းတစ္ခုကို ခ်လိုက္ေတာ႔မွ.. သူနံေဘးက အမွိဳက္ပံုအား.. လွိဳင္းတစ္ခ်ိဳ႕ သယ္ေဆာင္သြားေၾကာင္း ေတြ႔လိုက္<wbr>ရသည္။ ေၾသာ္.. သူလိုလိွဳင္းလည္း ရိွေသးတာပဲကိုး.. သူ ေနာက္တစ္ခါထပ္ ေပ်ာ္သြားမိသည္။ <br /> <br />"ေလာကပင္လယ္ထဲ... <br />သူဟာ.. ေလၿပင္းကို အသြင္ေၿပာင္း.. <br />ကမ္းေၿခရဲ႕ ဒဏ္ရာကို.. <br />ကုသေပးသူသာ ၿဖစ္တယ္...." <br /> <br />သူ စိတ္ေက်နပ္သြားသည္။ သူ မေရးတတ္ ေရးတတ္ ေရးလိုက္ေသာ ကဗ်ာမွာ ၿပီးဆံုးသြားၿပီလို႔ထင္သည္။ ကဗ်ာကို..သူ "သဒၶါလွိဳင္း" ဟု အမည္ေပးလိုက္သည္။ သို႔ေပမဲ႔ သူ႔အေတြးစေတြကေတာ႔ မၿပီးဆံုးတတ္ေသးပါ.. ထိုသို႔ေသာ လွိဳင္းက ကမ္းေၿခရဲ႕ ဒဏ္ရာေတြ အားလံုးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္၊ သည္းခံ ကုသေပးႏိုင္ ပါမည္ေလာဟု.. သူေတြးပူေနမိသည္။ သူကုသေပးေနသည္ကို သိသူရိွမည္။ မသိသူရိွမည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ မသိသူတစ္ခ်ိဳ႕က ကမ္းေၿခေပၚ အမွိဳက္ေတြ စည္းကမ္းမဲ႔ ထပ္ပစ္၊ အမွိဳက္ေတြ စည္းကမ္းမဲ႔ ထပ္ပံုၾကဦးမည္သာ ၿဖစ္သည္။ သူ လို စိတ္ခ်ဥ္ေဖာက္တာေတြ ၿဖစ္လာႏိုင္ေလာဟုလည္း သူ႔မွာေတြးပူေနမိသည္။ သိုေပမဲ႔ စိတ္ရွည္ေသာ၊ ရိုးရိုးေလး ေနတတ္ေသာ၊ တစ္ခါတစ္ေလ.. ရွက္သလိုလို ရြံ႔သလိုလိုေလး ေၿပာတတ္ေသာ သူမွာ.. သဒၶါလွိဳင္း သာၿဖစ္သည္။ သြားၿပီ..! အိမ္ ၿပန္ေရာက္သည္႔တိုင္ သူ႔မွာ လိွိဳင္းခ်က္မ်ားမွ မလြတ္တတ္ေသး။ ႏွဖူးေပၚလက္တင္ၿပီး မ်က္လံုး မိွက္လိုက္ေတာ႔ ကမ္းေၿခက အမိွဳက္မ်ားကို လွည္းက်င္းေပးေနသည္႔ ပံုရိပ္မ်ားက ပို၍ပို၍ ပီၿပင္လာသည္။ ထိုပံုရိပ္မ်ား ၿမင္ေယာင္ေနရင္းနဲ႔ပင္ သူ႔မွာ အိပ္မက္ကမၻာတစ္ခုသို႔ ေရာက္သြားသလိုရိွသည္။ ထိုေနာက္ သူ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ႔သည္။ သူ မသိလိုက္ေသာ အေၿဖတစ္ခ်ိဳ႕ကို သူ.. အိ္ပ္မက္ထဲ က်ိန္းေသ၊ ဆက္လက္၊ တြက္ခ်က္မိေနေပလိမ္႔မည္မွာ အမွန္ပင္ၿဖစ္ပါေတာ႔သည္။</div><div id=":2q8" style="text-align: justify;"></div><div id=":2q8" style="text-align: right;">ေသာ္ဇင္</div><div id=":2q8" style="text-align: right;"></div><div id=":2q8" style="text-align: right;"><a href="http://thestarrynight86.blogspot.com/">The Starry Night </a></div><div id=":2q8" style="text-align: justify;"></div><div id=":2q8" style="text-align: center;">............................................................... <br /> <br /> <br /><div style="background-color: white; color:#3d85c6;"><span style="font-size:large;"><b>မသဒၶါေရ...</b></span></div> <br /><div style="text-align: justify;">အမရဲ႕ တစ္ႏွစ္ျပည့္ဘေလာ့ခ္အတြက္ စာေရးပို႕တာ ေနာက္က်ေနလို႕ ေဆာရီးပါဗ်ာ...။ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးတဲ့ စာေလးတစ္ပုဒ္ကို ေပးခ်င္ပါတယ္..။ သူမ်ားေတြလို ကဗ်ာလည္းမေရးတတ္တဲ့အတြက္ စိတ္အာဟာရစာေလးတစ္ေစာင္ပါ..။ ရွည္ေတာ့နည္းနည္းရွည္တယ္..။ ဘေလာ့ခ္တစ္ႏွစ္ျပည့္မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ေအာ<wbr>င္ စာေကာင္းေပမြန္ေတြ ဆက္လက္ေရးသားႏိုင္ပါေစဗ်ာ...။ ဒီစာေလးက ဆရာပါရဂူရဲ႕ ဧကံသမယံ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲကပါ...။</div> <br /> <br /> <br />ႏွလံုးသားျဖင့္ <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ဟိႏၵဴဘာသာ ဓမၼက်မ္းဂန္ျဖစ္ေသာ ဥပနိသွ်ဒ္၌ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ပါရွိသည္။ ယာည၀ညက်အမည္ရွိ ရေသ့ၾကီးႏွင့္ ဇနကဘုရင္တို႕ စကားေျပာေနၾကသည္။ ဇနကဘုရင္က ရေသ့ၾကီးကို ေမးျမန္းလိုက္သည္။ “ကၽြႏု္ပ္စိတ္ထဲမွာ သကၤာမကင္းတဲ့ အခ်က္တစ္ခုရွိေနတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကို ကၽြႏု္ပ္ နားလည္သေဘာေပါက္သြားေအာင္ ရေသ့ၾကီး ရွင္းလင္းေျပာျပေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ကၽြႏု္ပ္တို႕ တစ္စံုတစ္ရာကို ၾကည့္ေနတဲ့ေနရာမွာ ဘယ္အရာ၀တၳဳ၏ အလင္းေရာင္ႏွင့္ ၾကည့္ေနၾကတာလဲ ရေသ့ၾကီး”</div> <br /><div style="text-align: justify;">ရေသ့ၾကီးက ျပန္ေျပာျပသည္။ “ဘုရင္မင္းၾကီးက ကေလးသူငယ္ေတြေတာင္ နားလည္တဲ့အေၾကာင္း လာေမးေနျပန္ပါျပီ။ ရူပါရံုတစ္ခုကို က်ဳပ္တို႕ ၾကည့္တာျမင္ရတာဟာ ေနေရာင္ေၾကာင့္ဆိုတာ လူတိုင္းသိေနၾကတဲ့ အခ်က္ ျဖစ္တယ္မဟုတ္လား”</div> <br /><div style="text-align: justify;">ဇနကမင္းၾကီးက ထပ္ေမးျပန္သည္။ “ေန၀င္သြားတဲ့အခ်က်ေတာ့ ကၽြႏု္ပ္တို႕ ဘယ္အလင္းေရာင္ႏွင့္ ၾကည့္ၾကတာလဲ”</div> <br />ရေသ့ၾကီးက ျပန္ေျဖသည္။ “ေနေရာင္မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့ လေရာင္ႏွင့္ ၾကည့္ၾကတာမဟုတ္လား” <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ဇနကမင္းၾကီးက ထပ္ဆင့္ေမးလိုက္ျပန္သည္။ “လေရာင္ၾကယ္ေရာင္ေတြလည္း မရွိဘူး။ လကြယ္ေန႕ည မိုးသားတိမ္လိပ္ေတြ ဖံုးလႊမ္းေနတဲ့ ညအခါမ်ဳိးဆိုပါေတာ့။ အဲဒီလို အခ်ိန္မ်ဳိးမွာေတာ့ ကၽြႏု္ပ္တို႕ တစ္စံုတစ္ရာကို ဘယ္အလင္းေရာင္းနဲ႕ ၾကည့္ၾကတာလဲ”</div> <br /><div style="text-align: justify;">ရေသ့ၾကီး၏ အေျဖမွာ ဤသို႕ျဖစ္သည္။ “အဲဒီလို အခ်ိန္မ်ဳိးက်ေတာ့ က်ဳပ္တို႕ စကားအလင္းေရာင္ႏွင့္ တစ္စံုတစ္ရာကိုၾကည့္ၾကတယ္။ ေတာကလည္းနက္တယ္။ ေလးဘက္ေလးရပ္ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ေမွာင္မိုက္ေနတယ္။ ခရီးသြားတစ္ေယာက္ လမ္းေပ်ာက္ေနတဲ့အတြက္ “က်ဳပ္ကိုလမ္းျပၾကပါ” လို႕ အသံေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာရွိတဲ့ အျခားတစ္ေယာက္က ခရီးေပ်ာက္ေနတဲ့လူရဲ႕ ေအာ္သံၾကားရေတာ့ “ဒီကို လာ က်ဳပ္လမ္းေပၚမွာရပ္ေနတယ္” လို႕ေအာင္ေျပာလိုက္တယ္။ လမ္းေပ်ာက္ေနတဲ့ ခရီးသြားဟာ စကားတည္းဟူေသာ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ လမ္းေပၚ ေရာက္သြားျခင္းျဖစ္တယ္”</div> <br /><div style="text-align: justify;">ဇနကမင္းၾကီးက ထပ္ဆင့္ ေမးလိုက္ျပန္သည္။ “စကားေျပာသံလည္း ေပၚမလာဘူးဆိုပါေတာ့။ အဲဒီအခါမ်ဳိးမွာ ကၽြႏု္ပ္တို႕ ဘယ္လို အလင္းေရာင္မ်ဳိးနဲ႕ ၾကည့္ရမလဲ ရေသ့ၾကီး”</div> <br /><div style="text-align: justify;">ရေသ့ၾကီးက ျပန္ေျပာသည္။ “အဲဒီအခါမ်ဳိးက်ေတာ့ ႏွလံုးသား အလင္းေရာင္နဲ႕ၾကည့္ရမယ္။ ႏွလံုးသား အလင္းေရာင္နဲ႕ၾကည့္ရင္ ဘယ္အရာမဆို ျမင္ရတယ္ မင္းၾကီး”</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;">..................</div> <br /><div style="text-align: justify;">အမေရ.. ႏွလံုးသားနဲ႕ အရာရာကို ၾကည့္ျမင္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကပါစို႕ဗ်ာ...။</div> <br /><div style="text-align: right;">ခင္မင္တဲ႔</div><div style="text-align: right;"> <br /><a href="http://www.syn-pages.net/">ေနဝသန္</a></div> <br /><div style="text-align: center;">..............................<wbr>..............................</div> <br /><span style=" ;font-size:large;color:dodgerblue;" ><b>သဒၶါအတြက္ ဘေလာဂ္႔တစ္ႏွစ္ျပည္႔ အမွတ္တရ စကားမ်ား <br /> <br />သဒၶါအတြက္ မွတ္မွတ္ရရ</b></span> <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_bMmvMpx7GVY/TNY8QIQ2S7I/AAAAAAAABD8/TsxxobFEKAk/s1600/yellow%2520rose+copy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_bMmvMpx7GVY/TNY8QIQ2S7I/AAAAAAAABD8/TsxxobFEKAk/s320/yellow%2520rose+copy.jpg" border="0" height="320" width="225" /></a></div> <br /><div style="text-align: justify;">သဒၶါရဲ႔ဘေလာ႔ေလးကို စျပီးဖတ္မိခ်ိန္ကတည္းက သတိထားမိတယ္.. စာေလးေတြက ေတြးစရာေလးေတြေပးတယ္.. သင္ခန္းစာေလးေတြ ေပးတယ္.. ဒီေတာ႕ အျမဲတန္း လာဖတ္ျဖစ္ပါတယ္. စာတစ္ပုဒ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ အားထုတ္ ေရးထားေတာ႕ စာဖတ္သူေတြအေပၚ အေလးထားတတ္တဲ႕ ေစတနာေလးေတြကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္.. ဒါေၾကာင္႕လည္း ဘေလာ႔ေပၚမွာတင္မက လူခ်င္းပါ ခင္မင္ ရင္းႏွီးမိပါတယ္.. ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ရာ ဘ၀ေတြကို မတူညီတဲ႕ ေနရာ၊ မတူညီတဲ႕ ဘ၀ အေျခအေနေတြနဲ႕ ျဖတ္သန္းၾကရင္း တူညီတဲ႕ စာေရး၀ါသနာေၾကာင္႔ ဘေလာ႔ စာမ်က္ႏွာေတြကေန ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင္႕ရခဲ႔ၾကတယ္. ဘေလာ႕သက္တမ္း တစ္ႏွစ္ျပည္႔ဆိုေတာ႕ တို႕နဲ႕ အတူတူေလာက္ဘဲ က်မယ္.. ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဘေလာ႔ေရးေဖာ္အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္နဲ႕ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရွိခြင္႕ရတာ ၀မ္းသာမိပါတယ္. ေရွ႔ဆက္ျပီးလည္း ကိုယ္အားတဲ႔ အခ်ိန္ေလးေတြကေန စာေတြေရးၾကပါဦးစို႔.. အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြ၊ ခံစားခ်က္ေလးေတြ မွ်ေ၀ၾကပါဦးစို႔.. သန္႔ရွင္းလွပတဲ႕ စာမ်က္ႏွာေလးေတြ ဖန္တီးၾကပါဦးစို႕ေနာ္။ ဘေလာ႕ေပၚကေနဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္႔ပါဆင္နယ္ ကိစၥေၾကာင္႕ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ညစ္စရာ၊ စိတ္အားတက္စရာ၊ သိမွတ္စရာေလးေတြကို တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ မွ်ေ၀ကူညီၾကရင္း ေရွ႔ခရီးကို ဆက္ၾကတာေပါ႕..</div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"> <br /></div> <br /> <br />စိတ္တူကိုယ္တူ ခင္မင္ခြင္႕ရခဲ႕ၾကျပီး အဆိပ္အေတာက္ကင္းတဲ႕ သန္႔ရွင္းေသာ စာမ်က္ႏွာေတြ ဖန္တီး<wbr>ရင္း ကိုယ္သိတာ တတ္တာေလးေတြကို ေ၀မွ်ခံစားၾကရင္း တစ္ႏွစ္ဆိုတာ မၾကာလွေသးေပမဲ႕..ရင္းႏွီးမႈေတာ႕ ခိုင္မာခဲ႕တယ္ေနာ္။ ဒီအခ်ိန္အတြင္းမွာ ဘေလာ႔ဂါ အခ်င္းခ်င္းကေနျဖစ္ေစ၊ စာလာဖတ္သူေတြ ဆီကေနျဖစ္ေစ တု႔ံျပန္သံေလးေတြက သဒၶါ႔အတြက္ အင္အားတစ္ခု ျဖစ္ေစခဲ႕မယ္လို႕ ယံုၾကည္ပါတယ္.. လူမႈေရး လုပ္ငန္းေတြလဲ ၀ါသနာပါတဲ႕သဒၶါတစ္ေယာက္ ေရွ႔ဆက္ျပီး စာမ်က္ႏွာေလးေတြ အမ်ားၾကီး ဖန္တီးႏိုင္ပါေစ၊ လူမႈေရး ကိစၥေတြမွာလည္း အမ်ားၾကီး အက်ိဳး ေဆာင္ႏိုင္ပါေစ.. ဘေလာဂ္႔ ပင္လယ္ၾကီးမွာလည္း အားမာန္အျပည္႔နဲ႕ တက္စံုရြက္ကုန္ ဖြင္႔လို႕ ေလွာ္ခတ္ႏိုင္ပါေစ။ တစ္ႏွစ္ျပည္႔မွသည္ ေနာက္ႏွစ္မ်ားစြာတိုင္ စိတ္ကူးေကာင္းေလးေတြ၊ အေတြးေကာင္းေလးေတြကို ဆက္လက္ မွ်ေ၀ႏိုင္ပါေစ။ သဒၶါ ကိုယ္တိုင္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔စြာ စာေတြ ဆက္ျပီး ေရးသားႏိုင္ပါေစ။ ၾကည္လင္ ခ်မ္းေျမ႔ပါေစေနာ္။</div> <br /><div style="text-align: right;">ခ်စ္ခင္မႈမ်ားစြာျဖင္႔ <br /> <br /><div style="color: #3d85c6;"><a href="http://www.missgreenlady.com/">မေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)</a></div></div> <br /><div style="text-align: center;">.............................<wbr>....................</div> <br /><div style="text-align: center;"><span style=" ;font-size:large;color:dodgerblue;" ><b>အမွတ္တရ</b></span></div> <br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:large;">“သ”</span> က္ရွိတစ္ေယာက္ရဲ႕ <br /> <br />ခါးသီးတဲ့ အပိုင္း အစ ရုပ္ႀကြင္းေတြနဲ႔ <br /> <br />အျဖဴေရာင္ အိပ္မက္ကို ထုဆစ္ <br /> <br />ကုန္ဆံုးခ်င္းမဲ့ ကာလေတြကို စီးနင္းရင္း <br /> <br />အဓိပၸါယ္ေတြကို သီကံုးေနတတ္ခဲ့တယ္ . . . . . <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><span style="font-size:large;">“ ဒၶါ ”</span> . . ရင္ထဲက အနက္ရႈိင္းဆံုးေနရာမွာ <br /> <br />ျဖစ္တည္လာတဲ့ အစိုင္အခဲ ျဒပ္မဲ့ စကားလံုးတစ္ခုနဲ႔ <br /> <br />အေတြး အစ အန ေတြကို ေရာယွက္ <br /> <br />အတၱမပါတဲ့ အျဖဴေရာင္ သံစဥ္ေတြကို ေတးသီခတ္လို႔ <br /> <br />ကိုယ့္ အကၡရာထဲမွာပဲ ကိုယ္ ေပ်ာ္၀င္စီးဆင္းေနတတ္ခဲ့တယ္ . . . . . <br /> <br /> <br /> <br /><span style="font-size:large;">“ လွိဳင္း ”</span> ျပာျပာရဲ႔မာန္နဲ႔ မိုးေသာက္ကို ပ်ိဳး <br /> <br />အလင္းအလက္မဲ့ ေန႔ရက္ေတြကို အံတုလို႔ <br /> <br />အျပင္း အရွ အမႈန္ အမြား ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ <br /> <br />ကေလာင္ကိုေသြး လက္ကေလးေတြကို ေကြးရင္း <br /> <br />တမိုးေအာက္မွာပဲ ရာဇ၀င္ေတြကို ကညစ္နဲ႔ ေရးဆစ္ခဲ့တယ္.....</div> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">မသဒၶါေရ ကဗ်ာေလး ကမန္းကတန္းေရးခဲ့ရတဲ့တြက္ ခံစားခ်က္ စကားလံုး အဓိပါယ္ ေလွ်ာ့ရဲ ေနရင္ ခြင့္လြတ္ေပးပါေနာ့ း) . . . . စာမေရးတာႀကာေတာ့ အစကို မနည္းဆြဲထုတ္ေနရတယ္ . . . <br /> <br />ဒါေပမဲ့ အခု ကဗ်ာက <br /> <br />မဒါ ဘေလာ့ပို႔စ္ေတြထဲက စကားလံုးအမ်ားစုကိုပဲ သံုးထားခဲ့တာပါ . . . ဆရာ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ေျပာသလိုပဲေပါ့ . . . ကဗ်ာအစကို ရဖို႔ ငါ မီးခတ္ ေနတယ္တဲ့ . . . ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲလိုျဖစ္ေနတာ . . . ကဗ်ာ မေရးတာ ၂ လနီးပါးရွိေနပီး ဆိုေတာ့ မနည္း မီးျပန္ခတ္ေနရတယ္ း) . . . . <br /> <br /> <br />မဒါရဲ႕ ဘေလာ့ တစ္ႏွစ္ျပည့္မွသည္ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ မဒါ ခင္မင္ေသာ သူငယ္ခ်င္း ေရာင္းရင္းမ်ားနဲ႔ အတူ မဒါရဲ႕ဘေလာ့ေလးမွာ ခံစားခ်က္ေတြ ဆက္လက္ ထုဆစ္နိင္ပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးလိုက္ပါ<wbr>တယ္ း))</div> <br /><div style="text-align: right;">ခင္မင္စြာျဖင့္ <br /> <br /><div style="color: #3d85c6;"><a href="http://www.lynnkhitdeno.com/">ဗညားရွိန္</a></div></div> <br /><div style="text-align: right;">♠ <a href="http://www.lynnkhitdeno.net/" target="_blank">http://www.lynnkhitdeno.com/</a> ♠</div><div style="text-align: right;"> <br /></div><div style="text-align: center;">..............................<wbr>............................</div> <br /><span style=" ;font-size:large;color:dodgerblue;" ><b>လက္ေဆာင္ေပးျခင္း အႏုပညာ</b></span> <br /> <br /><div style="text-align: justify;">ကြန္ျပဴတာ မွန္သားျပင္ေပၚမွာ ျမင္ေနရတဲ့ အျပာရင့္ေရာင္ ေရႊနားကြပ္ ေဘာပင္လွလွေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္ရေအာင္ အနီးကပ္ ခ်ဲ႔ၾကည္႔မိသည္ ။ ေဘာပင္ရဲ႔ အမ်ိဳးအစားကို ေသခ်ာေအာင္ ဖတ္ၾကည္႔သည္။ Montegrappa 1912 - Gold18 K လို႔ေရးထားတဲ့ သတင္း အခ်က္အလက္ ကိုဖတ္ၾကည္႔ျပီး သူ႔ရဲ႔ မူရင္း ေစ်းႏႈန္းကို ဖတ္ၾကည္႔ေတာ့ ဒါဟန္း ၁၃၅၀ လို႔ေရးထားတာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ <br /> <br />ဒါေပမယ့္ ပါကင္မပ်က္ အသစ္စက္စက္ အတိုင္း ျပန္ေရာင္းဖို႔ သူေခၚထားတဲ့ေစ်းက ဒါဟန္း ၅၀၀ ဆိုတာကို ေတြ႔လိုက္ရျပီး သူ႔ရဲ႔ ေခၚေစ်းေအာက္မွာ အျပိဳင္အဆိုင္ ေလလံေပးေနတဲ့ ေစ်းေတြက ဒါဟန္း ၂၅၀ ဒါဟန္း ၃၀၀ ထက္မပို။ <br /> <br />ပထမပိုင္းမွာ သူတင္ထားတဲ့ ေစ်းထက္ ေလွ်ာ့ျပီး ေပးၾကသူေတြကို အျပစ္ျမင္မိတဲ့ မ်က္လံုးက ဒီေဘာပင္ေလးကို ျပန္ေရာင္းလိုတဲ့ သူ႔ရဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ကို ေတြ႔ခ်ိန္မွာေတာ့ ခ်က္ခ်င္းလိုလို အေရာင္ ျပန္ေျပာင္းသြားခဲ့ပါသည္။ <br /> <br />ကာယကံရွင္ ကိုယ္တိုင္ တန္ဘိုးမထားလိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ အတြက္ အျခားသူေတြ အေနနဲ႔ အဆေပါင္းမ်ားစြာ တန္ဘိုးခ်ပစ္ခ်င္ၾကတာ ကေတာ့ မဆန္းလွတဲ့ လူ႔သဘာဝပဲ ျဖစ္ပါသည္။ <br /> <br />ေဘာပင္ေလးရဲ႔ ေအာက္နားဆီမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြရဲ႔ ေအာက္ဆံုးနားမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ျပန္ေရာင္းလိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ Brand new Unwanted Gift တဲ့…….. <br /> <br />အဲဒီ ေရႊနားကြပ္ ေဘာပင္ေလးရဲ႔ ေအာက္နားဆီမွာေတာ့ အသစ္စက္စက္ သားေရလက္ပတ္ၾကိဳး အနက္ေရာင္ ေယာက္်ားဝတ္နာရီေလးတစ္လံုးကို သူ႔ရဲ႔ မူလတန္ဘိုးထက္ ထက္ဝက္တိတိေလွ်ာ့ျပီး ေရာင္းဖို႔ တင္ထားတာကို ထပ္ေတြ႔ရျပန္ပါသည္။ သူေပးထားတဲ့ ျပန္ေရာင္းလိုတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကလဲ Unwanted Gift ပါ……… <br /> <br />ေနာက္ထပ္ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အသစ္စက္စက္ ကြန္ျပဴတာေလး တစ္လံုးကလဲ ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ မ်က္လံုးထဲက မထြက္ေအာင္ကို ခ်စ္စရာ ေကာင္းေနပါသည္။ သူ႔ကို ပါကင္မပ်က္ ျပန္ေရာင္းခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ ေလးကလဲ ထံုးစံအတိုင္း Unwanted Gift ပါတဲ့……… <br /> <br />ကၽြန္မတို႔ ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ သီးသန္႔ တင္ထားေပးတဲ့ Staff Mart ဆိုတဲ့ ဆိုဒ္ေလးထဲမွာ ဖန္စီ နားဆြဲေလးေတြ နာရီ မ်က္မွန္ ကြန္ျပဴတာ ပရင္တာ တီဗီ ေရခဲေသတၱာ အိမ္ေမြးတိရိစၦာန္ အိမ္ေထာင္ပရိဘာဂ ကစလို႔ ေရႊထည္ ေငြထည္ ေမာ္ေတာ္ကားေတြ အဆံုးကို အသစ္စက္စက္ အေနအထားနဲ႔ ျပန္ဝယ္လို႔ ရႏိုင္သလို တပတ္ႏြမ္း တစ္လက္သံုး Good second hand အေဟာင္းထည္ ေတြကိုလဲ ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။ <br /> <br />အဲဒီဆိုင္ ေလးထဲမွာ ျပန္ေရာင္းဖို႔ တင္ထားတဲ့ ပစၥည္းေလးေတြထဲမွာမွ Unwanted Gift လို႔ ေခါင္းစဥ္ တပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေလးေတြက ကဗ်ာဆန္ဆန္ သိကၡာရွိရွိ လူေတြ အမ်ားဆံုး ႏွစ္သက္ၾကတဲ့ အမွတ္တရ ပစၥည္းေလးေတြ ျဖစ္သလို မူရင္းေစ်းထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေလွ်ာ့ခ်ထားတတ္တာမို႔ ေစ်းအသက္သာဆံုးလဲ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ရက္ပိုင္း အတြင္းမွာပဲ အေရာင္းအဝယ္ ျဖစ္သြား တတ္တာကို အျမဲေတြ႔ေနပါသည္။ <br /> <br />သူတို႔ရထားတဲ့ လက္ေဆာင္ ပစၥည္းေတြကို Unwanted Gift လို႔ရက္ရက္စက္စက္ ေခါင္းစဥ္တပ္ျပီး ျပန္ေရာင္းပစ္ရက္တဲ့ လူေတြကိုလဲ လူထူးလူဆန္း ေတြလိုပဲ မအံ႔ၾသပဲ မေနႏိုင္ခဲ့ပါ။ <br /> <br />ျပီးေတာ့ Unwanted Gift ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေလးက ကၽြန္မကို အေတြးစမ်ားစြာ အံ႔ၾသမႈမ်ားစြာကိုလဲ ေပးခဲ့ပါသည္။ <br /> <br />သူတို႔ကို လက္ေဆာင္ေပးတဲ့သူေတြမွာ သူတို႔ကို ခ်စ္ခင္ေလးစား တန္ဘိုးထားသူေတြ မပါႏိုင္ဘူးလား… <br /> <br />ဒီလက္ေဆာင္ေလးေတြကို ကိုယ္တိုင္သံုးေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေရြးခ်ယ္ျပီး ဝယ္ေပးခဲ့တဲ့ သူေတြကို အားနာစိတ္ စိုးစဥ္းေလးမွ မရွိၾကဘူးလား…. <br /> <br />သူတို႔ရရွိထားတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြကို တန္ဘိုးမထားတတ္ၾကဘူးလား…. ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ အမွ်င္ မျပတ္ေအာင္ ဝင္လာခဲ့ပါသည္…. <br /> <br />Staff Mart မွာေတြ႔ေနရတတ္တဲ့ Unwanted Gift ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေလးကို ျမင္ေနက်ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီအသံုးအႏႈန္းကို ေရြးခ်ယ္သံုးတဲ့သူေတြကို စိတ္မေက်နပ္သလိုု ခံစားရတာမို႔ ကၽြန္မ မလိုခ်င္ခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ဆိုတာမ်ိဳး ဘဝမွာ လက္ခံရရွိခဲ့ဘူးလား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းအခ်ိဳ႔ ကၽြန္မေခါင္းထဲကို မသိမသာ ဝင္လာခဲ့ပါသည္။ <br /> <br />တဆက္တည္းမွာပဲ သူတပါးကိုေရာ သူတို႔မႏွစ္သက္ႏိုင္မယ့္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေလး ေတြမ်ား လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးခဲ့ဘူးသလား ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔အတူ လက္ေဆာင္ေပးရျခင္း အေပၚမွာ တစတစ ထိန္႔လန္႔စိတ္ ဝင္လာမိျပန္ပါသည္။ <br /> <br />လက္ေဆာင္ဆိုတာ ခ်စ္ခင္တြယ္တာရသူေတြကို အျမတ္တႏိုး တန္ဘိုးထားေစလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ မွတ္မွတ္ရရ ေပးတတ္ၾကတာမို႔ လက္ေဆာင္ေပးရမယ့္ သူေတြအတြက္ လက္ေဆာင္ မေပးမီမွာေရာ လက္ေဆာင္ေပးျပီးခ်ိန္မွာေရာ အနည္းဆံုးတာ့ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ ျဖစ္ေစတာ ေသခ်ာပါသည္။ <br /> <br />လက္ေဆာင္ဝယ္ေပးဖို႔ အတြက္ ေရြးခ်ယ္ စဥ္းစားရျခင္းကလဲ အႏုပညာ တစ္ရပ္လို ကဗ်ာဆန္ဆန္ စိတ္ကူးစိတ္သန္း ေတြကို ဆြဲထုတ္ရတဲ့ အခိုက္အတန္႔လဲ ျဖစ္ပါသည္။ လက္ေဆာင္ကို ေရြးခ်ယ္ စဥ္းစားခ်ိန္ေတြမွာ လက္ေဆာင္ကို လက္ခံမယ့္သူရဲ႔ အၾကိဳက္ေတြနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးျဖစ္ေအာင္ သူတို႔ရင္ထဲက ဆႏၵေတြကို ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရတာကလဲ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေကာင္းတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳ တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ <br /> <br />လက္ေဆာင္ေပးလိုတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ကို တကူးတက ေဖာ္ျပစရာ မလိုလွေပမယ့္ လက္ေဆာင္ေပးလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဖာ္ျပျဖစ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႔ လက္ေဆာင္ေလးက ႏွစ္ထပ္ကြမ္း အမွတ္ရစရာ ျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာလွပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလိုလက္ေဆာင္ေလးကို ေပးတာပါလို႔ ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္း ဖြင့္ေျပာတတ္တဲ့သူကေတာ့ အင္မတန္ကို ရွားပါးလွပါသည္။ <br /> <br />ကၽြန္မ အထိတ္တလန္႔ရလာတဲ့ အေတြးစေလးနဲ႔အတူ ကၽြန္မလံုးဝ မလိုခ်င္ခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ ဆိုတာကို အေျပးအလြား စဥ္းစားမိလိုက္ျပန္ေ<wbr>တာ့ ၁၅ ႏွစ္အတြင္းမွာ ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ ရရွိခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ေပါင္း မ်ားစြာထဲက လက္ေဆာင္ တစ္ခု ထြက္လာခဲ့ပါသည္။ <br /> <br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလတုန္းက ကၽြန္မရဲ႔ ေမြးေန႔အတြက္ အေဒၚတစ္ေယာက္ အမွတ္တရ ပို႔ေပးခဲ့တဲ့ အက်ီၤၤအနီရဲရဲေလး တစ္ထည္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိပါသည္။ <br /> <br />အက်ီၤေလးက ကၽြန္မ မႏွစ္သက္တဲ့ ၾကက္ေသြးေရာင္ရင့္ရင့္ ဇာလွလွေလးနဲ႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ပံုစံ ခပ္ဆန္းဆန္းေလး ျဖစ္သလို ကၽြန္မ မဝတ္ပဲ သိမ္းထားခဲ့ေပမယ့္ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာတဲ့ အထိ သူ႔ရဲ႔ဒီဇိုင္းက ဆန္းသစ္ေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ <br /> <br />ကၽြန္မ မႏွစ္သက္တဲ့ အေရာင္ ျဖစ္ေနတာမို႔ လံုးဝမဝတ္ျဖစ္သည္႔ တိုင္ေအာင္ အဲဒီအက်ီၤေလးက ကၽြန္မအတြက္ Unwanted Gift မဟုတ္ခဲ့တာ ေသခ်ာလွပါသည္။ <br /> <br />ဘဝမွာ ပထမဆံုးလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ လက္ေဆာင္တစ္ခုကိုလဲ ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသူဘဝမွာ ထူးထူးျခားျခား လက္ခံရရွိခဲ့ဘူးပါသည္။ <br /> <br />ထမီမဝတ္တတ္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မို႔ ဂါဝန္တကားကားနဲ႔ Shipping Company တစ္ခုမွာ အလုပ္စလုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္မျပည္႔တတ္ေသးတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ကန္ေတာ့လက္ေဆာင္လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ျပီး ေပးလာတဲ့ ထမီေလးတစ္ထည္က ကၽြန္မအတြက္ အခ်ိန္တိုင္းမွာ အမွတ္ရစရာ ျဖစ္ေစခဲ့ပါသည္။ <br /> <br />ကၽြန္မရရွိခဲ့ဘူးတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ကၽြန္မရဲ႔ ႏွလံုးသားကို ေႏြးေထြးေစတဲ့အထိ ေပ်ာ္ရႊင္ေစခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ေပါင္းမ်ားစြာကိုလဲ မၾကာခဏဆိုသလို လက္ခံရရွိခဲ့ဘူးပါသည္။ <br /> <br />လက္ခံရရွိခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ေတြေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ရတာထက္ လက္ေဆာင္ေလးကို ေရြးခ်ယ္ေပးရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးေတြကို ၾကားရခ်ိန္မွာ မ်က္ရည္က်မတတ္ ခံစားေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးေတြကိုေတာ့ ဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္ခဲ့ပါ။ <br /> <br />သူမ်ားေတြဆီကသာ အဲဒီလို အဓိပါယ္ ျပည္႔ဝတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးရဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ၾကားခ်င္ေနခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လက္ေဆာင္ေပးမိတိုင္း ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလိုလက္ေဆာင္ေလးကို ေရြးေပးရတယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေလးကို ေျပာျပဖို႔ ရွက္ရြံ႔ေနတတ္တာကိုေတာ့ အခုခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးမိတိုင္း အားနာမိပါသည္။ <br /> <br />ကၽြန္မရဲ႔ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ လက္ေဆာင္ေလးေတြ ေရြးခ်ယ္ဝယ္ယူမိတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ တိက်တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေလးေတြ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေလးေတြ ရွိခဲ့တာမို႔ ေနာက္ထပ္ လက္ေဆာင္ေပးစရာ အေၾကာင္းဖန္လာတိုင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးေတြကိုပါ ေျပာျပျဖစ္ေအာင္ ေျပာျပမယ္လို႔ တစ္ထိုင္တည္းမွာ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိပါသည္။ <br /> <br />ေလာေလာဆယ္ေလးမွာ ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္တရ အျဖစ္ဆံုး လက္ေဆာင္တစ္ခုကိုေတာ့ မမ ျမေသြးနီဆီက လက္ခံရရွိခဲ့ပါသည္။ <br /> <br />ရန္ကုန္ကို ခဏျပန္လည္မိတဲ့ အခ်ိန္တိုတိုေလး အတြင္းမွာ ေန႔လည္စာ အတူတူစားဖို႔ မျမေသြးနီက ၾကိဳျပီး ဖိတ္ထားခဲ့ပါသည္။ မျမေသြးနီဆီကို သြားဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ ေန႔မွာပဲ ပန္းဆိုးတန္းက စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာ ဆရာမ ခင္ခင္ထူးရဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို အရင္ရွာဝယ္ဖို႔ စိတ္ကူးမိေပမယ့္ အိမ္ကထြက္တာ နည္းနည္း ေနာက္က်ေနတာမို႔ု႔ ေန႔လည္စားစားဖို႔ အခ်ိန္မလင့္ခင္ မျမေသြးနီရဲ႔ ရံုးခန္းကို အရင္သြားလိုက္မိပါသည္။ <br /> <br />ထမင္းဆိုင္ကို မသြားခင္ မျမေသြးနီရဲ႔ ရံုးခန္းထဲမွာ ခဏေစာင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မျမေသြးနီ လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ေပးလာတဲ့ စာအုပ္ေလးကို ေတြ႔လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ထခုန္မိမတတ္ ဝမ္းသာသြားမိပါသည္။ ပန္းဆိုးတန္းမွာ ရွာဝယ္ဖို႔ စိတ္ကူးခဲ့တဲ့ ဆရာမ ခင္ခင္ထူးရဲ႔ မအိမ္ကံဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးကို အခ်ိန္မီတယ္ ဆိုရံုေလးပဲ ခင္မင္ရတဲ့ မမဆီက လက္ေဆာင္ အျဖစ္ အမွတ္တရ ရလိုက္တဲ့ အျဖစ္က အရမ္းကို အိပ္မက္ ဆန္လြန္းလွပါသည္။ <br /> <br />မျမေသြးနီကပဲ ကၽြန္မရဲ႔ ရင္ထဲက ဆႏၵေတြကို မသိစိတ္ကေန တဆင့္ ၾကိဳျပီးဖတ္ႏိုင္ခဲ့တာလား ကၽြန္မကပဲ အင္မတန္ ကံေကာင္း ေနခဲ့တာလားေတာ့ မသိပါ။ အမွတ္တရေတြထဲကမွ ထူးျခားလြန္းတဲ့ အမွတ္တရေလး ျဖစ္ခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာလွပါသည္။ <br /> <br />အဲဒီလက္ေဆာင္ေလးလိုပဲ ထူးထူးျခားျခား ရရွိခဲ့ဘူးတဲ့ ဒုတိယ လက္ေဆာင္ေလးတစ္ခုကလဲ ကၽြန္မအတြက္ တကယ့္ကို အမွတ္တရ ျဖစ္ေစခဲ့ဘူးပါသည္။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မ ႏွစ္သက္မိတဲ့ ပန္းေရာင္ ပစၥည္းေလးတစ္ခုက ကၽြန္မကို အိပ္မက္အျဖစ္ လေပါင္းမ်ားစြာ ႏွိပ္စက္ခဲ့ဘူးပါသည္။ ကိုယ္တိုင္ ဝယ္ႏုိင္တဲ့ အေနအထားမွာ ရွိေနေပမယ့္ ေစ်းနည္းနည္းၾကီးေနတာမို႔ ကၽြန္မအတြက္ မရွိမျဖစ္ တကယ္လိုအပ္တာလား လိုခ်င္မိရံုသက္သက္ပဲလားလို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ စဥ္းစား ဆင္ျခင္ရင္း လေပါင္းမ်ားစြာၾကာတဲ့ အထိ မဝယ္ျဖစ္တဲ့ ပစၥည္းေလးတစ္ခုကို မထင္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မထင္မွတ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ဆီက လက္ေဆာင္အျဖစ္ ရခဲ့တဲ့ေန႔က အိပ္မက္မက္ေနသလို ခံစားျပီး အတိုင္းအဆမဲ႔ ေပ်ာ္ခဲ့ဘူးပါသည္။ <br /> <br />ျပီးေတာ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြနဲ႔ ပက္သက္ျပီး သူတို႔ေရြးခ်ယ္ေပးခဲ့တဲ့ လက္ဆာင္ေလးေတြရဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးေတြကလဲ တသက္မေမ့စရာ အမွတ္တရေလးေတြ ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါသည္။ <br /> <br />ကၽြန္မရဲ႔ ေမြးေန႔တစ္ခုမွာ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္က ဟီလာရီ ကလင္တန္ ရဲ႔ စာအုပ္ေလးကို လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္း ေပးလာခဲ့တဲ့ အဂၤလိပ္စာအုပ္ ခပ္ထူထူကိုၾကည္႔ျပီး စာအုပ္ ထူထူၾကီးကိုမွ ေရြးျပီး ဝယ္ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ရုတ္တရက္ ႏႈတ္ခမ္း စူလိုက္မိပါသည္။ ကၽြန္မ ႏႈတ္ခမ္းစူမိတာကိုျမင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ဒီစာအုပ္ေပးရျခင္းရဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေျပာျပခဲ့ပါသည္။ <br /> <br />ဟီလာရီက ကိုယ္ပိုင္ဘဝမွာေရာ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝမွာပါ ေအာင္ျမင္မႈ ရေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္မို႔ သူ႔လို အမ်ိဳးသမီးေတြ ေလာကၾကီးမွာ အမ်ားၾကီး ရွိေနတယ္ဆိုတာ တလြဲေတြးျပီး နည္းနည္း ေခါင္းမာတတ္တဲ့ ကၽြန္မကို သိေစခ်င္လို႔ပါတဲ့။ <br /> <br />သူေျပာလာေတာ့မွ သူ႔ကို တစ္ခါတုန္းက ေျပာခဲ့ဘူးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ ခံစားခ်က္တစ္ခုကို ကၽြန္မ ျပန္ျပီး အမွတ္ရလိုက္မိပါသည္။ ကာယကံရွင္တစ္ေယာက္လံုးက ေမ့ေလွ်ာ့ေနမိတာေတာင္ သူက မေမ့ႏိုင္ပဲ ကၽြန္မအတြက္ သတိတရ မွတ္ထားေပးတဲ့ အတြက္ သူ႔ကို ေျပာျပလို႔ မတတ္ေအာင္ကို ေက်းဇူးတင္သြားမိခဲ့ပါသည္။ <br /> <br />အထူးသျဖင့္ သူမေရြးေပးခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ထက္ အဲဒီလက္ေဆာင္ကို ေရြးခ်ယ္ေပးခဲ့တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔အတူ ကၽြန္မရဲ႔ စိတ္ကို ဖတ္တတ္ေနခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႔ ေမတၱာ ေစတနာကို ပိုျပီး ေလးစားမိပါသည္။ <br /> <br />“မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုရင္ သူမရဲ႔ ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ဒုတိယေနရာကို တြန္းပို႔လိုက္ရလို႔ အိမ္ေထာင္မျပဳေသးတဲ့ တစ္ကိုယ္တည္းသမားေတြ နဲ႔ယွဥ္ရင္ နည္းနည္းေတာ့ အဆံုးအရံႈးမ်ားတတ္တယ္… အဲလို ျဖစ္မွာကိုေၾကာက္တယ္ … “ လို႔ တခ်ိန္တုန္းက သူမကို ကၽြန္မေျပာျပခဲ့ဘူးပါသည္။ <br /> <br />လက္ေဆာင္ေတြရဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ပက္သက္ျပီး အျမဲတမ္း အမွတ္ရေနေစတဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ အဘြားတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မရဲ႔ ဟိုးငယ္စဥ္ ကေလးဘဝကစလို႔ ယေန႔အခ်ိန္အထိ ေမြးေန႔ေတြတိုင္းမွာ အဘြားက underwear ေတြကိုပဲ လက္ေဆာင္အျဖစ္ မွတ္မွတ္ရရေပးတတ္ပါသည္။ <br /> <br />မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အဓိကတန္ဘိုးကို နားလည္ျပီး ကိုယ္တိုင္က တန္ဘိုးထား ထိန္းသိမ္းတတ္ေအာင္ ရည္ရြယ္တဲ့ ေရွးရိုးဆန္တဲ့ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ေစတနာကို ကၽြန္မ အဘြားရဲ႔ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ေလးေတြမွာ ေတြ႔ခဲ့ရဘူးပါသည္။ <br /> <br />ကၽြန္မခ်စ္ျမတ္ႏိုးရတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြကို ကဗ်ာဆန္ဆန္ အိပ္မက္ဆန္ဆန္ လက္ခံရရွိခဲ့ဘူးတဲ့ အခ်ိန္ေတြနဲ႔အတူ တခါတရံမွာ လက္ေဆာင္ေပးသူရဲ႔ နေမာ္နမဲ့ႏိုင္မႈေၾကာင့္ အလြဲမ်ားစြာနဲ႔ လက္ခံရရွိခဲ့ဘူးတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြေၾကာင့္ ငိုရခက္ ရီရခက္ အျဖစ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ၾကံဳရတဲ့ အခ်ိန္ေတြလဲ ရွိခဲ့ဘူးပါသည္။ <br /> <br />သိမ္းထားရမွာလဲခက္ လြင့္လဲ လြင့္မပစ္ရက္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ကို ဒုကၡျဖစ္ေစတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြ ဆိုေပမယ့္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႔ ေစတနာပဲ ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ၾကိတ္မွိတ္ သိမ္းထားခဲ့ဘူးတဲ့ လက္ေဆာင္အခ်ိဳ႔ကလဲ ကၽြန္မကို သာမာန္ထက္ပိုျပီး အမွတ္တရ ျဖစ္ေစခဲ့ျပန္ပါသည္။ <br /> <br />ကၽြန္မ ျမင္ေတြ႔ခဲ့တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြအရ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ လက္ေဆာင္ေရြးရသည္မွာ လြယ္ကူသေလာက္ အရြယ္ေရာက္ေနျပီျဖစ္ေသာ လူၾကီးမ်ားအတြက္ လက္ေဆာင္ေရြးရသည္မွာ မဟာစြန္႔စားခန္းတစ္ရပ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ <br /> <br />လက္ေဆာင္ေပးျခင္းသည္ အႏုပညာ တစ္ရပ္ျဖစ္မည္ဆိုလွ်င္ လက္ေဆာင္ေပးျခင္း အႏုပညာကို ကၽြန္မတို႔ အကၽြမ္းတဝင္ျဖစ္ေအာင္ သင္ယူဖို႔ လိုမွာေသခ်ာလွပါသည္။ <br /> <br />ကၽြန္မတို႔ စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ားျဖင့္ ေရြးခ်ယ္မိေသာ လက္ေဆာင္မ်ားသည္ ႏွစ္သက္လုိလားသူအတြက္ အိပ္မက္ တစ္ခုလဲ ျဖစ္ႏိုင္သလို ဘဝတစ္ခုလဲ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါသည္။ <br /> <br />သို႔ေသာ္ မႏွစ္သက္ မလိုလားသူမ်ားအတြက္ေတာ့ အမိႈက္တစ္ခု ထပ္တိုးသြားမွာေသခ်ာေနတာမို႔...<wbr>.. <br /> <br />Unwanted Gift မ်ားေလ်ာ့နည္းေစဖို႔ လက္ေဆာင္လွလွ ေပးတတ္ေစဖို႔.......... <br /> <br /> <br />ႏွင္း <br /> <br />ဒီပို႔စ္ေလးကေတာ့ <br /> <br />ညီမေလး သဒၶါလိႈင္းရဲ႔ ဘေလာ့ တစ္ႏွစ္ျပည္႔ အမွတ္တရ</div><div style="text-align: justify;"> <br /><div style="text-align: right;">ခင္တဲ့ </div></div><div style="text-align: right;"> <br /><a href="http://blog.mysterysnow.org/">မႏွင္း </a></div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: center;">..............................<wbr>............................</div> <br /> <br /> <br /><div class="ii gt" id=":18b"><div id=":17q"><div style="text-align: center;"><span style=" ;font-size:large;color:dodgerblue;" ><b>“မသဒၶါ (သုိ႕မဟုတ္) သူမအတြက္”</b></span></div><div style="text-align: center;"> <br />သူသူငါငါ ခင္မင္လာၾက <br />မိတ္ေဆြမ်ားစြာ ေဖာ္သဟာကုိ <br />ပ်ဴပ်ဴငွာငွာ ၾကည္သာစြာၿဖင့္ <br />ခ်ိဳစကားခြန္းဖြဲ႕ ႏႈတ္ဆက္တတ္တာ <br />“သူမ” ပါ။ <br /> <br />အေတြးစိတ္ကူးေတြကုိ <br />အေရးနဲ႕ကြန္႕ၿမဴးကာပုံေဖာ္လို႕ <br />စာဖတ္သူေရာင္းရင္း <br />အေပါင္းအသင္းမ်ားအား <br />စုံလင္ေသာရသ <br />အေတြးစမ်ား <br />ေပးေ၀ငွတာ <br />“သူမရဲ႕စာ” ။ <br /> <br />ဒီလိုနဲ႕မွတ္တုိင္တစ္ခုစုိက္ထူ <br />အားအင္ေတြယူလို႕ <br />မေလွ်ာ့ေသာလုံ႕လႏွင့္ <br />ေရွ႕ဆက္ဖုိ႕ရန္အသင့္ <br />ရဲရဲရင့္ရင့္ <br />သဲတစ္ပြင့္အၿဖစ္နဲ႕ <br />ေလာကကိုအလွဆင္ကာ <br />ယုံၾကည္ရာကိုေလွ်ာက္လွမ္း <br />ေရွ႕ဆက္မယ့္လမ္း <br />ခရီးၾကမ္းပင္ၿဖစ္ေစ <br />ပန္းေတြေ၀မယ့္ <br />မနက္ၿဖန္ေတြအတြက္ <br />အိပ္မက္ေတြကိုအသက္ဆက္ <br /><b>“သူမ....ခရီးဆက္ထြက္ခဲ့တယ္။”</b></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: right;">ခ်စ္တဲ့မသဒၶါအတြက္ ဂ်င္းရဲ႕လက္ေဆာင္ း) <br /><b></b> <br /><a href="http://ingjinthant.blogspot.com/">အင္ၾကင္းသန္႔</a>္႔</div><div style=" text-align: center;color:#3d85c6;"></div><div style="text-align: center;">..............................<wbr>..............................<wbr>.......</div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><span style=" ;font-size:large;color:dodgerblue;" ><b>သူမ (သို႕) သဒၶါလွဳိင္း</b></span></div> <br /><div style="text-align: justify;">သူမကို ျမေသြးနီ စတင္သတိထားမိတာက အြန္လိုင္းမွာ ျမေသြးနီစာေတြ မေရးခင္ထဲကပါ။ <br /> <br />ျမေသြးနီ ႏွစ္ၿခိဳက္တဲ့၊ ပံုမွန္၀င္ဖတ္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါအခ်ဳိ႕ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ပို႕စ္ေတြရဲ႕ ကြန္မန္႕ေတြမွာ သူမရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ နာမည္ေလးကို ေတြ႕ေနမိတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္အထိ သူမရဲ႕ဆိုက္ထဲကို မေရာက္ျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္အခါတုန္းက ျမေသြးနီက ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြရဲ႕ စာေတြကို လိုက္ဖတ္ေနတဲ့ စာဖတ္သူ တစ္ေယာက္သာပါ။ ျမေသြးနီႏွစ္ၿခိဳက္သူ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက ဘေလာ့ဂ္စေပါ့က မ်ားတယ္။ ဘေလာ့ဂ္စေပါ့ကလည္း သိေတာ္မူတဲ့အတိုင္း ျမေသြးနီတို႕ရဲ႕ ေရႊျပည္ႀကီးကေနဆို ေက်ာ္ခြၿပီး ဖတ္ရတာမ်ဳိး။ ဖတ္ယံုသာဖတ္လို႕ရၿပီး ကြန္မန္႕ေပးလို႕ မရတာမ်ဳိး။ နည္းပညာပိုင္းမွာက ကိုယ္က ဇီးရိုးေနာလစ္ရွ္ ဆိုေလေတာ့ ရန္ကုန္က တခ်ဳိ႕သူေတြ ၀င္ဖတ္ကြန္မန္႕ေပးလို႕ ရတယ္ဆိုေ<wbr>တာ့ အားက်မိလိုက္တာ။ ဒီလိုနဲ႕ မရမက အြန္လိုင္းက စာေတြကို စြဲစြဲျမဲျမဲ လိုက္ဖတ္ျဖစ္ရင္း သူမနာမည္ေလးကို ရင္းႏွီး ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရတာပါ။ <br /> <br />ေနာက္ပိုင္း ျမေသြးနီ အြန္လိုင္းမွာ စာစေရးေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြရဲ႕ ခ်ိတ္ထားတဲ့ လင့္ခ္ေတြမွာ သူမရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ နာမည္ေလးက သူမရဲ႕ပို႕စ္အသစ္ တက္လာတိုင္း ေတြ႕ျမင္လာရတာကို သတိျပဳေနမိခဲ့တယ္။ ေနာက္... ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေလးက သူမရဲ႕ ဆိုက္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ လင့္ခ္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက ပို႕စ္တိုင္းကို ပို႕စ္အသစ္ တစ္ပုဒ္ တက္ေလတိုင္း မပ်က္မကြက္ သြားဖတ္ပံုရတယ္။ ျမေသြးနီ ၀င္ဖတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္တိုင္းမွာ သူမရဲ႕ေျခရာေလးေတြကို ေတြ႕ေနရတယ္။ ေနာက္.. ကြန္မန္႕ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာကို ေရးေပးတတ္တာ ေတြ႕ရေတာ့ အသစ္တက္သမွ် ပို႕စ္တိုင္းကို သူမ အေလးထား ဖတ္တယ္ဆိုတာ ျမေသြးနီ သတိထားမိလာတယ္။ ျမေသြးနီ မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ သူမရဲ႕နာမည္ေလးကို ကလစ္လုပ္လို႕ သူမဆိုက္ထဲ ေရာက္ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီတစ္ေန႕ လံုး သူမ ဆိုက္ထဲမွာ စာေတြ လိုက္ဖတ္ရင္း တစ္ေနကုန္ ခဲ့တယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ သူမရဲ႕ နာမည္ေလးကို ျမေသြးနီရဲ႕ ခ်စ္မိတ္ေဆြ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား ေအာက္မွာ လင့္ခ္ခ်ိတ္ခြင့္ ေတာင္းလို႕ ခ်ိတ္ထားျဖစ္လိုက္တယ္။ <br /> <br />ေနာက္ပိုင္း သူမရဲ႕ ကြန္မန္႕ေလးေတြ ျမေသြးနီပို႕စ္ တက္တိုင္း ေတြ႕လာရတယ္။ ျမေသြးနီလည္း သူမဆိုက္ကို ေက်ာ္ခြလို႕ အျမဲေရာက္ျဖစ္တယ္။ ကြန္မန္႕ကေတာ့ ေပးလို႕ရတဲ့ အခ်ိန္ဆို ေပးျဖစ္ခဲ့တယ္။ စာေတြကေတာ့ အသစ္တက္တိုင္း ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ Cbox ေလးေတြမွာ ေျခရာေလးေတြ ခ်န္ျဖစ္ၾကတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ႏွစ္ခုၾကားမွာ၊ အျပန္အလွန္ ကြန္မန့္ေတြၾကားမွာ သူမနဲ႕ျမေသြးနီ ရင္းႏီွး ကြၽမ္း၀င္လာသလို ခံစားရေလတယ္။ <br /> <br />တစ္ရက္။ အဲ့ဒီတစ္ရက္မွာ သူမက ျမေသြးနီရဲ႕ Gtalk မွာ Add လာတယ္။ ၀မ္းသာအားရပဲ လက္ခံျဖစ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႕သူမနဲ႕ျမေသြးနီ အြန္လိုင္းမွာ အဆက္အသြယ္ ရွိလာၾကတယ္။ ျမေသြးနီရဲ႕ ေအာ္တို ဆန္႕စ္အရ သူမက ျမေသြးနီထက္ ငယ္မယ္လို႕ ထင္ထားၿပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ အြန္လိုင္းမွာ သိကြၽမ္းသူ မွန္သမွ် ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ တေလးတစား ဆက္ဆံ တတ္ေလေတာ့ သူနဲ႕စကားေျပာေလတိုင္း မသဒၶါရယ္ လို႕ပဲ ေခၚခဲ့တယ္။ သူကလည္း မျမေသြးလို႕ ေခၚတယ္ ။ <br /> <br />ဒီလိုနဲ႕ မႏွစ္က ေႏြရာသီ၊ ေရႊျပည္ေတာ္ႀကီးမွာ ေသာက္ေရေဘး ဒုကၡၾကံဳေလေတာ့ သူမရဲ႕ ကူညီယိုင္းပင္း လိုတဲ့ စိတ္ေစတနာေတြကို သိခဲ့ရတယ္။ ျမေသြးနီပါ၀င္ေနတဲ့ Save The Aged အဖြဲ႕ကို ေသာက္ေရ အတြက္ အလွဴေငြေတြ ကိုယ္အားစိတ္အား ရွိသမွ် ေကာက္ခံေပးလွဴခဲ့တယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ သူမကိုယ္တိုင္ Save The Aged ရဲ႕ မန္ဘာ ျဖစ္ခဲ့ေလတယ္။ သူမရဲ႕ ျပင္းျပတဲ့ ဆႏၵေတြထဲမွာ မျပည့္စံုတဲ့ ကေလးငယ္ေတြ အတြက္ အသိဥာဏ္ပညာ တိုးပြားေစဖို႕၊ ဗဟုသုတရၿပီိး လိမ္မာေရးျခား ရွိေစဖို႕အတြက္ စာၾကည့္တိုက္ငယ္ တစ္ခု အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေပးခ်င္ ေနတယ္ ဆိိုတာ ျမေသြးနီကို ဖြင့္ဟ တိုင္ပင္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ တစ္ေန႕၂၄နာရီ မလံုေလာက္တဲ့ ျမေသြးနီ အတြက္ သူမ ဆႏၵကို အခုအခ်ိန္ထိ ကူညီ မျဖည့္ဆည္း ေပးႏိုင္ေသးလို႕ ညီမသဒၶါကို ဒီပို႕စ္ေလးထဲကေနပဲ ေတာင္းပန္ လိုက္ပါဦးမယ္။ <br /> <br />အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း သူမနဲ႕ ျမေသြးနီ အြန္လိုင္းမွာ ပိုမို ရင္းနီိးလာတယ္။ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ အြန္လိုင္းေပၚ ရွိေနခ်ိန္တိုင္း ႏွဳတ္ဆက္စကားေတြ ေျပာျဖစ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း ရင္းႏွီးလာေတာ့ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေမးရင္း သူမက ျမေသြးနီရဲ႕ ညီမေလးအရြယ္ ဆိုတာသိလာရတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ အေခၚအေ၀ၚ ေတြကလည္း ညီမေရ... မမေရ ေျပာင္းလာရျပန္တယ္။ {ျမေသြးနီကို မသိသူမ်ားက ကေလးမေလးလို႕ ထင္တတ္ၾကပါတယ္။ ဆိုက္မွာလည္း ကေလးမေလး ေတြလို ႏုႏုရြရြေလးေတြလည္း မေရးဘူးပဲနဲ႕မ်ား ။အင္း.. ဒါလဲ ဘ၀ေပး ကုသိုလ္ တစ္မ်ဳိးပဲလို႕ ေျဖေတြးေတြးလိုက္ပါတယ္။ ဤကားစကားခ်ပ္။ :) } <br /> <br />သူမက စာေတြကို တေလးတစားနဲ႕ ေသျခာေရးသူ ဆိုတာ သူမရဲ႕စာေတြကို ဖတ္ၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။ သူမ စာေတြက စာဖတ္သူကို မက္ေဆ့ခ်္ေလး တစ္ခုခုေတာ့ ေပးခဲ့တာခ်ည္းပါဘဲ။ သူမက သူေရးတဲ့ စာေတြက ဖတ္ၿပီးရင္ အေတြးေလးေတြ ပြားမိရတာမ်ဳိးပါ။ သူမက စာေတြကို ေသျခာ အေလးထား ေရးသူဆိုတာ မျငင္းႏိုင္ပါဘူး။ သူမဟာ အြန္လိုင္းမွာ ျမေသြးနီထက္ အမ်ားႀကီးေစာတဲ့ စီနီယာဘေလာ့ဂ္ဂါ တစ္ဦးပါ။ သူမ စာေတြကို ျမေသြးနီ တေလးတစား ဖတ္ပါတယ္။ အတုယူ မွတ္သားထိုက္တာေတြ ကို မွတ္သားမိပါတယ္။ <br /> <br />သူမရဲ႕ သဒၶါတရားဟာ သူမရဲ႕ အမည္ေလးလိုပါဘဲ။ သဒၶါတရားေတြ အျမဲ ဖိတ္လွ်ံေနသူ သူမပါ။ သူမကို ခင္မင္ရတဲ့ အထဲမွာ ယဥ္ေက်းစြာ စကားေျပာဆို တတ္တာေလး ကလည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ ပါ။ ကံအားေလ်ာ္စြာ Save The Aged အတြက္ လုပ္ျမဲျဖစ္တဲ့ အင္တာဗ်ဴးေလးမွာ သူမကို ျမေသြးနီ ဗ်ဴးခြင့္ ရလိုက္ ပါေသးတယ္။ ျမေသြးနီ သူမကို ဘယ္လို ေမးခဲ့ၿပီး သူမက ဘယ္လိုမ်ား ေျဖထားခဲ့သလဲ ဆိုတာ သိခ်င္သူမ်ား<a href="http://savetheaged.ning.com/profiles/blogs/4762429:BlogPost:80381"> ဒီေနရာေလးမွာ " </a>၀င္ဖတ္ၾကည့္လို႕ရပါတယ္ရွင္။ သူမရဲ႕ ၀က္ဘ္ဆိုက္ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေလးမွာ အမွတ္တရ တစ္ခုခု ေရးေပးပါ ဆိုလို႕ သူမအေၾကာင္း သိသေလာက္ေလးကို မ၀့ံမရဲ ေရးလိုက္ရပါတယ္။ <br /> <br />ခ်စ္ခင္ရပါတဲ့ ညီမသဒၶါလွဳိင္းတစ္ေယာက္ စိတ္က်န္းမာ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာစြာနဲ႕ (၁)ႏွစ္ျပည့္မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာတိုင္ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ စာေတြအမ်ားႀကီး ဆက္လက္ ေရးႏိုင္ပါေစေၾကာင္း၊ ဆႏၵနဲ႕ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲၾကပါေစေၾကာင္း၊ စာေရးသက္(၁)ႏွစ္ျပည့္ အတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ျမေသြးနီမွ ဒီပို႕စ္ေလးနဲ႕အတူ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ပါတယ္ရွင္။</div> <br /><div style="text-align: right;">ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ၾကပါေစ။ <br /> <br /><div style="color: red;"><a href="http://www.myathwayni.com/">ျမေသြးနီ</a></div></div></div><div style="text-align: center;"> <br /></div><div style="text-align: center;">..............................<wbr>..............................<wbr>....</div><div style="text-align: center;"> <br /><h1 class="ha"></h1><h1><span class="hp" style="font-size:large;"><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;color:#3366ff;" >blogတစ္ႏွစ္ျပည့္အတြက္ အမွတ္တရ</span></span><span style=" ;font-family:Zawgyi-One;color:#3366ff;" ></span></h1></div><div style="text-align: justify;"> <br />မသဒၶါလိႈင္းရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ တစ္ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ အေနနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ခန္႔က ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ျဖစ္ရပ္ေလး တစ္ခုကို အမွတ္တရ အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ <br /> <br />ဒီအေၾကာင္းေလးကိုလည္း က်ေနာ့္ရဲ႕ ခံစားခ်က္တစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ ေပါင္းျပီး ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒီေဆာင္းပါးကို “ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ျပတိုက္ ” ဆိုၿပီး ေခါင္းစဥ္ပါ ေရြးထားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေဆာင္းပါး အျဖစ္ ေရးျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာေတာ့ မတင္ခဲ့ျဖစ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္အေပၚမွာ ထားတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ကို ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးပါ။ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ ဆိုေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ေရးေဖာ္ေတြနဲ႔ အျငင္းပြားဖြယ္ရာ ျဖစ္လာနိင္မလား စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ပုိ႔စ္တစ္ပုဒ္ အျဖစ္ မတင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီေဆာင္းပါးထဲမွာ ပါဝင္တဲ့ စာပိုဒ္တစ္ခ်ဳိ႕ကို အမွတ္တရ အေနနဲ႔ ထုတ္ႏႈတ္ၿပီး မသဒၶါရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္တစ္ႏွစ္ျပည့္ အတြက္ ပို႔ေပးလိုက္ပါတယ္။</div><div style="text-align: center;"> <br />+++++++</div><div style="text-align: justify;">ဘေလာ့ဂ္ေလာကမွာ ရပ္တည္ရင္း ၊ လည္ပါတ္ရင္းနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ ဘေလာ့ဂ္ဂါ တစ္ေယာက္နဲ႔ ခင္မင္ခဲ့တယ္။ သူ႔စာေလး သြားဖတ္ရင္း သေဘာက်မိတဲ့ အေရးအသားေလး ျဖစ္လို႔ စီေဘာက္မွာ ႏႈတ္ဆက္ရင္း ခင္မင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ Gtalk မွာ chat ျဖစ္ၾကတယ္။ လင့္ခ်ိတ္ထားဖို႔ အတြက္ ဘေလာ့ဂ္လိပ္စာေတြလည္း အျပန္အလွန္ ေသေသခ်ာခ်ာေပးျဖစ္ၾကတယ္။ <br /> <br />သူ႔လင့္ကို က်ေနာ္ ခ်ိတ္ေနခ်ိန္မွာပဲ သူကလည္း က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ထဲ ဝင္ၿပီး စာေတြဖတ္ေနခဲ့တယ္။ သူက ျမန္မာျပည္မွာ ေနတဲ့ အမ်ဳိးသား ဘေလာ့ဂ္ဂါ တစ္ေယာက္ပါ။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ သူ႔ကို က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္လိပ္စာ ေပးၿပီးလို႔ ၁၀ မိနစ္ မျပည့္ခင္မွာ က်ေနာ္ သူ႔ကို စာ လွမ္းရိုက္လိုက္တယ္။ <br /> <br />က်ေနာ္။.......။ စာဖတ္ေနတာလား <br />သူငယ္ခ်င္း ။.....။ ဟုတ္တယ္။ က်ေနာ္ ဖတ္ေနတာ။ “....” ပို႔စ္ကို ေရာက္ျပီဗ် <br /> <br />သူေျပာတဲ့ ပို႔စ္ေလးက က်ေနာ္တင္ထားတာနဲနဲ ၾကာၿပီ။ ေနာက္ဆံုးတင္တဲ့ပို႔စ္က ျပန္ေရရင္ ၃ ပုဒ္ေျမာက္ေပါ့။ ဒီေတာ့ ၁၀ မိနစ္အတြင္းမွာ သူ ဖတ္တာ ၃ ပုဒ္ ရိွၿပီဆိုတဲ့ သေဘာျဖစ္ေနတယ္။ <br /> <br />က်ေနာ္။......။ ဒါဆို ဖတ္တာ ၃ ပုဒ္ ရိွေနၿပီေပါ့ <br />သူငယ္ခ်င္း ။....။ အင္းေလ <br /> <br />သူ႔အေျဖၾကားေတာ့ က်ေနာ္ စိတ္နဲနဲ ညစ္သြားရတယ္။ သူ ၁၀ မိနစ္အတြင္းမွာ ဖတ္တဲ့ ၃ ပုဒ္ကို ေရးနိင္ဖို႔ က်ေနာ္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေတြးခဲ့ရတယ္။ ေရးခဲ့ရတယ္။ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီး ေပးခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ဖတ္တာက ၁၀ မိနစ္ပဲ ၾကာတယ္။ ဝတၳဳတို တစ္ပုဒ္က သိပ္မရွည္ဘူးဆိုေပမယ့္ ၃ ပုဒ္ ဖတ္မယ္ဆို မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ အခ်ိန္ေပးမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ နဲနဲ ေက်နပ္ရမွာပါပဲ။ ကိုယ့္စာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ေစခ်င္စိတ္ လို႔ဆိုရမယ္။ ဒီေတာ့ မေက်နပ္တာ မဟုတ္ေပမယ့္ က်ေနာ္ သူ သိေအာင္ စာ လွမ္းရိုက္လိုက္တယ္။ <br /> <br />က်ေနာ္။......။ ဖတ္တာ ျမန္လွခ်ည္လားဗ်ာ ။ က်ေနာ့္မွာ ေရးထားရတာ အၾကာၾကီးဗ် <br /> <br />အဲဒီမွာ သူျပန္ေျဖတယ္။ သူ႔အေျဖၾကားေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ လင္း ခနဲ ျဖစ္သြားသလိုပဲ။ အေျဖေလးက ရင္ထဲထိ ေရာက္သြားခဲ့လို႔ အခုခ်ိန္ထိ အဲဒီ ခံစားခ်က္ကို မွတ္မိေနေစခဲ့တယ္။ <br /> <br />သူငယ္ခ်င္း ။.......။ မျမန္လို႔ မရဘူးဗ်ာ။ တမင္ျမန္ေအာင္ကို က်င့္ထားရတာ။ က်ေနာ္တို႔ အင္တာနက္ သံုးရတာ တစ္နာရီ ၅၀၀ ေပးရတယ္ဗ် <br /> <br />အဲဒီအေျဖၾကားေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ သူ႔ကို မေက်မနပ္ျဖစ္တဲ့ စိတ္လည္း မရိွေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တခါမွ မေတြးဖူးတဲ့ အျဖစ္တစ္ခုကို သိလိုက္ရတာေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာလည္းတစ္ကယ္ကို တစ္မ်ဳိးေလး ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္။ အင္တာနက္ကို တလလံုး အခ်ိန္ျပည့္သံုးလို႔ရေနခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္အတြက္ တနာရီ ၅၀၀ ဆိုတာ ၾကားေလ့မရိတဲ့ စကားျဖစ္သလိုေမ့ေနခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေလးပါပဲ။ အခုေတာ့ က်ေနာ္ ရင္ထဲမွာ လင္းခနဲ ျဖစ္သြားတဲ့ အထိ ေသေသခ်ာခ်ာ သိသြားခဲ့ရျပီ။ ဒီေတာ့ သူ႔ကို က်ေနာ္ စာတစ္ေၾကာင္း လွမ္းရိုက္တယ္။ <br